รักร้าย

รักร้าย

last updateLast Updated : 2025-12-09
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
44Chapters
1.8Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

"จำเอาไว้ ที่ฉันยอมแต่งงานกับเธอเพราะเห็นแกเด็กในท้องเท่านั้น"แดเนียลเอ่ยด้วยความจำใจ "แค่นั้น จริงๆ เหรอ"นีน่าเอ่ยเสียงสั่นเครือ "ใช่ อย่าหวังว่าฉันจะรักเธอ ไม่มีทาง"

View More

Chapter 1

บทที่1 แอบมอง

浴室からシャワーの音が聞こえてくる。

森川拓海(もりかわ たくみ)がシャワーを浴びているのだ。

午前3時。

さっき帰宅したばかりだった。

森川知佳(もりかわ ちか)は浴室の扉の前に立っていた。話したいことがあったのだ。

これから相談しようとしていることを、彼が聞いてくれるだろうか。少し不安になった。

どう話しかけようかと迷っていると、中から妙な音が聞こえてきた。

耳を澄ませて、やっと理解した。拓海が一人でしていることの音だった……

荒い息づかいと押し殺したうめき声。胸を重いハンマーで叩かれたような衝撃が走った。苦しみが波のように押し寄せてくる。その痛みに息が詰まった。

今日は二人の結婚記念日で、結婚して5年が経つ。それなのに夫婦として一度も……

結局、自分で済ませることを選んでも、私には触れたくないということなのか?

彼の息づかいがさらに荒くなる中、限界まで我慢したような低い声で果てた。「結衣……」

この一言が、心を完全に砕いた。

頭の中で何かが音を立てて崩れ、すべてが粉々になった。

必死に口を押さえ、声を漏らさないよう振り返った瞬間、よろめいた。洗面台にぶつかって床に倒れてしまった。

「知佳?」中から拓海の声がした。まだ息が整わず、必死に抑えようとしているのが分かったが、呼吸は荒いままだった。

「あ……お手洗いに行こうと思って、シャワー中だなんて知らなくて……」苦しい言い訳をしながら、慌てて洗面台につかまって立ち上がろうとした。

でも焦れば焦るほど、みじめになっていく。床も洗面台も水で濡れていた。やっとの思いで立ち上がったとき、拓海が出てきた。白いバスローブを慌てて羽織って乱れていたが、腰の紐だけはしっかりと結ばれていた。

「転んだのか?俺が手伝うよ」彼女を抱き上げようとした。

痛みで涙が溢れそうになったが、それでも彼の手を振り払った。そして意地を張って、「大丈夫、一人でできるから」と言った。

そして再び滑りそうになりながら、足を引きずって寝室へと逃げ帰った。

「逃げる」という表現は決して大げさではない。

拓海と結婚したこの5年間、知佳はずっと逃げ続けていた。

外の世界から逃げ、周囲の視線から逃げ、そして拓海の憐憫の視線からも逃げていた――拓海の妻が足の不自由な人だなんて。

足の不自由な人が、端正で事業も成功している拓海と釣り合うはずがない。

でも彼女にも以前は健康で美しい脚があったのに……

拓海もすぐに出てきて、やさしい口調で心配そうに尋ねた。「痛くないか?見せてくれ」

「大丈夫」知佳は布団を引き寄せ、自分のみじめさと一緒に布団の中に身を隠した。

「本当に大丈夫か?」彼は本当に心配していた。

「うん」彼女は背中を向けて、強くうなずいた。

「じゃあもう寝るか?お手洗いに行きたかったんじゃなかったのか?」

「もう行きたくない。寝ましょうか?」知佳は小さく言った。

「わかった。そうそう、今日は俺たちの記念日だから、君にプレゼントを買ったんだ。明日開けて、気に入るかどうか見てくれ」

「うん」知佳は答えた。プレゼントはベッドサイドに置かれており、もう見ていた。ただ、開けなくても中身がわかる。

毎年同じ大きさの箱で、中には全く同じ時計が入っている。

知佳の引き出しには、誕生日プレゼントと合わせて、すでに9個の同じ時計が眠っており、これが10個目だった。

会話はそこで途切れ、彼は電気を消して横になった。空気中にボディソープの湿った香りが漂っていた。でもベッドの沈み込みをほとんど感じなかった。2メートルの大きなベッドで、彼女がこちら側に寝て、彼は向こう側の端に横になっている。二人の間にはまだ3人が寝られるほどの距離があった。

