ลุงหมอคะ...อย่ากวน(ใจ)ให้มากนัก

คุยกันต้นเรื่อง

          สวัสดีค่ะนักอ่านที่รักทุกท่าน กลับมาพบกันอีกครั้งกับผลงานเรื่องใหม่ ‘ลุงหมอคะ...อย่ากวน(ใจ)ให้มากนัก’ นิยายรักสายฟินที่เริ่มต้นจากความวุ่นวาย เมื่อ ‘ยิหวา’ เด็กสาวสู้ชีวิตจอมงกและปากแจ๋ว ต้องมาปะทะคารมกับ ‘หมอภัค’ ศัลยแพทย์หนุ่มมาดขรึมจอมเผด็จการ จากคู่กัดที่เจอหน้ากันทีไรเป็นต้องลับฝีปาก กลับกลายเป็นความรักสุดหวานที่พร้อมจะทบต้นทบดอกให้คนอ่านได้จิกหมอน

         ฝากเอาใจช่วยและเตรียมรับมือกับความคลั่งรักสายเปย์ของ ‘ลุงหมอ’ ไว้ให้ดีนะคะ หวังว่านิยายเล่มนี้จะช่วยเติมเต็มความสุขและสร้างเสียงหัวเราะให้กับทุกคนได้อย่างเต็มอิ่มค่ะ

บทนำ

          ปึก!

         กระดาษเอสี่สองสามแผ่นถูกโยนลงบนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ในห้องพักแพทย์ส่วนตัวของ ‘เดอะ บริรักษ์ คลินิก’

         ยิหวาจ้องมองตัวเลข ‘500,000 บาท’ ในสัญญาด้วยดวงตากลมโตที่เบิกกว้าง ริมฝีปากอิ่มสีเชอร์รีระเรื่อขบเข้าหากันแน่นจนห้อเลือด ใบหน้าหวานจิ้มลิ้มรูปไข่ที่ใครเห็นก็ต้องคิดว่าเป็นคุณหนูสายหวาน กำลังบิดเบี้ยวด้วยความหงุดหงิดขั้นสุด

         “ห้าแสน! ลุงบ้าไปแล้วเหรอ ไปตามใช้หนี้ให้แม่หนูทำไมตั้งห้าแสน!”

         เสียงหวาน ๆ แต่ห้าวเป้งตะโกนลั่นห้อง ร่างเล็กกะทัดรัดในชุดนักศึกษาแบบโอเวอร์ไซส์หลวมโพรกที่ปล่อยชายรุ่ยร่ายลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ มือเรียวยกขึ้นกอดอก ปอยผมสีเข้มที่มัดรวบไว้ลวก ๆ ร่วงลงมาปรกแก้มใส ยิ่งทำให้เธอเหมือนลูกแมวขู่ฟ่อมากกว่าจะเป็นนักเลงอย่างที่เจ้าตัวพยายามทำเป็น

         นพ. ภควัต หรือ ‘หมอภัค’ ศัลยแพทย์หนุ่มหล่อเจ้าของคลินิก นั่งเอนหลังพิงเก้าอี้หนังอย่างใจเย็น นัยน์ตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นกวาดมองประเมิน ‘ลูกแมว’ ตรงหน้าอย่างเงียบ ๆ

         เด็กคนนี้หน้าตาสวยหวานหมดจด แต่กลับชอบทำตัวห้าว ซ่อนรูปสัดส่วนเย้ายวนไว้ใต้เสื้อนักศึกษาตัวโคร่ง และที่สำคัญคือปากแจ๋วไม่ยอมใคร สเปกที่ขัดแย้งแต่ลงตัวแบบนี้แหละ ที่ทำให้เขาละสายตาไม่ได้ตั้งแต่ตอนที่เธอเดินดุ่ม ๆ มาชนจนชาเขียวปั่นหกใส่เสื้อเชิ้ตตัวละสี่หมื่นห้าของเขาที่หน้าร้านอาหารอิตาเลียน

         “ผมเป็นนักธุรกิจยิหวา ห้าแสนนั่นคือการลงทุน” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบ ๆ ร่างสูงสง่าในชุดกาวน์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะเดินอ้อมโต๊ะมาหาลูกหนี้หมาด ๆ

         “ลงทุนบ้าบออะไร ให้หนูย้ายไปอยู่คอนโดเดียวกับลุง เป็นไม้กันหมาตบตาแม่ลุงเนี่ยนะ หนูเพิ่งเรียนอยู่ปีสี่ จะให้ไปเป็นเมียเก็บหมอหรือไง!”

