เกิดใหม่ใต้รอยพันธะพิษ (Pistilverse+Omegaverse) | BL

เกิดใหม่ใต้รอยพันธะพิษ (Pistilverse+Omegaverse) | BL

last update최신 업데이트 : 2026-02-07
언어: Thai
goodnovel12goodnovel
순위 평가에 충분하지 않습니다.
74챕터
1.9K조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

"เมื่อไอดอลดับแสง ตื่นอีกครั้งในร่างคนอื่นพร้อมพิษร้าย ทางรอดเดียวคือการสัมผัสจาก 'คู่หมั้น' ที่ผูกพันกันด้วยหน้าที่... สัมผัสที่เริ่มต้นเพื่อเอาชีวิตรอด กำลังจะปลุกความรู้สึกที่ทั้งสองไม่เคยคาดคิด" ----------------------------------------- ❄️ ลมหนาว (เมฆินทร์) ❄️ เมฆินทร์ - ไอดอลชื่อดังที่เคยอยู่บนจุดสูงสุดของวงการ กลับต้องเผชิญกับโชคชะตาพลิกผัน เมื่อเขาฟื้นขึ้นมาในร่างของ "ลมหนาว" เป็นสถานการณ์ที่เหลือจะเชื่อ! แต่ที่น่าปวดหัวไปกว่านั้น.. เขาต้องมาเผชิญกับเพศรองที่ทำให้ร่างกายนี้มีความผิดปกติจนต้องหาหนทางในการรักษา หนีให้พ้นจากความเจ็บปวดและทรมาน ☁️ น่านฟ้า ☁️ เฟรชชี่สุดหล่อของคณะ ผู้ที่คาดเดาอารมณ์และความคิดได้ยาก ครอบครัวของเขาได้จัดแจงการหมั้นหมายที่มาพร้อมหน้าที่สำคัญในการรักษาพิษจากเวน่อมสเตเมนให้กับลมหนาว แม้จะรู้สึกเจ็บปวดทุกครั้งที่เห็นดอกไม้พิษบนแผ่นหลังอีกฝ่าย แต่สัมผัสที่เริ่มต้นจากหน้าที่... กำลังจะปลดล็อกความรู้สึกที่ถูกเก็บงำไว้ในใจของเขาออกมาอีกครั้ง

더 보기

1화

ตอนที่ 1 : บันไดสู่ดวงดาว

Chapter 1: The Burn That Holds the Lie

Lyra pov 

The door handle turned the rest of the way, and the physician stepped inside as if he had every right.

I was still seated on the edge of the bed, bindings half-unwrapped, the bruise on my wrist darkening into the clear shape of Ashford’s fingers. There was no time to cover it. The man closed the door behind him with the same soft click he always used, the one that sounded careful and kind. His smile was already in place, gentle, paternal, the exact expression that had kept me trusting him for years even while the rest of me learned not to trust anyone.

“You overexerted yourself again,” he said, voice low and warm. He set his medical case on the small table and began unpacking without waiting for permission. “I felt the spike from the spar all the way in the east wing. Stubborn boy. You know better.”

I kept my eyes down and let the meek gratitude settle over my face like a second skin. “I’m sorry. Ashford insisted.”

“He always does.” The physician’s hands were steady as he prepared the new dose. The liquid in the vial was darker than usual, thicker. “This one is stronger. It will hold longer, but the side effects will be sharper. Fever. Tremors. Possible nausea. You must rest after.”

He stepped closer. I forced myself not to flinch when his fingers brushed the inside of my elbow, searching for the vein. The needle slid in with practiced ease. The burn that followed was immediate and vicious, worse than any morning dose. It raced up my arm and spread under my ribs like liquid metal. I bit the inside of my cheek to keep the sound in.

“There,” he murmured, almost soothing. “Breathe through it. You’re safe now.”

Safe. The word sat wrong in the air. I watched his face while the drug took hold. Every line of concern looked real. Every soft word sounded sincere. Yet the informant’s list still burned in my memory, Kaelan’s name circled at the bottom, and this man’s questions about shipments sat behind those kind eyes. I catalogued the exact pitch of his voice, the way his gaze flicked once to the bruise on my wrist and then away, the faint scent of antiseptic and something older that clung to his coat.