二人とも結衣という名前を口にすることはなく、ましてや彼が浴室でしていたことについても触れなかった。まるで、何も起こらなかったかのように。

知佳は固まったまま仰向けに横たわり、ただ目の奥がヒリヒリと痛むのを感じていた。

結衣、立花結衣(たちばな ゆい)は彼の大学の同級生で、初恋であり、憧れの人だった。

大学卒業のとき、結衣は海外に行き、二人は別れた。拓海は一時期立ち直れず、毎日酒に溺れていた。

知佳と拓海は中学の同級生だった。

中学時代からひそかに彼を好きだった。

その頃、拓海は学校一のイケメンで、クールな優等生だった。一方知佳は芸術系の生徒だった。美しくはあったが、美しい女の子は大勢いた。成績がすべてだった学生生活において、芸術系の生徒はそれほど目立たず、偏見を持たれることさえあった。

だから、それは彼女だけの片思いで、いつか彼の前に立てる日が来るなんて思ったこともなかった。

芸術大学のダンス学科を卒業して夏休みに実家に帰っていた時、落ち込んでいる拓海と再会するまでは。

その夜も拓海は酔っぱらっており、ふらふらと歩いていた。横断歩道を渡るとき信号を見ておらず、一台の車がブレーキも間に合わず突っ込んできた。彼を突き飛ばしたのは彼女だった。心配で彼の後をついていた知佳が、彼を押しのけて自分が車にはねられたのだった。

知佳はダンス専攻で、大学院への推薦も決まっていた。

しかし、この交通事故で、足は不自由になった。

もう二度と踊ることができなくなった。

その後、拓海は酒をやめ、知佳と結婚した。

知佳に対して罪悪感を抱き続け、感謝し続け、優しい言葉をかけ続けた。でも同時に冷淡で水のように冷たく、そしてたくさんのプレゼントをくれ、たくさんのお金をくれた。

ただ一つだけ、愛してはくれなかった。

知佳は、時間がすべてを癒してくれると思っていたし、時間がすべてを薄れさせてくれるとも思っていた。

しかし想像もしなかったのは、5年が過ぎても、彼は「結衣」という名前をこれほど深く心に刻んでいるということだった。さらには、自分で処理するときでさえ、呟いているのはその名前だということだった。

結局は私があまりにも愚かで世間知らずだったのだ……

一睡もできず、スマホの中のそのメールを、この夜100回は見返した。

海外のある大学からの大学院入学許可通知で、今夜彼と相談するつもりだったこと――私が海外の大学院に行くことは可能かどうか?

しかし今となっては、拓海と相談する必要はなさそうだった。

5年間の結婚生活、数え切れない眠れぬ夜。それがついにこの瞬間から終わりに向かって歩み始めるのだ。

拓海が起きたとき、知佳はまだ寝たふりをしていた。外で家政婦の中村さんと話している声が聞こえた。「今夜は接待があるから、彼女には待たずに休むよう伝えて」

言い終えると、彼はまた部屋に戻ってきて様子を見た。知佳は布団をかぶっており、涙で枕が濡れていた。

普段拓海が会社に行くときは、知佳が彼の着る服をコーディネートして脇に置いておき、彼はそれを着るだけだった。

しかし今日はそれをしなかった。

拓海は自分でクローゼットに行って着替え、会社に向かった。

知佳はそのとき目を開け、ただ目がひどく腫れぼったいのを感じた。

スマホのアラームが鳴った。

それは自分で設定した時間で、起きて英語を読む時間だった。

結婚後の知佳は、足のことで9割の時間を家に閉じこもっていた。もう外出することはない。一日の時間を区切って、それぞれに何かすることを見つけて時間を潰すしかなかった。

