MasukShare
บทที่1 แอบมอง
Tanggal publikasi:
2025-10-31 23:41:06กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ ณ โรงเรียนมัธยมปลายชื่อดังล้วนมีแต่ลูกมหาเศรษฐี นักธุรกิจต่างๆ ฐานะร่ำรวยเข้ามาเรียนกันที่นี้มากมาย หนึ่งในนั้นคือแดเนียลกับแมทธิว คาร์เตอร์ลูกเจ้าของกาสิโนใจกลางเมืองชื่อดัง พร้อมด้วยตระกูลแมคคอนเวลส์ทายาทสองคนอย่างลิลลี่กับนีน่าซึ่งรู้จักกันมานาน
ภายในห้องสมุดตรงมุมหนึ่งของห้องอันเงียบสงบแดเนียล คาร์เตอร์ลูกครึ่งไทย-อังกฤษกำลังนั่งดูคลิปในมือถือด้วยความเพลิดเพลินซึ่งเป็นกิจวัตรที่เขาชอบทำอยู่เป็นประจำทุกวันจนเพื่อนๆ รอบข้างชินชากันไปแล้วกับพฤติกรรมของชายหนุ่ม ซึ่งหนึ่งในนั้นคือแฟรงค์เพื่อนสนิทที่สุด "มึงอยากได้เพิ่มอีกกี่คลิป บอกกูมา"แฟรงค์เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ "ไม่ต้อง"แดเนียลปิดคลิปโป๊ในมือลง "แดเนียล ว่างไหมคะ"จีจี้หญิงสาวร่วมห้องเรียนเดินเข้ามาหาชายหนุ่มที่โต๊ะพร้อมกับส่งสายตาที่รู้กันเพียงแค่สองคนขึ้น "อืม ไปรอที่เดิม" "โอเคค่ะ"ร่างบางรีบเดินนวยนาดออกไปทันที "มึงนี่มันได้ทั้งทฤษฎีและประฎิบัติเลยว่ะ กูนับถือ ฮ่าๆ"แฟรงค์หัวเราะร่า "มึงมันก็ไม่ต่างอะไรกับกูหรอก"พูดจบแดเนียลก็เดินออกไป ภายในห้องเก็บของอันสะอาดเอี่ยมไร้ไรฝุ่นเกาะสองร่างชายหญิงเปลือยแต่ท่อนล่างกำลังสอดประสานกันเป็นหนึ่งเดียวพร้อมกับส่งเสียงครางกระเส่าเสียวซ่านดังไปทั่วห้อง เสียงของเนื้อกระทบกันโดยผ่านคอนดอมสร้างความวาบหวิวให้กับคนที่แอบมองอยู่ไม่น้อย และครั้งนี้มันไม่เหมือนเดิมเมื่อชายหนุ่มหันมาสบสายตาเข้ากับเธอและเป็นจังหวะที่ชายหนุ่มกำลังปลดปล่อยทุกอย่างไปยังส่วนปลายคอนดอมพอดี บางร่างสะดุ้งตกใจตาโตรีบเดินหมุนตัวออกไปด้วยหัวใจเต้นแรง หารู้ไหมแค่ไม่กี่อึดใจร่างหนาเดินเข้าหาประชิดตัวเธออย่างว่องไว "โอ๊ย!"ร่างบางร้องเสียงหลงเมื่อถูกมือหนาจับกระชากดึงให้หยุดเดินเต็มแรง "มึงทำอะไร!"