บทที่ 7

บทที่ 7: ปลดปล่อยสัญชาตญาณดิบ

"ถ้าเธอยังขืนมองฉันด้วยสายตาแบบนี้อีก... ฉันจะไม่รับประกันความปลอดภัยของเธอแล้วนะ นลิน"

เสียงทุ้มแหบพร่าที่กระซิบชิดริมฝีปากทำให้อากาศในปอดของนลินเหมือนถูกสูบออกไปจนหมด ดวงตากลมโตเบิกกว้าง สบเข้ากับนัยน์ตาสีรัตติกาลที่กำลังวาวโรจน์ด้วยแรงอารมณ์บางอย่างที่ถูกกักเก็บไว้มิดชิดมาตลอด ลมหายใจร้อนผ่าวของเขตแดนรินรดลงบนปลายจมูกรั้น กลิ่นมินต์เย็นๆ ผสมกับกลิ่นกายเฉพาะตัวของผู้ชายเต็มตัวทำให้สติสัมปชัญญะของเธอเริ่มพร่าเลือน

นลินไม่กล้าแม้แต่จะกะพริบตา ปลายนิ้วที่จิกเกร็งอยู่บนหน้าขาของตัวเองชื้นไปด้วยเหงื่อ เธอรู้ว่าควรขยับถอยห่าง แต่ร่างกายกลับแข็งทื่อราวกับถูกมนตร์สะกด แรงดึงดูดที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ทำให้เธอตกอยู่ในสภาวะจำนนโดยสมบูรณ์

เขตแดนจดจ้องริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อที่กำลังเผยอออกน้อยๆ สันกรามคมกริบขบเข้าหากันจนนูนเป็นสัน ชายหนุ่มหลับตาลง พรูลมหายใจร้อนจัดออกมาทางจมูก ก่อนจะผละใบหน้าออกห่างอย่างรวดเร็วชนิดที่คนถูกคุกคามตั้งตัวไม่ติด

"ไปนอนซะ พรุ่งนี้เธอต้องตื่นไปทำงานแต่เช้า"

น้ำเสียงของเขากลับมาราบเรียบและเย็นชาเหมือนเดิม เขตแดนขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง หยิบเอกสารบนโต๊ะกระจกติดมือขึ้นมาด้วย ท่าทีคุกคามเมื่อสิบวินาทีก่อนหน้านี้อันตรธานหายไปจนหมดสิ้น ทิ้งให้นลินนั่งเคว้งอยู่บนโซฟาด้วยความรู้สึกโหวงเหวงในช่องท้อง

"ค่ะ... ฝันดีนะคะพี่เขต"

หญิงสาวรับคำเสียงแผ่ว รีบผุดลุกขึ้นแล้วก้าวเดินเร็วๆ กลับเข้าห้องนอนเล็กไปทันที บานประตูไม้ปิดลงพร้อมกับเสียงกดล็อก เขตแดนทอดสายตามองตามแผ่นหลังบอบบางนั้นจนลับตา ชายหนุ่มสบถคำหยาบในลำคอ โยนเอกสารลงบนเคาน์เตอร์ครัวอย่างหงุดหงิด ความต้องการส่วนลึกที่ถูกปลุกปั่นขึ้นมาเพียงเพราะสบตากับเด็กผู้หญิงคนหนึ่งทำให้เขาหัวเสียอย่างหนัก ศัลยแพทย์หนุ่มเดินตรงเข้าห้องน้ำ เปิดฝักบัวให้น้ำเย็นจัดชโลมรดร่างกายเพื่อดับความร้อนรุ่มที่กำลังแผดเผาอยู่ภายใน

...

