ชายปริศนา

“ว้ายยย!”

หญิงสาวร้องเสียงหลงด้วยความตกใจ เหตุเพราะอยู่ดีๆ ก็มีมือปริศนาดึงเธอเข้าไปด้านในจนเธอเสียหลักล้มทับเข้ากับร่างของใครบางคน

“ช่วยฉันด้วย” เสียงแหบพร่าดังขึ้นข้างหู ทำให้รฐาต้องรีบยันตัวลุกขึ้นนั่งก่อนจะเบิกตาโพลงด้วยความตกใจกับภาพที่เห็น

ก่อนหน้านี้คนที่นอนเอกเขนกอยู่ตรงหน้ามีสภาพเป็นเช่นไรเธอไม่ทราบ ทว่าตอนนี้แม้แต่เสื้อผ้าสักชิ้นเขาก็ไม่ได้ใส่ และเธอเห็นทั้งหมดนั่นเต็มๆ ตา

“ช่วยฉันที ร้อน หายใจไม่ออก”

ชายหนุ่มยังคงร้องขอการช่วยเหลือจากเธอ ทว่ารฐากลับรู้สึกกลัวจนต้องขยับตัวถอยหนี

รฐาไม่เคยต้องตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้มาก่อน ครั้นจะวิ่งหนีขาไม่รักดีก็ดันมาอ่อนแรงเสียอย่างนั้น ทำให้เธอทำได้แค่พยายามตั้งสติเข้าไว้ คนตรงหน้าอาจไม่ได้ต้องการความช่วยเหลือจริงๆ เขาอาจเป็นโจร เป็นโรคจิต เป็นคนไม่ดีที่แฝงตัวอยู่ในห้องของท่านรอง

“คะ…คุณเป็นใครคะ” เอ่ยถามเสียงสั่นพร้อมใช้มือควานหาสิ่งของที่พอจะเป็นอาวุธได้มาถือไว้ในมือ

“สิธา” ชายหนุ่มค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นพลางเอ่ยตอบด้วยเสียงอันแผ่วเบา

เขากำลังทรมาน ยิ่งเขาพูดยิ่งรู้สึกอึดอัด อีกทั้งอาการหวาบหวามแปลกๆ ที่กำลังรู้สึกอยู่มันทำให้เขาคุมสติตัวเองไม่ได้

ด้านรฐาที่ฟังไม่ได้ศัพท์จึงเอ่ยถามอีกรอบเพื่อความชัวร์ ถ้าเขาดูมีพิรุธว่าเป็นคนไม่ดีแน่ๆ เธอพร้อมเอาแฟ้มเล่มหนาในมือฟาดหัวเขาทันที

“สิธา ฉันคือเจ้าของห้องนี้”

คราวนี้ได้ยินชัดเจน รฐาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แต่ถึงกระนั้นก็ยังไม่ได้ปักใจเชื่อ

“มีหลักฐานไหมคะ?”

หลักฐาน? ผู้หญิงคนนี้เป็นใครกัน ถึงได้เข้าห้องมาโดยที่ไม่ศึกษารูปร่างหน้าตาของเจ้าของห้อง

“นั่นไง นายไม่ใช่คุณสิธา กล้ามากนะที่เอาชื่อเขามาอ้าง ฉันจะไปแจ้งรปภ” ว่าจบก็ใช้แรงทั้งหมดที่มีฝืนความกลัวหันหลังเตรียมเดินออกจากห้อง ทว่าต้องสะดุดล้มลงอีกรอบเพราะชายหนุ่มได้เอื้อมมือคว้าเอาข้อขาของเธอไว้ได้ทัน

จะให้คนนอกรู้เรื่องนี้ไม่ได้เด็ดขาด วันนี้มีประชุมใหญ่ ถ้าเกิดมีข่าวลือแปลกๆ ออกไป หุ้นในบริษัทคงได้ลดฮวบลงแน่ๆ

