ซานต้าพาฟิน

บรรยากาศของคืนวันที่ยี่สิบห้าธันวาคม...ช่างเต็มไปด้วยงานฉลอง

​ต้นคริสมาสต์ ซานตาครอส กล่องของขวัญ

​เทศกาลแสนสุขแบบนี้...มองไปทางไหนก็มีแต่ความสนุก ความสุข และคนได้รับของขวัญ

​แต่เธอ...

​ไม่ยักกะสนุกเลยสักนิด...

​เอ่อเห้อ...

​วันนี้จริงๆ แล้วเธอควรจะมีความสุข...

​บริษัทของเธอมีวันหยุดยาว มันคือเทศกาลแห่งความสุข ควบรวมไปถึงเทศกาลปีใหม่ พอมาทำงานต่างประเทศแบบนี้ก็หยุดกันจุกๆ สะใจไปเลย

​คืนนี้เป็นคริสมาสต์อีฟ

​หิมะตกโปรยปราย ท้องฟ้าช่างสวยงาม อากาศเรียกได้ว่าไม่หนาวมาก ต้องเรียกแบบนั้น พอมาเดินเล่นชมบรรยากาศได้ ไม่มีพายุหิมะ ใครๆ ก็อยากออกมาเดินเที่ยว ซื้อของ รับประทานอาหารมื้อพิเศษ ในคืนนี้ มีการจัดงานในลานกิจกรรมของชุมชนที่เธออยู่อาศัย มีซานต้ามาแจกของ...ทุกคนมีครอบครัว ยกเว้นก็แต่เธอ

​พิณขวัญมองไปยังท้องฟ้า...คนที่ดันมาอกหักก่อนวันคริสมาสต์นี่ มันช่างเลวร้ายจริงๆ เธออุตส่าห์เตรียมทริปหยุดยาวไว้ เตรียมทุกอย่างพร้อม...ให้กับเขา...แม้กระทั่งพรหมจรรย์เธอก็พร้อมจะให้เขาอะ!

​สงสัยเพราะมัวแต่เล่นตัวเก็บไว้นานนี่แหละ เขาเลยเทเธอ...ด้วยการบอกว่าไปทำผู้หญิงท้องต้องรับผิดชอบ พิณขวัญถึงกับมึนยังกะคนเมาหมัด อเล็กซ์ไปมีแฟนตอนไหน? ก็เธอเป็นแฟนเขา หรืออะไร ยังไงกัน

​ซานตาครอสมีจริง พระเจ้ามีจริง คืนนี้เธอจะขอพร...

​ขอผู้ชายดีๆ สักคน มาทำให้เธอมีความสุข

​พิณขวัญมองไปบนท้องฟ้า น้ำตาของเธอไหล เธอสวมเสื้อผ้าตามเทศกาล ตามที่วันนี้ทุกคนในออฟฟิศนัดกันสวม คือเดรสสีขาวแดงสดใส สวมหมวกสีเขียว และถุงเท้ายาวสีเขียวสลับแดง แม้กระทั่งเสื้อโค้ทของเธอก็เป็นสีแดงสดใส หน้าตาของเธอดูอมทุกข์ ตรงกันข้ามกับชุดเสื้อผ้าสีสดที่ใส่

​เธอเดินเตะหิมะไปพลาง ก้มหน้าก้มตาเดินไป และเดินไป คืนนี้เธอจะต้องฉลองเทศกาลลำพัง...

​หึ...

​พระเจ้าไม่น่ามีจริง

​ซานต้าไม่น่ามีจริง

​คนช้ำรักเซ็งหัวใจเหลือล้น จนต้องดื่มแก้ช้ำ...เธอไม่ควรเศร้าลำพัง จะมีเพื่อนสักคนไหมหว่า? ที่โสดๆ เหงาๆ เหมือนกับเธอคืนนี้

​ โทมัส...

​ชื่อนี้ผุดขึ้นมาในทันที

​จริงสิเพื่อนสาวชาวเกย์ของเธอ ก็เพิ่งอกหักหมาดๆ จองทริปเที่ยวเก้อเหมือนกัน เป็นการดีล่ะ ที่คนอกหักจะมารวมตัวกันดื่มฉลองให้กับสิ่งที่พระเจ้าแกล้ง...

​ตาของพิณขวัญลายเล็กน้อย เพราะตอนนี้เธอดื่มเบียร์ไปแล้วสามแก้วจุกๆ เธอเล็งจนแน่ใจว่าเป็นหมายเลขของเพื่อนสาว แล้วกดโทรออกไปก่อนจะกรอกเสียงลงไป

​“ฮ้าย...”

