CEO's Regret | หย่ารักประธานอย่าหวง

มัทนาคิดว่าตัวเองตาฝาดไป.. ​แต่ต่อให้เธอจะกระพริบตาซ้ำ ๆ อีกกี่ครั้ง ภาพตรงหน้าก็ยังคงไม่เปลี่ยนไป ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่ยืนอยู่ตรงนั้นยังคงเป็นคนเดิม

​คีริน.. ​อดีตสามีที่อันตรธานหายไปจากชีวิตของเธอนานกว่าสามปี

​ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายกระตุกวูบอย่างรุนแรงจนตั้งตัวไม่ทัน ตอนที่เห็นเขายืนอยู่ไม่ไกลนักท่ามกลางผู้คนพลุกพล่านในงานกิจกรรมครอบครัวของโรงเรียนอนุบาล แต่สิ่งที่ทำให้หญิงสาวต้องชะงักคือภาพของผู้หญิงหน้าตาสะสวยคนหนึ่งที่เคียงข้างเขาอยู่

​และที่สะเทือนใจยิ่งกว่า.. คือมืออีกข้างของคีรินกำลังเกาะกุมมือเล็ก ๆ ของเด็กหญิงตัวน้อยคนหนึ่ง ซึ่งมีอายุอานามไล่เลี่ยกับคินน์ลูกชายของเธอ

​ภาพตรงหน้าดูอบอุ่นและสมบูรณ์แบบเสียจนคนมองรู้สึกร้าวราน มัทนารู้สึกเหมือนมีมือที่มองไม่เห็นเอื้อมมาบีบเค้นหัวใจของเธออย่างโหดร้าย ทั้งที่เธอและเขาหย่าขาดจากกันไปนานแล้ว ทั้งที่เธอบอกตัวเองว่าควรจะเลิกสนใจเรื่องของเขาได้แล้ว ..แต่ทำไมข้างในมันถึงยังเจ็บปวดเจียนตายเช่นนี้

​"แม่ครับ" เสียงเล็กดังขึ้นข้างกาย

​หญิงสาวสะดุ้งเฮือกพลันได้สติ รีบก้มลงมองลูกชายตัวน้อยที่กำลังยืนเงยหน้ามองเธอด้วยดวงตาใสแจ๋ว มือป้อม ๆ เอื้อมมาเกาะชายเสื้อของเธอไว้แน่น

​สัมผัสจากลูกดึงความทรงจำที่แตกสลายให้กลับคืนมา มัทนารีบโอบดึงร่างของหนูน้อยเข้ามาชิดตัวทันที เหมือนกับหวาดกลัวว่าเพียงแค่เสี้ยววินาทีเดียว คีรินจะหันมาเห็นเด็กคนนี้..

​"อยู่ใกล้ ๆ แม่นะครับคนเก่ง" ​เธอกระซิบเสียงแผ่วแล้วลูบศีรษะลูกชายเบา ๆ เพื่อปลอบประโลมดวงใจที่สั่นระรัวของตัวเอง โชคดีเหลือเกินที่อีกฝ่ายไม่ได้หันมองมาทางนี้

​ในอีกมุมหนึ่งของงานกิจกรรมที่แสนวุ่นวาย..

​คีรินทอดสายตามองฝ่าฝูงชนไปด้านหน้า มีบางสิ่งบางอย่างดึงดูดสายตาของเขาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ชายหนุ่มคล้ายจะเห็นแผ่นหลังของหญิงสาวคนหนึ่งที่คุ้นตาอย่างประหลาด คุ้นเสียจนก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ

​"คุณคีรินคะ" เสียงหวานดังขึ้นข้างกาย "มองอะไรอยู่เหรอคะ"

​คีรินละสายตากลับมา แต่พอหันกลับไปมองอีกครั้ง เงาร่างที่คุ้นเคยนั้นก็หายไปแล้ว เหมือนมันเป็นแค่เพียงภาพลวงตาที่เขาคิดไปเอง

​"ไม่มีอะไรครับ" ชายหนุ่มตอบด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท "ผมคงมองผิดไป"

​เขาตอบหญิงข้างกายไปเช่นนั้น แต่ลึก ๆ ในใจกลับมีลางสังหรณ์บางอย่างบอกว่า เขาไม่ได้มองผิดไปเลยแม้แต่น้อย

จน​กระทั่งกิจกรรมดำเนินมาถึงช่วงใกล้เที่ยง ทางโรงเรียนได้จัดเลี้ยงอาหารกลางวันสำหรับเด็ก ๆ และผู้ปกครองที่มาร่วมงาน

โต๊ะอาหารจำนวนมากถูกจัดเรียงรายอยู่ภายในอาคารอเนกประสงค์ ท่ามกลางเสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะคิกคักของผู้คนที่ดังประสานกันอย่างคึกคัก

​ใจจริงมัทนาไม่ได้อยากอยู่ร่วมกิจกรรมนี้เลยแม้แต่น้อย ยิ่งรู้เต็มอกว่าคีรินอยู่ที่นี่ เธอก็ยิ่งอยากพาลูกชายกลับบ้านให้เร็วที่สุด แต่นี่มันเป็นกิจกรรมของทางโรงเรียนต้องอยู่ร่วมให้ได้ หญิงสาวจึงจำต้องกลืนความอึดอัดลงคอ แล้วพาลูกน้อยมานั่งรออาหารกลางวันเงียบ ๆ

​อีกมุมหนึ่งของอาคาร...

