ทะลุมิติมาเป็นภรรยาของตัวร้ายยุค 90

บทนำโม่หยางอัน พนักงานสาวโสดใช้ชีวิตในวันหยุดด้วยการอ่านหนังสือนิยายที่เธอชื่นชอบ วันนี้เธอได้ซื้อหนังสือเรื่องใหม่มา คนขายบอกกับเธอว่าพระเอกธงเขียวแต่เมื่อเธอกลับมาที่บ้านเปิดอ่านกลับกลายเป็นพระเอกธงแดง เธอทั้งสงสารนางเอกที่ถูกครอบครัวลุงโขกสับ ออกมาจากนรกขุมแรกต้องมาเจอพระเอกที่คอยเอาแต่ทำร้ายจิตใจด้วยคำพูด กระทำกับเธอเหมือนไม่ใช่คน มองเธอเป็นเพียงแม่พันธุ์ผลิตลูกเท่านั้น โม่หยางอันวางหนังสือลงด้วยความโมโห แต่ใครจะคิดว่าชีวิตของเธอจะเปลี่ยนไปหลังจากที่เธอบ่นพระเอกนิยายเรื่องนี้ทำให้เกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้น เธอลืมตาขึ้นมาอีกครั้งอยู่ในอ้อมกอดของพระเอกจอมโหดร้ายที่เธอด่าทอเมื่อครู่ ในเมื่อเธอมาอยู่ในนิยายเธอจะไม่ยอมทนให้พระเอกทำร้ายจิตใจอีกต่อไป แต่หนทางของเธอช่างมืดมนเพราะนิยายเรื่องนี้เธอยังอ่านไม่จบด้วยซ้ำ ไม่ว่าจะหาหนทางหนียังไงก็ไม่พ้นสายตาของเขาอยู่ดี แล้วอย่างนี้เธอจะทำอย่างไรต่อไปติดตามต่อในนิยายนะคะ * นิยายเรื่องนี้แต่งตามจินตนาการของนักเขียนเท่านั้นไม่ได้อ้างอิงตามประวัติศาสตร์ สถานที่ ชื่อเมืองเป็นเพียงเรื่องสมมุติเท่านั้น อ่านเพื่อความบันเทิง โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน ขอ

ตอนที่ 3 หนีชิงชิงเดินตามหลังมาที่โต๊ะกินข้าวเธอมองเห็นชายชราใบหน้าเกรงขาม ร่างกายอ้วนท้วมเต็มไปด้วยรอยสัก รอยแผลเป็นบนใบหน้าอย่างเห็นได้ชัดไม่ต้องเดาเธอก็รู้ได้ในทันทีว่านี่คือโจวเฉิงพ่อของอู๋หยางอัน"ลูกสะใภ้ร่างกายไม่สบายหรือพักผ่อนไม่เพียงพอถึงได้ตื่นสายกว่าทุกวัน ไม่ใช่ว่าตอนนี้ตั้งท้องแล้วหรอกนะ หยางหลงวันนี้ช่วงเช้าว่างไม่ได้ทำอะไรพาลูกสะใภ้ไปตรวจร่างกายดูบ้างสิ" น้ำเสียงนุ่มนวลเอ่ยขึ้นสายตามองมาทางชิงชิงด้วยความเอ็นดู"เธอไม่ได้ท้องหรอก คงเป็นเพราะเมื่อคืนฝันร้ายหรือมีผีร้ายเข้าสิงก็ไม่รู้ดูเปลี่ยนไปจากเดิม ""คงเป็นเพราะฮอร์โมนนะ ลูกสะใภ้นั่งลงสิ""ค่ะ " เธอนั่งลงเงียบ ๆ สายตากวาดมองไปรอบ ๆ สำรวจจำนวนลูกน้องของหยางหลงและบริเวณบ้าน หาทางหนีทีไล่เมื่อไหร่ที่มีโอกาสเธอจะหนีทันที"วันนี้ฉันจะไปทำธุระช่วงเช้า ชิงชิงอยากได้มั้ย? ได้ยินมาว่ามีกำไรหยก เครื่องประดับเข้ามาใหม่มากมายหากชอบฉันจะติดไม้ติดมือมาให้""ของพวกนั้นไม่จำเป็นหรอกค่ะ คุณพ่อไม่ต้องลำบาก""ถ่อมตัวไปแล้ว อีกไม่กี่วันเธอจะออกงานกับลูกชายของฉันจะให้แต่งตัวธรรมดาออกไปได้ยังไงเสียหน้าตระกูลอู๋หมด "'แล้วจะถามทำไมตั้งแต่

