ตอนที่6

(ปัจจุบัน)

ไบค์ยังจำรสชาติความป่าเถื่อนที่เพิ่งจบลงได้แม่นยำ ผิวเนื้อตรงปลายคางยังรู้สึกถึงฝ่ามือสากที่บีบคั้นงัดขึ้นมา กลิ่นบุหรี่รสเย็นจัดที่ติดอยู่ที่ปลายลิ้นร้อนของฮายาโตะยามบดจูบอย่างหิวกระหาย และความดิบเถื่อนที่กดตรึงร่างเขาหมอบคว่ำกับโซฟาหนังในห้อง VIP

ทุกท่วงท่าการสอดประสานที่รุนแรงและไร้ความปรานี ไม่ใช่แค่เซ็กส์เพื่อปลดปล่อยอะดรีนาลีน แต่มันคือแรงเสียดสีอันตรายที่ชวนให้เสพติดจนถอนตัวไม่ขึ้น เพียงแค่หวนนึกถึงเรือนร่างกำยำที่มีรอยสักหน้ากากคาบูกิ เลือดในกายไบค์ก็พลันร้อนผ่าว มวลความเสียวซ่านแล่นพล่านจนนิ้วเท้าจิกเกร็งอยู่ภายในรองเท้าบูต

ในความมืดสลัวเบื้องหลังสายตาคมดุของพี่ชายฝาแฝดที่คอยปกป้องเขาจนสุดกำลัง ไบค์ตระหนักได้ทันทีว่าตัวเองได้ก้าวขาลงไปในหลุมพรางขุมนรก... เกมเดิมพันด้วยชีวิตระหว่างเขากับทายาทมาเฟียยากูซ่าที่ห้ามแพ้เด็ดขาด

เขารู้ดีว่าถ้าบิ๊กรู้ว่ารอยช้ำและกลิ่นคาวพวกนี้ได้มาจากใคร นรกบนดินคงได้อุบัติขึ้นแน่ ไบค์ปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับรังสีดุดันของพี่ชายที่นั่งรออยู่ในมุมมืด

ครืนนนน…

เสียงเครื่องยนต์สี่สูบเรียงขนาดพันซีซีของซูเปอร์ไบค์สีดำด้านคำรามลั่นอยู่ในอกของบิ๊ก มันคือเสียงของขุมพลังที่ถูกกักขังไว้ใต้การควบคุมอันเยือกเย็น ภายใต้หมวกกันน็อกสีมืดสนิท สายตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวจับจ้องตรงไปยังเส้นทางเบื้องหน้าท่ามกลางความมืดของซอกตึกที่เป็นจุดนัดพบ

ข้างหลังของเขาคือ ‘โกสต์ไรเดอร์’ รุ่นน้องอีกสี่คันที่จอดนิ่งสนิท ทุกคนสวมชุดเรซซิ่งสูทสีดำล้วน ในกระเป๋าเป้ใบหนากันน้ำบรรจุสินค้าล็อตใหม่จาก ‘บอสรัน’ พ่อบุญธรรมผู้กุมบังเหียนโลกมืด

“เช็กพิกัด” บิ๊กกดไมค์บลูทูธสั่งการด้วยน้ำเสียงเรียบเฉียบ “ล็อตนี้ส่งตรงถึงมืออภิสิทธิ์ชน ห้ามพลาด ห้ามเลท และห้ามทิ้งรอย”

จุดแรกคือเลานจ์ลับหลังร้านอาหารหรูใจกลางทองหล่อ บิ๊กบิดคันเร่งนำขบวนออกไปอย่างเงียบเชียบแต่รวดเร็วราวกับเงา เขาคุมจังหวะความเร็วได้ช่ำชอง เลาะเลี้ยวผ่านซอกซอยแคบๆ ได้อย่างลื่นไหล ไม่ถึงสิบนาที กระเป๋าเป้ใบแรกก็ถูกส่งผ่านมือการ์ดหน้าประตูเหล็กดัดอย่างแนบเนียน ทิ้งไว้เพียงกลิ่นไอเสียและเสียงเครื่องยนต์ที่จางหายไป

จุดที่สองคือเต็นท์รถซูเปอร์คาร์นำเข้า ย่านถนนเพชรบุรีตัดใหม่ ที่นั่นมี ‘คุณหนู’ ลูกชายของนายตำรวจยศใหญ่ระดับบิ๊กนั่งรออยู่ บิ๊กไม่ได้ดับเครื่องยนต์ขณะที่ลูกน้องก้าวลงไปโยนกระเป๋า สัญชาตญาณดิบในกายเตือนถึงความผิดปกติ