“Thank you,” I said, exactly as I had said a hundred times before. Soft. Grateful. Harmless.

He lingered longer than necessary, adjusting the dose schedule, reminding me to send for him at the first sign of another spike. His hand rested briefly on my shoulder in a fatherly gesture that made my skin crawl beneath the performance. When he finally left, the lock clicked again from the outside. I waited until his footsteps faded completely before I let the mask drop.

My arm throbbed. The new suppressant sat heavy in my blood, already stirring a low, constant heat that promised a rough night. I rewrapped the bindings with shaking fingers, covering Ashford’s bruise, and pressed my forehead to my knees. The physician had given me exactly what I needed to keep the lie intact. He had also given me another reason to wonder how long he had been planning to take it away.

I did not sleep. Every time the fever climbed, I tasted the edge of my own scent and forced it back down with pure will. Somewhere past midnight, a different set of footsteps paused outside my door, heavier, restless, and then moved on. Ashford, or Ren. I no longer trusted myself to tell the difference in the dark.

By dawn the stronger dose had settled into a vicious equilibrium. My skin felt too tight. My thoughts ran sharp and slightly fevered. I dressed in the full uniform, practiced the limp until it looked natural again, and stepped into the corridor ready to face whatever the day demanded.

A junior officer waited near the main stairs with a sealed order in his hand. The royal party was departing for the forward outpost within the hour. Inspection of the eastern ridge defences. My presence was required; Kaelan’s signature sat at the bottom of the page in cold black ink.

I folded the order, slid it into my sleeve beside the hidden list, and felt the new suppressant pulse once under my skin like a warning.

펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기
댓글 없음
74 챕터
ตอนที่ 1 : บันไดสู่ดวงดาว
เสียงดนตรีดังไปทั่วฮอลล์จัดงานอันหรูหรา แสงสปอตไลท์นับสิบดวงแกว่งไปมาราวกับเริงระบำ สร้างความตื่นตาตื่นใจให้กับเหล่าศิลปินและแขกผู้มีเกียรติที่มาร่วมงานประกาศรางวัลที่ใหญ่ที่สุดในรอบปีเมฆินทร์ หรือ คิน นั่งตัวตรงอยู่บนเก้าอี้แถวหน้าสุด หัวใจเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ถึงแม้จะพยายามเก็บอาการด้วยรอยยิ้มอันสมบูรณ์แบบตามแบบฉบับซูเปอร์สตาร์ผู้เคยผ่านเวทีมานับไม่ถ้วนแล้วก็ตาม“ตื่นเต้นเหรอเรา” เสียงทุ้มที่แสนคุ้นเคยดังขึ้นข้างตัวเลโอ พระเอกที่เคยร่วมแสดงซีรีส์วายด้วยกันจนสร้างชื่อเสียงอันโด่งดังเอ่ยถาม อีกทั้งยังเลื่อนมือมาวางบนหน้าตักของเมฆินทร์แล้วตบลงเบา ๆ ราวกับจะช่วยให้คนข้างตัวได้ผ่อนคลายมากขึ้นแม้ว่าเมฆินทร์จะเก็บอาการความตื่นเต้นต่อหน้าคนอื่นได้ดี แต่เขามักจะมองออกเสมอ เพราะพวกเขาร่วมงานกันมาหลายต่อหลายครั้งจนสนิทสนมกันมาก รวมถึงเป็นคู่จิ้นที่เหล่าแฟนคลับให้การสนับสนุนมาตั้งแต่ซีรีส์ของพวกเขายังไม่ออนแอร์ ผ่านมาเกือบสองปีแล้วที่ทั้งสองคนยังได้ร่วมงานกันอยู่เรื่อย ๆ“นิดหน่อยครับ จริง ๆ คินลุ้นมากกว่า”เขาตอบพลางหันไปยิ้มให้ เมื่อปีที่แล้วเมฆินทร์ก็ถูกเสนอชื่อเข้าชิงรางวัล แต่
더 보기
ตอนที่ 2 : คืนที่ดวงดาวร่วงหล่น
เมื่อเมฆินทร์เดินพ้นตัวอาคารออกมา ก็พบกับเหล่าแฟนคลับที่นั่งเรียงแถวอย่างเป็นระเบียบรออยู่ พวกเขาส่งเสียงเรียกชื่อเมฆินทร์ออกมาราวกับร่วมแสดงความยินดีกับคำคืนนี้ ป้ายไฟที่ชูขึ้น มีทั้งป้ายไฟของด้อมและชื่อของเขาโบกสะบัด รวมถึงข้อความแสดงความยินดีที่ได้รับรางวัลเขาตัดสินใจหยุดยืนอยู่กลางทางมอบรอยยิ้มที่แสนอบอุ่นซาบซึ้งใจให้ ก่อนจะโค้งขอบคุณรอบทิศอีกครั้ง โบกมือสลับกับยกมือไหว้ และเอ่ยขึ้น“รีบกลับบ้านกันได้แล้วครับ ดึกมากแล้วนะ ขอบคุณที่มาหากันในวันนี้นะครับ”เสียงตอบรับผสมกับเสียงกรี๊ดดังขึ้นทันทีที่เขาพูดจบ ก่อนที่เมฆินทร์จะก้าวไปข้างหน้า หันหลังกลับมาระบายยิ้มให้แล้วบอกฝันดีกับแฟนคลับทิ้งท้ายไปตลอดการเดิน จนได้ขึ้นรถตู้ที่ทางค่ายจัดเตรียมไว้เพื่อเขาโดยเฉพาะทันทีที่ประตูรถเลื่อนปิดลงอัตโนมัติ โลกทั้งใบของเขาก็พลันเงียบสงัดลงในทันที เขาขยับตัวถอดเสื้อสูทตัวนอกออกและปรับท่าทางนั่งให้สบายที่สุด“เมื่อยจัง”เขาบ่นขึ้นมาเบา ๆ ก่อนจะจับถ้วยรางวัลอันมีค่าวางเอาไว้ในกล่องบุด้วยเบาะกำมะหยี่ ซึ่งทางผู้จัดการส่วนตัวของเขาเตรียมเอาไว้ล่วงหน้าให้ เพราะเธอมั่นใจว่า ในปีนี้ศิลปินที่เธอดูแลมาเป็ยอย่
