เกิดเป็นเมียอัปลักษณ์ของขุนพิรุณ

 ทำความเข้าใจก่อนอ่านกันสักนิด

นิยายเรื่องนี้จะมีสองช่วงเวลาคือปัจจุบันและช่วงรัตนโกสินทร์ตอนต้น โดยเนื้อหาทั้งหมดเกิดจากจินตนาการของ A'vigetor เองซึ่งไม่ได้เกี่ยวข้องกับประวัติศาสตร์แต่อย่างใด ทั้งหมดเป็นเพียงการอ้างถึงช่วงเวลาเท่านั้น

เนื้อหาเป็นโลก Omegaverse ที่ผู้ชายสามารถท้องได้ ซึ่ง A'vigetor ขอใช้คำเรียกแทนเพศรองในนิยายตามนี้นะครับ

อัลฟ่า = สุริยะ ถือเป็นชายเหนือชาย เป็นผู้มีกลิ่นกายที่สามารถกดข่มศศิธร ให้ยอมหรือหวาดกลัวได้ ทั้งเข้มแข็งและน่าเกรงขาม ส่วนใหญ่จะเป็นนักรบและชนชั้นสูง

เบต้า = ดารกะ ปุถุชนคนธรรมดาทั้งชายและหญิงที่ไม่มีกลิ่นกาย แต่สามารถรับรู้ถึงกลิ่นกายของผู้ที่มีเพศรองได้ หากเพศรองผู้นั้นมีกลิ่นอายที่เข้มแข็งพอ

โอเมก้า = ศศิธร ชายผู้ที่สามารถตั้งครรภ์ได้เช่นสตรีทั่วไป รูปร่างบอบบาง มีกลิ่นกายชวนหลงใหล แม้ดารกะหนุ่มจะไม่สามารถได้กลิ่นกายเหมือนกับสุริยะ แต่ด้วยรูปร่างหน้าตาก็ยังสามารถทำให้ดารกะหนุ่มคลั่งไคล้ได้

รัท = เป็นสัด อาการที่สุริยะมีความต้องการทางเพศสูง สามารถเกิดขึ้นได้ตลอดเวลายามที่ได้กลิ่นกายของศศิธรที่อยู่ในช่วงตกไข่ และเมื่อถึงฤดูผสมพันธุ์ของตัวเอง

ฮีท = ตกไข่ ช่วงที่ศศิธรมีความต้องการทางเพศสูงและปล่อยกลิ่นกายหอมเฉพาะตัวออกมาเพื่อดึงดูดสุริยะให้เข้าหา ไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ แม้แต่สุริยะก็อาจต่อสู้กันเองได้ และช่วงเวลานี้หากมีการผสมพันธ์ุกันศศิธรจะมีโอกาสตั้งครรภ์สูงมาก

-----------------

"สวัสดีครับทุกคน! กลับมาเจอกับหนูอินในช่อง In-To-Beauty อีกแล้วนะครับ วันนี้ใครที่หน้ายม หน้าพังเพราะฝุ่นควัน รีบๆ มารวมตัวกันตรงนี้ด่วนๆ เลยนะ! เพราะอินมีสกินแคร์ตัวเด็ดที่จะมาช่วยกู้ชีพผิวแบบเร่งรัดมาป้ายยาเพื่อนๆ กัน"

เสียงพูดที่เคยเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังงานด้านบวกและรอยยิ้มที่จริงใจดังสะท้อนอยู่ในความทรงจำ ภาพของชายหนุ่มร่างโปร่ง ผิวขาวจัดจนเกือบโปร่งแสง ใบหน้าถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางชั้นดีอย่างลงตัว ไม่มีโดดเด้งจนโอเว่อร์หรือดรอปจนน่าเกลียด มันคือความพอดีของกูรูที่รู้จริงเรื่องความสวยความงาม

แต่ทุกอย่างกำลังจะกลายเป็นอดีต หลังจากที่เจ้าแม่ล้านฟอลมีข่าวฉาวหลุดออกมาว่าเป็นมือที่สามในสมการความรักของเพื่อนสนิทตัวเองจากเพจชื่อดังในการขุดคุ้ย ก่อนจะมีอีกหลายเพจที่ดาหน้ากันหาข้อมูลมาแฉแบบรู้ลึกรู้จริง

