ตอนที่7

​รันนิ่งกรุ๊ป

​บิ๊กรู้ไส้รู้พุงน้องชายฝาแฝดของตัวเองดีที่สุด เพราะเติบโตมาด้วยกันจนเหมือนแชร์ความรู้สึกผ่านสายเลือด พฤติกรรมทุกอย่างของไบค์จึงไม่มีทางรอดพ้นสายตาของเขาไปได้ ทว่าช่วงหลังมานี้แฝดน้องกลับทำตัวลับลมคมนัยขั้นสุด อาการเสเพลที่ชอบออกไปปาร์ตี้จัดหรือเดินสายหิ้วคนไม่ซ้ำหน้ายามค่ำคืนหายวับไปราวกับเป็นคนละคน ไบค์ไม่ยอมพาใครกลับมาที่ห้อง และไม่แอบไปมีความสัมพันธ์ชั่วข้ามคืนกับใครมั่วซั่วเหมือนแต่ก่อน ทว่าเจ้าตัวกลับเอาแต่นั่งจ้องหน้าจอโทรศัพท์แล้วลอบยิ้มน้อยยิ้มใหญ่คล้ายคนมีความรัก แถมระยะหลังยังชอบแต่งตัวเนี้ยบออกจากบ้านตอนดึกๆ โดยไม่ยอมปริปากบอกเลยสักคำว่าจะไปไหน

​เมื่อความผิดปกติเกิดขึ้นถี่ยิบ บิ๊กจึงเลือกที่จะเก็บความสงสัยเอาไว้ใต้สีหน้าเรียบเฉย ทว่าดวงตาคมกริบกลับคอยจับตาดูพฤติกรรมเพื่อจับพิรุธอย่างเงียบเชียบ จนกระทั่งความระแวดระวังของเขาเริ่มมองเห็นความเชื่อมโยงบางอย่าง ทุกครั้งที่มีตารางซ้อมหรือมีแมตช์การแข่งขันที่ต้องเผชิญหน้ากับทีมของ ‘ฮายาโตะ’ ไบค์มักจะมีอาการกระสับกระส่าย ลนลานอย่างเห็นได้ชัด และคอยหาจังหวะปลีกตัวหายหัวไปจากกลุ่มสตาฟในพิตเลนอยู่ตลอด

​และทุกครั้งที่มันเดินกลับเข้ามา สภาพร่างกายที่พยายามปกปิดกลับฟ้องความลับที่เพิ่งไปทำมาจนหมดสิ้น ประสาทสัมผัสอันเฉียบคมของบิ๊กได้กลิ่นน้ำหอมแนวไม้เนื้อหอมเข้ม ๆ (Woody) ซึ่งเป็นกลิ่นประจำตัวของฮายาโตะลอยโชยมาเตะจมูก มันผสมปนเปอยู่กับกลิ่นเหงื่ออย่างน่าสงสัย แถมบางครั้งขอบกางเกงที่เลื่อนหลุดลุ่ยต่ำลงมา ยังเผยให้เห็นรอยขึ้นปื้นแดงเข้มช้ำเป็นทางยาวรอบเอวบาง ทรงรอยมือหนาที่จงใจบีบเค้นลากลงเนื้อเน้น ๆ แบบนั้น มองปราดเดียวก็รู้ว่าเพิ่งผ่านการฟัดกันนัวเนียมาอย่างรุนแรง

​แต่จุดที่ทำให้บิ๊กหมดความอดทน คือจังหวะที่เขาเข้าไปช่วยรูดซิปชุดแข่งหนังตัวหนาให้ช่วงก่อนลงสนามคัดเลือก ทันทีที่คอเสื้อแยกออกกว้าง สายตาคู่ดุก็ตวัดไปเห็นรอยกัดสีม่วงเข้มจนเนื้อห่อเลือดประทับอยู่ตรงหลังคอขาวจัด มันชัดเจนว่าเป็นรอยเขี้ยวที่ตั้งใจฝังลงผิวเนื้อเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของอย่างดุดันป่าเถื่อน ไม่ใช่รอยสนุกชั่วครั้งชั่วคราวของพวกเพลย์บอยทั่วไป

​"รอยดูด?"