スマホを手に取ってアラームを止め、それからさまざまなアプリを目的もなく見始めた。

頭の中はぼんやりと混乱していて、何も頭に入らなかった。

それが、ある動画アプリで突然一つの動画を見つけるまでは。

画面の中の人があまりにも見覚えがある……

もう一度アカウント名を見ると――結衣CC。

このおすすめ機能は……

投稿時間は、昨夜だった。

知佳が動画をタップすると、すぐに賑やかな音楽が響き、それから誰かが叫んでいる声が聞こえた。「いち、に、さん、結衣おかえり!乾杯!」

この声は、なんと拓海だった。

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
44 Chapters
บทที่1 แอบมอง
กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ ณ โรงเรียนมัธยมปลายชื่อดังล้วนมีแต่ลูกมหาเศรษฐี นักธุรกิจต่างๆ ฐานะร่ำรวยเข้ามาเรียนกันที่นี้มากมาย หนึ่งในนั้นคือแดเนียลกับแมทธิว คาร์เตอร์ลูกเจ้าของกาสิโนใจกลางเมืองชื่อดัง พร้อมด้วยตระกูลแมคคอนเวลส์ทายาทสองคนอย่างลิลลี่กับนีน่าซึ่งรู้จักกันมานาน ภายในห้องสมุดตรงมุมหนึ่งของห้องอันเงียบสงบแดเนียล คาร์เตอร์ลูกครึ่งไทย-อังกฤษกำลังนั่งดูคลิปในมือถือด้วยความเพลิดเพลินซึ่งเป็นกิจวัตรที่เขาชอบทำอยู่เป็นประจำทุกวันจนเพื่อนๆ รอบข้างชินชากันไปแล้วกับพฤติกรรมของชายหนุ่ม ซึ่งหนึ่งในนั้นคือแฟรงค์เพื่อนสนิทที่สุด "มึงอยากได้เพิ่มอีกกี่คลิป บอกกูมา"แฟรงค์เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ "ไม่ต้อง"แดเนียลปิดคลิปโป๊ในมือลง "แดเนียล ว่างไหมคะ"จีจี้หญิงสาวร่วมห้องเรียนเดินเข้ามาหาชายหนุ่มที่โต๊ะพร้อมกับส่งสายตาที่รู้กันเพียงแค่สองคนขึ้น "อืม ไปรอที่เดิม" "โอเคค่ะ"ร่างบางรีบเดินนวยนาดออกไปทันที "มึงนี่มันได้ทั้งทฤษฎีและประฎิบัติเลยว่ะ กูนับถือ ฮ่าๆ"แฟรงค์หัวเราะร่า "มึงมันก็ไม่ต่างอะไรกับกูหรอก"พูดจบแดเนียลก็เดินออกไป ภายในห้องเก็บของอันสะอาดเอี่ยมไร้ไรฝุ่นเกาะสองร่างชายหญิงเปล
Read more
บทที่2 นอกสายตา
ณ บ้านตระกูลแมคคอนเวลส์ตกแต่งไปด้วยดอกไม้และแสงไฟระยิบระยับไปทั่วบริเวณบ้านอันกว้างขวาง เนื่องจากวันนี้เป็นงานวันเกิดนีน่าเธอชวนเพื่อนร่วมห้องมางานด้วยทุกคน ส่วนแขกผู้ใหญ่บางส่วนมาจากคำเชิญจากหลุยส์กับโรสซึ่งเป็นบิดามารดาของเธอ เจ้าของงานวันเกิดในชุดเดรสสายเดี่ยวสีขาวแต่งแต้มใบหน้าเล็กน้อยด้วยฝีมือลิลลี่พี่สาวของเธอส่วนผมดัดเป็นลอนยาวไร้แว่นสายตาหนาเตอะ ส่งให้เธอสวยสดใสตามวัยมากขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า "วันนี้ลูกสาวแม่สวยจังเลย"โรสมารดาส่งยิ้มให้เธอ "อันนี้ต้องยกความดีความชอบให้พี่ลิลลี่เขาค่ะ" "เป็นไงคะ ลี่ฝีมือดีไหม"ลิลลี่ในชุดเกาะอกสีครีมเดินเข้าไปโอบเอวน้องสาวเอาไว้ "ดีสิจ๊ะ มันว้าวมากเลย"โรสยิ้มกว้าง "ไง ลูกสาวคนเก่งของพ่อ มาให้กอดหน่อยสิ งานยุ่งจนไมมีเวลาให้เลย"หลุยส์อ้าแขนรอสวมกอดลูกสาวคนเล็ก ระหว่างนั้นจอห์นผู้ช่วยของหลุยส์เดินจับจูงมือลิลลี่ออกไปจนห่างจากผู้คน ทั้งสองคนหยุดยืนอยู่ตรงริมสระว่ายน้ำหลังบ้าน "คิดถึงจังเลย"จอห์นสวมกอดลิลลลี่เอาไว้แน่น "ลี่ก็คิดถึงพี่ค่ะ"ซบหน้าลงบนอกกว้างกำยำ "ช่วงนี้งานพี่ยุ่งเข้าใจพี่นะ" "ค่ะ ลี่เข้าใจ" "พี่อยากจะแต่งงานกับลี่เร็
Read more
บทที่3 เพื่อน
หลายปีต่อมาภายในห้องนอนอันหรูหราบนกาสิโนชื่อดังสองร่างชายหญิงกำลังทำกิจกรรมสยิวอันชอบทำเป็นประจำเปล่งเสียงครางกระเส่าไปทั่วห้อง "ซี้ด....โครตเสียวเลย"ร่างหนากำยำแข็งแรงมีมัดกล้ามตรงหน้าท้องเป็นลอนยืนซูดปากเกร็งไปทั้งตัวด้วยความเสียวซ่านอยู่กลางห้อง "ให้เน้นตรงไหนเป็นพิเศษไหมคะ"ซินดี้แฟนสาวของชายหนุ่มเอ่ยขึ้น "ตรงหัวที่รัก"เอ่ยพลางดันศีรษะหญิงสาวเข้าหาตนเอง ท่อนเอ็นกระแทกเข้าออกรัวๆ จนน้ำรักสีขาวขุ่นพุ่งแตกกระจายเต็มอุ้งปากของแฟนสาวอย่างสุขสม จากนั้นก็เปลี่ยนเป็นกระแทกเข้าหาร่องรักชุ่มแฉะสร้างความหฤหรรษ์ให้คนใต้ร่างเกร็งกระตุกไม่หยุดจนเสร็จสมพากันถึงจุดสุดยอดอีกหลายๆ ครั้ง "คืนนี้ไปปาร์ตี้กันที่ผับของแฟรงค์หน่อยไหมคะ"ซินดี้เอ่ยขึ้นพลางลูบไล้หน้าอกกว้างไปด้วย "ขอดูตารางงานก่อนนะ"มือหนาลูบบีบสะโพกอวบไปมา "พอดีซินดี้นัดนีน่าไว้ค่ะ ไปเรียนต่อที่ฝรั่งเศลตั้งหลายปี ไม่ได้เจอกันเลย ไหนๆ ก็เคยเป็นเพื่อนเป็นคนรู้จักกัน ไปหน่อยนะคะ" "อืม"แดเนียลนึกย้อนไปในอดีตเมื่อหลายปีก่อนที่เคยเป็นเพื่อนร่วมชั้นเรียนกับนีน่า และเหตุการณ์ต่างๆ ที่เคยเกิดขึ้นระหว่างเขากับเธอ โดยเฉพาะเหตุการณ์ที่เธอแ
Read more
บทที่4 ขอบเขต