จากที่เคยยืนหนึ่งรับแสงแฟลชและฟอลโลว์เวอร์หลักล้าน ตอนนี้ยอดกลับดิ่งลงเหวเหลือไม่ถึงหลักพัน... ทุกอย่างกลายเป็นแค่อดีตที่คอยตอกย้ำความโง่ ที่ดันไปเชื่อใจคนผิด

สตูดิโอเล็กๆ ในคอนโดหรูใจกลางเมือง ถูกปิดเงียบ ไม่มีการไลฟ์สด ทั้งห้องมีแค่แสงไฟสลัวจากด้านนอกที่ส่องผ่านกระจกเข้ามากับแสงสีฟ้าจากหน้าจอโทรศัพท์ที่ส่องกระทบหน้าซูบซีดไร้ออร่าความเป๊ะปัง

ขอบตาของอินทุดำคล้ำเพราะไม่ได้นอนมาหลายคืน แขนที่ผอมแห้งจากการกินเท่าแมวดมมาหลายวัน นิ้วเกร็งที่ยังไล่ปัดเลื่อนหน้าจออ่านคอมเมนต์ที่ไม่ใช่อวยยศหรือชื่นชมเหมือนเมื่อก่อน เกือบร้อยละเก้าสิบมันคือคำด่าทอ ที่เรียกได้ว่าเขาโดนทัวร์ลงอย่างสมบูรณ์

'อีอิน... อีหน้าไหว้หลังหลอก แย่งแฟนเพื่อนตัวเองแล้วยังมาลอยหน้าลอยตาทำคลิปสอนแต่งหน้าอีกเหรอ สภาพ!’

‘ผิดหวังมาก ตามมาตั้งแต่ห้าแสนฟอลล่ะ ไม่คิดว่าเบื้องหลังจะสกปรกขนาดนี้ งานนี้ต้องอันฟอลค่ะ’

‘คว่ำบาตรทุกแบรนด์ที่จ้างมัน! คนหน้าด้าน ชอบแย่งแฟนเพื่อน!’

อินทุแค่นยิ้มสมเพชให้ตนเองในความมืด ดวงตากลมโตที่เคยทอประกายสดใสแต่ตอนนี้กลับเลื่อนลอยไม่ต่างกับคนที่ตายแล้ว ความแข็งแกร่งที่เคยเอาอยู่กับรถทัวร์นับร้อยนับพัน แถมยังตอกกลับจนชนะมาก็เยอะ เพราะเขารู้ดีว่ากระแสโซเชียลมันมาไวไปไว และอีกไม่นานคนก็จะเปลี่ยนไปสนใจเรื่องใหม่ๆ

แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของอินทุเหนื่อยล้า กลับไม่ใช่คนนับพันที่รุมด่าแต่มันเป็นแค่สองคนที่อยู่ใกล้ตัวและเป็นคนที่อยู่เบื้องหลังดราม่าระยำตำบอนในครั้งนี้

คนหนึ่งคือ ‘พีท’ แฟนหนุ่มนักธุรกิจที่คบกันมาสามปี คนที่อินทุรักและไว้ใจที่สุด ยอมทุ่มเทเงินทองและชื่อเสียงช่วยโปรโมตบริษัทสกินแคร์เล็กๆ ของเขาให้จนรุ่งเรือง และอีกคนหนึ่งคือ ‘มายด์’ เพื่อนสนิทคนเดียวในวงการบิวตี้บล็อกเกอร์ คนที่อินทุเคยจูงมือพามาแคสต์งาน แบ่งปันสูตรลับการดูแลผิวให้โดยไม่เคยหวงวิชา

แต่สิ่งที่ได้ตอบแทนกลับมา...

สองคนนั้น... นอกจากจะไม่เห็นค่าแล้ว คนที่เขาคิดว่าเป็นโลกทั้งใบยังรวมหัวกันสวมเขาให้อินทุอย่างเจ็บแสบ

ไม่เพียงแค่แอบมีอะไรกันลับหลัง แต่เมื่อเรื่องราวใกล้จะแตกพวกนั้นรู้ดีว่าชื่อเสียงของตัวเองจะพังพินาศ มายด์กับพีทเลือกที่จะชิงลงมือก่อนด้วยการสร้างเรื่องราวดราม่าระดับมหากาพย์ ปล่อยแชตปลอม ตัดต่อรูปภาพ และสร้างหลักฐานเท็จโยนบาปทั้งหมดมาให้อินทุ