​บิ๊กถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำนิ่งสนิททว่าทรงอำนาจจนน่ากลัว รังสีความเหี้ยมเกรียมแผ่ซ่านจนบรรยากาศรอบข้างเย็นเยือก ฝ่ามือหนาขยับส่งนิ้วชี้ไปกระแทกกดลงบนรอยช้ำห่อเลือดบนคอของน้องชายเน้น ๆ เพื่อเค้นเอาคำตอบ

​ไบค์สะดุ้งจนขยับไหล่หนี รีบดึงปกเสื้อแข่งขึ้นมาปิดบดบังรอยช้ำ แววตาคู่สวยเลิ่กลั่กเต็มไปด้วยความลนลานอย่างปิดไม่มิด "ไม่มีใครหรอกพี่บิ๊ก... ก็แค่พวกในคลับเล่นแรงไปหน่อย อย่าจับผิดกันนักเลย ปกติจะตาย"

​‘ปกติกับผีน่ะสิ’ บิ๊กสบถด่ามันในใจ สีหน้าแกร่งยังคงนิ่งสนิทราวกับหินสลัก ทว่าขมับกลับเต้นตุบด้วยความเดือดดาล อาการพิรุธจนตัวสั่นบวกกับกลิ่นอายน้ำหอมของศัตรูที่ตราตรึงอยู่บนตัวขนาดนี้ มีหรือแฝดพี่อย่างเขาจะอ่านเกมไม่ออก สายตาที่จงใจหลบเลี่ยงแต่ซ่อนความดื้อรั้นและประกายความแพรวพราวเอาไว้แบบนั้น บิ๊กมองปราดเดียวก็ทะลุปรุโปร่งว่าไบค์กำลังปกป้องไอ้ยากูซ่าคนนั้นไม่ให้เขาตามไปคิดบัญชี เพราะรู้นิสัยพี่ดีว่าหน้านิ่ง ๆ แบบนี้หวงน้องยิ่งกว่าอะไร

​บิ๊กไม่จำเป็นต้องเสียเวลาเค้นถามคำไหนออกมาอีก ชายหนุ่มหมุนตัวก้าวสับเท้าดิ่งออกจากพื้นที่เก็บรถส่วนตัวทันที แรงอารมณ์ที่พุ่งสูงสะท้อนผ่านจังหวะการเดินอันหนักหน่วง ลัดเลาะผ่านกลุ่มวิศวกรที่กำลังวุ่นวายอยู่กับตารางคะแนน ดวงตาคมกริบกวาดมองไปที่บอร์ดรายชื่อนักแข่ง ทันทีที่เห็นชื่อคู่ปรับอย่าง ‘ฮายาโตะ’ บิ๊กก็ขยับกายข้ามฝั่งทันที

​ภาพของแฝดน้องที่มักจะแอบสลับคิวเดินเลี่ยงออกไปทางด้านหลังตู้คอนเทนเนอร์ในจังหวะที่ขบวนรถมาเฟียญี่ปุ่นแล่นเข้ามาจอด เป็นความประจวบเหมาะที่ชัดเจนเกินกว่าจะมองข้าม อะดรีนาลีนความโกรธแล่นริ้วจนบิ๊กไม่คิดจะเดินกลับไปเปลี่ยนชุดที่ห้องพัก มือหนาเอื้อมขึ้นมารูดซิปชุดแข่งหนังตัวหนาช่วงบนออกดังกวัก ก่อนจะสะบัดท่อนแขนถอดเนื้อผ้าหนารั้งลงมาผูกปมแน่นหนาเอาไว้ตรงช่วงเอวสอบ เผยให้เห็นแผงอกขาวจัดกว้างตึงที่กระเพื่อมไหวรุนแรงตามจังหวะหายใจ มัดกล้ามท้องเกร็งแน่นตามแรงขยับกาย ชายหนุ่มก้าวเดินมุ่งหน้าตรงไปยังโซนพื้นที่ของฝั่งศัตรูโดยไม่สนใจสิ่งรอบข้าง

​สตาฟที่กำลังขนย้ายยางรถต้องรีบเบี่ยงตัวถอยฉากหลบทาง ใบหน้าหล่อเหลาของบิ๊กเวลานี้นิ่งสนิท เย็นชา ทว่านัยน์ตากลับดุร้าย แข็งกร้าว และล็อกเป้าหมายเอาไว้อย่างเด็ดขาด สองขาก้าวสับตรงดิ่งข้ามฝั่งเขตแดนเข้าสู่โซนของทีมยากูซ่าข้ามชาติอย่างไม่นึกหวั่นเกรง

