Share

รักแลกร้ายเลว
รักแลกร้ายเลว
Penulis: แสงเทียน

บทที่ 1

last update Terakhir Diperbarui: 2025-11-02 13:34:00

'รักที่ต้องแลกมาด้วยความเจ็บช้ำ

ต่อให้ต้องแลกกับอะไร จะเจ็บปวดแค่ไหน

ขอแค่ให้ฉันได้อยู่ในชีิวิตเค้า...ฉันทนได้ทั้งนั้น'

'นี่เงิน!! ไปหายากินด้วย!!'

'คุณก็รู้ว่าพิมพ์รู้สึกยังไงกับคุณ...'

'อ๋อ...หรือเธอตั้งใจจะเครมฉันหะ!!'

'พิมพ์ไม่เคยคิดแบบนั้น...พิมพ์แค่รักคุณ'

'อย่างี่เง่าไปหน่อยเลยพิมพ์!!'

'กูไม่เคยรักมึง...กูแค่อยากจะเอามึงแค่นั้น!!'

วิลเลียม โอศาการ หรือ การ์ฟีลด์

หนุ่มลูกครึ่ง ไทย-อเมริกา ดวงตาตาสีน้ำตาล สูง 190 ซม. ชายหนุ่มเจ้าของธุรกิจมืดทุกรูปแบบ

นิสัยไม่ยอมคน ชอบเอาชนะ อะไรก็ตามที่เค้าอยากได้ไม่ว่าจะด้วยวิธีการใด สกปรกแค่ไหน เค้าทำได้ทั้งนั้น!

พิมพ์อักษร มีไพศาล หรือ พิมพ์ใจ

หญิงสาวเจ้าของธุรกิจอาหารอิตาเลี่ยนชื่อดัง หน้าตาน่ารัก ตัวเล็ก ความสูง 165 ซม. ผิวขาว เป็นคนเรียบร้อย ยอมคน ไม่ค่อยมีปากมีเสียงกับใคร

#รักแลกร้ายเลว_จุดเริ่มต้น

พิมพ์ใจ

ขอเล่าย้อนถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นในชีวิตฉัน...เรื่องราวที่เป็นทั้งความสุข ความทุกข์ ความทรงจำและความเจ็บปวด...

ฉันได้รู้จักและพบรักกับหนุ่มลูกครึ่งไทย-อเมริกัน อายุมากกว่าฉัน 3 ปี

เรารู้จักกันในฐานะเพื่อนที่มาจากประเทศไทยเหมือนกันและยิ่งสนิทกันเพราะเค้าพูดภาษาไทยได้ด้วยความต่างที่ต่างถิ่น ฉันอุ่นใจที่ได้มีเค้าเป็นเพื่อน เรารู้จักพัฒนาความสัมพันธ์จากเพื่อนมาเป็นคนรู้ใจในเวลาไม่นาน

ทุกอย่างดำเนินไปอย่างดีพร้อม...ฉันยอมรับกับตัวเองว่ารักเค้ามากและคิดว่าเค้าก็รักฉันมากเช่นกัน วันเวลาล่วงเลยผ่านไปเกือบครึ่งปี เค้ามาบอกว่าต้องกลับประเทศไทยแล้ว

ฉันที่ยังคงกลับไม่ได้...ฉันขอให้เค้าสัญญาว่าถ้ากลับไปเจอกันแล้ว...เค้าจะขอฉันแต่งงาน ซึ่งเค้าก็รับปาก

เคยได้ยินว่า...น้ำใสเปลี่ยนใจปลา เงินตราและเวลาเปลี่ยนใจคน

สัจจะ...ไม่มีในหมู่โจร ผู้ชายที่ครั้งนึงเค้าเป็นดั่งเจ้าชายและคนที่แสนดี จนตอนนั้นฉันรู้สึกว่าฉันคือเจ้าหญิงและฉันโชคดีเหลือเกินที่ได้รู้จักเค้า...

จุดเริ่มต้น...เรื่องราว 'รักแรกและรักเดียว' ของฉันมันเกิดขึ้นเมื่อ 3 ปีที่แล้วในฤดูหนาว

#ประเทศอิตาลี

ฉันชื่อพิมพ์ใจที่บ้านฉันทำธุรกิจส่งออกผลไม้ไทย แต่ฉันที่เรียนจบบริหารธุรกิจดันอยากจะเปิดร้านอาหารเพื่อเติมฝันให้กับตัวเอง

จึงตัดสินใจเดินทางไปเรียนทำอาหารโดยตรงที่ประเทศอิตาลี เป็นคอร์สสั้น 1 ปี ฉันเดินทางไปคนเดียว...ท่องโลกกว้าง