กลายเป็นว่าอินทุคือมือที่สามที่เข้าไปแทรกกลางในสมการความรักอันบริสุทธิ์ของเพื่อนสนิทและแฟนหนุ่ม พวกนั้นบิดเบือนความจริงจนสังคมตราหน้าว่าเขาเป็นตัวร้ายที่แย่งแฟนเพื่อน

“อิน... พีทขอโทษนะ แต่บริษัทของพีทกำลังจะเข้าตลาดหุ้น พีทจะเสียชื่อเสียงไม่ได้ มายด์เองก็กำลังจะได้งานเป็นพรีเซนเตอร์แบรนด์ใหญ่ ถือว่าอินช่วยพวกเราเป็นครั้งสุดท้ายเถอะนะ”

นั่นคือคำพูดสุดท้ายที่พีทโทรมาบอกด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความสำนึกผิด ก่อนจะตัดสายและบล็อกทุกช่องทางการติดต่อ ทิ้งให้อินทุยืนนิ่งค้างอยู่กลางมรสุมไซเบอร์บูลลี่ที่บ้าคลั่งราวกับคลื่นสึนามิที่พร้อมจะกลืนกินชีวิตของเขาให้จมดิ่งลงสู่ก้นทะเลลึก

‘เหอะ... ตัวแม่ล้านฟอลหรอ สุดท้ายก็เป็นได้แค่ไอ้อีหน้าโง่ที่โดนเขาหลอกจนหมดตัว’

อินทุคิดในใจหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะแผ่วเบานั้นฟังดูแหบแห้งและเต็มไปด้วยความสมเพชตัวเองอย่างที่สุด

แม้จิตใต้สำนึกในฐานะอินทุผู้แข็งแกร่งจะบอกตัวเองซ้ำ ๆ ว่า ‘กูยังไหว’ และ ‘ความจริงเป็นสิ่งไม่ตาย’ แต่กลไกทางร่างกายกลับไม่ยอมฟังด้วย อาการเครียดลงกระเพาะอย่างรุนแรงทำให้เขาไม่สามารถกลืนอาหารลงคอได้เลยแม้แต่คำเดียวตลอดสามวันที่ผ่านมา อาการปวดหัวตุบ ๆ จากการนอนไม่หลับเริ่มลามไปทั่วทั้งศีรษะจนตาทั้งสองข้างพร่ามัว ร่างบางเริ่มสั่นเทาด้วยพิษไข้ที่รุมเร้า

อินทุพยายามพยุงร่างกายที่ไร้เรี่ยวแรงลุกขึ้นจากเตียงนอน เขาจำเป็นต้องกินยา อย่างน้อยก็ยาพาราเซตามอลหรือยาแก้ไข้สักเม็ด แต่เมื่อเปิดตู้ยาในห้องกลับพบเพียงความว่างเปล่า

“ต้องออกไปซื้อ...” เสียงแหบพร่าพึมพำกับตัวเอง

อินทุหยิบเสื้อฮู้ดตัวใหญ่มาสวมทับเพื่อปกปิดใบหน้าและรูปร่างที่ซูบผอมจนผิดหูผิดตา จากนั้นจึงพาร่างที่สั่นเทาเดินออกจากห้องพัก กดลิฟต์ลงมายังชั้นล่างสุดของคอนโดหรูอย่างยากลำบาก ในหัวของเขามันหมุนคว้าง ราวกับโลกทั้งใบกำลังเอียงไปมา

อากาศภายนอกในค่ำคืนนี้ค่อนข้างอบอ้าว แต่สำหรับคนที่เป็นไข้สูงอย่างอินทุกลับรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงกระดูก สองเท้าที่สวมรองเท้าแตะก้าวเดินไปตามฟุตบาทริมถนนใหญ่อย่างไร้ทิศทาง แสงไฟจากรถยนต์ที่วิ่งผ่านไปมาสาดกระทบดวงตาจนรู้สึกปวดร้าวในสมอง ทุกสิ่งรอบตัวดูเลือนรางและบิดเบี้ยวไปหมด

‘ร้านขายยา... ร้านขายยาอยู่ไหนนะ’