“มี ฉันมีหลักฐาน” แค้นเสียงตอบก่อนจะต้องขดตัวกับอาการแปลกๆ ที่เกิดขึ้น สายตาเขาเริ่มพร่ามัว อีกทั้งความร้อนในตัวมีมากซะจนอยากเอาน้ำราดตัวให้มันรู้แล้วรู้รอดไป “ในลิ้นชัก ฉันเก็บรูปครอบครัวเอาไว้ในนั้น”

รฐามองตามที่เขาบอก ลิ้นชักอยู่ข้างเตียง ซึ่งไกลจากเธอมากพอสมควร อีกทั้งยังต้องข้ามตัวเขาไปก่อนด้วย

ก๊อกๆ

“ขออนุญาตเข้าไปนะคะ”

“พิม” รฐาหันขวับทันที ในที่สุดเพื่อนเธอก็มาช่วยแล้ว

ติ๊ด!

ฟึ่บ!

เหมือนฟ้าผ่าลงกลางใจ ทันทีที่พิมพิลาเปิดประตูเข้ามา ดันเป็นจังหวะเดียวกันกับที่ประตูห้องนี้เคลื่อนปิดอย่างรวดเร็ว

“คุณทำบ้าอะไรเนี่ย!” รฐาเผลอตวาดใส่เขาด้วยความโมโห

“จะให้คนนอกรู้เรื่องนี้อีกไม่ได้” เอ่ยตอบทั้งๆ ที่แทบจะไม่มีแรง “ขอร้องล่ะ ช่วยฉันทีเถอะ”

คำร้องขอที่ได้ยินอยู่หลายครั้ง ผลสุดท้ายรฐาก็ทำได้แค่ถอนหายใจยอมรับชะตาตัวเอง เอาวะ! ไปก็ไป ถ้าใช่คุณสิธาจริงๆ แม่จะเรียกค่าเสียขวัญสักหมื่นสองหมื่น แต่ถ้าไม่ใช่ ก็สุดแต่เวรแต่กรรมของอีฐามันแล้วกัน

“ลิ้นชักข้างเตียงใช่มั้ยคะ”

ได้รับการพยักหน้าเป็นคำตอบ จึงลุกขึ้นเดินข้ามอีกฝ่ายด้วยความรวดเร็ว จากนั้นเมื่อเปิดลิ้นชักก็เจอเข้ากับรูปครอบครัวจริงๆ ในภาพมีคนอยู่3คน ที่เธอรู้จักมีคนเดียว คือคุณหญิงจรินทร์หรือท่านประธาน ส่วนอีกสองคนเธอไม่เคยเห็น ทว่าคนฝั่งขวานั้นหน้าตาเหมือนคนที่อยู่กับเธอตอนนี้เป๊ะๆ เลย

“คนซ้ายพี่ฉันเอง ไม่ค่อยมีคนรู้มากนักหรอกว่าแม่มีลูกสองคน ไอ้นันมันโรคส่วนตัวสูง” เขาพูดอธิบายให้เธอฟังเบาๆ “คนขวาฉันเอง เผื่อมองไม่ออก”

เท่านั้นแหละ รฐารีบวางภาพก่อนจะถลาตัวไปคว้าผ้าห่มบนเตียงมาคลุมตัวท่านรองเอาไว้

“ให้ดิฉันช่วยยังไงดีคะ” รุดนั่งลงตรงหน้าพร้อมก้มหัวรอรับคำสั่ง

อันที่จริงไม่จำเป็นต้องก้มขนาดนี้หรอก เธอแค่ไม่กล้าสู้หน้าท่านรองก็เท่านั้น

“ฉันโดนมอมยา” สิธาไม่ได้คิดติดใจอะไร กลับอยากให้เธอรีบๆ ช่วยเขามากกว่า “ทำยังไงก็ได้ให้ฉันหายจากอาการบ้าๆ นี่”