ตอนที่5หมาคาบไปแดก 🔥

บรรยากาศแผดเผากลางแทร็กถูกตัดสลับมายังคลับใต้ดินหรูหรา เสียงซับเบสหนักๆ สั่นสะเทือนทะลวงแก้วหูจนรู้สึกได้ถึงแรงกระแทกในอก กลุ่มควันบุหรี่หนาทึบอบอวลในอากาศสลัว

ไบค์แยกตัวออกมานั่งคนเดียว เพื่อรอคอยเหยื่อที่ถูกใจในห้อง VIP สีแดงเพลิงมุมมืด ซึ่งเป็นจุดที่บิ๊กต้องยอมนั่งเฝ้าหลังให้เช่นเคย ในมือเรียวแกว่งแก้ววิสกี้ออนเดอะร็อกจนน้ำแข็งกระทบเสียงใส แจ็กเก็ตหนังตัวใหญ่คลุมทับลาดไหล่บางเพิ่มความลึกลับ ทว่าวินาทีนั้น ประสาทสัมผัสของเขากลับสะดุด เมื่อเงาร่างหนาใหญ่ขยับเข้ามานั่งลงข้างๆ

ฟุด...

กลิ่นบุหรี่มินต์รสเข้มข้นคละคลุ้งจนไบค์ตื่นตัว ก่อนเสียงทุ้มต่ำจะตามมา

"ขี่รถเหมือนอยากตายเลยนะ"

น้ำเสียงทุ้มเย็นชาแต่ทรงอำนาจเอ่ยเป็นภาษาไทยสำเนียงญี่ปุ่น มันทั้งดุดันและอบอวลไปด้วยกลิ่นอายอันตราย ไบค์หันไปพบฮายาโตะนั่งเอกเขนกอยู่ในระยะประชิด เสื้อเชิ้ตสีดำตัวแพงปลดกระดุมคอกว้าง เผยให้เห็นรอยสักหน้ากากคาบูกิ (Irezumi) ที่พาดลากยาวจากแผงอกถึงลำคอ ขับเน้นให้ชายตรงหน้าดูดุร้ายและทรงพลังจนคนมองอึดอัด

"กูชอบขี่แบบนั้น... มันเสียวดี"

ไบค์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงห้วนจัดดิบเถื่อน แววตาฉ่ำปรือตวัดสบตาอีกฝ่ายอย่างท้าทาย ก้อนเนื้อในอกเต้นระทึกรับความดิบของอีกฝ่ายอย่างบ้าคลั่ง

ฮายาโตะกระตุกยิ้มเหี้ยม นัยน์ตาคมปลาบวาวโรจน์ด้วยตัณหา ชายหนุ่มขยับเข้าประชิดเรือนร่างเพรียวบางของคู่อริ ยากูซ่าหนุ่มเอื้อมมือหยิบม้วนเทปพันสายไฟสีดำบนเคาน์เตอร์มาคลี่ออกช้าๆ

แคว่ก…

เสียงฉีกเทปบาดลึกเข้าไปในความเงียบ ไบค์ลอบกลืนน้ำลาย ผิวเนื้อในกายสั่นระริก

"อยากโดนกูเย็ดจนรูแหกนักใช่ไหม... ร่านๆ อย่างมึง ต้องเจอควยคนอย่างกู" ฮายาโตะเอ่ยคำหยาบโลน ขณะสายตาจ้องเขม็งไปที่กลางกายของไบค์อย่างหิวกระหาย

ไบค์ไม่ตอบเป็นคำพูด แต่นัยน์ตาฉ่ำปรือกลับสั่นระริกด้วยราคะ ชายหนุ่มหยัดกายลุกขึ้นไขว้ข้อมือไว้ข้างหลัง ยื่นให้อีกฝ่ายอย่างใจถึง พร้อมแอ่นเบียดแผงอกขาวเนียนเข้าหาอย่างสมยอมเต็มที่

"แน่จริงก็เข้ามาไอ้สัด... เอาแรงๆ ... ขอถี่ๆ เสียวๆ กูจะดูดจนมึงถอนตัวไม่ขึ้นเลย"

คำพูดท้าทายนั้นจุดระเบิดสัญชาตญาณดิบของยากูซ่าหนุ่มทันที ฮายาโตะคว้าม้วนเทปดำรัดพันรอบข้อมือไบค์แน่นจนจมเนื้อ ความเจ็บตึงจากพันธนาการยิ่งปลุกเร้าอารมณ์ ก่อนจะคว้าข้อขาเรียวแล้วออกแรงลากเต็มแรง!

ฟุบ!