อินทุพยายามกวาดสายตามองหาป้ายร้านขายยาที่อยู่ใกล้ที่สุด ร่างกายของเขาหนักเหมือนกับมีก้อนหินนับตันมาถ่วงไว้ ทุกก้าวที่เหยียบลงบนพื้นคอนกรีตก็เหมือนกำลังเดินอยู่บนปุยเมฆที่พร้อมจะยุบตัวลงไปได้ทุกเมื่อ ลมหายใจที่พ่นออกมาจากจมูกและปากก็ร้อนผ่าวจนแทบจะลวกผิว

อาการของอินทุเข้าขั้นวิกฤต ทั้งความเครียดสะสม ทั้งพิษไข้ และการขาดอาหารกำลัังรวมตัวกันโจมตีระบบประสาท

จนกระทั่งเดินมาถึงช่วงสะพานข้ามคลองส่งน้ำขนาดเล็กข้างทาง ซึ่งเป็นจุดที่ค่อนข้างมืดและไร้ผู้คน แสงไฟทางส่องสว่างได้ไม่ทั่วถึง อินทุรู้สึกได้ถึงแรงดันมหาศาลที่พุ่งขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ หัวใจเต้นรัวเร็วและรุนแรงจนแทบจะหลุดออกมาข้างนอก สติที่เคยพยายามประคับประคองเอาไว้เริ่มหลุดลอย

‘ฉันไม่ไหวแล้ว’

ภาพเบื้องหน้าถูกตัดสลับระหว่างความมืดและความสว่างไปมา อินทุเริ่มสูญเสียการทรงตัวโดยสิ้นเชิง โลกทั้งใบหมุนคว้างเป็นวงกลม มือสั่นพยายามจะไขว่คว้าหาที่เกาะยึดไม่ให้เขาเสียหลัก

แต่กลับมีเพียงอากาศที่ว่างเปล่า ก่อนที่ตัวเขาจะเอนเอียงไปด้านข้าง ที่มีเพียงแผงกั้นเตี้ยๆ ที่กั้นไว้ชั่วคราวเพื่อซ่อมราวสะพานที่ชำรุดแล้วร่วงหล่นลงสู่เบื้องล่างตามแรงโน้มถ่วง

ตู้ม!

สายน้ำเย็นจัดในคลองข้างทางพุ่งเข้าโอบล้อมร่างกายของอินทุในทันที ความเย็นยะเยือกของน้ำไม่ได้ช่วยให้พิษไข้ในกายลดลง แต่มันกลับทำให้ร่างกายของเขาช็อกจนตื่นตระหนก

อินทุพยายามจะอ้าปากหายใจ แต่กลับกลายเป็นการสูดเอาน้ำคลำและดินโคลนก้นคลองเข้าสู่ปอดจนสำลักอย่างรุนแรง

ความทรมานจากการขาดอากาศหายใจพุ่งเข้าโจมตีระบบประสาททุกส่วน ร่างผอมบางดิ้นรนตามสัญชาตญาณการเอาตัวรอด มือเรียวไขว่คว้าหาที่ยึดเหนี่ยวในความมืดมิดใต้ผืนน้ำที่ขุ่นดำ แต่กลับพบเพียงความว่างเปล่าและโคลนตม

‘ฉันจะมาตายแบบนี้ไม่ได้... ฉันยังไม่ได้ล้างมลทินให้ตัวเองเลย...’

จิตวิญญาณตัวแม่ล้านฟอลกรีดร้องอยู่ในใจด้วยความแค้น

ภาพใบหน้าสะใจของมายด์และรอยยิ้มเย็นชาของพีทผุดขึ้นมาในสมองเป็นครั้งสุดท้าย ราวกับหนังที่ถูกฉายด้วยความเร็วสูง ก่อนที่ความเจ็บปวดจากการสำลักน้ำจะค่อยๆ จางหายไป เปลี่ยนแทนที่ด้วยความหนาวเหน็บที่แผ่ซ่านไปทั่วทั้งตัว

สายตาของอินทุเริ่มพร่ามัว ภาพความมืดมิดของผืนน้ำค่อยๆ กลืนกินทุกอย่างไปจนหมด เสียงของน้ำที่ไหลผ่านหูดังแผ่วลงเรื่อย ๆ จนกระทั่งทุกอย่างดับวูบไป พร้อมกับลมหายใจสุดท้ายของบิวตี้บล็อกเกอร์ชื่อดังที่ทิ้งร่างจมดิ่งลงสู่ก้นคลองอันโดดเดี่ยว