Se connecter"เมื่อไอดอลดับแสง ตื่นอีกครั้งในร่างคนอื่นพร้อมพิษร้าย ทางรอดเดียวคือการสัมผัสจาก 'คู่หมั้น' ที่ผูกพันกันด้วยหน้าที่... สัมผัสที่เริ่มต้นเพื่อเอาชีวิตรอด กำลังจะปลุกความรู้สึกที่ทั้งสองไม่เคยคาดคิด" ----------------------------------------- ❄️ ลมหนาว (เมฆินทร์) ❄️ เมฆินทร์ - ไอดอลชื่อดังที่เคยอยู่บนจุดสูงสุดของวงการ กลับต้องเผชิญกับโชคชะตาพลิกผัน เมื่อเขาฟื้นขึ้นมาในร่างของ "ลมหนาว" เป็นสถานการณ์ที่เหลือจะเชื่อ! แต่ที่น่าปวดหัวไปกว่านั้น.. เขาต้องมาเผชิญกับเพศรองที่ทำให้ร่างกายนี้มีความผิดปกติจนต้องหาหนทางในการรักษา หนีให้พ้นจากความเจ็บปวดและทรมาน ☁️ น่านฟ้า ☁️ เฟรชชี่สุดหล่อของคณะ ผู้ที่คาดเดาอารมณ์และความคิดได้ยาก ครอบครัวของเขาได้จัดแจงการหมั้นหมายที่มาพร้อมหน้าที่สำคัญในการรักษาพิษจากเวน่อมสเตเมนให้กับลมหนาว แม้จะรู้สึกเจ็บปวดทุกครั้งที่เห็นดอกไม้พิษบนแผ่นหลังอีกฝ่าย แต่สัมผัสที่เริ่มต้นจากหน้าที่... กำลังจะปลดล็อกความรู้สึกที่ถูกเก็บงำไว้ในใจของเขาออกมาอีกครั้ง
Voir plusอารัมภบท
ไม่มีผู้หญิงคนไหนฝันอยากเริ่มต้นชีวิตแต่งงานด้วย “สัญญา” ที่เต็มไปด้วยเงื่อนไข และไม่มีหัวใจดวงไหนคาดหวังจะรักใคร...ในความสัมพันธ์ที่ไม่มีพื้นที่ให้ความรัก แต่มีนาไม่มีสิทธิ์เลือก เมื่อโชคชะตาต้อนเธอให้ติดขอบเหว จนคำว่า “ศักดิ์ศรี” กลายเป็นของฟุ่มเฟือย ทางรอดเดียวของเธอ คือการยอมเป็นผู้หญิงที่เขาว่าจ้าง เพื่อแลกกับเงินก้อนใหญ่ และสัญญาที่เขียนไว้ชัดเจนว่า... “คุณต้องตั้งครรภ์ลูกของผม แต่ไม่ต้องยุ่งกับชีวิตส่วนตัวผม” คิรัน วิศรุตานนท์ มหาเศรษฐีหน้านิ่ง เจ้าของอาณาจักรธุรกิจระดับประเทศ ผู้ชายที่ทุกคนเกรงขาม ผู้ชายที่เย็นชาเยือกแข็ง และไม่เคยให้ใครเข้าใกล้หัวใจ เขาบอกเธอตั้งแต่แรก เขาไม่ต้องการรัก ไม่ต้องการเมีย ไม่ต้องการครอบครัวแบบโรแมนติกในละคร เขาต้องการแค่ “ทายาท” เด็กคนหนึ่งที่จะสืบต่อทุกสิ่งที่เขาสร้างไว้ และมีนา...คือหญิงสาวที่เขาเลือก เพราะเธอเงียบพอ จนไม่น่าจะผูกพัน เรียบพอ จนไม่น่าจะยึดติด และจนพอ...ที่จะไม่มีทางปฏิเสธข้อเสนอของเขา แต่สิ่งที่คิรันไม่เคยคำนวณไว้ในเงื่อนไข คือในค่ำคืนที่เขา ‘ทำการบ้าน’ เพื่อให้ภารกิจสำเร็จ เธอไม่ใช่แค่ ‘ว่าจ้างให้ตั้งครรภ์’ เสียงหอบคราง ร่างกายที่ตอบสนอง ความอ่อนหวานในทุกสัมผัส มันค่อย ๆ คลี่คลายบางสิ่งในใจของเขาออกทีละน้อย...โดยที่เขาไม่รู้ตัว เขาเริ่มหลงเธอ... เริ่มหวง... เริ่มโกรธเมื่อเห็นเธอเศร้า เริ่มไม่พอใจเมื่อเธอหันไปมองใครคนอื่น จนกระทั่งวันหนึ่ง เขาไม่ต้องการแค่ลูกอีกต่อไป เขาต้องการ “ตัวเธอ” และจะไม่ปล่อยให้เธอหลุดจากอ้อมแขนเขา...แม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว“ถ้าพี่ไม่ใช่อย่างที่นายคิดล่ะ? ถ้าพี่ในตอนนี้ไม่ได้น่ารักเหมือนเมื่อก่อน ไม่ได้อ่อนโยน ขี้หงุดหงิด เอาแต่ใจ แถมยังมีความลับเยอะแยะ... นายจะยังรู้สึกดีกับพี่อยู่ไหม?” “...” “ที่นายทำดีกับพี่ทุกวันนี้... เพราะนายผูกพันกับภาพจำของพี่ในอดีตหรือเปล่า?” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องนอนชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบา ๆ เมฆินทร์ก้มหน้านิ่ง ไม่กล้าแม้แต่จะสบตา รอคอยคำตอบด้วยหัวใจที่บีบรัด สัมผัสอุ่นวาบแตะลงที่ข้างแก้ม น่านฟ้าประคองใบหน้าสวยให้เงยขึ้นสบตา นิ้วโป้งเกลี่ยเช็ดคราบน้ำตาให้อย่างเบามือ “พี่ลมหนาวฟังผมนะ...” น่านฟ้าเอ่ยเสียงนุ่มลึก สายตาคมจ้องลึกลงไปในดวงตาสีเทาคู่สวย “ผมยอมรับว่าอดีตมันสวยงาม... ผมอยากจะเก็บช่วงเวลานั้นเอาไว้ แต่สิ่งที่ผมรู้สึกกับพี่ในตอนนี้ มันไม่ได้เกิดขึ้นเพราะภาพจำในอดีต” น่านฟ้าขยับตัวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด มองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวย “ตอนที่กลับมาเจอพี่อีกครั้ง ผมสารภาพตรง ๆ ว่าพยายามจะสร้างกำแพงกั้นระหว่างเราไว้ เพราะกลัวว่าผมจะผิดหวัง... แต่ยิ่งได้อยู่ใกล้พี่ ยิ่งได้เห็นพี่ในมุมที่ผมไม่เคยเห็น”
ประตูไม้สักบานใหญ่ถูกผลักเข้าไปอย่างเบามือ เผยให้เห็นอาณาจักรส่วนตัวของน่านฟ้าที่ถูกซ่อนไว้หลังบานประตู ห้องนอนของน่านฟ้ากว้างขวางและคุมโทนด้วยสีน้ำเงินเข้มตัดกับสีเทา ให้ความรู้สึกสุขุมและเงียบสงบเหมือนเจ้าของห้อง เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ ไม่มีของวางระเกะระกะแม้แต่ชิ้นเดียว ราวกับว่าห้องนี้เป็นห้องตัวอย่างในโครงการหรูมากกว่าห้องที่มีคนอาศัยอยู่จริง “พี่ลมหนาวตามสบายเลยนะครับ คิดซะว่าเป็นห้องตัวเอง” น่านฟ้าเอ่ยบอกขณะวางกุญแจรถและกระเป๋าตังค์ไว้ที่โต๊ะหัวเตียง เขาหันมาส่งยิ้มบาง ๆ ให้คนพี่ที่ยังยืนกวาดสายตามองไปรอบห้องด้วยความเกร็ง “อยากอาบน้ำก่อนไหม เดี๋ยวผมหาชุดเปลี่ยนให้ แต่ไซส์มันอาจจะใหญ่สักหน่อย” น่านฟ้าบอกก่อนจะเดินหายเข้าไปในโซนวอคอินโครเซท “ไม่เป็นไร ชุดไหนพี่ก็ใส่ได้หมดนะ” เมฆินทร์ตอบพลางถือวิสาสะก้าวเดินสำรวจห้องนอนของคนน้องอย่างสนใจ... สายตาของเขาไปสะดุดเข้ากับตู้โชว์กระจกใสที่มุมห้อง ภายในนั้นไม่ได้มีของสะสมราคาแพงอย่างโมเดลรถหรือนาฬิกาหรูอย่างที่ผู้ชายทั่วไปชอบสะสม แต่มันกลับเต็มไปด้วย ‘ความทรงจำ’ กร
“มากันแล้วเหรอจ๊ะ” คุณหญิงณิรดาเอ่ยทักด้วยรอยยิ้มหวานเมื่อเห็นทุกคนมาถึงอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา ก่อนจะหันไปสั่งแม่บ้านให้ขึ้นไปเชิญสามีของตนเองลงมารับประทานอาหาร ไม่นานนักกวินภพก็เดินลงมาจากชั้นบนด้วยท่าทีภูมิฐาน แม้จะอยู่ในชุดลำลองแต่รัศมีของนักธุรกิจใหญ่เจ้าของค่ายเพลงระดับประเทศก็ยังแผ่ออกมาให้คนแปลกหน้าอย่างสายหมอกต้องลอบกลืนน้ำลาย ‘อยากกลับบ้านชะมัด อยู่ท่ามกลางไฮโซ อยู่บ้านคนรวยแล้วมันโคตรจะเกร็งเลย ไอ้บ้าเอ้ย!’ บรรยากาศบนโต๊ะอาหารที่ปูด้วยผ้าลินินสีขาวสะอาดดูหรูหราแต่ก็อบอุ่นอย่างน่าประหลาด แสงไฟสีนวลจากโคมระย้าคริสตัลส่องกระทบเครื่องเงินบนโต๊ะจนเป็นประกายวับวาว “ลมหนาวเป็นยังไงบ้างลูก? ไม่ได้เจอกันนาน ดูสดใสขึ้นเยอะเลยนะ” ณิรดาเอ่ยทักทายว่าที่ลูกสะใภ้อนาคตด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเอ็นดู “น้องน่านฟ้าเขาดื้อหรือเปล่า? ทำอะไรให้หนูไม่สบายใจไหม ฟ้องแม่ได้เลยนะ” เมฆินทร์สบตากับผู้ใหญ่ตรงหน้า สัมผัสได้ถึงความจริงใจและน้ำเสียงเอ็นดู เขาจึงรู้สึกไม่ค่อยเกร้งเท่าครั้งแรกที่เจอกัน ระบายรอยยิ้มบาง ๆ “สบายดีครับคุณน้า” เขาตอบ
กลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศและอาหารไทยรสเลิศลอยฟุ้งไปทั่วห้องครัวขนาดใหญ่ที่ตกแต่งด้วยหินอ่อนนำเข้าอย่างเรียบหรู คุณหญิงณิรดากำลังง่วนอยู่กับการปรุงรสอาหารด้วยตัวเอง ท่าทางของเธอดูสง่างามและคล่องแคล่วสมกับเป็นแม่ศรีเรือน