ลุงหมอคะ...อย่ากวน(ใจ)ให้มากนัก

ติ๊ด... แกรก... เสียงปลดล็อกประตูดิจิทัลดังขึ้น พร้อมกับบานประตูไม้สีเข้มบานใหญ่ที่เปิดออกช้า ๆ เผยให้เห็นห้องเพนต์เฮาส์สุดหรูใจกลางเมืองที่กว้างขวางจนสามารถเตะฟุตบอลได้สบาย ๆ การตกแต่งภายในเน้นโทนสีเทา ดำ และกรมท่า ดูเรียบหรูเจ้าระเบียบและเย็นชาไม่ต่างอะไรกับเจ้าของห้องเลยสักนิด ยิหวายืนถอนหายใจเฮือกใหญ่ มือบางกำที่ลากกระเป๋าเดินทางใบย่อมแน่นจนข้อขาว ใบหน้าหวานจิ้มลิ้มที่ใครต่อใครมักจะชมว่าเหมือนตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ บัดนี้หงิกงอจนแทบจะผูกเป็นโบ นัยน์ตากลมโตตวัดมองแผ่นหลังกว้างของคนที่เดินนำหน้าเข้าไปในห้องอย่างเอาเรื่อง ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนขึ้นลวก ๆ ถึงข้อศอก กางเกงสแล็กสีเข้มที่เข้ารูปพอดีกับช่วงขาที่ยาวสมส่วน นพ. ภควัต หรือ ‘ลุงหมอหน้าเลือด’ ของเธอ ช่างดูดีไร้ที่ติในทุกอริยาบถ ทว่าสำหรับยิหวา ผู้ชายคนนี้คือจอมเผด็จการที่ฉวยโอกาสตอนที่ครอบครัวเธอเข้าตาจน เอาเงินห้าแสนบาทมาฟาดหัวแม่เธอเพื่อแลกกับการจับเธอมาทำสัญญาบ้า ๆ นี่ “จะยืนจ้องหลังผมอีกนานไหมยิหวา เข้ามาสิ หรือต้องให้อุ้มเข้ามา” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นโดยที่เ

วินาทีที่ริมฝีปากหยักลึกทาบทับลงมา ร่างกายของยิหวาก็แข็งทื่อราวกับถูกสาป ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ลมหายใจที่เคยพ่นเข้าออกอย่างสม่ำเสมอสะดุดกึกไปดื้อ ๆ ริมฝีปากหยักลึกบดเบียดลงมาอย่างรวดเร็วและรุนแรงจนยิหวาตั้งตัวไม่ติด มันไม่ใช่จูบที่นุ่มนวลทะนุถนอมแบบในซีรีส์โรแมนติกที่เธอเคยดู แต่มันคือการรุกรานที่ดุดันและเอาแต่ใจ หมอภัคขบเม้มกลีบปากล่างของเธอหนัก ๆ เป็นเชิงบังคับให้คนตัวเล็กยอมเปิดทาง จนเธอเผลอเผยอริมฝีปากออกด้วยความตกใจและเจ็บจี๊ดที่กึ่งกลางความนุ่ม นั่นคือโอกาสที่ราชสีห์หนุ่มรอคอย... ปลายลิ้นร้อนชื้นสอดแทรกเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากเล็กอย่างจาบจ้วงและเจนจัด เขาต้อนลิ้นเล็ก ๆ ของเธอให้จนมุมแล้วพัวพันอย่างโหยหา ราวกับต้องการประทับตราความเป็นเจ้าของไว้ทุกตารางนิ้วในปากของเธอ กลิ่นมินต์สะอาด ๆ ที่เคยให้ความรู้สึกอ่อนโยน บัดนี้กลับกลายเป็นกลิ่นที่มอมเมาสติสัมปชัญญะของยิหวาให้พร่าเลือน หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบจะกระดอนออกมานอกอก ความห้าวเป้งที่เคยมีพังทลายหายไปเหลือเพียงความซ่านสยิวที่แล่นริ้วไปทั่วร่าง รสจูบที่ดุดันและเรียก