​บิ๊กตวัดสายตาคมกริบไล่ล่ามองข้ามไหล่ผู้คน จนกระทั่งสายตาไปหยุดนิ่งอยู่ตรงจุดจอดรถบิ๊กไบค์คันใหญ่ ที่ตรงนั้น ฮายาโตะกำลังยืนพิงตัวรถ ขยับริมฝีปากส่งเสียงหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดีอยู่กับสตาฟข้างกาย ท่าทางลอยหน้าลอยตาเหมือนถือไพ่เหนือกว่าของฮายาโตะ ยิ่งเติมเชื้อไฟในอกของแฝดพี่ให้ระเบิดยับเยินจนขีดสุด

​โดยไม่มีปี่มีขลุ่ย ไม่มีการเจรจาหรือส่งสัญญาณเตือนใด ๆ ทั้งสิ้น บิ๊กพุ่งทะยานกายออกจากมุมมืดราวกับสัตว์ป่าหลุดกรง สองเท้าก้าวสับบดขยี้ลงบนพื้นคอนกรีตตรงดิ่งเข้าหาเป้าหมายด้วยความเร็วที่น่ากลัว ชายหนุ่มโยกตัวทิ้งน้ำหนักอัดแรงทั้งหมดที่มี วาดแขนขวาเหวี่ยงหมัดตรงเต็มเหนี่ยว เล็งเป้าผ่าอากาศพุ่งทะลวงเข้าใส่เหลี่ยมมุมตรงนั้นอย่างรุนแรง หวังจะซัดให้หงายคว่ำลงไปกองกับพื้นแทร็กทันทีคามือ

​“ฮายาโตะ!”

​ควั่บ!!

​ทว่า... ผลัวะ!!!

​หมัดนั้นกลับไม่ถึงเป้าหมายที่เล็งไว้ เงาร่างสูงใหญ่ราวกับกำแพงเหล็กขยับก้าวเข้ามาตัดหน้าในเสี้ยววินาที แผ่นหลังกว้างบดบังตัวฮายาโตะไปจนมิด และรับแรงกระแทกจากท่อนแขนของบิ๊กเข้าไปเต็มรัก

​พลั่ก!!

​เสียงสันหมัดกระแทกเข้ากับสันกรามแกร่งดังสนั่น แรงปะทะอันหนักหน่วงส่งผลให้แว่นสายตากรอบเหลี่ยมของชายคนนั้นกระเด็นหลุดลอยคว้างกลางอากาศ ก่อนจะตกกระทบพื้นปูนด้านล่างดังกึกและตามด้วยเสียงเพล้ง ตัวเลนส์แตกละเอียดกระจายคลุกฝุ่นอยู่บนพื้นคอนกรีต

​บิ๊กชักหมัดขวากลับมาทันควัน ผิวเนื้อตรงสันหมัดขึ้นรอยแดงเถือกและส่งกระแสความเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมาจนต้องขบฟันแน่น ดวงตาคู่ดุเบิกขึ้นเล็กน้อยยามที่ต้องแหงนหน้ามองสูงข้ามระดับสายตาปกติขึ้นไป

​ร่างตรงหน้าสูงใหญ่ตระหง่านไม่ต่ำกว่า 195 เซนติเมตร ช่วงไหล่กว้างบึกบึนและแผงอกหนาหนั่นดันเนื้อผ้าของเสื้อสตาฟสีดำจนตึงเปรี๊ยะเห็นรอยมัดกล้าม เส้นผมตัดแต่งทรงสกินเฮดสั้นเกรียนรับกับโครงหน้าเกลี้ยงเกลาคมคาย ทว่าแรงหมัดมหาศาลเมื่อครู่กลับทำได้เพียงแค่ทำให้ใบหน้าหล่อเหลานั้นหันไปตามแรงปะทะเล็กน้อยเท่านั้น ไม่มีอาการเซหรือเสียหลักแม้แต่ก้าวเดียว

​ชายร่างสูงขยับมือหนาขึ้นมาใช้อุ้งมือลูบตรงรอยกระแทกที่มุมปากเบา ๆ ก่อนจะตวัดสายตาคมกริบลงมาล็อกนิ่งอยู่บนใบหน้าของบิ๊ก พอไม่มีแว่นสายตากรอบเหลี่ยมบดบัง ดวงตาคู่นั้นจึงหรี่ลงเล็กน้อยเพื่อเพ่งปรับโฟกัสระยะประชิด แววตาที่จ้องตรงลงมาจึงดูดุดัน เย็นชา และนิ่งลึกจนน่ากลัว