​“หืม? ใคร...ครับ”

​“พัมกิ้นเอง”

เธอบอกชื่อที่ทุกคนที่นี่เรียกเธอแบบนั้น ชื่อไทยของเธอพวกเขาเรียกยาก ลิ้นพันกันอยู่นั่นแหละ สุดท้ายก็เลยเรียกเธอว่าพัมกิ้น ที่แปลว่าฟักทอง ฟังแล้วพวกเขาเอ็นดูสาวเอเชียอย่างเธอแหละ ไม่น่าจะใช่การบูลลี่แต่อย่างใด

​“อ้อ...มีธุระอะไรเวลานี้ นี่มันเวลาฉลองกับครอบครัว...ไม่ใช่เวลาทำงาน”

​ถ้ายังสติมี พิณขวัญคงจะแปลกใจ ว่าทำไมเสียงของโทมัสฟังเคร่งๆ ดุๆ แต่นี่เพราะเธอเมา...เธอเลยหัวเราะ แล้วตอบกลับเขาไปเสียงหวาน ยานคานเล็กน้อย

​“ก็ชวนแกมาฉลองไง โทโท้ มามะ มากินเบียร์กัน แกอกหัก ฉันก็โดนหักอก คริสมาสต์นี้คุณซานต้าหมางเมินใส่เรา ฮือๆ”

​“เอ้า...ร้องไห้หรือนั่น พัมกิ้น”

​“ก็ร้องเซะ ไม่ร้องไหวเหรอ อกหักอะ มันเสียใจ ฮือๆ แกจะมาไหมโทโท้ ไม่มาฉันจะหิ้วผู้เปลี่ยวๆ แถวนี้กลับห้องล่ะนะ”

​“คุณอยู่ที่ไหน?”

​“อยู่ที่ร้าน...”

บอกชื่อร้าน บอกพิกัดไป แล้วก็กดวางสายเอาดื้อๆ ก่อนจะซบหน้ากับเคาน์เตอร์บาร์ หมดฤทธิ์กลางอากาศไปแบบนั้น

​คนที่เธอเข้าใจไปเองว่าเป็นโทมัส โผล่มาในเวลาไม่ถึงสามสิบนาที มาด้วยอาการร้อนรนเพราะเป็นห่วงพนักงานสาวของเขา เขามองหาเธอทันที...แล้วก็เจอว่าเธอกำลังหลับที่เคาน์เตอร์บาร์

​เขายังคงสวมหมวกซานต้าไว้ที่บนศีรษะเรียกได้ว่าดิ่งมาในทันที ทิ้งลูกสาวไว้กะทันหัน โดยบอกกับเจ้าหล่อนว่ามีเรื่องจะต้องมาจัดการด่วน มีเวลาทันแค่สวมเสื้อโค้ททับ และรีบจับรถมาอย่างว่องไว ก็มันอันตราย...สำหรับย่านที่เธอไปหาเบียร์ดื่ม เมื่อรับสายลูกน้องขี้เมาเข้า

​ใช่แล้วเขาไม่ใช่โทมัส

​เขาคือไท เจ้านายของพิณขวัญ....

​เขาท้าวเอวมองแม่สาวตัวเล็กชาวเอเชีย พนักงานของเขาเอง เขารับเธอมาทำงานได้เกือบสองปีแล้ว ก่อนจะถอนใจน้อยๆ เจ้าของร้านถามว่าเขาเป็นใคร เป็นสามีของเธอหรือเปล่า ถ้าใช่ก็รีบพาเธอกลับบ้านไปได้แล้ว คนแถวๆ นี้กำลังจ้องเธออยู่

​เขารีบอุ้มพาเธอมาในทันที...ไม่ได้ตอบเจ้าของร้านว่าใช่สามีของเธอไหม อาจจะเพราะหน้าตาของเขาก็มีผสมเอเชีย เลยโดนอุปโลกน์ว่าแบบนั้น เขาเป็นลูกครึ่งเกาหลี อเมริกัน เขาวางเธอลงบนเบาะข้างๆ แล้วเอื้อมมือแตะแก้มเธอเบาๆ

​“เฮ้...พัมกิ้น ตื่นได้แล้ว แม่สาวน้อย บ้านของเธออยู่ที่ไหนนะ”

​“อิ อิ อิ อิ”

​ทางนั้นดันหัวเราะตอบเขาเสียนี่ เขาเลยได้แต่ส่ายหน้า...ทำยังไงล่ะอีทีนี้ มีทางเดียวแหละ พาเธอกลับบ้านเขาไปด้วย

​ลูกสาวของเขาคงจะไม่ว่าอะไรนะ...

​นี่มันเป็นคืนคริสมาสต์ที่แปลกที่สุดในชีวิตของเขาแล้วล่ะ