แดเนียลเค้นเสียงใส่หญิงสาวด้วยความโกรธ "เปล่า ฉันไม่ได้ทำอะไร"หญิงสาวส่ายหน้าตัวสั่นงันงกด้วยความกลัว "เปล่างั้นเหรอ ก็กูเห็นอยู่"เอ่ยพลางดันร่างบางไปติดกับผนังอาคารพร้อมกับใช้มือหนาบีบคางมนเอาไว้ "ฉันขอโทษ ฉันจะไม่ทำอีกแล้ว ฉันแค่เดินผ่านมาพอดี"ร่างบางเอ่ยเสียงสั่นเครือน้ำตาคลอเบ้า "ดี อย่าให้กูเห็นอีก ผู้หญิงจืดชืดใส่แว่นหนาเตอะเหมือนป้าอย่างเธอเป็นเพื่อนร่วมห้องเรียนกับฉันมันก็ดีมากแค่ไหนแล้ว ดูพี่สาวเธอเป็นตัวอย่างบ้างนะ ยัยโง่"แดเนียลผละจากร่างบางแล้วเดินจากไปอย่างคนหยิ่งทะนง นีน่ามองตามหลังร่างหนาจนสุดลับสายตา ตั้งแต่ที่เธอจำความได้เธอไม่เคยอยู่ในสายตาของแดเนียลเลย ถึงแม้ทั้งสองครอบครัวจะสนิทกันก็ตาม เธอทำได้เพียงแต่แอบมองชายหนุ่มอยู่ห่างๆ จนวันนี้ที่ชายหนุ่มรู้ตัว ตลอดเวลาที่ผ่านมาแม้เธอจะเห็นชายหนุ่มมีผู้หญิงเข้าหาและมีเซ็กส์อย่างไม่เลือกสถานที่อยู่เสมอ แต่เธอไม่เคยเปลี่ยนใจจากชายหนุ่มเลย ภายในห้องเรียนกว้างหลังจากนักเรียนมากันครบแล้วและก่อนที่อาจารย์จะเริ่มสอน อาจารย์ก็พานักเรียนหญิงคนหนึ่งที่มีหน้าตาสะสวยสะดุดตาหุ่นผอมเพรียวเข้ามาแนะนำให้ทุกคนในห้องรู้จักซึ่งเธอย้ายมาจากอีกโรงเรียนหนึ่ง "วันนี้อาจาร์ยพาเพื่อนร่วมห้องคนใหม่มาแนะนำจ้ะ เชิญจ้ะหนู" "สวัสดีทุกคน เราชื่อซินดี้ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะ"ซินดี้ส่งยิ้มให้ทุกคนในห้อง ระหว่างที่ซินดี้กำลังแนะนำตัวเธอก็สบตาเข้ากับดวงตาคมกริบแดเนียลมองจ้องเธออยู่ก่อนจนเธอต้องเป็นฝ่ายหลบสายตาคมนั้นเสียเอง หลังจากที่เธอแนะนำตัวเสร็จซินดี้ก็พาตัวเองไปนั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆ นีน่าพร้อมกับเอ่ยทักทาย "เธอชื่ออะไรเหรอ" "เราชื่อนีน่า" "ยินดีที่ได้รู้จัก เป็นเพื่อนกันนะ" "อืม ได้สิ"นีน่ายิ้มรับ หลายวันต่อมา "นายลากฉันเข้ามาในนี้ทำไม"ซินดี้เอ่ยถามชายหนุ่มหล่อเหลาตรงหน้า "ฉันชอบเธอ"แดเนียลจ้องมองซินดี้ไม่วางตาแทบจะกลืนกินตัวเธอเข้าไป "นายว่าอะไรนะ"หญิงสาวเอ่ยถามให้แน่ใจ "เธอได้ยินไม่ผิดหรอก ฉันชอบเธอ เป็นแฟนกับฉันไหม"ชายหนุ่มเอ่ยถามด้วยความคาดหวัง "ฉันคิดว่านายมีแฟนแล้วเสียอีก" "ถ้าเธอตกลงเธอจะเป็นแฟนคนแรกของฉัน" "จริงเหรอ ไม่น่าเชื่อ" "ตกลงไหมล่ะ" "อืม ตกลง"ซินดี้พยักหน้ารับด้วยความเขินอาย "ไม่ได้นะ!"จีจี้ผลักประตูเข้ามาในห้อง "อย่าเสือก!"