Chapter 2 อดีตที่ฝังรากลึก [3/10]

หลังเลิกแถวของวันหนึ่งเป็นเวลาที่กำลังจะขึ้นเรียนในคาบแรก แต่ก็ยังพอมีเวลาให้หนุ่มสาวยืนคุยกัน

“ไปกินข้าวด้วยกันไหม? เดี๋ยวพี่เลี้ยงเอง”

วีว่ามองผู้ชายตรงหน้าพร้อมกับรอยยิ้ม สองแก้มของเธอแดงปลั่งน่ามอง เธอหรี่ตาลงเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์

“วีว่ามีเพื่อนเยอะนะคะ”

เพื่อนในกลุ่มของเธอหลุดขำกับประโยคเมื่อครู่ แต่ก็ทำเป็นชมนกชมไม้ไปเรื่อยเมื่อเธอค้อนใส่

“หึ พูดแบบนี้ดูถูกกันหรอ?” เขาอยากเอื้อมมือไปหยิกแก้มเธอเสียจริง

“เปล่าค่ะ” วีว่าทำหน้าตาใสซื่อ

“พี่เลี้ยงได้ แต่สำหรับวีว่า... พี่เลี้ยงตลอดชีวิตยังได้เลย”

“ปากหวานแบบนี้กับทุกคนหรือเปล่าคะ?” มือเล็กกำกระเป๋านักเรียนแน่น อยากกรีดร้องออกมาดัง ๆ แต่ก็ทำไม่ได้ ซึ่งเหมือนเพื่อนเธอจะรู้จึงกรี๊ดในลำคอแทนเธอไปแล้ว

“ไปเรียนได้แล้วโว้ย”

“ไอ้เชี่ยไอซ์ มารจริง ๆ เลยมึง”

โรมชักสีหน้าใส่เพื่อนสนิทก่อนจะบอกลาคนตัวเล็กและเพื่อน ๆ ของเธอ ไม่ลืมย้ำสิ่งที่เขาต้องการในตอนแรกสนทนา ...ความรู้สึกได้รับความสนใจตอบกลับจากคนที่เราชอบมันวิเศษมากสำหรับวีว่า

คนอย่างโรมเข้าถึงได้ไม่ยาก แต่น้อยคนนักที่จะได้สัมผัสเขา และน้อยคนนักที่เขาจะเข้าหาหากไม่ใช่ตัวท็อปหรือเด็ดจริง ๆ ก็คงเป็นได้แค่คนคุยแก้เบื่อ ถึงกระนั้นก็ไม่มีใครทึกทักอยู่ดี และการที่เขาเข้าหาวีว่านั้นมันก็เป็นเรื่องดีสำหรับเธอ มันเลยทำให้เธอมั่นใจว่าเขาชอบเธอ

“กินเลอะอีกแล้ว” มือหนาเอื้อมเช็ดมุมปากเล็กที่เปื้อนแยมของขนมปังหลังจากดุคนตัวเล็ก

“อ๊ะ” วีว่าชะงักเล็กน้อยก่อนจะระบายยิ้มออกมา ปลายนิ้วอุ่นของเขาสัมผัสผิวของเธอทำเอาหัวใจเต้นผิดจังหวะอีกแล้ว “ขอบคุณค่ะ”

เขาใส่ใจ เขาอ่อนโยน เขาดูแล และอบอุ่นเสมอไม่ว่าจะเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ เขาก็ไม่มองข้าม บางวันหลังเลิกเรียนเขาก็จะชวนเธอมาดื่มนมปั่นที่ร้านใกล้ ๆ โรงเรียน หรือไม่ก็เดินเล่นที่สวนสาธารณะข้างโรงเรียน แม้จะเป็นเพียงช่วงเวลาอันสั้น แต่ก็ทำให้วีว่ามีความสุขอย่างมาก

วีว่าชวนคนตัวสูงคุยเรื่อยเปื่อยแก้เขินไม่นานนัก เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากระโปรงก็ดังขึ้น ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันเมื่อเห็นชื่อปรากฏบนหน้าจอ และรีบกดรับทันที

“ค่ะพี่ไวน์”

‘อยู่ไหน? ทำไมยังไม่กลับบ้าน?’ เสียงดุของพี่ชายแท้ ๆ ดังขึ้น

“เอ่อ... วีออกมากินนมสดกับเพื่อนค่ะ” คนตัวเล็กมองคนตรงข้ามก็รู้ว่าเขามองเธออยู่ก่อนแล้ว แต่ใบหน้าของเขานิ่งเหลือเกิน

‘กับใคร? นี่มันเย็นมาแล้วนะ กลับเดี๋ยวนี้ไม่งั้นพี่ฟ้องพ่อแน่’

ไวน์ยื่นคำขาดเมื่อเห็นว่าวีว่ากลับบ้านผิดเวลา แค่ไวน์คนเดียวเธอก็กลัวแล้ว นี่ยังจะฟ้องพ่ออีก ทำไมผู้ชายบ้านนี้จะต้องหวงเธอขนาดนี้นะ

“กลับเดี๋ยวนี้แหล่ะค่ะ” วีว่าลอบถอนหายใจ

‘ยี่สิบนาทีพอไหม?’

“ค่ะ” วีว่าตัดสายก่อนจะเก็บโทรศัพท์ลงที่เดิม แล้วเงยหน้าขึ้นมาพูดกับโรม “พี่โรม วีต้องกลับแล้วนะคะ”

“กลับเลยก็ได้ เดี๋ยวพี่ไปส่ง” โรมยิ้มบางๆ

“เอ่อ ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยววีนั่งแท็กซี่กลับเอง”

ขืนไวน์เห็นว่ามีผู้ชายมาส่งเธอที่บ้านได้เป็นเรื่องใหญ่แน่ เด็กมัธยมสองคนเดินมารอแท็กซี่ที่หน้าร้านนมสด แต่ก่อนที่วีว่าจะขึ้นรถไปนั้นโรมก็ดึงมือบางของเธอเอาไว้

“วีว่า...”

“คะ?” วีว่าเลิกคิ้วเชิงถาม

“คบกับพี่ได้ไหม?”

อ่า... ไม่คิดว่าจะได้ยินคำนี้จากปากของเขาเลยแฮะ เธอพึ่งคุยกับเขาได้เพียงเดือนเดียวเท่านั้นเอง อีกอย่างเธอเป็นคนจีบเขาด้วย แต่นี่มันยุคเท่าเทียมกัน ผู้หญิงจะจีบผู้ชายก่อนมันก็คงไม่แปลกอะไรหรอก วีว่าอมยิ้มเล็กน้อยก่อนจะตอบ “...ค่ะ”

“ดึก ๆ พี่โทรหานะ” ทั้งที่เป็นกิจวัตรประจำวัน แต่เขาก็อยากย้ำนัดของเขากับเธอ

“ค่ะ” วีว่าตอบสั้น ๆ ตอนนี้สมองของเธอเบลอไปหมดแล้ว มันประมวลผลช้าเกินไปราวกับโดนไวรัส