แผ่นหลังบางไถลไปกับความเย็นเยียบของโซฟา ฮายาโตะจับขาเรียวแยกออกกว้างจนเห็นทุกสัดส่วน ไบค์นอนแผ่หลา เสื้อเชิ้ตผ้าไหมขาดวิ่น หน้าท้องแบนราบเกร็งตึง ยั่วราคะจนรูหีขมิบตอดอากาศ ฮายาโตะไม่คิดจะใช้เจลหล่อลื่น เขาเสพติดความดิบสด ชายหนุ่มรูดซิปกางเกงสลัดแกนกายใหญ่โตที่ตึงขยายออกมา แล้วจ่อส่วนหัวชุ่มน้ำปริ่มเข้าหาช่องทางรักที่ปิดสนิท

"เข้ามาเลย..." ไบค์แยกเขี้ยว กัดริมฝีปากล่างด้วยความเสียวซ่าน

ฮายาโตะไม่รอช้า ชายหนุ่มตะโบมจับเอวบางขยับรั้งไว้แน่น ก่อนจะสวนสะโพกอัดแกนกายหนาใหญ่ทะลวงผ่านช่องทางที่แห้งผาก ฝังลึกรวดเดียวจนสุดทางอย่างโหดเหี้ยม!

“ซี้ดดดด เชี่ย... ฮายาโตะ!”

ไบค์แอ่นงอสะดุ้งสุดตัว เสียงกรีดร้องด้วยความเสียวสลับความระบมแผดลั่นลำคอ ความเจ็บปวดจากแรงเสียดสีแล่นริ้วเข้าสู่สมอง ทว่าสัญชาตญาณกลับสั่งให้ผนังเนื้อบีบรัดตัวตนของฮายาโตะแน่นตึง เทปดำที่ข้อมือครูดบาดผิวเนื้อยามไบค์พยายามขยับสะโพกร่อนสวนแรงอารมณ์ด้วยความเสียวจนสมองขาวโพลน

ยากูซ่านักแข่งหนุ่มกระชากสะโพกถอยออกเกือบสุด แล้วกระหน่ำแทงแกนกายสวนกลับเข้าไปใหม่ด้วยจังหวะที่โหดเหี้ยมดุดัน!

ตับ! ตับ! ตับ!

เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังกึกก้อง ฮายาโตะซอยกระเด้าเข้าใส่รูหีตึงแน่นอย่างบ้าคลั่ง ทุกดอกแทงลึกจนชนจุดกระสันขยี้ซ้ำๆ จนไบค์อ้าปากครางลั่น น้ำลายใสไหลเยิ้มขอบตาแดงก่ำ โซฟาหนังขยับโยกตามแรงกระแทก รูหีฉีกเปรอะไปด้วยหยาดเลือดจางๆ แต่อารมณ์ดิบกลับยิ่งพุ่งทะยาน ไบค์จิกนิ้วเท้าเกร็งสุดขีด ยอมสยบให้ควยของศัตรูเย็ดบดขยี้อย่างสิ้นสภาพ สัมผัสป่าเถื่อนรุนแรงระเบิดความเสียวจี๊ดแล่นพล่านจนถึงขีดสุดของชีวิตนักแข่ง

เอี๊ยดอ๊าด!

เสียงโซฟาหนังดังระรัว แรงกระแทกจากสะโพกสอบของฮายาโตะรัวเร็วและดุดันดุจเครื่องยนต์ที่ถูกเหยียบทะลุเรดไลน์ ทุกครั้งที่หน้าขาแกร่งกระแทกเข้าใส่สะโพกกลมกลึง เสียงเนื้อกระทบกันดังสนั่นไปทั่วห้อง VIP คลุ้งไปด้วยกลิ่นคาวกามและรสชาติอันตราย

ไบค์แหงนหน้าขึ้นฟ้า ดวงตาเหลือกค้างด้วยความเสียวซ่านจนสมองขาวโพลน เสียงครางกระเส่าหลุดลอดลำคอสลับกับเสียงสบถหยาบคาย ความเจ็บระบมและแรงกระแทกซ้ำๆ ที่รูหีหลอมรวมกลายเป็นความฟินระดับทำลายล้าง อะดรีนาลีนในกายพุ่งพล่านยิ่งกว่าตอนเข้าโค้งมรณะ

ไบค์ขยับหนีไม่ได้เพราะเทปดำมัดตรึงแน่น ทำได้เพียงร่อนสะโพกรับแรงกระแทกจากฮายาโตะอย่างบ้าคลั่ง

สวบบบ...

"เย็ดกูอีก... ฮายาโตะ... กระแทกรูหีแรงๆ อ๊ะ! อ๊า!"

ฮายาโตะเปลี่ยนมาใช้มือหนาบีบเค้นรอบลำคอระหงจนทางเดินหายใจตีบตัน สภาวะขาดอากาศทำให้ไบค์เบิกตากว้าง ระบบประสาทตื่นตัวถึงขีดสุด ยิ่งอากาศน้อยลง ร่างกายยิ่งตอบสนองด้วยการบีบรัดช่องทางรักแน่นจนแทบจะรีดเอาน้ำกามของยากูซ่าหนุ่มให้ทะลักคามือ

นั่นคือจุดระเบิดอารมณ์ดิบขั้นสุดท้าย...

ฮายาโตะคำรามลั่นดุจสัตว์ป่า ชายหนุ่มเร่งจังหวะสับรัวซอยยับตอกย้ำความป่าเถื่อน กระแทกเน้นย้ำจุดกระสันลึกจนเอวหนาชนสะโพกบางดัง ตับ! ตับ! ตับ! ร่างของไบค์กระตุกเกร็ง นิ้วเท้าจิกแน่นสุดขีด ถึงจุดพีกแห่งความทรมานอันแสนหวานที่แทบปลิดชีพได้ในพริบตา

แม้ไม่ได้สัมผัสส่วนหน้า แต่ความเสียวซ่านที่ลึกล้ำทำให้แกนกายของไบค์กระตุกถี่ระรัวจนน้ำรักสีขาวขุ่นทะลักพุ่งเลอะหน้าท้องราบตึง สมองไบค์ขาวโพลนลอยคว้าง

เสี้ยววินาทีต่อมา ฮายาโตะตอกอัดสะโพกเข้าจนสุดโคนมิดด้าม ตรึงร่างไบค์จมลงไปกับโซฟา ก่อนจะปลดปล่อยน้ำเชื้อกามอุ่นร้อนทะลักฉีดเข้าสู่ส่วนลึกสุดขีด แรงฉีดพุ่งแผดเผาภายในจนไบค์ครางแผ่ว ทั้งคู่หอบหายใจรดกันท่ามกลางความเงียบที่อบอวลไปด้วยรสชาติแห่งความซาดิสม์

ฟุบ…

ฮายาโตะค่อยๆ ถอนแกนกายออก น้ำเชื้อผสมเลือดบางส่วนไหลย้อยเปรอะขาที่ยังถูกเทปดำพันธนาการไว้ ไบค์นิ่วหน้าเล็กน้อย รับรู้ถึงความโล่งวาบที่เข้ามาแทนที่ความอัดแน่น

ยากูซ่าหนุ่มขยับมาคร่อมทับร่างที่หมดแรง แววตาคมปลาบคุกคาม ชายหนุ่มใช้นิ้วหัวแม่มือสากงัดคางไบค์ขึ้นบังคับให้สบตา

มันคือสายตาของคนประเภทเดียวกัน... คนที่เสพติดความรุนแรงและซาดิสม์เข้าเส้นเลือด โดยที่บิ๊กไม่มีวันล่วงรู้เลยว่า ความบอบบางสดใสที่เขาพยายามปกป้องน้องชายมาตลอด แท้จริงแล้วมันคือหน้ากากของคนที่โหยหาความป่าเถื่อนและการถูกย่ำยีอย่างถึงที่สุด

ฮายาโตะเหยียดยิ้มดิบ ก่อนจะแลบลิ้นร้อนเลียผ่านริมฝีปากไบค์เบาๆ แล้วตวัดเลียลิ้นเล็กที่เผยอค้างอยู่อย่างจงใจ รสชาติบุหรี่มินต์แล่นปราดเข้าสู่โสตประสาท กระตุ้นความร่านในกายไบค์ให้ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง ไบค์ตวัดลิ้นสวนกลับอย่างไม่ยอมแพ้ เสียงเฉอะแฉะของการแลกน้ำลายดังหยาบโลน ก่อนฮายาโตะจะงับกลีบปากบางแล้วบดจูบเน้นๆ นัวเนียซุกไซ้ภายในอย่างบ้าคลั่ง

ฮายาโตะผละริมฝีปากออกช้าๆ ชายหนุ่มหยิบมีดพกเล่มเล็กออกมา แสงวาววับตวัดตัดเทปสายไฟที่ข้อมือและข้อเท้าไบค์จนขาดกระจุย

"ของดีนี่หว่า"

น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยสั้นๆ คล้ายยอมรับในความพยศ ขณะที่ไบค์ขยับข้อมือที่ขึ้นรอยแดง หยัดกายลุกขึ้นนั่งเหยียดยิ้มกวนประสาท แววตาท้าทายมาเฟียหนุ่มอย่างไม่เกรงกลัว

“ดี... ก็ต้องซ้ำสิวะ~”

ไบค์ตอบสวนกลับตาเป็นประกาย ก่อนจะหยิบเสื้อผ้าขึ้นมาสวมใส่แล้วแยกย้ายกลับไปทำหน้าที่ของตัวเองโดยไม่หันหลังกลับมามอง