ตอนที่5 แปลกใจ

คนฟังมองแล้วส่งเสียงดังฮึในลำคอ ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำ เปิดอ่างน้ำอุ่นขึ้นมาชำระล้างกายหลังจากที่ต้องพ่นน้ำลาวาออกมาตลอด ทั้งคืนในใจได้แต่นึกสงสัยว่าร่างกายนั้นมีอะไรดีถึงทำให้เขาไม่รู้จักเหนื่อย

ตัดมาทางคนที่กำลังอยู่บนเตียงพอเห็นเขาเข้าไปในห้องน้ำนาน  เธอก็ขยับลงจากเตียงหยิบผ้ามาสวมใส่แล้วออกไปนอกห้อง หันมองทางขวามือเป็นกระจกและมุมโซฟาที่มองเห็นแม่น้ำ ก่อนจะหันมองตรงหน้า    ที่เป็นมุมครัวเล็ก ๆ พอจะมองหากาแฟและเครื่องดื่มน้ำเมาได้

เมญ่าเดินไปแล้วเลือกหยิบกาแฟแทน หันมองเครื่องทำน้ำร้อนก็เทน้ำลงไปแล้วเสียบปลั๊ก คงเพราะเสียงดังด้านนอกห้องเลยทำให้คนที่กำลังอาบน้ำสบายลืมตาขึ้นมาแล้วหยิบผ้าขนหนูมาพันท่อนล่างจากนั้นก็เดินออกมามองอีกคนที่กำลังชงกาแฟอยู่

เมญ่าที่หันมามองพอดียกแก้วกาแฟขึ้นแล้วถาม “กาแฟไหมคะ”

เขารู้สึกแปลกใจที่อีกฝ่ายมีท่าทีที่แตกต่างจากเมื่อคืนอย่างเห็น   ได้ชัด “เธอจะมาไม้ไหนอีก”

หญิงสาวเดินถือกาแฟมานั่งที่โซฟาแล้วยกแก้วกาแฟขึ้นเป่า    ความร้อนก่อนจะจิบมันทีละนิดให้ความอุ่นร้อนของกาแฟทำให้ร่างกายอบอุ่น “อืมรู้สึกดีขึ้นมาหน่อย”

คนแปลกใจยังคงเดินตามมาแล้วนั่งฝั่งตรงข้ามหญิงสาว มองอีกฝ่ายที่หันมามองแล้วถามต่อ “คุณเอาไหมฉันจะไปชงให้”

“ผมถามคุณอีกครั้ง คุณเป็นอะไร”

เมญ่าวางแก้วกาแฟแล้วยกใบหน้าเชิดขึ้น “ค่าตัวฉัน และค่าเสียเวลา ค่าเสียความรู้สึก และความเจ็บปวดที่คุณทำ ฉันขอตีเป็นราคา”

เสียงฮึของลูเฟียดังขึ้นอย่างสบประมาทเขาเจอคนแบบนี้มามากตอนแรกคิดว่าเธอดีกว่าคนอื่น ตอนนี้คิดแล้วก็คงไม่ต่างกันเท่าไร

หากแต่คนที่เรียกร้องนั้นกลับคิดว่าตัวเองเสียไปแล้ว หากมานั่ง คร่ำครวญร้องหาความยุติธรรมที่แน่นอนว่าหาไม่ได้แม้แต่ตำรวจก็เท่ากับเสียเวลาเปล่า ในเมื่อเธอเองก็เพิ่งถูกแฟนทิ้งมา แถมเวลาที่จะเรียนในฝรั่งเศสมีถึงเกือบครึ่งปี

เงินจากทางบ้านที่ส่งมาก็น้อยลงเมื่อก่อนเธอสามารถพึ่งพาแฟนได้แต่ตอนนี้คงต้องพึ่งตัวเองก่อน เธอมองเห็นถุงเงินที่พอจะทำให้เธอมีเงินเรียนจนจบ

“เธอต้องการเท่าไร”

เมญ่าคิดมาตลอดทั้งคืนแล้ว “หนึ่งเดือนฉันขอมีอะไรกับคุณแค่ ศุกร์เสาร์อาทิตย์ โดยหนึ่งเดือนฉันจะคิดค่าแรงเดือนละห้าพันยูโร อันนี้ยังไม่รวมของชอปปิงแบรนด์เนม อาหารการกินและจิปาถะอื่น ๆ ส่วนวันจันทร์ถึงพฤหัสบดีฉันต้องไปเรียนและเวลานั้นคุณจะต้องไม่ไปรบกวนฉันหรือแสดงตนว่าเป็นอะไรกับฉันเด็ดขาด”

“ผมไม่ตกลง” เสียงลูเฟียพูดขึ้นอย่างรวดเร็ว

“ถ้าอย่างนั้นก็ทางใครทางมัน” เมญ่าลุกขึ้นแล้วเดินไปยังประตู เมื่อเปิดออกไปก็พบว่ามีคนยืนอยู่หน้าห้องสองคน คนพวกนั้นใส่ชุดสูทดำสวมแว่นดำและมีปืนพกอยู่ ถ้ามีโลโก้คงแปะที่หน้าผากว่า