นีน่าเดินไปถึงบริเวณหน้าห้องน้ำก็ไปสะดุดตาเข้ากับชายหญิงคู่หนึ่งกำลังกอดจูบนัวเนียกันอยู่ ซึ่งท่าทางของคนทั้งคู่มันช่างคุ้นเคยเหมือนคนที่เธอรู้จัก ร่างบางจึงตัดสินใจเดินเข้าไปกระชากแขนเรียว "ซินดี้เธอทำอะไรน่ะ!" "นีน่า!"ซินดี้ตกใจหน้าตาตื่น "ทำไมเธอทำแบบนี้ซินดี้ เธอมีแฟนอยู่แล้วและเขากำลังนั่งรอเธออยู่ข้างใน" "ฉันรู้ เธออย่าบอกใครนะ ฉันขอร้อง นะ นะ" "ฉันไม่คิดเลยว่าเธอกับแฟรงค์จะทำแบบนี้"นีน่ามองหน้าเพื่อนทั้งสองคนด้วยความผิดหวัง "เอาเถอะหน่า เหยียบไว้ให้มิดอย่าบอกใครก็แล้วกัน"แฟรงค์เอ่ยด้วยใบหน้าเรียบเฉยไม่รู้สึกผิด "ฉันขอร้องนะ"ซินดี้ยังคงขอร้องอ้อนวอนเพื่อน "นานแค่ไหนแล้ว ที่เธอสองคนทำแบบนี้" "จะอยากรู้ไปทำไม แค่ปิดปากให้เงียบก็พอ"แฟรงค์เริ่มหงุดหงิด "ไม่กี่เดือนมานี่เอง ฉันจะหาจังหวะบอกเลิกกับแดเนียลเอง เธอไม่ต้องห่วงนะ" "ฉันไม่น่ามารับรู้เรื่องพวกนี้เลย"นีน่ารู้สึกกังวลใจ "เธอไม่ต้องกังวลใจหรือคิดมากหรอกฉันจัดการเองได้"ซินดี้เอ่ยให้เพื่อนคลายกังวล "ก็ได้ ฉันจะไม่บอกใคร" "ขอบคุณมากนะ"ซินดี้ยิ้มกว้าง นีน่าและซินดี้กลับเข้าไปด้านในไนต์คลับพร้อมกับนั่งดื่มต่อ ท่
Read more
บทที่5 เจ็บซ้ำเจ็บซ้อน
บริเวณลานจอดรถไนต์คลับชื่อดังกลางใจเมืองแดเนียลกำลังนั่งจ้องมองชายหญิงคู่หนึ่งซึ่งเขารู้จักดีพากันขึ้นไปบนรถคันหรู ชายหนุ่มกำลังจะลุกเดินตรงเข้าไปหาคนทั้งคู่เพื่อจะถามไถ่ให้หายข้องใจแต่กลับเกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิดขึ้นเสียก่อน ปัง! ท่อนแขนขวากำยำถูกกระสุนปืนเจาะเฉี่ยวไป ซึ่งทิศทางมาจากมุมมืดตรงลานจอดรถ มือหนากดจับแขนตนเองเอาไว้เพื่อห้ามเลือดไหลหยดเป็นทาง ถึงบาดแผลจะเพียงเล็กน้อยแต่เลือดกับไหลออกมาไม่หยุด "นายเป็นยังไงบ้างครับ"เจมส์เอ่ยถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง "กูไม่เป็นไร"ขบกรามแน่นจ้องมองรถหรูแล่นออกไปจนลับสายตา "มันหนีไปแล้วครับนาย ไม่มีหลักฐานอะไรเลย"มิครายงานด้วยความรวดเร็ว "พวกหมาลอบกัด! อย่าให้กูรู้นะว่าเป็นใคร กูเอาตายแน่"แดเนียลพยายามข่มความโกรธเอาไว้ข้างใน "นายรีบไปโรงพยาบาลดีกว่าครับ เลือดไหลไม่หยุดเลย"เจมส์เอ่ยด้วยความเป็นห่วง "ผมขอโทษนะครับ ที่ทำหน้าที่บกพร่องทำให้นายต้องเจ็บตัวแบบนี้"มิคเอ่ยขึ้น "ช่างเถอะ อย่าลืมไปสืบก็แล้วกันว่ามันเป็นใคร"ร่างหนาขึ้นไปทิ้งตัวนั่งลงบนเบาะรถหรูด้วยอาการปวดหนึบตรงแผล รถคันหรูตรงไปยังโรงพยาบาลชื่อดังซึ่งครอบครัวเขามีหุ้นส่วนร่วมด
