Chapter 2 อดีตที่ฝังรากลึก [2/10]

“รอแค่พวกนายสองคนย่ะ ด่วนเลย” เบลล่าชักสีหน้าใส่วีว่าอย่างไม่พอใจราวกับว่าจะโทษเธอที่เป็นต้นเหตุที่ทำให้ทีมไม่ครบ ส่วนวีว่าเพียงแค่มองหญิงสาวรุ่นพี่ด้วยใบหน้าเรียบเฉย

“พี่ไปก่อนนะ ว่าง ๆ ก็ไปเชียร์พี่ด้วย” โรมบอกกับคนที่เขาตั้งใจมาหา

“พี่โรมคงมีคนเชียร์เยอะแล้ว ทำไมวีต้องไปเชียร์พี่โรมด้วยคะ”

น้ำเสียง และท่าทางน้อยใจเสียเต็มประดาทำให้โรมระบายยิ้มออกมา เธอบังคับให้เขาพูดทางอ้อมสินะ และเขาก็ยินดีที่จะพูด

“ก็...พี่อยากได้กำลังใจจากเราไง”

“เดี๋ยววีว่าขอคิดดูก่อนนะคะ” หัวใจดวงน้อยเต้นแรงกว่าเดิม แค่นี้หัวใจก็กรีดร้องอย่างบ้าครั่งแล้ว

“โรม! ไปได้แล้ว” เบลล่าเร่งเร้า

“มาเชียร์พี่ด้วยนะ” เขาย้ำอีกครั้ง

วีว่าไม่ตอบอะไรเพียงแค่พยักหน้าพร้อมกับรอยยิ้มหวาน ๆ และประโยคถัดมามันก็ทำให้วีว่าแทบล้มพับ

“ตอนเย็นรอกลับพร้อมพี่นะ เดี๋ยวพี่ไปส่ง”

“ไปได้แล้วค่ะ”

น้ำเสียอู้อี้ในลำคอกับใบหน้าแดงระเรื่อทำให้โรมพอใจอย่างมาก วีว่าดันหลังของชายหนุ่มให้เดินไปข้างหน้า โรมหันมายิ้มให้เธอก่อนจะโบกมือให้เธอแล้วเดินจากไป

“ก็แค่ของเล่นเท่านั้นแหล่ะ ไม่นานเขาก็จะเขี่ยเธอทิ้ง”

วีว่าหุบยิ้มลงก่อนจะหันมาสนใจสายตาแข็งกร้าวที่มองเธออยู่ตลอด เธอจ้องตาเบลล่ากลับสักครู่ก่อนจะเลิกคิ้วพร้อมกับเอียงหน้าเล็กน้อยจากนั้นก็เดินหมุนตัวกลับเข้าไปในห้องแต่งตัว

ท่าทางแบบนี้ ใบหน้าที่เยาะเย้ยเธอแบบนี้มันทำให้เบลล่าอยากตบแรง ๆ ในความยโสของวีว่า ...ทำไมต้องเป็นมัน ทำไมไม่เป็นเธอ!

หลังจากวีว่าอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อยแล้วเธอกับกลุ่มดรัมเมอร์สุดฮอตก็ออกมาดูกีฬาที่แข่งขันในรอบชิงชนะเลิศ แน่นอนว่าเด็กสาวต้องมาตามคำเชื้อเชิญของคนที่อยากได้กำลังใจอยู่แล้ว

บาสเก็ตบอลช่วงชั้น ม.ปลายเริ่มไปได้พักใหญ่แล้ว ตอนนี้สกอร์ของสีฟ้ากับสีเหลืองเท่ากัน อีกไม่กี่นาทีจะหมดเวลาแล้ว เมื่อบรรดาสาว ๆ ตัวแม่ของโรงเรียนเดินมาหยุดข้างสนามบาสเก็ตบอลก็ทำเอาหนุ่ม ๆ ในสนาม และนอกสนามเริ่มหายใจติดขัด โดยเฉพาะหนุ่ม ๆ ในสนามนี่เป็นโอกาสอันดีที่จะทำให้พวกหล่อนประทับใจ

โรมส่งยิ้มให้คนตัวเล็กที่เขารอก่อนจะละสายตามาตั้งใจมองเกมในสนาม เมื่อลูกบอลสีส้มลอยมาในรัศมีของเขาร่างสูงก็กระโดดขึ้นแล้วรับมันมา เขาทุ่มลูกบาสเกทบอลลงบนพื้นพร้อมกับหลบหลีกฝ่ายตรงข้ามด้วยความชำนาญ ใบหน้าหล่อเหลาจริงจังขึ้น คิ้วที่ยับย่นเข้าหากันเพราะความตั้งใจยิ่งทำให้เขามีเสน่ห์

“แก... พี่โรมโคตรเท่เลยอ่ะ”

“โคตรแบด ฉันอยากให้เขาเกรี้ยวกราดใส่ฉัน”

“โอ้ย... ทำไมฉันหลงผู้ชายคนนี้จัง”

“ฉันก็หลง ไม่อยากเจอทางออกด้วย ฮื้อ...”