เย็นวันจันทร์ บรรยากาศภายในห้องเพนท์เฮาส์เงียบสงัด นลินกลับมาจากโรงพยาบาลตั้งแต่ห้าโมงเย็น วันแรกของการทำงานในตำแหน่งผู้ช่วยเลขาฯ ฝ่ายบริหารผ่านไปได้ด้วยดี เธอเดินเอกสารจนขาลาก แต่ก็ถือว่าคุ้มค่ากับเงินเดือนที่จะได้รับ หญิงสาวจัดการอาบน้ำเปลี่ยนเป็นชุดนอนผ้าซาตินสีน้ำเงินเข้มตัวเดิม และเตรียมอาหารเย็นไว้รอเจ้าของห้อง

ทว่าเวลาล่วงเลยจนถึงสี่ทุ่ม เขตแดนก็ยังไม่กลับมา

นลินนั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟา นัยน์ตาจดจ้องหน้าจอโทรทัศน์ที่เปิดทิ้งไว้เป็นเพื่อนแก้เหงา ความง่วงเริ่มจู่โจมจนเปลือกตาหนักอึ้ง แต่เธอยังไม่อยากเข้าห้องนอนหากไม่ได้เห็นว่าเขากลับมาถึงอย่างปลอดภัย

สัญญาณปลดล็อกประตูดิจิทัลดังขึ้นในเวลาห้าทุ่มสิบห้านาที

นลินสะดุ้งตื่น รีบลุกขึ้นยืนพร้อมกับหันไปมองตรงประตูห้อง บานประตูเปิดออก ร่างสูงใหญ่ของเขตแดนก้าวเข้ามาภายในห้อง เสื้อเชิ้ตสีดำที่มักจะเรียบกริบอยู่เสมอหลุดลุ่ยไม่เป็นทรง แขนเสื้อถูกถลกขึ้นลวกๆ ไปถึงข้อศอก ปลอกคอเสื้อเปิดอ้าออกสามกระดุมเผยให้เห็นแผงอกชื้นเหงื่อ นัยน์ตาสีเข้มจัดดุดันและแข็งกร้าวกว่าทุกวัน รังสีความกดดันแผ่กระจายออกมาจนบรรยากาศในห้องหนักอึ้ง

"พี่เขต... ทานข้าวมาหรือยังคะ ลินอุ่นข้าวต้มไว้ให้"

เขตแดนไม่ตอบ ชายหนุ่มโยนกระเป๋าทำงานลงบนพื้นอย่างไม่ไยดี ก้าวอาดๆ ตรงดิ่งมาที่โซฟากลางห้องนั่งเล่น ทรุดตัวลงนั่งพิงพนักแล้วเอนศีรษะพิงไปด้านหลัง มือหนายกขึ้นนวดคลึงหัวคิ้วตัวเองแรงๆ

วันนี้เขาเจอเคสผ่าตัดหัวใจที่ซับซ้อนและกินเวลายาวนานกว่าสิบชั่วโมง ทุกวินาทีในห้องผ่าตัดคือความเป็นความตาย แม้สุดท้ายจะดึงชีวิตคนไข้กลับมาได้ แต่ความเครียดสะสมก็พุ่งสูงจนถึงขีดสุด เขตแดนต้องการการปลดปล่อย ต้องการระบายความกดดันนี้ออกไปให้เร็วที่สุด

นลินเห็นท่าทีเหนื่อยล้าของเขาแล้วก็อดเป็นห่วงไม่ได้ หญิงสาวเดินเข้าไปในครัว รินน้ำเย็นใส่แก้วแล้วเดินกลับมาหยุดยืนอยู่ข้างโซฟา

"ดื่มน้ำก่อนนะคะ"

เปลือกตาสีเข้มลืมขึ้นช้าๆ นัยน์ตาดุดันจดจ้องมองใบหน้าจิ้มลิ้มที่ฉายแววห่วงใยอย่างปิดไม่มิด กลิ่นหอมอ่อนๆ ของสบู่เด็กจากตัวเธอผสมกับกลิ่นหอมของผ้าซาตินลอยมากระทบจมูก เขตแดนไม่ได้ยื่นมือไปรับแก้วน้ำ แต่เขากลับยื่นมือไปคว้าข้อมือเล็กของเธอไว้แทน

"พี่เขต..."