         ยิหวาเชิดหน้าเถียงสู้ แม้ใจจะเริ่มเต้นตึกตักเมื่อเห็นเขาสืบเท้าเข้ามาใกล้จนกลิ่นน้ำหอมสะอาด ๆ ผสมกลิ่นมินต์อ่อน ๆ ลอยมาเตะจมูก

         “ผมบอกให้เรียกพี่ภัคหรือคุณหมอ”

         หมอภัคก้าวประชิดตัวจนยิหวาต้องถอยหลังกรูด สะโพกมนชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงานจนมุม แขนแกร่งทั้งสองข้างยกขึ้นเท้ากับขอบโต๊ะ กักขังร่างเล็กไว้ในอ้อมแขนอย่างสมบูรณ์แบบ

         สายตาคมดุหลุบมองริมฝีปากอิ่มที่กำลังถูกเจ้าตัวกัดเอาไว้แน่นด้วยความติดนิสัยเวลาประหม่า นิ้วโป้งเรียวยาวของคนตัวโตเอื้อมไปแตะกลีบปากนุ่มนั้นเบา ๆ ก่อนจะกดคลึงให้เธอเผยอปากเลิกกัดมัน

         “อ๊ะ...ลุงจะทำอะไร”

         ยิหวาสะดุ้ง หน้าหวาน ๆ เห่อร้อนขึ้นมาดื้อ ๆ เมื่อปลายนิ้วร้อนผ่าวของเขายังคงลากไล้แผ่วเบาที่มุมปาก ความห้าวหาญที่เคยมีหายไปครึ่งหนึ่งเมื่อต้องเผชิญหน้ากับสรีระสูงใหญ่ที่บดบังแสงสว่างจนมิด

         “บอกให้เลิกกัดปากไง เดี๋ยวก็ช้ำหมด”

         เสียงของเขาพร่าลงเล็กน้อย สายตาที่มองมาไม่ได้มีความเป็นผู้ใหญ่ใจดีอีกต่อไป มันคือสายตาของเสือร้ายที่จ้องจะตะครุบเหยื่อ

         “แล้วในสัญญาบอกให้เป็น ‘ผู้จัดการส่วนตัว’ กับ ‘แฟนกำมะลอ’ ไม่ได้บอกให้เป็นเมียเก็บสักหน่อย หรือว่าคุณอยากข้ามขั้นล่ะ”

         “ไอ้ลุงหมอหน้าเลือด! ใครจะไปอยาก...”

         คำผรุสวาทถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่ที่พวงแก้มใส ยิหวาตัวแข็งทื่อ หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความใกล้ชิดที่กะทันหันเกินไปทำให้เธอสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากแผงอกกว้างที่แนบชิดอยู่ตรงหน้า

         “ปากดี ๆ แบบนี้...” หมอภัคกระซิบชิดริมฝีปากอิ่มที่สั่นระริก “ถ้าเรียก ‘ลุง’ อีกคำเดียว...ลุงคนนี้จะจูบสั่งสอนให้ดู ว่าคนแก่เขามีวิธีกำราบเด็กดื้อยังไง”

         ยิหวาเบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อริมฝีปากหยักลึกของเขาเฉียดผ่านกลีบปากเธอไปเพียงแค่มิลลิเมตรเดียว

         ลางสังหรณ์ในใจของสาวห้าวร้องเตือนเสียงหลงว่า สัญญาห้าแสนบาทฉบับนี้ เธออาจจะต้องจ่ายคืนด้วยอย่างอื่นที่ไม่ใช่เงิน!