วิ้ง…

แสงสะท้อนจากกระจกมองหลังแผดวาบเข้าตา บิ๊กรู้ทันที ห่างออกไปสามร้อยเมตร มีรถซีดานสีดำไม่ติดแผ่นป้ายทะเบียนจอดแช่อยู่ในมุมมืด… รถสายสืบ

“มีหมาดมกลิ่น แยกย้ายตามแผน B ล่อมันเข้าเขตพาร์คกิ้ง” บิ๊กสั่งเสียงนิ่ง ความนิ่งเยือกเย็นของเขาสั่งให้อะดรีนาลีนในกายทำงานแทนที่ความตื่นตระหนก

ทันทีที่สัญญาณไฟท้ายของลูกน้องแยกย้าย บิ๊กจงใจเบิ้ลเครื่องแผดเสียงท่อไอเสียลั่นถนนกระตุ้นให้รถสายสืบคันนั้นเหยียบคันเร่งไล่กวดตามเขามาตัวคนเดียว

วี้ดดดดด~

นี่คือถิ่นของเขา เส้นทางกรุงเทพฯ ตอนตีสามคือสนามหลังบ้าน บิ๊กเหยียดยิ้มหยันยามสบตาหมาล่าเนื้อผ่านกระจกมองหลัง นิ้วแกร่งตวัดเกียร์ลงสองสเต็ป เทโค้งเข้าสู่ทางยกระดับด้วยความเร็วสองร้อยกิโลเมตรต่อชั่วโมง ชุดหนังหนาเสียดสีกับถังน้ำมันจนรับรู้ถึงความร้อน รถยนต์สี่ล้อไม่มีวันตามวงเลี้ยวอันบ้าบิ่นของนักแข่งระดับปีศาจอย่างเขาได้ทัน

รถสายสืบพยายามเบียดหวังบล็อกทางลงขอบทางด่วน แต่บิ๊กเหนือชั้นกว่า เขาใช้สกิลนักแข่งตัวร้ายกระแทกเบรกหลังให้ล้อล็อกสไลด์ท้ายปัดหลบเหลี่ยมกันชนรถสายสืบไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร เสียงยางคอมพาวด์บดขยี้ถนนดังสนั่น

Vrooommmm!!

ส่งกลิ่นยางไหม้คละคลุ้งประโคมใส่หน้ารถพวกมัน ก่อนที่เขาจะเปิดคันเร่งสุดปลอก ยกล้อหน้าพุ่งทะยานดิ่งลงทางลาดหายวับไปในความมืด รถสายสืบหมุนคว้างอยู่บนทางด่วนอย่างหมดสภาพ

คชสารเรียกพญาสิงห์… รถเป้าหมายหลุดรอดไปได้ครับ

ห้านาทีต่อมา… ซูเปอร์ไบค์สีดำด้านขยับมาจอดนิ่งสนิทใต้สะพานกลับรถที่ไร้ผู้คน บิ๊กดับเครื่องยนต์ ความเงียบสงัดเข้าแทนที่ มีเพียงเสียงหอบหายใจหนักลึกของเขาในความมืด ฝ่ามือใหญ่ที่สวมถุงมือเปิดปลายล้วงหยิบพอดคู่ใจขึ้นมา

แกร็ก…

แสงไฟ LED สีฟ้าอ่อนสว่างวาบแผดส่องสันกรามคมกริบที่บดแน่น บิ๊กพ่นควันมินต์สีขาวออกมาเป็นสาย นัยน์ตาร้อนแรงคู่ดุดันกวาดมองความมืดรอบตัวอย่างผู้ชนะ งานของบอสรันเสร็จสิ้นโดยสมบูรณ์

เวลา 09:30 น.

บรรยากาศภายในห้องประชุมเต็มไปด้วยความตึงเครียด แสงไฟถูกหรี่จนสลัว มีเพียงแสงจากโปรเจกเตอร์ฉายกราฟิกเส้นทางยาเสพติดและภาพเหตุการณ์ความล้มเหลวครั้งล่าสุดที่ชุดสืบสวนโดนซ้อนแผนจนตู้คอนเทนเนอร์ว่างเปล่า

"ถ้าขืนพวกคุณยังทำงานชักช้าแบบนี้ มาเฟียคงครองเมืองแน่!" ผู้บังคับการตำรวจทุบโต๊ะดัง ปัง! จนเสียงสะท้อนก้อง "เพื่อกู้สถานการณ์ ผมต้องดึงหัวหน้าชุดปฏิบัติการพิเศษคนใหม่เข้ามาคุมคดีนี้โดยตรง..."