“พวกเราคือมาเฟีย”

หญิงสาวปิดประตูแล้วหันกลับมามองเขาที่นั่งอยู่ที่เดิม “ถ้าคุณ   ไม่ยอมฉันจะฆ่าตัวตายตอนนี้”

คนถูกขู่ยกมุมปากยิ้มแล้วพูดตอบ “ถ้าคุณอยากตายคุณไม่ปิดประตูนั้นหรอก เดินกลับมาหาผมแล้วฟังว่าผมจะบอกอะไร”

เป็นการวางอำนาจที่ทำให้เธอต้องยอมเขาหนึ่งก้าว เพราะสิ่งที่เขาพูดล้วนเป็นความจริง หากเธออยากตายก็เพียงแค่ก้าวออกไปก็ได้ตายสมใจแล้ว

ดังนั้นแล้วเธอจึงจำต้องเดินกลับไปนั่งที่เดิม มองอีกฝ่ายขยับตัวมาข้างหน้าใช้มือประสานแล้วยกมุมปากยิ้ม

“ผมจะให้เงินตามคุณขอ แต่..” เมญ่ามองใบหน้าที่ราวกับตัวเองเป็นราชสีห์ที่ยิ่งใหญ่ผู้ไม่เคยยอมคน

“ถ้าผมต้องการคุณต้องพร้อมเสมอไม่ว่าจะห้องนอน ห้องน้ำ ห้องครัว ห้องทำงาน หรือแม้แต่ในรถข้างนอกหรือที่ไหนก็ได้ที่ผมอยากทำ ส่วนเรื่องเรียนของคุณนับจากนี้จะมีคนของผมไปส่งและรอรับ คุณห้ามแวะหรือทำกิจกรรมอะไรนอกเหนือเวลาเรียนหากมีปัญหาบอกผมได้เพราะมหาวิทยาลัยที่คุณเรียนเป็นหนึ่งในมหาวิทยาลัยที่บริษัทผมอุปถัมภ์อยู่     ซึ่งแน่นอนถ้าคุณอยากได้ใบประกาศโดยไม่ต้องเรียนก็ได้”

เธอคิดว่าตัวเองเล่นกับไฟกองเล็ก ๆ แต่เปล่าเลยคนตรงหน้าเป็น มาเฟียที่มีอิทธิพลมากของเมืองนี้ ยิ่งรู้แบบนี้เธอก็คิดว่าตัวเองคิดถูกแล้ว    ที่ต่อรองกับเขาไม่ใช่วิ่งหนีอย่างเดียว

ชายหนุ่มขยับกลับไปพิงเก้าอี้เหมือนเดิม แล้วยกมือขึ้นตบเพียง ครั้งเดียวคนด้านนอกก็เข้ามาพร้อมกับถาด พวกเขาวางบนโต๊ะกระจก   หญิงสาวมองมือถือที่อยู่บนนั้นเป็นแบรนด์ดังผลไม้รุ่นล่าสุด

“มือถือเครื่องใหม่ของคุณ ส่วนมือถือเครื่องเก่าผมทิ้งไปแล้ว ต่อไปนี้ไม่ว่าใครที่ต้องโทรหาคุณ หรือคุณโทรหาต้องได้รับการอนุมัติจากผมก่อน”

เมญ่ามองกองไฟขนาดใหญ่ตรงหน้าที่ใกล้จะเผาเธอให้ไหม้จนเหลือแต่กระดูกตอนแรกแค่คิดว่าหาคนเลี้ยงดูจนจบ ตอนนี้คงไม่ง่ายอย่างที่คิดแล้ว ครั้นอยากถอยหลังกลับก็ไม่ได้เช่นกันดังนั้นเธอจึงจำต้อง

“ตกลงค่ะ” ช่างมันเรื่องอื่นไว้คิดตอนหลังก็ได้ ตอนนี้เธอสมองตันไปหมดแล้วเมื่อเห็นชายหนุ่มลุกขึ้นแล้วปลดผ้าขนหนูสีขาวออก พร้อมกับพูดว่า

“ถ้าตกลงก็มากินไอติมโปรดของเธอซะเจน” เรียกเธอชื่ออื่น      อีกแล้วแต่เธอก็ต้องทำตามคำสั่งเดินไปแล้วก็คุกเข่าตรงหน้าเขา จากนั้นก็ใช้มือจับท่อนเอ็นร้อนระอุ สายตาของเธอเงยหน้ามองเขาที่ดูทรงอำนาจและเอาแต่ใจก่อนจะมองเขาที่ยกมือขึ้นแล้วกดหัวเธอลงไปบนท่อนเอ็นร้อนจากนั้นก็ขยับขึ้นลงอย่างเอาใจจนเธอหายใจไม่ทัน

ใครบอกว่าเล่นกับไฟมันง่าย ตอนนี้เธอขอเถียงขาดใจ!!