แรงกระตุกเพียงนิดเดียวทำให้ร่างบางเสียหลักล้มลงไปบนตักกว้าง แก้วน้ำในมือร่วงหล่นลงบนพรมปูพื้นจนน้ำหกกระจาย แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เขตแดนสนใจ ท่อนแขนแกร่งตวัดรัดเอวคอดไว้แน่น ล็อกร่างของนลินให้นั่งคร่อมทับอยู่บนหน้าขาของเขา

"พี่เขต ปล่อยลินก่อนค่ะ น้ำหกเลอะเทอะหมดแล้ว" นลินพยายามดิ้นรน สองมือยันแผงอกกว้างที่สะท้อนขึ้นลงตามจังหวะหายใจหนักหน่วง

"ช่างมัน" เสียงทุ้มแหบพร่าดังชิดใบหู "อยู่นิ่งๆ นลิน ขอฉันอยู่แบบนี้สักพัก"

ความอ่อนล้าในน้ำเสียงของเขาทำให้นลินหยุดดิ้นรน เธอสัมผัสได้ถึงความเครียดที่แผ่ออกมาจากมัดกล้ามเนื้อที่ตึงเครียดของเขา หญิงสาวปล่อยให้เขากอดรัดตัวเธอไว้ คางสากเกยอยู่บนลาดไหล่บาง ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวเนื้อบริเวณซอกคอจนนลินขนลุกซู่

"วันนี้... งานหนักเหรอคะ" เธอถามเสียงแผ่ว ไม่กล้าขยับตัวมากนักเพราะบั้นท้ายของเธอกำลังบดเบียดอยู่กับความแข็งขืนบางอย่างที่เริ่มตื่นตัวอยู่ใต้กางเกงสแล็กเนื้อดีของเขา

"อืม" เขตแดนครางรับในลำคอ จมูกโด่งเริ่มซุกไซ้ไล้ตามแนวลำคอระหง กลิ่นหอมของเนื้อสาวปลุกสัญชาตญาณดิบที่ถูกกดทับมาทั้งวันให้ลุกฮือขึ้นมาอย่างควบคุมไม่อยู่ "เหนื่อย... แล้วก็เครียดมากด้วย"

"ลินไปชงนมอุ่นๆ มาให้ดีไหมคะ พี่เขตจะได้..."

คำพูดของเธอถูกกลืนหายไปเมื่อริมฝีปากหยักลึกทาบทับลงมาปิดปากเธออย่างรวดเร็วและดุดัน เขตแดนไม่ปล่อยให้เธอได้ตั้งตัว มือหนาข้างหนึ่งล็อกท้ายทอยของเธอไว้บังคับให้รับจูบที่เต็มไปด้วยความเรียกร้องและเอาแต่ใจ ส่วนมืออีกข้างสอดเข้าไปใต้กลุ่มผมยาวสลวยเพื่อประคองศีรษะของเธอให้ปรับองศารับการบดขยี้ได้ถนัดขึ้น

"อื้อ..." นลินครางประท้วงในลำคอ สองมือขยุ้มคอเสื้อเชิ้ตของเขาแน่น

จูบของเขาไม่ได้อ่อนโยน มันดิบเถื่อนและเต็มไปด้วยความหิวโหย ริมฝีปากสากบดเบียดลงบนกลีบปากอิ่ม ขบเม้มริมฝีปากล่างของเธอจนนลินต้องเผยอปากออกเปิดทางให้เรียวลิ้นร้อนชื้นสอดแทรกเข้าไปกวาดต้อนความหอมหวานภายใน เขตแดนดูดดึงลิ้นเล็กที่พยายามหลบหลีกอย่างเอาแต่ใจ ตักตวงรสชาติของเธอราวกับคนกระหายน้ำที่รอนแรมในทะเลทรายมาแรมปี

ความรู้สึกซ่านสยิวแล่นปราดไปทั่วสรรพางค์กาย นลินไม่เคยถูกจูบมาก่อน ร่างกายของเธออ่อนระทวยลงในอ้อมแขนของเขาทันที ฝ่ามือเล็กที่เคยพยายามผลักไสเปลี่ยนเป็นสอดประสานเข้ากับเส้นผมสีเข้มของเขา ยอมจำนนต่อสัมผัสที่ทั้งวาบหวามและอันตราย

เมื่อเห็นว่าคนบนตักเริ่มโอนอ่อนตาม เขตแดนก็ยิ่งได้ใจ มือหนาที่รัดเอวคอดเลื่อนสูงขึ้นมาลูบไล้ผ่านเนื้อผ้าซาตินลื่นมือ สัมผัสความโค้งเว้าของสรีระบอบบาง ก่อนจะเคลื่อนมาหยุดที่เนินอกอิ่มที่สะท้อนขึ้นลงตามจังหวะการหอบหายใจ เขาออกแรงบีบเคล้นความนุ่มหยุ่นนั้นเต็มฝ่ามือ