Read more
บทที่6 ลักพาตัว
นีน่าออกจากคอนโดแต่เช้าขับรถคันหรูตรงไปยังบ้านพี่สาวกับพี่เขยที่อยู่นอกชานเมืองไม่ไกลมากนัก เธอโอบกอดพี่สาวที่ท้องแก่ใกล้คลอดด้วยความคิดถึง "คิดถึงจังเลยค่ะ"เสียงหวานเอ่ยขึ้น "พี่ก็นึกว่าเที่ยวเพลินจนลืมพี่แล้วเสียอีก"ลิลลี่เอ่ยขึ้น "ไม่มีทางค่ะ พี่สาวกับหลานทั้งคน" "ไปนั่งไป เดี๋ยวจะได้ทานอาหารเช้าด้วยกัน" "ค่ะ ว่าแต่พี่จอห์นล่ะคะ" "อยู่สวนหลังบ้านน่ะ รายนั้นชอบต้นไม้เป็นชีวิตจิตใจเขาล่ะ" "ว่าไงคิดถึงพี่เหรอ"เสียงทุ้มอันคุ้นหูเอ่ยขึ้น "นั้นไง พูดถึงก็มาเลย"ลิลลี่หันไปทางสามี "สวัสดีค่ะ ไม่ขอกอดนะคะคุณพ่อ เหงื่อโชกเชียว"นีน่าทักทายพี่เขย "ครับ พี่ไปอาบน้ำก่อนนะ เดี๋ยวลงมาทานข้าวด้วยกัน "ค่ะ" ทั้งสามคนนั่งทานมื้อเช้าด้วยกันอย่างเป็นกันเองเหมือนเช่นที่เคยผ่านมาพร้อมกับพูดคุยด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะที่มีความสุข "แน่ใจนะ ว่าเราจะทำงานกับคุณพ่อได้"ลิลลี่เอ่ยถามขึ้น "แน่ใจค่ะ"นีน่ายิ้มรับ "ไว้ลิลลี่คลอดเมื่อไหร่ พี่จะกลับไปช่วยนะ"จอห์นเอ่ยขึ้น "ค่ะ" "ว่าแต่น้องพี่ เมื่อไหร่จะแต่งงานสักทีน๊า"ลิลลี่เอ่ยหยอกล้อน้องสาว "โห คงอีกนานค่ะ แฟนยังไม่มีเลย" "ให้พี่หาให้เอ
Read more
บทที่7 เผยความรู้สึก
"นาย!"ร่างบางจ้องมองหน้าชายหนุ่มด้วยความแปลกใจ "ใช่ ฉันเอง"แดเนียลเอ่ยพลางชักปืนตรงเอวออกมา "นายจะทำอะไร พาฉันมาที่นี้ทำไม"ร่างบางเริ่มหวาดกลัวจ้องปืนในมือชายหนุ่มไม่วางตา "กลัวงั้นเหรอ"ร่างหนาก้าวเข้าไปประชิดร่างบาง "ฉันไปทำอะไรให้นาย นายถึงต้องทำกับฉันขนาดนี้ด้วย" "เพราะเธอปกปิดเรื่องของซินดี้กับไอ้แฟรงค์ไง"มือหนาเชยคางมนขึ้น "ฉันขอโทษ" "เธอรู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ บอกมาว่ามันสองคนไปแอบคบกันตอนไหน"ร่างหนาผละออกจากร่างบาง "รู้วันที่นัดดื่มกันในผับของแฟรงค์นั้นแหละ บังเอิญฉันไปเจอเขาสองคนนัวเนียกันอยู่หน้าห้องน้ำในผับน่ะ ซินดี้เขาขอร้องฉันไม่ให้บอกใคร