ตอนที่ 5 เจอเฟิงลี่ฉี่ชิงชิงขนลุกซู่เมื่อได้ยินคำพูดของเขา ชายคนนี้มีสมองคิดแค่เรื่องบนเตียงอย่างเดียวหรือยังไงกัน แต่เธอจำได้ในนิยายพระเอกกับนางเอกนอนด้วยกันไม่กี่ครั้งเองไม่ใช่หรือไง หรือว่าตอนนี้เธอยังอ่านไม่ถึงกันนะ หรือว่าบทนิยายจะเปลี่ยนไปเพราะเธอเข้ามา ‘ไม่มีทางให้เกิดเรื่องอย่างที่นายต้องการหรอกย่ะ ยังไงฉันจะไม่ยอมให้นายแตะเนื้อต้องตัวหรอก ฉันคือซ่งชิงชิงคนใหม่ไม่ใช่นางเอกที่อ่อนแออีกแล้ว’ ชิงชิงคิดในใจก่อนจะเดินออกจากรถยนต์“ร่างกายของฉันยังไม่แข็งแรง ต่อให้นายกระแทกกระทั่งเข้ามายังไงก็ไม่ท้องหรอกนะ นายต้องให้ฉันพักผ่อนสบาย กินอิ่มนอนอุ่นเมื่อไหร่ที่ฉันอารมณ์ดีเมื่อนั้นร่างกายของฉันถึงจะพร้อมตั้งท้อง แต่ดูเหมือนว่าจะยากแค่เห็นหน้านายความสุขทั้งหมดของฉันก็หายไปหมดแล้ว” "เจ้าเล่ห์ช่างพูดดีจริง ๆ อย่างนั้นวันนี้ฉันจะต้องขุนเธอเสียหน่อยแล้ว " พูดจบเขาจับมือของเธอให้เดินตามไปโต๊ะที่คุณพ่อนั่งอยู่ก่อนหน้านั่นแล้ว ชิงชิงตกใจเล็กน้อยแต่เมื่อเดินเข้ามาเห็นอาหารบนโต๊ะทำให้เธอตกใจยิ่งกว่า นี่ไม่ใช่อาหารของคนสองสามคนกินเสียหน่อย แบบนี้สามารถเลี้ยงคนได้ทั้งหมู่บ้านเลยด้วยซ้ำ"มากันแล้วก