더 보기
ตอนที่ 3 : เสียงสัญญาณของชีวิตใหม่
ความมืด...นั่นคือสิ่งเดียวที่เมฆินทร์รับรู้ได้ มันคือความว่างเปล่า ไร้เสียง, ไร้ความรู้สึก, ไม่มีความเจ็บปวดใด ๆ จากบาดแผล ไม่มีความโศกเศร้าจากการสูญเสีย มีเพียงความสงบนิ่ง ความสงบเงียบอันเป็นนิรันดร์ หรือบางทีในตอนนี้ เขาอาจจะกำลังเผชิญหน้าอยู่กับความตายแต่ทว่า... เขาเริ่มได้ยินเสียงบางอย่างปี๊บ... ปี๊บ...เป็นเสียงที่ฟังดูเหมือนสัญญาณจากเครื่องอิเล็กทรอนิกส์ดังในจังหวะสม่ำเสมอ เสียงนี้ค่อย ๆ ดึงสติสัมปชัญญะของเขาให้กลับมาจากห้วงลึกแห่งความว่างเปล่า เหมือนเสียงกำลังนำทางและฉุดรั้งวิญญาณของเขาไม่ให้จมดิ่งลงสู่เหวแห่งความมืดอันเป็นนิรันดร์ไปมากกว่านี้เมฆินทร์รู้สึกได้ถึงประสาทสัมผัสอื่น ๆ เริ่มตามมา กลิ่นจาง ๆ ของยาฆ่าเชื้อที่ล่องลอยอยู่ในมวลอากาศ ความรู้สึกหนักอึ้งของเปลือกตา และสัมผัสของเนื้อผ้าที่ปกคลุมอยู่บนร่างกาย‘นี่เรา... ยังไม่ตายจริง ๆ ใช่ไหม’ความคิดแรกแล่นเข้ามาในหัว พร้อมกับความหวังอันริบหรี่ เมฆินทร์พยายามอย่างสุดความสามารถที่จะฝืนเปลือกตาอันแสนหนักอึ้งนี้ให้เปิดขึ้น ยามที่แสงสว่างค่อย ๆ ตกกระทบกับดวงตาของเขา ทำให้เขาต้องหรี่ตาลงเพื่อปรับสภาพ จนในที่สุดเขาก็ลืมตาขึ้นแล
더 보기
ตอนที่ 4 : ความจริงที่ไม่คุ้นเคย
ไม่นานนักประตูห้องผู้ป่วยถูกเปิดออกอีกครั้ง สายหมอกเดินนำแพทย์ในชุดกาวน์สีขาวสะอาดและพยาบาลหญิงเข้ามาในห้องนายแพทย์ท่าทางภูมิฐานเดินเข้ามาตรวจดูจอวัดสัญญาณชีพข้างเตียง ก่อนจะหันมาใช้ไฟฉายเล็ก ๆ ส่องดูม่านตาของเมฆินทร์ และหันไปสัมผัสจอมอนิเตอร์บนโต๊ะเล็ก ๆ ข้างเตียงอีกสักระยะ“คนไข้รู้สึกตัวดีนะครับ? มีอาการเจ็บปวดตรงไหนเป็นพิเศษไหม”“หัว... ผมรู้สึกปวดหัวนิดหน่อยครับ แล้วก็แสบคอมากด้วย” เมฆินทร์ตอบไป“แล้ว... ผู้จัดการของผมล่ะครับ? พี่หลินเธอเป็นยังไงบ้าง”คำถามของเขาทำให้สายหมอกที่ยืนอยู่ปลายเตียงถึงกับขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ ส่วนคุณหมอเพียงแค่เลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะบันทึกอะไรบางอย่างลงไปในแฟ้มประวัติ“ตอนนี้ร่างกายโดยรวมของคุณไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้วนะครับ ระบบประสาทตอบสนองดี สัญญาณชีพคงที่ มีเพียงร่างกายที่อ่อนเพลียจากการขาดสารอาหาร ซึ่งเป็นปกติของเคสแบบคุณ เดี๋ยวหมอจะสั่งวิตามินเสริมให้ทางสายน้ำเกลือนะครับ พักผ่อนอีกสักสองถึงสามวันก็น่าจะกลับบ้านได้”“เคสแบบผมขาดสารอาหารเหรอครับ?” เมฆินทร์ทวนคำ“หมายถึงเคสอุบัติเหตุทางรถ ผมโดนรถชนไม่ใช่หรอ?”“อุบัติเหตุ? รถชน?” คุณหมอเลิกคิ้ว“คุณเ