แม้ในยามสวมผ้ากันเปื้อนทับชุดอยู่บ้าน“คุณน้าครับ”เสียงทุ้มคุ้นหูทำให้ณิรดาละมือจากหม้อแกง หันมามองด้วยรอยยิ้มอบอุ่น“อ้าว... ตาคุณ มาแล้วเหรอจ๊ะ”สายหมอกที่เดินตัวลีบตามหลังมาติด ๆ รีบยกมือไหว้หญิงสูงวัยตรงหน้าอย่างนอบน้อมโดยอัตโนมัติ สัญชาตญาณบอกเขาว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่คนธรรมดา“มาช่วยครับ”ณคุณพูดพลางเดินเข้าไปใกล้เคาน์เตอร์ครัว วางกุญแจรถลงบนโต๊ะอย่างแผ่วเบาเหมือนเป็นบ้านตัวเอง“ดีเลยจ้ะ น้ากำลังต้องการลูกมือพอดี”ณิรดาพูดด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะหันไปเห็นชายหนุ่มที่ยืนทำหน้าไม่ถูกอยู่ข้างหลัง “แล้วนี่... ใครเหรอจ๊ะณคุณ?”“เพื่อนครับคุณน้า ชื่อสายหมอก”“กูเป็นรุ่นพี่มึง... ไม่ใช่เพื่อนมึง”สายหมอกกัดฟันกระซิบเสียงรอดไรฟั
‘28 กุมภาพันธ์ … วันนี้จู่ ๆ ภาสก็มาขอเลิก เขาบอกว่าครอบครัวของเขาบังคับให้เขาไปแต่งงานกับคนระดับเดียวกัน คนที่เหมาะสมกับบ้านเขา.. โลกทั้งใบของฉันพังทลายลงแล้ว ความรักที่มีให้กันมาหลายปี มันตัดกันง่าย ๆ แบบนี้จริงหรอ?’‘2 มีนาคม ... ฉันพยายามยื้อและคุยกับเขาเพราะวันนี้เขามาเก็บเสื้อผ้าออกจากคอนโดของ
สองวันผ่านไปอย่างเชื่องช้าในห้องพักผู้ป่วยที่หรูหราแต่ไร้ชีวิตชีวา ในที่สุดเมฆินทร์ก็ได้รับอนุญาตให้ออกจากโรงพยาบาลได้ ร่างกายของเขาค่อนข้างอ่อนเพลีย เบาโหวงอย่างไม่คุ้นชิน แต่ก็ดีขึ้นมากหลังจากได้รับวิตามินและสารอาหารอย่างต่อเนื่องบรรยากาศในรถยนต์ระหว่างเดินทางกลับบ้านนั้นแสนสงบ มีเสียงเพลงบรรเลงเ
“อะไรครับ? แต่อะไร”“ลูกใจเย็น ๆ ก่อน” พราวฟ้าเห็นท่าทางเริ่มไม่สงบของลมหนาว เธอเริ่มกังวลมากขึ้น“การรับการรักษาผ่านทางโรงพยาบาลต้องรอคิวที่นาน และทั้งพิสทิลเอง แอนไทสเตเมนเองก็มีสิทธิ์เลือกว่าจะตกลงรักษาให้กันหรือปฏิเสธที่จะไม่รับเคสนี้ก็ได้ มันเลยทำให้การรันระบบช้ามากกว่าที่ควรจะเป็น”“เอ้า.. แล้
หลังจากสายหมอกกลับไปแล้ว บรรยากาศในห้องก็กลับมาเงียบสงบลง พราวฟ้าเดินมานั่งข้างเตียงผู้ป่วยอีกครั้ง เธอจับมือของลูกชายมากุมเอาไว้แน่น แววตาเต็มไปด้วยความรัก ความเจ็บปวดและความมุ่งมั่นที่แน่วแน่กับสิ่งที่เธอกำลังจะพูดออกมาหลังจากนี้และเป็นจังหวะเดียวกันที่เมฆินทร์เห็นป้ายชื่อที่ถูกปักไว้บนเสื้อกาวน์