แดเนียลเอ่ยด้วยความโกรธ "นายจะทำแบบนี้ไม่ได้นะแดเนียล นายจะทิ้งฉันงั้นเหรอ"จีจี้โวยวายเสียงดัง "เราไม่ได้เป็นอะไรกัน!"ร่างหนาเอ่ยเสียงแข็ง "หึ แล้วที่เอากันในห้องนี้เกือบทุกวันมันหมายความว่ายังไง" "ก็แค่เล่นสนุกๆ ฉันไม่เคยบอกเลยว่าเราเป็นอะไรกัน ต่างคนต่างสนุกก็แฟร์ๆ กันแล้วไง ไปกันเถอะ"พูดจบแดเนียลก็จับจูงมือซินดี้เดินออกไปเร็วพลัน "กรี๊ด!"จีจี้เปล่งเสียงออกมาจากลำคอด้วยความโกรธเคืองเพราะทำอะไรไม่ได้ "หึ ปล่อยแดเนียลมันไปเถอะ มาสนุกกับฉันดีกว่า"แฟรงค์เดินเข้าไปซ้อนหลังจีจี้ "ไอ้บ้า!"จีจี้แว้ดใส่แฟรงค์แล้วเดินจากไป นีน่าที่เห็นเหตุการณ์ทุกอย่างที่เกิดขึ้นในห้องเก็บของ เธอก็เอาแต่นั่งซึมไม่อยากทำอะไรทั้งนั้น เธอไม่คิดเลยว่าความสัมพันธ์ระหว่างซินดี้กับแดเนียลจะพัฒนาไวถึงขนาดนี้ อีกไม่กี่เดือนเธอจะเรียนจบไฮสคูลแล้ว หลังจากนี้ไปทุกคนจะต้องแยกย้ายกันไปเรียนต่อ เธอคงจะไม่ได้เจอแดเนียลอีกหลายปี "นีน่า"เสียงซินดี้เอ่ยเรียกเธอขึ้นจากทางด้านหลัง "ว่าไงเหรอ" "ฉันซื้อน้ำมาฝากน่ะ"ซินดี้ยื่นขวดน้ำให้นีน่า "ขอบใจมากนะ"นีน่ารับเอาวางลงบนโต๊ะ "ดูหน้าเธอเศร้าๆ เป็นอะไรหรือเปล่า"ซินดี้จ้องหน้านีน่า "เปล่าฉันไม่ได้เป็นอะไร"นีน่ายิ้มกลบเกลื่อนความรู้สึก "ไม่เป็นไรก็ดี รู้ไหมฉันมีเรื่องจะบอกเธอด้วย"ซินดี้ยิ้มแก้มปริ "เรื่องอะไรเหรอ"นีน่าแสร้งถามกลับทั้งๆ ที่ในใจรู้อยู่เต็มอก "ฉันกับแดเนียลเราสองคนตกลงคบกันเป็นแฟนแล้ว" "ยินดีด้วยนะ ฉันขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อน"เอ่ยจบนีน่าก็รีบลุกออกไปทันที นีน่าเดินเหม่อลอยผ่านสนามบาสเกตบอลโดยไม่ทันระวังจึงทำให้เธอโดนลูกบาสเกตบอลอัดใส่หน้าไปเต็มๆ ส่งผลให้แว่นสายตาแตกกระจายร่างบางสลบหมดสติลงกองกับพื้น "ฉิบหายแล้ว!"แฟรงค์ตกใจอ้าปากค้างยืนมองร่างบางตรงพื้นด้วยความตกใจ "แม่ง!"แดเนียลสบถออกมาอย่างหัวเสีย เขาไม่คิดเลยว่าลูกบาสที่ถูกโยนออกจากมือเขาจะสร้างเรื่องขึ้น ร่างหนารีบตรงเข้าไปช้อนอุ้มร่างบางขึ้นจากพื้นตรงดิ่งเข้าห้องพยาบาลทันที ร่างบางถูกมือหนาวางลงบนเตียงเมื่อถึงห้องพยาบาลด้วยความร้อนใจพร้อมกับยืนมองพยาบาลเวรประจำวันใช้น้ำแข็งประคบบนใบหน้าให้เธอเบาๆ โชคดีที่ใบหน้าของเธอไม่มีร่องรอยขีดข่วนจากเศษแว่นมีแต่เพียงรอยแดงจากแรงอัดลูกบาสเท่านั้น ไม่กี่นาทีผ่านไปนีน่าก็ลืมตาตื่นขึ้นพร้อมกับกระพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับแสงและภาพตรงหน้าให้ชัดขึ้นแต่ภาพตรงหน้ากลับเบลอมองไม่ชัดเจนเหมือนเดิม "ไม่เป็นไรแล้วนี่"เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น "แดเนียลนายเองเหรอ"ร่างบางหันไปตามเสียงพร้อมกับจ้องมองใบหน้าชายหนุ่ม "นี่เงินค่าแว่นตา"มือหนายัดเงินใส่ในมือบาง "หมายความว่ายังไง" "ก็เพราะความโง่ของเธอไง เดินเซ่อซ่าไม่ดูตาม้าตาเรือ ไม่เห็นหรือไงว่าเขากำลังเล่นบาสกันอยู่ ฉันถึงต้องซวยมาเสียเวลากับเธอเนี่ย น่ารำคาญชะมัด" "ฉันขอโทษ นายเก็บเงินของนายไว้เถอะ"มือบางยื่นเงินในมือคืนชายหนุ่ม "หึ ฉันรู้ว่าเธอมีเงิน ถ้าจะให้ฉันแนะนำนะเธอควรจะซื้อคอนเเทคเลนส์มาใส่ซะจะได้จบๆ"แดเนียลจ้องมองร่างบางที่เอาแต่นั่งก้มหน้า "อืม ขอบใจนะที่แนะนำ" "นีน่าเธอเป็นยังไงบ้าง"ซินดี้ที่ทราบเรื่องจากเพื่อนนักเรียนข้างนอกเดินเข้ามา "ยังมึนๆ นิดหน่อย แต่โอเคแล้วล่ะ" "ให้ฉันอยู่เป็นเพื่อนนะ" "อืม ขอบใจ" แดเนียลกับแฟรงค์เห็นอย่างนั้นจึงเดินออกจากห้องเงียบๆ ปล่อยสองสาวอยู่ด้วยกันตามประสาเพื่อน ในขณะนั้นนีน่าก็เพ่งมองแผ่นหลังกว้างเดินออกไปจนลับสายตา
Bab terbaru
รักร้าย บทที่44 ดื่มด่ำ(จบ)
ไม่กี่นาทีต่อมาแดเนียลกลับออกมาจากห้องน้ำด้วยสภาพเปลือยท่อนบนส่วนท่อนล่างมีเพียงแค่ผ้าขนหนูผืนเดียว ร่างหนาเดินเข้าไปโอบกอดนีน่าที่กำลังยืนมองดาวอยู่ตรงระเบียงห้อง มือหนาค่อย ๆ ปลดสายเดี่ยวบนร่างเธอออกทั้งสองข้างเผยให้เห็นหน้าอกเต่งตึงเปลือยเปล่า มือหนาไม่รอช้าบีบเคล้นเต้าสวยปลุกเล้าโลมให้เธอเกิดอารมณ์พิศวาสขึ้น "ตรงนี้เลยได้ไหมที่รัก"ริมฝีปากหนากระซิบข้างใบหูบาง จูบไซ้เลียไปตามลำคอระหงอย่างคนหื่นกระหาย "อ่า ตรงไหนก็ได้ค่ะ ที่ ที่รักพอใจ"ร่างบางหลับตาพริ้มรับสัมผัสจากร่างหนาด้วยความเคลิบเคลิ้ม "รักนะครับ"เอ่ยพลางจุ่มจ้วงนิ้วเรียวยาวสอดใส่เข้าไปในช่องรักพร้อมกันสองนิ้ว "รักเหมือนกันค่ะ อ่าส์"เสียงหวานครางออกมาเบา ๆ เมื่อปมกระสันถูกสะกิดรุกล้ำ เมื่อได้ยินอย่างนั้นแดเนียลก็ผลักร่างบางไปพิงกับผนังระเบียงพร้อมกับแหกยกขาเรียวยาวของเธอขึ้น พาท่อนเอ็นร้อนแข็งขึงเต็มที่สอดแทงเข้าใส่ร่องรักอันฉ่ำแฉะไม่รอรี เอวสอบกระเด้าเข้าใส่ร่องรักเนิบช้าจากนั้นค่อย ๆ ไต่ระดับความถี่เร็วขึ้นไปเรื่อย ๆ จนเสร็จสมน้ำรักสีขาวขุ่นพุ่งแตกกระจายภายในมดลูกรู้สึกภายในท้องสาวร้อนผ่าว ร่างหนาช้อนอุ้มร่างอันอ่อ
รักร้าย บทที่43 คู่ชีวิต
หนึ่งเดือนต่อมา แดเนียลกับนีน่ากลับมาจดทะเบียนสมรสกันอีกครั้งด้วยความรักที่มีให้กันอย่างเปี่ยมล้นในหัวใจ ทั้งสองคนต่างเติมเต็มซึ่งกันและกัน ซึ่งแน่นอนแดเนียลจะเป็นฝ่ายชดใช้ชดเชยให้แม่ของลูกในสิ่งที่ทำผิดพลาดไปเสียมากกว่า แดเนียลพานีน่าเดินเข้าไปสำรวจในบ้านหลังหนึ่งซึ่งตั้งอยู่ในพื้นที่ใจกลางเมือง ลักษณะเป็นบ้านโทนสีขาวสองชั้นกว้างขวางใหญ่โตมีสิ่งอำนวยความสะดวกทุกอย่างครบครัน "ชอบไหมที่รัก"เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น "ชอบค่ะ ว่าแต่บ้านของใครเหรอ"นีน่าเอ่ยถามพลางกวาดสายตามองไปรอบบ้าน "บ้านของเราครับ" "อะไรนะ"นีน่าไม่อยากจะเชื่อหูตนเอง "ฟังไม่ผิดหรอก บ้านของเราเองครับ"แดเนียลเข้าไปโอบเอวบาง "เซอร์ไพรส์มากเลยค่ะ น่ารักที่สุดเลย"นีน่าหันไปหอมแก้มสากฟอดหนึ่ง "เราขึ้นไปดูห้องนอนกันดีกว่า"มือหนาจับจูงมือบางขึ้นบันไดไปชั้นบน ทั้งสองคนไปหยุดยืนอยู่ตรงกลางห้องนอนกว้าง พร้อมกับส่งยิ้มให้กัน "ว้าว สวยมากเลยค่ะ กว้างขวางน่าอยู่มาก มองไปทางไหนก็สบายตาไปหมด"นีน่าเดินสำรวจไปรอบห้องที่ตกแต่งด้วยโทนสีอ่อน "ที่รักชอบ ผัวก็ดีใจครับ ไม่เสียหลายที่ยอมทุ่มเงินจำนวนมหาศาลซื้อมันมา"ร่างหนาสวมกอ
รักร้าย บทที่42 หัวใจดวงเดิม
วันต่อมา โรสและพิมพ์ต่างพร้อมใจกันมารับแอนดรูวกลับบ้านหลังจากที่ปล่อยให้พ่อแม่มือใหม่ที่ยังคงไม่ลงรอยกันสักเท่าไหร่อยู่กันเพียงลำพังเพื่อเคลียร์ใจ "โอ๋ลูก ขวัญเอยขวัญมานะครับ กลับบ้านเรากันนะ"โรสรับหลานชายจากนีน่ามาอุ้มแนบอกด้วยความรักใคร่ "ไปกันเถอะ"พิมพ์เอ่ยชวนโรสขึ้นรถ "แม่ไปก่อนนะลูก นีก็นั่งไปกับแดเนียลเขาก็แล้วกัน"โรสเอ่ยจบก็พาแอนดรูวขึ้นรถไปทันที "แม่คะ"นีน่าทำได้เพียงแต่เรียกตามหลังมารดาเท่านั้น "ไปกันเถอะ"แดเนียลรีบโอบเอวคอดกิ่วตรงไปที่รถคันหรู