더 보기
ตอนที่ 5 : เผชิญหน้ากับพรอธิษฐานที่ได้รับ
“อ๊ากกกกก!”เมฆินทร์เซถลาราวกับถูกผลักจนร่างกายเกือบทรุดลงไป แต่สองมือยังกำแน่นที่ขอบของเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้า หอบหายใจอย่างหนักหน่วง ความรู้สึกที่เขาได้รับรู้แล่นพล่านไปทั่วร่างกายราวกับของจริง...ความปวดแสบปวดร้อนในช่องท้องความทรมานที่หัวใจ... และความสิ้นหวังที่กัดกินจิตใจ... เขารับรู้ถึงมันทั้งหมด‘ถ้าสิ่งที่รับรู้ มันคือความจริง.. การยอมตายเพราะผู้ชายคนเดียว? ช่างเป็นวิธีจบชีวิตที่ไร้ค่าเกินไปไหม!’ส่วนลึกในจิตใจของที่กำลังสับสนว่าตัวตนของเขาหรือความทรงจำที่ฉายชัด มันคืออะไรกันแน่เมฆินทร์ที่มุ่งมั่นและทะเยอทะยานมาตลอดชีวิต จะไม่มีวันทำอะไรแบบนั้นเด็ดขาด แต่ทำไมความเจ็บปวดหรือทุกสิ่งทุกอย่างที่รับรู้ได้.. ราวกับมันคือตัวเขาเองที่เป็นผู้กระทำและทรมานกับมันแบบแสนสาหัส ดวงตาเวลานี้รื้นไปด้วยน้ำตา สมองพยายามปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดเขาคือเมฆินทร์ที่ก่อนหน้านี้เกิดอุบัติเหตุรถชน ร่างกายของเขาเหมือนกับจะแหลกสลายในครานั้น ก่อนจะไม่รับรู้อะไร สติอันเลือนรางอ้อนวอนต่อใครก็ตามที่เขานึกได้ให้เขารอด‘หรือว่า.. พรข้อนั้นที่เขาขอ มันเป็นจริง?’ปาฏิหาริย์ได้เกิดขึ้นแล้ว นั่นคือการที่เขาได้มีชี
더 보기
ตอนที่ 6 : แม่ที่กลับมามีชีวิต
แกร๊ก..เสียงประตูห้องพักผู้ป่วยดังขึ้นทำลายความฟุ้งซ่านของเมฆินทร์ บานประตูเปิดออกแต่เขาไม่ได้สนใจมัน เพราะคิดว่าสายหมอกอาจจะลืมของหรือไม่ก็ร้านเค้กที่ว่ามันอยู่ใกล้จริง ๆ จนใช้เวลาไม่นานก็กลับมาแล้วเสียงฝีเท้าเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ พร้อมกับกลิ่นน้ำหอมที่เขารู้สึกคุ้นเคยและจำได้ดี กลิ่นนี้ทำให้หัวใจของเขาเต้นระรัว รีบหันใบหน้าไปมองยังผู้มาเยือนทันที“ลูกแม่ฟื้นแล้ว ไม่เป็นไรแล้วนะคนเก่ง”อ้อมกอดที่อบอุ่นและนุ่มนวลถูกมอบให้กับเขา เมฆินทร์นิ่งค้าง ตัวแข็งทื่อไปหมด ซ้ำยังเผลอกลั้นหายใจ เขาแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาและสัมผัสที่กำลังได้รับ“แม่... ฟ้า? ...”เขาพูดเสียงเบาหวิวและสั่นเครือ สองแขนยกขึ้นกระชับกอดหญิงสาวที่สวมชุดกราวน์สีขาวสะอาดตาตรงหน้าแน่นแต่แล้วความปวดหน่วงที่ศีรษะก็กลับมาอีกครั้ง มันสร้างความทรมานให้กับร่างกาย เสียงรอบตัวเริ่มอื้ออึงแทบจะจับใจความไม่ได้‘อีกแล้ว... ความทรงจำมันไหลเข้ามาในหัวอีกแล้ว’“หนาว ลมหนาว ลมหนาวลูก!”เสียงเอ่ยเรียกชื่อเจ้าของร่างซ้ำแล้วซ้ำเล่าดึงให้เมฆินทร์กลับมาสู่ปัจจุบัน น้ำตาใสไหลอาบแก้มทั้งสองข้าง เขาเข้าใจแล้วว่าผู้หญิงคนนี้คือ พราวฟ้า แม่ของลมหนาวเ