"อ๊ะ... พี่เขต..." นลินสะดุ้งเฮือก ผละริมฝีปากออกเพื่อกอบโกยอากาศเข้าปอด ใบหน้าแดงก่ำเห่อร้อนไปหมด

"เรียกพี่อีกสิหนู" เขตแดนกระซิบชิดริมฝีปากบวมเจ่อ นัยน์ตาสีรัตติกาลฉ่ำเยิ้มไปด้วยแรงปรารถนา "เสียงหนูตอนเรียกชื่อพี่... มันโคตรดีเลยรู้ไหม"

สรรพนามที่เปลี่ยนไปกะทันหันทำให้นลินหน้าร้อนผ่าวยิ่งกว่าเดิม เธอสบสายตากับเขา มองเห็นความต้องการอันดิบเถื่อนที่ฉายชัดอยู่ในนั้น ความรู้สึกส่วนลึกในใจบอกให้เธอหยุด แต่ความรักที่ซุกซ่อนมาตลอดสี่ปีกลับเรียกร้องให้เธอยอมปล่อยตัวปล่อยใจไปกับเขา

ชายหนุ่มไม่รอช้า นิ้วเรียวยาวเกี่ยวสายเดี่ยวชุดนอนของเธอให้เลื่อนหลุดจากหัวไหล่ทั้งสองข้าง ดึงรั้งเนื้อผ้าซาตินลงมากองไว้ที่เอวบาง เผยให้เห็นทรวงอกอวบอิ่มที่ไม่ได้สวมบราเซียปกปิด ยอดปทุมถันสีหวานชูชันท้าทายสายตาผู้ล่า

เขตแดนกลืนน้ำลายลงคอ สันกรามขบเข้าหากันแน่น เขาฝังใบหน้าลงกับร่องอกอิ่ม สูดดมความหอมละมุนเข้าเต็มปอด ก่อนจะอ้าปากครอบครองยอดอกสีสวย ลิ้นร้อนตวัดเลียและดูดดึงสลับกันจนเกิดเสียงน่าอายดังสะท้อนก้องในห้องนั่งเล่น

"อ๊า... พี่เขต... ลินเสียว..."

นลินเชิดหน้าขึ้น หวีดร้องเสียงหลงเมื่อความเสียวซ่านแล่นพล่านจากจุดที่ถูกกระตุ้นลงไปรวมกันที่ช่องท้องน้อย สองมือจิกทึ้งเส้นผมของเขาเพื่อระบายความรอดับ

มือหนาอีกข้างไม่ปล่อยให้ว่าง เขตแดนลูบไล้ต้นขาเนียน เลื่อนฝ่ามือสอดเข้าไปใต้ร่มผ้า ลากไล้ผ่านความนุ่มลื่นของผิวเนื้อจนไปหยุดอยู่ที่ใจกลางความเป็นหญิงที่เริ่มเปียกชื้น ปลายนิ้วสากกรีดกรายลงบนรอยแยกอ่อนนุ่ม สัมผัสได้ถึงน้ำหล่อลื่นที่ซึมซาบออกมาบ่งบอกความพร้อมของร่างกาย

"แฉะขนาดนี้เลยเหรอเด็กดี" เขตแดนเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเสียวซ่านของคนบนตัก มุมปากหยักลึกเหยียดยิ้มร้ายกาจ "อยากช่วยพี่คลายเครียดไหมลิน"

"ลิน... ลินไม่รู้..." นลินส่ายหน้าไปมา สติหลุดลอยไปกับสัมผัสที่เขามอบให้

"ตอบพี่มาคำเดียว... ยอมให้พี่เอาไหม" น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและกดดัน นิ้วกลางและนิ้วนางสอดแทรกเข้าไปในช่องทางคับแคบช้าๆ เพื่อเปิดทาง