ภายในห้องโดยสารอันกว้างขวางนีน่าเลือกที่จะนั่งห่างจากแดเนียลแต่เขากลับขยับตัวเข้าหาเธอโดยการนั่งชิดเบียดเธอ ส่วนมือหนานั้นก็ไม่อยู่นิ่งโอบเอวเธอเอาไว้อยู่อย่างนั้นไม่ยอมปล่อย "เราไม่จำเป็นต้องนั่งใกล้กันขนาดนี้ก็ได้"เสียงหวานเอ่ยขึ้น "ทำไม เราเคยทำยิ่งกว่านี้อีกหรือว่าเราจะทำกันในนี้ดี"แดเนียลเอ่ยหยอกหญิงสาว "คนบ้า"ร่างบางเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่จริงจังนัก "ใช่ฉันจะเป็นบ้า เพราะเธอไม่สนใจนี่แหละ" "ที่ผ่านมาฉันไม่เห็นนายเป็นแบบนั้นเลย" "ไม่เชื่อก็ถามลูกน้องฉันดูสิ ว่าหลังที่เราหย่ากันฉันเป็นยังไงบ้าง สภาพเหมือนหมาไหม" "นายคิด
รักร้าย บทที่41 เผยความในใจ
"อะไรที่ทำให้เธอรู้สึกแบบนั้นเหรอ หรือว่าฉันยังชัดเจนไม่มากพอ" "_____"นีน่าเลือกที่จะเงียบไม่ตอบโต้ใด ๆ "ฉันรู้ว่าที่ผ่านมาฉันทำร้ายความรู้สึกของเธอมากเกินกว่าจะให้อภัยได้ ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าเธอรักฉันมากขนาดไหน แต่ฉันกลับทำมันซ้ำแล้วซ้ำเล่า" "นายจะพูดถึงมันอีกทำไม ใช่ว่ามีแต่นายที่ทำฉันก็ไม่ต่างกันหรอก" "รู้อะไรไหม ชีวิตนี้ฉันขาดเธอไปไม่ได้จริง ๆ หัวใจของฉันมันเอาแต่เรียกร้องหาเธอตลอดเวลา มันเรียกว่ารักใช่ไหม" "อะไรนะ!"นีน่าตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน "ฉันรักเธอ ได้ยินชัดไหมครับ" "นายพูดผิดพูดใหม่ได้นะ"นีน่าไม่อยากจะเชื่อหูของตนเอง "ฉันรักเธอ"เอ่ยพลางจรดปลายจมูกลงบนแก้มเนียน ส่วนมือหนาลูบไล้ไปตามเรือนร่างบางจนไปถึงเนินอวบอูมที่ห่างหายการเกิดรุกล้ำมานานหลายเดือน "อย่า"เสียงหวานเอ่ยแผ่วเบาพร้อมกับดึงมือหนาที่หมายจะล้วงรุกจุดสงวนของเธอออกมา "ทำไม เธอไม่รักฉันเหรอ"จมูกโด่งยังคงวนเวียนหอมซอกคอระหงไม่ห่าง "มันเร็วเกินไป ตอนนี้ฉันอยากจะโฟกัสแค่ลูก"ร่างบางเอ่ยพลางลุกขึ้นจากตักหนาเดินตรงไปที่เตียง แดเนียลถูกทิ้งให้นั่งเคว้งอยู่ตรงโซฟาด้วยความผิดหวัง คำบอกรักของเขามันไม่มีความหมายอะไรกับ
รักร้าย บทที่40 ห่วงใย