더 보기
ตอนที่ 7 : พันธะแห่งพิษ
หลังจากสายหมอกกลับไปแล้ว บรรยากาศในห้องก็กลับมาเงียบสงบลง พราวฟ้าเดินมานั่งข้างเตียงผู้ป่วยอีกครั้ง เธอจับมือของลูกชายมากุมเอาไว้แน่น แววตาเต็มไปด้วยความรัก ความเจ็บปวดและความมุ่งมั่นที่แน่วแน่กับสิ่งที่เธอกำลังจะพูดออกมาหลังจากนี้และเป็นจังหวะเดียวกันที่เมฆินทร์เห็นป้ายชื่อที่ถูกปักไว้บนเสื้อกาวน์ของคนตรงหน้า ชื่อจริงเป็นชื่อพราวฟ้า ส่วนนามสกุลทำไมนามสกุลเดียวกันกับเขามันเป็นความบังเอิญอีกอย่างที่น่าตกใจมาก บังเอิญราวกับถูกจับวาง รวมถึงการแสดงออกหรือสีหน้าท่าทางก็เหมือนแม่เนตรนภาในโลกเดิม แต่ที่สะดุดตาและชวนสงสัยมากกว่าคือแผนก เวชศาสตร์เพศรอง ชื่อแผนกแปลกจนในหัวเมฆินทร์นึกตลก หรือว่าจะเป็นพวกโอเมก้าอัลฟ่าแบบในนิยายที่เขาเคยอ่าน‘ต้องช็อคอีกกี่เรื่อง… พวกเพศรองมีจริงบนโลกเหรอ? โอเมก้าเวิร์สของแท้ไหมเนี่ย แล้วลมหนาวคือโอเมก้า หรืออัลฟ่ากันล่ะ’“ลมหนาว... ฟังแม่นะลูก”เสียงของพราวฟ้าจริงจังเรียกสติที่กำลังคิดนั่นคิดนี่ของเมฆินทร์ให้เข้าที่“สิ่งที่อยู่บนหลังของลูก พิษของดอกอะโคไนต์... มันไม่ใช่สิ่งที่จะปล่อยไว้เฉย ๆ ได้ แม่ว่าลูกเข้าใจความร้ายกาจของพิษนี้ดี เพราะมันเคยกำเริบมาหลายครั้ง
더 보기
ตอนที่ 8 : การรักษาที่ต้องแลก
“อะไรครับ? แต่อะไร”“ลูกใจเย็น ๆ ก่อน” พราวฟ้าเห็นท่าทางเริ่มไม่สงบของลมหนาว เธอเริ่มกังวลมากขึ้น“การรับการรักษาผ่านทางโรงพยาบาลต้องรอคิวที่นาน และทั้งพิสทิลเอง แอนไทสเตเมนเองก็มีสิทธิ์เลือกว่าจะตกลงรักษาให้กันหรือปฏิเสธที่จะไม่รับเคสนี้ก็ได้ มันเลยทำให้การรันระบบช้ามากกว่าที่ควรจะเป็น”“เอ้า.. แล้วแบบนี้จะมาลงทะเบียนเป็นอาสาสมัครเพื่อ?”เมฆินทร์ทั้งไม่เข้าใจ และงงหนักกว่าเก่า“เพื่อรักษาสิทธิประโยชน์ของทั้งสองฝ่ายจ้ะ มันมีระบบกฎหมายเข้ามาคุ้มครองด้วยสำหรับแอนไทสเตเมนที่ลงทะเบียน เอาเป็นว่า… เราอย่าสนใจเลยเรื่องในมุมของระบบและกฎหมายเลย เพราะที่แม่จะบอกคือแม่มีทางรักษาให้น้องหนาวแบบที่ไม่ต้องรอคิวอะไรทั้งนั้น อย่างที่แม่บอกไปพิษค่อนข้างรุนแรงจะมัวแต่ยืดเวลานานมากไม่ได้ เวน่อมสเตเมนไม่กลับมาหาพิสทิลมีแต่จะทำให้เกิดอาการพิษกำเริบรุนแรงมากขึ้นจนถึงขั้นพิษสะท้อนกลับกัดกินเจ้าของร่างกาย ต่อให้เราไม่ได้ไปมีอะไรกับใคร ความตายก็พรากลมหายใจเราไปอยู่ดี”พราวฟ้าพูดพลางลูบหัวลูกชายตนเบา ๆ เมื่อเห็นว่าลูกชายถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่คล้ายโล่งอก“งั้นดีเลยครับ แม่บอกวิธีมาเลย ผมจะทำตาม.. ผมไม่อยากจบชีวิ