“พี่โรมสู้ ๆ”

เสียงเชียร์และเสียงวิพากษ์ของสาว ม.ต้นไม่ทำให้แปลกใจเลยสักนิด วีว่าจับจ้องคนตัวสูงในสนามไม่วางตา หวังว่ากำลังใจจากเธอจะช่วยเขาได้นะ บางจังหวะเขาก็ส่งลูกบาสให้กับเพื่อนในทีมก่อนที่จะกลับมาอยู่ในมือเขาอีกครั้ง โรมย่อตัวเล็กน้อยก่อนจะกระโดดชู้ทบาสเกทบอลลงแป้นห่วงอย่างแม่นยำก่อนที่นกหวีดจากกรรมการจะดังขึ้นพร้อมกับเสียงกรี๊ด

ปี๊ด...!

“กรี๊ด...!”

ผลการแข่งขันที่เชือดเฉือนกันเพียงไม่กี่แต้มทำให้ฝั่งสีฟ้ารู้สึกเสียดายอย่างหนัก แต่นักกีฬาก็ทำหน้าที่อย่างเต็มที่แล้ว หลังจากจบการแข่งขันพวกเขาก็จับมือกับ และแยกย้ายกันไปพักผ่อน

“โรมคะ น้ำค่ะ” เบลล่ายื่นน้ำเปล่าเย็น ๆ ให้กับนักกีฬาที่เธออยากดูแลเป็นพิเศษ

“ขอบใจ”

เขารับมาก่อนจะเดินเลี่ยงมาที่อีกฝั่งของสนาม แม้เกือบทุกสายตาจะจับจ้องเขา แต่เขากลับจดจ้องไปที่เธอเพียงทำเอาหลายคนเขินอาย แต่ก็มีหลายคนหมั่นไส้ไม่น้อย

“เก่งมาก ๆ ค่ะ” วีว่าชมเปราะพร้อมกับยกนิ้วให้คนตัวสูง

“ขอบคุณครับ เพราะทีมช่วยกันต่างหาก” เขาบอกอย่างพระเอก

“ร้อนไหมคะ? เหงื่อท่วมตัวเลย” วีว่ามองสำรวจใบหน้าหล่อที่เต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ ผมของเขาเปียกชื้น แต่กลับทำให้เขาดูเท่อย่างไม่น่าเชื่อ

“เช็ดให้หน่อยสิ”

พูดจบเขาก็ยื่นหน้ามาใกล้ ๆ อีกนิด เรียกเสียงรอบข้างให้ดังขึ้น และทำให้บางคนยิ่งไม่ชอบใจ แบบนี้ทำให้เธอรู้สึกว่าโดนดักฟังเลยนะ

“อู้ยยย/อ้ายยย”

“อายคนอื่นเขา” วีว่ามองซ้ายขวา พยายามเก็บความเขินของตนเอาไว้ และไม่ลืมที่จะส่งยิ้มให้รุ่นพี่บางคนที่มองตาขวางอยู่

“นะ”

...แค่คำ ๆ เดียวมันทำให้คนใจอ่อนได้ขนาดนี้เลยหรือ? วีว่าคิดในใจ

“ฉันมีทิชชู”

หนึ่งในเพื่อนของวีว่ายื่นกระดาษทิชชูมาให้เธอย่างหวังดี เธอจำต้องรับมาอย่างช่วยไม่ได้ วีว่าย่นจมูกให้คนตัวสูงก่อนจะเอื้อมมือไปซับเบา ๆ ที่ใบหน้าเนียนใส

“โอ๊ยยย/กรี๊ดดดด”

ทันทีที่วีว่าแตะสัมผัสผิวของเด็กหนุ่มเสียงกรี๊ดก็ดังกระหึ่มยิ่งว่าตอนเชียร์เสียอีก แต่เสียงพวกนั้นไม่สามารถกลบเสียงหัวใจของวีว่าที่เต้นโครมครามราวกับรัวกลองได้เลย