"อื้อ! เจ็บ..." นลินนิ่วหน้า เล็บจิกลงบนลาดไหล่กว้างของเขาแน่น

"ตอบพี่ลิน" เขตแดนขยับปลายนิ้วเข้าออกเป็นจังหวะเนิบนาบ บดขยี้ติ่งเนื้อไวสัมผัสจนหญิงสาวต้องแอ่นสะโพกรับด้วยความทรมาน

"ยอม... อ๊ะ... ลินยอมพี่เขตแล้ว"

คำตอบรับนั้นเปรียบเสมือนกุญแจปลดล็อกสัญชาตญาณสัตว์ป่า เขตแดนถอนนิ้วออก รวบร่างบางให้ลุกขึ้นยืนแล้วกวาดของทุกอย่างบนโต๊ะกระจกหน้าโซฟาทิ้งลงพื้นจนหมด ชายหนุ่มดึงกางเกงนอนของนลินให้หลุดพ้นจากเรียวขา ก่อนจะจับเธอให้นอนหงายราบลงบนโซฟาหนังสีเข้ม

สายตาคมกริบกวาดมองเรือนร่างขาวผ่องที่เปลือยเปล่าอยู่ตรงหน้า ความอดทนของศัลยแพทย์หนุ่มขาดผึง เขตแดนปลดตะขอกางเกงสแล็กและรูดซิปลงอย่างรวดเร็ว ดึงรั้งกางเกงชั้นในออกพร้อมกับปลดปล่อยแกนกายขนาดใหญ่ที่แข็งขืนเต็มที่ให้เด้งออกมาผงาดง้ำ

นลินเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนกเมื่อเห็นขนาดของมัน ความหวาดกลัวเริ่มแทรกซึมเข้ามาแทนที่ความเสียวซ่าน

เขตแดนเอื้อมมือไปหยิบกระเป๋าทำงานที่ตกอยู่บนพื้น ค้นหาบางอย่างชั่วครู่ก่อนจะหยิบซองฟอยล์สีเงินออกมา ชายหนุ่มฉีกซองด้วยฟัน ดึงถุงยางอนามัยออกมาสวมครอบแกนกายที่ปูดนูนไปด้วยเส้นเลือด รูดรั้งลงมาจนสุดโคน

เขาขยับตัวเข้าแทรกกลางระหว่างเรียวขางาม จับข้อเท้าเล็กทั้งสองข้างพาดขึ้นบนบ่ากว้างเพื่อเปิดทางให้กว้างที่สุด

"พี่เขต... มันใหญ่ ลินกลัว..." นลินพึมพำเสียงสั่น พยายามจะหุบขาเข้าหากันแต่ก็สู้แรงของเขาไม่ได้

"ไม่ต้องกลัวหนู พี่จะค่อยๆ ทำ"

เขตแดนโน้มตัวลงไปจูบซับน้ำตาที่หางตาของเธออย่างปลอบประโลม ก่อนจะเลื่อนริมฝีปากลงมาครอบครองยอดอกอีกครั้งเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ มือหนาจับท่อนเอ็นร้อนจัดจ่อที่ปากทางเข้าที่ชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำหล่อลื่น เขาค่อยๆ กดส่วนหัวหยักบานแทรกซึมเข้าไปในความคับแคบอย่างเชื่องช้า

"อ๊ะ! พี่เขต... ลินเจ็บ! อื้อ..."

เยื่อพรหมจารีที่ฉีกขาดทำให้นลินกรีดร้องออกมาพร้อมกับน้ำตาที่ทะลักทลาย ช่องทางอ่อนนุ่มตอดรัดแกนกายของเขาแน่นจนเขตแดนต้องนิ่วหน้าด้วยความปวดหนึบ เขตแดนหยุดการเคลื่อนไหว สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อข่มความต้องการที่จะกระแทกเข้าไปรวดเดียวให้มิดลำ

"ชู่ว... เด็กดี ไม่ร้องนะ" เขาจูบซับเหงื่อตามไรผมของเธอ กระซิบเสียงแหบพร่า "ผ่อนคลายหน่อยลิน หนูตอดพี่แน่นมาก พี่ขยับไม่ได้"