더 보기
ตอนที่ 9 : ร่องรอยของลมหนาว
สองวันผ่านไปอย่างเชื่องช้าในห้องพักผู้ป่วยที่หรูหราแต่ไร้ชีวิตชีวา ในที่สุดเมฆินทร์ก็ได้รับอนุญาตให้ออกจากโรงพยาบาลได้ ร่างกายของเขาค่อนข้างอ่อนเพลีย เบาโหวงอย่างไม่คุ้นชิน แต่ก็ดีขึ้นมากหลังจากได้รับวิตามินและสารอาหารอย่างต่อเนื่องบรรยากาศในรถยนต์ระหว่างเดินทางกลับบ้านนั้นแสนสงบ มีเสียงเพลงบรรเลงเปียโนเบา ๆ ชวนให้ผ่อนคลาย พราวฟ้าดูคลายความกังวลมากกว่าเมื่อหลายวันก่อนที่เข้ามาคุยกับเขา เธอขับรถด้วยท่วงท่าเรียบนิ่ง ไม่ได้ชวนคุยอะไรมากนัก คงเพราะอยากให้เขาได้พักผ่อนและชื่นชมบรรยากาศนอกโรงพยาบาลอย่างเต็มที่ ซึ่งเมฆินทร์เองก็รู้สึกขอบคุณในใจสำหรับความเงียบนั้น ทำให้มีเวลาจมอยู่กับตัวเอง พิจารณาและทบทวนอะไรหลาย ๆ อย่างที่แทบจะตลอดเวลาตั้งแต่เขาฟื้นมาก็เอาแต่คิดวนซ้ำ ๆ ไม่เลิกดวงตาสีเทาเข้มทอดมองออกไปนอกหน้าต่างรถ มันไม่ใช่ความตื่นตระหนกเหมือนครั้งแรกที่สัมผัสกับที่แห่งนี้ แต่เป็นการเฝ้ามองด้วยสายตาของนักสำรวจ ในการทำความเข้าใจสภาพแวดล้อม ทำความเข้าใจโลกใบใหม่ที่เขาถูกเหวี่ยงเข้ามา...สถาปัตยกรรมของตึกระฟ้าดูเน้นความทันสมัยและสวยงามแปลกตา ไม่มีแม้แต่เสาไฟหรือสายไฟฟ้าให้เห็นรกหูรกตา การใช้โ
더 보기
ตอนที่ 10 : ความจริงที่ต้องแบกรับ
‘28 กุมภาพันธ์ … วันนี้จู่ ๆ ภาสก็มาขอเลิก เขาบอกว่าครอบครัวของเขาบังคับให้เขาไปแต่งงานกับคนระดับเดียวกัน คนที่เหมาะสมกับบ้านเขา.. โลกทั้งใบของฉันพังทลายลงแล้ว ความรักที่มีให้กันมาหลายปี มันตัดกันง่าย ๆ แบบนี้จริงหรอ?’‘2 มีนาคม ... ฉันพยายามยื้อและคุยกับเขาเพราะวันนี้เขามาเก็บเสื้อผ้าออกจากคอนโดของเรา แต่เขาไม่แม้แต่จะสบตาด้วยซ้ำ... ทำไมถึงใจร้ายใส่กันได้ขนาดนี้ เอาแต่บอกว่าเรื่องของเราไม่มีทางไปต่อได้ สิ่งที่เขาเคยบอกไว้ เขาขอโทษกับทุกอย่าง’‘3 มีนาคม ... วันนี้ทั้งวันพยายามโทรหาภาสเพื่อที่จะขอโอกาสมาคุยกันให้รู้เรื่อง แต่เขาไม่รับโทรศัพท์ฉันเลย... ไม่อยากจะเชื่อด้วยซ้ำว่าความรักที่มีให้กันตลอดระยะเวลา 5 ปีมันจะสูญเสียไปภายในวันเดียวอย่างไม่ยุติธรรม’‘15 มีนาคม ... วันนี้ลองไปดักรอที่คณะ แต่เหมือนเขาจะหลบหน้าฉัน ภาสไม่ยอมแม้แต่จะติดต่อกัน เหมือนตัดขาดฉันออกไปจากชีวิตเขา.. ไหนว่าเราจะมีอนาคตร่วมกันไง? ไหนว่าจะสร้างครอบครัวที่น่ารักด้วยกัน? แล้วนี่มันเกิดอะไรขึ้น!’‘18 มีนาคม ... ขอร้องล่ะ ฉันอยากได้แค่คำอธิบาย ความรักของเราไม่มีค่าพอให้เอาชนะทุกอุปสรรคได้จริง ๆ เหรอ หรือฐานะทางสังคมสำ
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status