คลิก

ยังไม่ทันที่ ผบก.ปส. จะพูดจบ ประตูบานหนาก็ถูกผลักเปิดออก แรงกดดันมหาศาลแผ่เข้ามาก่อนตัว จนเหล่านายตำรวจชั้นผู้ใหญ่ที่นั่งเรียงรายรอบโต๊ะถึงกับนั่งไม่ติดเบาะ

ร่างสูงใหญ่กำยำในวัย 33 ปี ก้าวเข้ามาในห้องอย่างไม่ยี่หระ ท่วงท่านิ่งสนิทแต่เปี่ยมด้วยรังสีคุกคาม เขาไม่ได้สวมเครื่องแบบเต็มยศ แต่มาในชุดเสื้อเชิ้ตสีดาร์กชาร์โคลปลดกระดุมคอเผยแผงอกและรอยแผลเป็นจางๆ คลุมทับด้วยโค้ตหนังตัวหนาสีดำ กางเกงสแล็กเข้ารูป และรองเท้าคอมแบทขัดเงาวับที่กระทบพื้นเสียงหนักแน่นทุกย่างก้าว

กลิ่นอายดิบเถื่อนและทรงอำนาจแผ่กระจายจนอากาศรอบกายดูหนักอึ้ง ผู้ชายคนนี้ดูเหมือนมาเฟียข้ามชาติระดับบอสใหญ่มากกว่าตำรวจ สายตาคมปลาบดุจพญาเหยี่ยวใต้กรอบแว่นเลื่อนมองกราฟิกบนจอด้วยใบหน้าเรียบเฉย ทว่าแฝงความเหี้ยมเกรียมจนน่าขนลุก

เขาคือ 'ผู้กองน้อย' หรือ 'ร.ต.อ. นิราศ ปราศเปรื่อง' สายสืบระดับพระกาฬแห่งหน่วยปราบปราม

น้อยคีบบุหรี่ราคาแพงไว้ในนิ้วหนาพลางนั่งเอกเขนกไม่สนใจหน้าอินทร์หน้าพรหม ท่าทางห่ามๆ ทำเอาผู้ใหญ่ในห้องได้แต่ลอบส่ายหน้า แต่ไม่มีใครกล้าปริปากตำหนิ เพราะทุกคนรู้ดีว่านี่คือเสือร้ายในคาบสีกากีที่แม้แต่โจรยังต้องกราบกรานขอชีวิต

น้อยขยับยิ้มเย็นชา สายตาคมปลาบจับจ้องไปที่รูปถ่ายของ 'ฮายาโตะ' ยากูซ่าเป้าหมายบนหน้าจอโปรเจกเตอร์ ในวินาทีนั้นนัยน์ตาเขาวาวโรจน์ด้วยความนึกสนุก เพราะในโลกมืดไม่มีใครรู้ว่า สายสืบสุดเถื่อนอย่างเขากับทายาทมาเฟียคนนี้ คือเพื่อนร่วมสาบานที่สนิทชิดเชื้อและมีคอนเนคชั่นสายดาร์กเชื่อมโยงกันอย่างลึกซึ้งเกินกว่าที่กฎหมายจะเอื้อมถึง

ร่างสูงใหญ่เดินไปหยุดที่หัวโต๊ะ ก่อนจะโยนแฟ้มประวัติลงบนโต๊ะเสียงดัง ปึ้ง! แรงกระแทกทำเอาคนทั้งห้องสะดุ้ง ก่อนที่น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบเสน่ห์จะเอ่ยทำลายความเงียบ

"คดีนี้หลังจากนี้ ชุดปฏิบัติการพิเศษของผมจะรับช่วงต่อเอง ทั้งหมด"

เขากระแทกนิ้วลงบนรูปถ่ายของฮายาโตะพลางเหยียดยิ้มหน้าตาย ทิ้งท้ายด้วยความมั่นใจล้นอกสไตล์ผู้ชายห่ามๆ ที่ซ่อนความนัยของสายสัมพันธ์ลับเอาไว้อย่างมิดชิด

"เดี๋ยวผมเคลียร์ให้... นะครับ"