ตอนที่ 7 มาหาชิงชิง“เรื่องจริงใช่มั้ยไม่ใช่ว่าตาฝาดหรอกหรือ”“ฉันจะตาฝาดได้ยังไงแถมยังถูกลุงโจวเฉิงตำหนิอีกด้วย ทำไมวาสนาของฉันไม่ได้สุขสบายอย่างนังชิงชิงกันนะไม่รู้ล่ะเรื่องนี้คุณแม่ต้องจัดการให้ฉันเดี๋ยวนี้”“เออ ๆ ไว้พรุ่งนี้ท้องฟ้าสว่างเมื่อไหร่จะรีบเดินทางไปบ้านตระกูลอู๋” อวี้ถิงเสียดายขึ้นมา หากยอมส่งตัวเฟิงลี่ฉี่ไปคงจะดี‘ได้ไม่การล่ะ นังชิงชิงจะได้ดีกว่าลูกสาวฉันไม่ได้คนที่จะเป็นสะใภ้ตระกูลอู๋คือเฟิงลี่ฉี่ตั้งแต่แรก ดังนั้นมันควรจะเป็นลูกสาวของฉันพรุ้งนี้ฉันจะไปหานังชิงชิงบังคับให้เธอหนีออกมาแล้วสลับเปลี่ยนตัวเฟิงลี่ฉี่เข้าไปแทน ’ อวี้ถิงคิดแผนชั่วร้ายพรางยิ้มกริ่มเพราะไม่ว่าเธอพูดอะไรชิงชิงย่อมเชื่อคำพูดของเธอเสมอฝั่งด้านหยางหลงหลังจากที่คุยกับคุณพ่อเสร็จเขาเดินกลับมาที่ห้องต้องตกใจเมื่อเห็นสภาพของชิงชิงร่างกายของเธอสั่นเทาทั้งตัว ใบหน้าซีดเซียวนอนขดตัวอยู่บนเตียง เขารีบเดินตรงเข้าไปหาเธอด้วยความเป็นห่วง“เกิดอะไรขึ้นกับเธอ เมื่อครู่ยังปกติอยู่แท้ ๆ ”“ฉะ ฉันไม่รู้เหมือนกันตั้งแต่กลับมาถึงบ้านฉันเจ็บท้องจนแทบไม่อยากขยับ ตอนนี้ฉันหนาวสั่นไปทั้งตัวนายช่วยเอาผ้ามาห่มให้ฉันหน่อ

ตอนที่ 9 ชิงชิงเท่านั้นเฟิงลี่ฉี่แต่งตัวรอเวลาตอนนี้ดวงตะวันเริ่มคล้อยต่ำลง ชิงชิงคงเดินทางไปไกลมากแล้ว เฟิงลี่ฉี่คิดว่าหยางหลงไม่เห็นชิงชิงกลับเขาต้องเดินทางมาตามหาเธอที่บ้านแน่ ๆ วันนี้เธอเลยตั้งหน้าตั้งตารออยู่ที่บ้านไม่ไปไหนและก็เหมือนที่เธอคิดเอาไว้เสียงรถยนต์เคลื่อนตัวมาจอดอยู่หน้าบ้าน เธอรีบวิ่งออกไปดูและจำได้ทันทีว่านั่นคือรถของคนตระกูลอู๋‘มาแล้วสินะ ฉันจะทำให้คุณสนใจฉันจนลืมนังชิงชิงเอง’“ชิงชิง เธออยู่ไหนออกมาเดี๋ยวนี้นะ” หยางหลงตะโดนเรียกเสียงดังสองเท้าก้าวลงจากรถยนต์เดินลงมาที่หน้าบ้านสายตากวาดมองไปทั่วเพื่อตามหาภรรยาของตนเอง“มาหาใครคะ โอ๊ะ! อู๋หยางหลงนี่เอง มาตามหาชิงชิงใช่มั้ย” เฟิงลี่ฉี่เดินออกทำท่าทางตกใจเล็กน้อยก่อนจะมีใบหน้าที่เศร้าหมอง“ใช่ ตอนนี้ภรรยาของฉันอยู่ที่ไหนฉันมารับกลับบ้าน”“ซ่งชิงชิงมันไม่อยู่แล้ว” อวี้ถิงเดินออกมาจากในครัวเมื่อได้ยินเสียงของหยางหลงดังเอะอะโวยวายอยู่หน้าบ้าน“ที่พูดหมายความว่ายังไงไหนบอกกับคนของฉันว่าพาชิงชิงมากินข้าว อย่าพูดให้เสียเวลาพาชิงชิงออกมาหาฉันได้แล้ว”“ตอนนี้ชิงชิงไม่อยู่ที่นี่จริง ๆ นะ คือว่าฉันกับแม่ไปหาเธอมาก็จริงแต่ชิงช