ณ โรงพยาบาลชื่อดังภายในห้องพักฟื้นพิเศษนีน่ากำลังนั่งมองหน้าลูกชายที่นอนหลับอยู่บนเตียงด้วยอาการไข้หวัด เธอไม่คิดเลยสองวันมานี้อาการลูกชายจะหนักขึ้นจนต้องเข้าโรงพยาบาล คนเป็นแม่ใจแทบขาดอยากจะรับความเจ็บปวดเอาไว้ทั้งหมด "ไม่เป็นไรแล้วนะ ถึงมือหมอแล้ว"เคนเอ่ยขึ้น "เพราะฉันเองที่ดูแลลูกไม่ดีถึงได้ป่วยแบบนี้" "อย่าโทษตัวเองเลย อากาศเปลี่ยนแปลงบ่อยขนาดนี้มันเป็นธรรมดาที่เด็กเล็กจะป่วย คุณหมอเขาก็บอกแล้ว" "ค่ะ คุณรีบกลับไปพักที่บ้านเถอะ เดี๋ยวฉันเฝ้าลูกเอง" "ไม่เป็นไร เราจะอยู่ด้วย"เคนทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟา ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นพร้อมชายหนุ่มร่างหนาผลักประตูเดินเข้ามาภายในห้อง นีน่าแอบตกใจเมื่อเห็นแดเนียลเดินเข้ามา ไม่ต่างอะไรกับแดเนียลที่เห็นชายหนุ่มแปลกหน้าที่เคยเห็นผ่านตานั่งอยู่ร่วมห้อง "ฉันเป็นห่วงลูกก็เลยมาเยี่ยม"แดเนียลเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ "หมอบอกว่าไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง ไข้ลดลงไปบ้างแล้ว อีกวันสองวันก็กลับบ้านได้"นีน่าเอ่ยบอกอาการไปตามความจริง "คืนนี้ฉันจะนอนเฝ้าลูกเอง เธอจะได้พักบ้าง"แดเนียลเอ่ยพลางเหลือบไปมองเคนด้วยความไม่พอใจ "เอ่อ ฉันเข้าใจว่านายเป็นห
รักร้าย บทที่39 ถอดแบบ
ภายในห้องนั่งเล่นอันกว้างขวางนีน่าอุ้มลูกพาดบ่าหลังจากที่เธอให้ลูกดื่มนมเสร็จ ร่างบางเดินไปเดินมาอยู่อย่างนั้นพร้อมกับร้องเพลงให้ลูกน้อยฟังเบา ๆ "เดี๋ยวจะมีแขกมาบ้านเรานะลูก"โรสเดินตรงเข้าไปหาลูกสาว "ใครเหรอคะ"นีน่าเอ่ยถามกลับ "เดี๋ยวก็รู้เองจ้ะ" "ใครกันแน่คะ"นีน่าขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัย "แม่ไปดูความเรียบร้อยในครัวดีกว่า"โรสเอ่ยตัดบทแล้วเดินออกไปทันที นีน่าถูกทิ้งให้ยืนเคว้งอยู่กลางห้องด้วยความสงสัยในใจ เธอไม่เข้าใจว่ามารดาจะปิดบังเธอทำไมไม่บอกกันตรง ๆ เวลาผ่านไปกว่าครึ่งชั่วโมงโรสก็กลับเข้ามาในห้องนั่งเล่นพร้อมกับแขกสองคน ในขณะที่นีน่ากำลังอุ้มลูกชายวางลงบนเบาะนอนเด็กอ่อน เมื่อเธอหันไปทางประตูก็ต้องตกใจเมื่อผู้มาเยือนเป็นคนที่เธอคุ้นเคย "คุณแม่"นีน่าเอ่ยพลางมองหน้าแดเนียลกับพิมพ์มารดาของเขาสลับกันไปมา "นี่แหละจ้ะ แขกของเรา"โรสเอ่ยพลางหันไปทางพิมพ์และแดเนียล "สวัสดีค่ะ คุณป้า"นีน่าเอ่ยทักทายหญิงสูงวัย "จ้ะ ป้ารู้เรื่องของหนูกับลูกหมดแล้วนะ"พิมพ์เอ่ยพลางเหลือบมองหลานชายตัวน้อยที่นอนตาแป๋วอยู่ใกล้ ๆ "ค่ะ"นีน่ารับคำด้วยความประหม่าเล็กน้อย "ขอป้าดูหน้าหลานใกล้ ๆ ห