​สายตาคมกริบของคีรินจับจ้องไปยังร่างบางที่คุ้นตาอีกครั้ง และคราวนี้เขาแน่ใจเต็มร้อยว่าตัวเองไม่ได้ตาฝาดไป

​ผู้หญิงคนนั้นคือมัทนาจริง ๆ อดีตภรรยาที่หย่าขาดจากกันไปนานกว่าสามปี

​ชายหนุ่มจดจ้องร่างของเธออยู่เงียบ ๆ ก่อนที่สายตาจะค่อย ๆ เลื่อนลงต่ำไปยังเด็กชายตัวน้อยที่ยืนอยู่ข้างกายเธอ หนูน้อยคนนั้นกำลังเกาะกุมมือของมัทนาแจ

​"มองอะไรอยู่หรือคะ"

​คีรินละสายตาจากภาพตรงหน้าเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะเอ่ยรวบรัด "เดี๋ยวผมมานะ"

​ชายหนุ่มตั้งใจจะเดินตรงเข้าไปหาเธอ อย่างน้อยก็เพื่อพิสูจน์ให้เห็นกับตาว่าผู้หญิงคนนั้นคือมัทนาใช่หรือไม่ แต่ยังไม่ทันที่จะได้ก้าวไปได้ไกล ร่างสูงของชายอีกคนก็เดินเข้ามาแทรกกลาง ขวางสายตาของเขาไว้เสียก่อน

​เพียงแค่เห็นใบหน้าของหมอนั่น คีรินก็ขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน

ธันวา.. เขาคือเจ้าของบริษัท ทีดับบลิว ดีเวลลอปเมนท์ ยักษ์ใหญ่แห่งวงการอสังหาริมทรัพย์ระดับลักชัวรี คู่แข่งทางธุรกิจคนสำคัญที่เขาไม่เคยชอบหน้าเลยสักครั้ง!

​"อยู่นี่กันเอง" ธันวาเอ่ยทักทายพร้อมรอยยิ้มกว้าง ก่อนจะเอื้อมมือไปลูบศีรษะของคินน์ด้วยความสนิทสนม ทำเอาเด็กชายตัวน้อยหัวเราะร่าคิกคักในทันที

​ภาพความสนิทสนมนั้นส่งผลให้คิ้วของคีรินกระตุกวูบโดยไม่รู้ตัว

​"คุณมาได้ยังไงคะ" มัทนาเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ

"พอดีได้ยินว่าวันนี้โรงเรียนมีกิจกรรม ผมเลยแอบโดดงานมาครับ" ธันวาตอบด้วยรอยยิ้มละมุน และนึกขำในใจ เขาเป็นเจ้าของกิจการแท้ ๆ ยังต้องได้โดดงานอีกเหรอ แต่จะบอกเรื่องนี้กับเธอก็ไม่ได้

​"แล้วเจ้านายไม่ว่าเอาหรือคะ"

​"ตอนนี้เวลาพักเที่ยงครับ ใครจะกล้าว่าได้" ชายหนุ่มหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะก้มลงมองเด็กน้อยข้างตัว "แล้วนี่ยังไม่กลับกันอีกเหรอครับ"

​"ยังค่ะ เหลือร่วมกิจกรรมทานข้าวอีกอย่าง"

​"งั้นดีเลย ผมยังไม่ได้ทานอะไรมาพอดี"

​น้ำเสียงทุ้มหวานที่แฝงความสนิทสนมของทั้งคู่ ลอยเข้ามากระทบโสตประสาทของคีรินทุกถ้อยคำ ชายหนุ่มยืนมองภาพตรงหน้าด้วยความเงียบงัน.. มองผู้หญิงที่เคยขึ้นชื่อว่าเป็นภรรยาของตัวเอง มองผู้ชายที่เป็นคู่แข่งฝีมือฉกาจมาตลอดหลายปี และมองเด็กชายตัวน้อยที่ยืนเด่นอยู่ตรงกลางระหว่างคนทั้งสอง

​ภาพนั้นมันดูเป็นธรรมชาติและลงตัวจนน่าหงุดหงิดชะมัด เหมือนกับว่าทั้งสามคนใช้ชีวิตร่วมกันเป็นครอบครัวมานานแสนนาน

​ฉับพลันนั้นความขุ่นมัวบางอย่างก็ประทุเดือดขึ้นในอก คีรินกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนขึ้นบนหลังมือ กรามแกร่งถูกขบเข้าหากันอย่างรุนแรงจนเกิดเสียง แต่มุมปากกลับเหยียดตรงเย็นชา

​เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้ตัวเองกำลังโกรธเรื่องอะไรกันแน่.. โกรธที่มัทนาสามารถเริ่มต้นชีวิตใหม่ได้ก่อนเขา หรือโกรธที่ผู้ชายคนนั้นดันเป็นธันวา คู่แข่งที่เขาไม่เคยคิดจะยอมแพ้ให้เลยแม้แต่ครั้งเดียวในชีวิต

​ดวงตาคมมืดมนลงอย่างน่ากลัว ก่อนที่ความคิดหนึ่งจะผุดวาบเข้ามาในหัวสมอง

​หลังจากหย่าขาดจากเขาไป เธอกลับเลือกผู้ชายคนนี้อย่างนั้นเหรอ? ​เลือกคู่แข่งของเขา.. เลือกคนที่เขาไม่แม้แต่อยากจะหายใจร่วมโลก!

เขียนโดย: ชะนีติดมันส์