เขาจะจัดการเอง" "แต่เธอเลือกที่จะไม่บอกฉัน แบบนี้คงไม่ใช่เพื่อนกันแล้วมั้ง ว่าไหม"ร่างหนาจ้องใบหน้าสวยเขม้น "ฉันขอโทษ ฉันเสียใจที่นายกับซินดี้จบลงแบบนี้"ร่างบางเอ่ยย้ำเพื่อแสดงความจริงใจอีกครั้ง "ฉันมันหน้าโง่มากสินะ ถึงได้รวมหัวกันหลอกฉัน"ชายหนุ่มยิ้มเย้ยตัวเอง "นายจะให้ฉันทำอะไรเพื่อชดเชยความรู้สึกที่เสียไปเพราะฉันก็บอกมาได้เลย"ร่างบางยันตัวลุกขึ้นยืน "ไม่ เธอกลับไปเถอะ ฉันจะให้มิคไปส่ง" "ไม่ ฉันยังไม่อยากกลับ" "_____"แ
Read more
บทที่8 เต็มใจ(ครั้งแรก)
ตกเย็นนีน่าหอบหิ้วอาหารฝีมือตนเองที่เพิ่งทำเสร็จใหม่ๆ จากคอนโดตรงไปยังกาสิโนใจกลางเมืองตรงขึ้นไปยังชั้นที่เจ้าของตึกพักอาศัยอยู่ โดยได้รับการอำนวยความสะดวกจากลูกน้องของแดเนียลอย่างเช่นเคย หญิงสาวจัดแจงอาหารใส่จานจากนั้นเธอก็เคาะประตูห้องนอนของชายหนุ่ม แต่กลับไม่มีเสียงตอบกลับ เมื่อเห็นว่าประตูไม่ได้ล็อคเธอจึงเปิดประตูห้องเข้าไป "นาย!"นีน่ารีบเข้าไปประคองร่างหนาที่นอนกอดขวดน้ำสีอำพันอยู่บนพื้นพรมข้างเตียงขึ้น "ใคร"เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นพลางยันตัวลุกขึ้นด้วยอาการมึนเมา "ฉันเอง นีน่า นายไปอาบน้ำสักหน่อยดีไหม จะได้สดชื่น" "ซินดี้"ร่างหนารวบกอดร่างบางเอาไว้แน่น "ฉันนีน่า นายปล่อยเถอะ"ร่างบางพยายามผลักดันร่างหนาออกจากตัว "ซินดี้ ผมรักคุณนะ"ร่างหนากอดซุกไซ้ไปตามซอกคอขาวเนียน "อย่า"ร่างบางพยายามผลักร่างหนาออกด้วยหัวใจที่เต้นแรง "ได้โปรดอยู่กับผมนะ อย่าทรมานกันอีกเลยนะ ที่รัก"ร่างหนาจูบประกบริมฝีปากอวบอิ่มของหญิงสาวด้วยความหื่นกระหาย นีน่าหลับตาพริ้มปล่อยให้แดเนียลบดขยี้ริมฝีปากของเธอจนชายหนุ่มพอใจโดยไม่มีการขัดขืนใดๆ รู้ตัวอีกทีเธอก็นอนราบอยู่บนเตียงนุ่มถูกกักกันด้วยร่างหนาที่อยู่ด้านบ
Read more
บทที่9 ผิดแผน
สองวันต่อมาภายในห้องนอนกว้างนีน่าตื่นขึ้นมาในเช้าวันใหม่ด้วยอาการอ่อนเพลียหลังจากที่เธอนอนซมเพราะพิษไข้มาเต็มๆ หนึ่งวันหลังจากกลับมาจากกาสิโนแดเนียลตั้งแต่เมื่อวาน เธอคิดว่าหากจะนอนอยู่แบบนี้มันคงจะยิ่งแย่สู้ออกไปทำงานดีกว่า ร่างบางในชุดทำงานบึ่งรถตรงดิ่งไปยังบริษัทของบิดาทั้งที่ร่างกายยังคงอ่อนเพลียอยู่ หญิงสาวเดินไปหยุดตรงหน้าโต๊ะทำงานชายสูงวัยที่กำลังก้มหน้าอ่านเอกสารอยู่เงียบๆ เพียงลำพังในห้อง "พ่อคะ"เสียงหวานเอ่ยขึ้น "ไม่สบายหายดีแล้วเหรอเรา"หลุยส์เงยหน้าขึ้นมองลูกสาวคนเล็ก "ดีขึ้นแล้วค่ะ ตอนนี้อยากจะทำงานมากเลย" "แน่ใจพ่อว่าเราหน้าซีดๆ นะ พักอีกสักวันดีไหม" "ไม่เป็นไรค่ะ มีอะไรให้ทำก็บอกมาได้เลยค่ะสบายมาก"นีน่าส่งยิ้มกว้างให้บิดา "โอเค งั้นลูกไปคุยงานกับพ่อที่ท่าเรือหน่อยนะ พอดีอีกหนึ่งอาทิตย์จะมีงานแฟชั่นโชว์เสื้อผ้าบนเรือน่ะ" "ค่ะ หนูจะช่วยให้เต็มที่เลย" "ทางเราจะเป็นฝ่ายจัดเตรียมตกแต่งภายในเรือ ในส่วนอื่นๆ และความปลอดภัยทั้งหมดแดเนียลเขาจะเป็นฝ่ายรับผิดชอบเอง เดี๋ยวเราไปเจอเขาที่นั้นเลย" "ค่ะ"รับคำพลางนึกถึงใบหน้าแดเนียล "เดี๋ยวสักประมาณหนึ่งชั่วโมง เจอกันข้า
Read more
บทที่10 คู่นอน
เช้าวันใหม่ภายห้องพักฟื้นในโรงพยาบาลชื่อดัง ทันทีที่นีน่าลืมตาตื่นขึ้นเธอก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็นบิดากับมารดากำลังยืนจ้องมองอยู่ข้างเตียง "คุณพ่อ คุณแม่"ร่างบางเอ่ยเสียงเบา "ไม่สบายทำไมไม่บอกแม่ ถ้าทางโรงพยาบาลไม่โทรบอกแม่กับพ่อก็คงจะไม่รู้อะไรเลย"โรสผู้เป็นมารดาเอ่ยขึ้น "หนูขอโทษค่ะ ไม่คิดว่าตัวเองจะเป็นหนักขนาดนี้"นีน่าเอ่ยพลางยกแขนข้างที่มีสายน้ำเกลือเจาะอยู่ขึ้นมอง "เอาหน่า ลูกไม่เป็นไรมากก็ดีแล้ว คุณอย่าดุลูกเลยนะ"หลุยส์เอ่ยขึ้น "เพราะคุณนั้นแหละ ลูกตกน้ำแทนที่จะพากลับบ้าน กลับปล่อยให้ลูกนอนคอนโดคนเดียวซะงั้น เห็นไหมพอป่วยขึ้นมาไม่มีใครดูแล"โรสเอ่ยพลางมองค้อนสามี "ครับ ผมผิดเอง"หลุยส์ก้มหน้ารับคำเหมือนทุกครั้งเพราะเขาไม่เคยชนะภรรยาแสนสวยของเขาได้เลยสักครั้ง "คุณแม่อย่าโกรธคุณพ่อเลยนะคะ หนูไม่ได้เป็นอะไรมากสักหน่อย แค่มีไข้อ่อนเพลียเอง เดี๋ยวก็หายกลับบ้านได้แล้ว"นีน่าส่งยิ้มให้มารดา "แม่รู้จ้ะ แม่แค่เป็นห่วงหนูมากไปหน่อยน่ะ ว่าแต่ใครเป็นคนพาหนูมาส่งโรงพยาบาลเหรอ" "นั้นสิ ใครพาหนูมาส่ง"หลุยส์เอ่ยเสริมขึ้นอีกคน "เอ่อ แล้วคุณหมอบอกคุณพ่อกับคุณแม่ว่ายังไงคะ" "ไม่ได้บอกอะ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status