"มันเจ็บ... ลินจุกไปหมดแล้ว..." นลินสะอื้นฮัก สองมือผลักหน้าท้องแกร่งของเขาไว้

เขตแดนก้มลงจูบปิดปากคนขี้แย ป้อนจูบที่นุ่มนวลขึ้นเพื่อปลอบประโลม มือหนาข้างหนึ่งเลื่อนลงไปคลึงเคล้นติ่งเนื้อกระสันเพื่อสร้างความเสียวซ่านให้มาแทนที่ความเจ็บปวด เมื่อเห็นว่าร่างบางเริ่มผ่อนคลายและน้ำหล่อลื่นไหลซึมออกมามากขึ้น ชายหนุ่มก็เริ่มขยับสะโพกอีกครั้ง

เขาดันแกนกายฝ่าความคับแคบเข้าไปจนสุดโคน ความอุ่นร้อนและตอดรัดทำให้ศัลยแพทย์หนุ่มครางต่ำในลำคออย่างพอใจ

"อ่า... โคตรแน่นเลยลิน"

เขตแดนเริ่มขยับสะโพกถอนแกนกายออกมาช้าๆ แล้วกระแทกกลับเข้าไปใหม่ จังหวะเนิบนาบในช่วงแรกแปรเปลี่ยนเป็นความหนักหน่วงและรวดเร็วขึ้นตามแรงอารมณ์ที่พุ่งสูง เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังประสานกับเสียงครางกระเส่าของคนทั้งคู่ดังระงมไปทั่วห้องนั่งเล่น

"อ๊ะ... อ๊า... พี่เขต... ลึกไป... ลินจุก" นลินร้องครางไม่เป็นภาษา สองมือเปลี่ยนจากผลักไสมาเป็นจิกข่วนแผ่นหลังกว้างของเขาเพื่อระบายความเสียวซ่านที่ตีตื้นขึ้นมาจนแทบขาดใจ

"ทนหน่อยหนู... พี่ขอกระแทกแรงๆ นะ"

เขตแดนไม่ฟังเสียงประท้วง ชายหนุ่มจับสะโพกมนไว้แน่นเพื่อเป็นหลักยึด ก่อนจะโหมกระหน่ำสะโพกสอบเข้าใส่ร่างบางอย่างดิบเถื่อนและเอาแต่ใจ ทุกการสอดใส่เน้นย้ำความลึกซึ้งจนสุดโคน ความเครียดที่สะสมมาทั้งวันถูกระบายออกผ่านการกระทำที่เต็มไปด้วยแรงขับเคลื่อนทางเพศ

นลินรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ความเจ็บปวดในตอนแรกจางหายไป เหลือเพียงความเสียวซ่านที่ไต่ระดับขึ้นสูงเรื่อยๆ ร่างกายของเธอสั่นคลอนไปตามแรงกระแทกกระทั้นของคนด้านบน หญิงสาวหวีดร้องเสียงหลงเมื่อเขตแดนบดขยี้จุดกระสันของเธอด้วยจังหวะที่รัวเร็วและหนักหน่วง

"พี่เขต... ลินไม่ไหวแล้ว... อ๊า!"

ร่างบางกระตุกเกร็ง ช่องทางรักบีบรัดแกนกายของเขาแน่นถนัด นลินเชิดหน้าขึ้นหอบหายใจกอบโกยอากาศเข้าปอดเมื่อความสุขสมมาเยือนจนล้นปรี่

ความตอดรัดที่รุนแรงทำให้เขตแดนทนต่อไปไม่ไหว ชายหนุ่มสบถคำหยาบออกมาด้วยความเสียวซ่าน กระแทกสะโพกเข้าใส่อีกสองสามครั้งเน้นๆ ก่อนจะปลดปล่อยหยาดน้ำรักสีขาวขุ่นอัดแน่นเข้าไปในถุงยางอนามัยจนโป่งพอง

ร่างสูงใหญ่ทาบทับลงมาบนตัวของนลิน หอบหายใจหนักหน่วงรดซอกคอขาวเนียน กลิ่นคาวโลกีย์คละคลุ้งไปทั่วบริเวณ เขตแดนหลับตาลง ซึมซับความรู้สึกปลอดโปร่งและผ่อนคลายที่เขาไม่ได้สัมผัสมานานแสนนาน... การระบายความเครียดครั้งนี้ มันสมบูรณ์แบบกว่าครั้งไหนๆ ที่เขาเคยเจอมา