Chapter 2 อดีตที่ฝังรากลึก [4/10]

โรมยอมปล่อยคนตัวเล็กขึ้นแท็กซี่กลับบ้าน แต่พอวีว่าหันกลับไปมองด้านหลังก็เห็นว่าโรมกำลังขับรถจักรยานยนต์คันใหญ่ตามมา นั่นมันยิ่งย้ำความรู้สึกของเธอให้ชัดขึ้นไปอีกหลายเท่า จากที่ชอบก็กำลังจะกลายเป็นรักผู้ชายคนนี้มากขึ้นเรื่อย ๆ

‘ไอ้พี่โรมของเธอมันไม่ได้ดีอย่างที่เธอคิดหรอกนะวี ...สักวันเธอจะเห็นความชั่วของมัน ฉันไม่อยากให้เธอรักมันจนหมดใจ เผื่อใจไว้บ้าง ...อะไรหลาย ๆ อย่างมันไม่ได้เป็นแบบที่เราต้องการเสมอไปหรอก’

นั่นเป็นคำพูดของกาฬที่วีว่าจำได้ขึ้นใจ แต่เธอก็เลือกที่จะเชื่อตัวเอง และปัดความหวังดีของเพื่อนร่วมชั้นเรียนทิ้งไป เพราะเวลาที่ผันผ่านแม้จะเป็นช่วงเวลาเพียงแค่สองเดือนหลังจากวันที่ทั้งสองตกลงใช้สถานะแฟนก็ตาม ใช่ว่าเธอจะไม่เห็นข้อเสียในตัวของโรม แต่เธอก็บอกตัวเองเสมอว่า ทุกคนย่อมมีข้อเสียในตัวของตนเอง สำหรับโรมแล้ว... วีว่าเลือกที่จะมองข้าม เธอไม่อยากงี่เง่า และทำให้เขารำคาญ

ฟอด!

จมูกโด่งสูดดมความหอมของแป้งเด็กจากแก้มนุ่มหลังจากที่เขาหย่อนก้นลงบนโซฟาข้าง ๆ เธอ หากอยู่ด้วยกันสองคนเขามักจะหอมแก้มเธอแบบนี้เสมอ แม้จะเขินทุกครั้งแต่วีว่าก็ชินเสียแล้ว และชอบให้เขาแสดงออกแบบนี้กับเธอเอามาก ๆ

“ทำไมโรมต้องดูดบุหรี่ด้วยคะ?” คนตัวเล็กย่นจมูกทันทีที่เขาผละออก

“นี่อุตส่าห์ดับกลิ่นแล้วหนูยังรู้หรอ?” โรมทึ่งในความจมูกไวของคนตัวเล็กจนต้องยกมือขึ้นบีบมันเบา ๆ

จะไม่ให้เธอได้กลิ่นได้อย่างไร ถึงแม้ลมหายใจของเด็กหนุ่มจะหอมกลิ่นมินท์ แต่ที่เสื้อของเขายังมีกลิ่นบุหรี่อยู่ ถึงมันจะเป็นบุหรี่ราคาแพงแต่เธอก็คิดว่ามันมีกลิ่นเฉพาะตัวของมันอยู่ดี

“เหม็น เลิกไม่ได้หรอคะ?”

เขามีสองอย่างที่วีว่าไม่ชอบใจนักคือ…

หนึ่ง เขาสูบบุหรี่

และสอง... เขาเจ้าชู้...

ถึงข้อสองจะดูร้ายแรงไปหน่อย ตอนนั้นเธอยังเด็กวีว่าจึงคิดว่าเธอเอาอยู่ และเธอจะเป็นคนที่ทำให้เขารักเธอเพียงคนเดียวให้ได้

...คอยดูสิ แม้ว่าเขาจะแอบคุยกับใครหลายคน แต่เธอคนเดียวที่เขาหยิบยื่นสถานะแฟนให้ นั่นหมายความว่าเธอสำคัญกับเขา และเขาก็ชอบเธอมากกว่าใคร ๆ และเธอก็ไม่จำเป็นจะต้องสนใจคำกระแนะกระแหนจากคนที่อิจฉาเธอด้วย

โรมหยัดตัวขึ้นก่อนจะดึงเสื้อยืดสีเทาออกให้พ้นตัวก่อนจะรั้งคนตัวเล็กให้เข้ามาในอ้อมกอดจนเธอเผลอทำปากการ่วงลงกับพื้น วีว่าแทบจะขึ้นไปนั่งบนตักของเขาอยู่แล้ว

“แบบนี้ไม่เหม็นแล้วใช่ไหม? หืม?” โรมจ้องเธออย่างหาคำตอบ

รอยยิ้มและน้ำเสียงของเขามันทำให้วีว่าก้มหน้างุดบนตัวของเขาไม่ได้มีเพียงกล้ามเนื้ออย่างคนชอบเล่นกีฬาเท่านั้น แต่ที่เอวสอบด้านขวายังมีรอยสักสีเข้มเป็นอักษรโรมันที่เป็นชื่อของเขาอยู่ด้วย นั่นไม่เท่ากับยิ่งทำให้เขาดูแบดและน่าเข้าหายิ่งกว่าเดิมหรือไงกัน

“บะ บ้า ใส่เสื้อเดี๋ยวนี้เลยนะคะ” เนื่องจากอุณหภูมิที่ตรงนั้นอาจจะสูงเกินไปวีว่ารู้สึกว่าแก้มของเธอเริ่มชาเสียแล้ว

“ทำไม? เขินหรอ? วีว่าเขินหรอครับ”

ยิ่งเห็นเธอเขินอายแบบนี้เขายิ่งอยากแกล้งโดยการเอาจมูกไปถูไถกับแก้มสีระเรื่อสูดกลิ่นหอมในแบบที่เขาชอบ

“งื้อ อย่าแกล้งสิคะ โรม” วีว่าพยายามผลักอกแกร่งให้ออกห่าง และเบนหน้าหลบจมูกของเขา

“ไม่ได้แกล้ง”

เหมือนเป็นการเปิดทางให้คนเจ้าเล่ห์ โรมไต่จมูกและพรมจูบแผ่วเบาไปตามลำคอขาว มือหนาอยู่ไม่สุขสอดเข้าไปในกางเกงขาสั้น เขาลากนิ้วไปตามร่องกลีบเนื้อจนวีว่าสั่นสะท้านรีบตะปบมือของโรมเอาไว้

“อ๊ะ เอามือออกไปนะ”

“อยากกินหนูจังเลย ขอโรมกินได้ไหม?”

เขาแกล้งเมินคำพูดของวีว่าก่อนจะสอดนิ้วเข้าไปในรูฉ่ำที่กำลังผลิตน้ำหวานใสออกมา

เธอเผลอรักเขาหมดหัวใจ และยอมมอบสิ่งล้ำค่าที่สุดในชีวิตลูกผู้หญิงให้กับเขา โรมมักจะชวนเธอมาเล่นที่บ้านของเขา เพราะพ่อแม่โรมไม่ค่อยอยู่บ้าน อาจเป็นเพราะเขาต้องการสิ่งนี้ แม้จะรู้อยู่แล้ววีว่าก็ยังเต็มใจที่จะมอบมันให้เขาอยู่ดี ...แต่เธอลืมไปว่า เสือ มันก็คือนักล่า มันทิ้งสันดานมันไม่ได้หรอก มันเล่นกับเหยื่อใช่ว่ามันจะไม่ร้ายเสียหน่อย แถมเสือตัวนี้ยังมีเหยื่อมากมายที่อยากให้เขาเล่นด้วย