รักร้าย บทที่38 พบเจอ
ภายในโรงแรมหรูใจกลางเมืองห้องโถงกว้างถูกตัดตกแต่งด้วยดอกไม้หลากสีสวยงาม พร้อมอาหารและเครื่องดื่มต่าง ๆ เรียงรายเต็มโต๊ะเพื่อผู้คนที่มาร่วมงานได้ดื่มด่ำสังสรรค์กันตามอัธยาศัย ซึ่งแขกที่มาร่วมหนึ่งในนั้นคือนีน่าเธอมาร่วมงานเพียงลำพัง ร่างบางมาในชุดราตรียาวสายเดี่ยวสีชมพูอ่อนรัดรูปอวดเอวคอดกิ่วสวยส
รักร้าย บทที่37 ความแตก
"พี่สองคนไปรู้อะไรมาคะ"นีน่าเอ่ยถามขึ้นด้วยความร้อนใจ "พาลูกกลับอังกฤษกับเราสองคนนะนี"ลิลลี่เอ่ยขึ้น "ไม่ค่ะ!"นีน่าเอ่ยเสียงแข็ง "โอเค พี่จะอธิบายทุกอย่างให้ฟัง"ลิลลี่เอ่ยพลางหันไปมองหน้าจอห์น "ไปนั่งคุยกันให้เป็นเรื่องเป็นราวเถอะ"จอห์นหันไปทางนีน่า นีน่านั่งก้มหน้านิ่งกุมมือของตนเองเอาไว้อย
รักร้าย บทที่36 ปวดใจ
ภายในห้องทำงานอันกว้างขวางแดเนียลกำลังนั่งอ่านเอกสารอยู่เงียบ ๆ ด้วยใบหน้านิ่งเฉย ระหว่างนั้นประตูห้องก็ถูกผลักเปิดเข้ามาด้วยฝีมือคนสนิทของเขา "นายครับ ได้เรื่องแล้วครับ"มิครีบวางถุงกระดาษสีน้ำตาลในมือลงบนโต๊ะทันที แดเนียลรีบเปิดรูปภาพที่อยู่ในซองดูทีละใบ แต่ละภาพมันทำให้เขาใจสั่น ภาพนีน่าผู้
รักร้าย บทที่35 ปกปิด
ภายในอพาร์ทเม้นท์ระหว่างที่นีน่ากำลังผลัดเปลี่ยนแพมเพิสให้ลูกชายอยู่ มือถือเครื่องบางของเธอก็สั่นขึ้นเธอจึงรีบผลัดเปลี่ยนจนเสร็จเรียบร้อยแล้วรับสายทันที "ค่ะ พี่"เสียงหวานกรอกใส่ปลายสาย "ว่าไง เมื่อไหร่จะกลับบ้านจ๊ะ"ลิลลี่เอ่ยถามเหมือนทุกครั้งที่โทรมา "เอ่อ ยังไม่มีแพลนเลยค่ะ"นีน่าเอ่ยด้วยคว
Anda juga akan menyukai
วิศวะร้อนรัก(20+)
Re-match I รีแมทช์132.2K Dibacaเกิดใหม่ทั้งที งั้นขอหย่าเลยแล้วกัน
แมลงผลไม้260.6K Dibacaพิษรักคุณหมอ
เพียงเม็ดทราย119.6K Dibacaเรื่องสั้นอีโรติก LOVE NC 25+++
C97.4K Dibacaวิวาห์เลี้ยงเดี่ยว
Maikhwan30 Dibacaซานต้าพาฟิน
เย้ายวน16 Dibacaทัณฑ์แค้นแสนเสน่หา
อักษรปรุงรัก101 Dibacaลุงหมอคะ...อย่ากวน(ใจ)ให้มากนัก
Priyada15 Dibaca