อยู่ที่นี่เพื่อนน้อย...รู้จักผิวเผิน แฮงเอ้าท์กันบ้าง เพื่อนสนิทที่จะปรับทุกข์ไม่มีเลย...อาจจะเป็นเพราะฉันอัธยาศรัยไม่ดีล่ะมั้ง เลยไม่มีใครอยากคุยกับฉัน

ฉันใช้ชีวิตที่ต่างแดน เช้าไปเรียน บ่ายกลับหอ อาจจะมีวันว่างไปเดินเที่ยวเล่นถ่ายรูปบ้าง มันเหงาแต่ก็อยู่ได้

วันนี้เป็นวันพักผ่อนเพื่อนที่โรงเรียนชวนไปแฮงค์เอ้าท์กัน...ฉันที่เบื่อก็เลยไป เป็นบาร์ใต้โรงแรมหรู

ฉันออกมากับเพื่อนฝรั่ง 2 คนโดยคนที่เหลือจะไปรอที่ร้านแล้ว ฉันแต่งตัวสบายๆ เสื้อคอเต่าสีม่วงเข้ม กางเกงยีนส์ขายาวสีเข้ม สวมทับด้วยเสื้อโค้ทสีขาวที่ยาวจนถึงสะโพกและรองเท้าบูทยาวส้นสูงสีดำ

ที่นี่หน้าหนาวฟ้าจะมืดเร็ว แปดโมงเช้าฟ้ายังกับตีสาม บ่ายสี่โมงเย็นฟ้าเริ่มมืดแล้ว ฉันเดินรีบเข้าในร้านอย่างเร่งรีบเพราะอากาศข้างนอกหนาวมาก

เพื่อนส่งเสียงโบกมือทักทายเราเดินฝ่าวงล้อมเข้าไป อยากจะบอกว่าอยู่ที่นี่ฉันก็ป๊อปอยู่นะจ๊ะ ถึงฉันจะไม่ใช่สเปคยุโรปแต่ก็เพราะแปลกนี่แหละ!

จะไม่แปลกได้ไงก็ฉันตัวเล็กที่สุดเลย!

การ์ฟีลด์

ผมมาทำงานให้พ่อที่อิตาลีอาจใช้เวลา 3-6 เดือนในการดูงานนี่แหละ ถามว่างานอะไรนานขนาดนั้นวิจัยโบราณสถานหรอ? ป่าว! ผมจะทำคาสิโน

ใช่ครับ! ผมคือ ไอ่ฟิวที่พวก 3 เกลอเรียกนั้นแหละ เอาจริงๆ ผมชื่อ การ์ฟีลด์ ที่แปลว่าแมวสีส้มตัวอ้วนครับ

ชื่อน่ารักไหม? แต่ผมไม่ได้น่ารักเหมือนชื่อหรอก...เพราะเนื้อแท้ผมมันคือ 'เหี้ย' นั้นเอง

"เห้ยฟิวคนนั้นเด็ดวะ!" ผมหันไปทางที่เพื่อนชี้ เห็นผู้หญิงเอเชียตัวหน้าตาน่ารักคนนึงยืนหัวเราะอยู่กับเพื่อนที่หน้าบาร์

"คนไทยป่ะวะ!" ผมยักไหล่

"กูจะไปรู้ได้ไง กูไม่ใช่ตรวจคนเข้าเมือง" ถามปัญญาอ่อน!

"อยากรู้ก็ไปถามดิ!" เพื่อนอีกคนพูด

"ไปลองจีบดีกว่า..." เพื่อนผมที่เป็นลูกครึ่งเกาหลีเอ่ย ผมยกแก้วขึ้นดื่มก่อนสายตาจะเหลือบไปเห็นคู่อริ ไอ่ครอส! กำลังเดินเข้าไปหาผู้หญิงคนนั้น!

"เด็กไอ่เหี้ยครอสหรอวะ!" ผมแสยะยิ้ม มีไรสนุกๆ ให้ทำอีกล่ะ! ผมนั่งจิบรอเวลาจนล่วงเลยไปเกือบเที่ยงคืนทุกคนต่างเมามายแต่ผมยังคงอยู่...นั่งจ้องมองเธอจากมุมนี้

เธอเริ่มเมาและออกไปเต้นกับเพื่อนแล้ว...เธอถอดเสื้อโค้ทออกยิ่งทำให้ผมเห็นรูปร่างชัดเจนของเธอๆ

เธอน่าจะเป็นคนไทย เพราะตัวเล็กประกอบกับหน้าตานั้นไม่มีน่าจะเป็นคนประเทศอื่นไปได้หรอก

เสื้อคอเต่ารัดรูปที่นุ่งทับนั้น...กางเกงยีนส์ขายาวที่รับกับก้นงอนๆ เธอสูงไม่น่าจะเกิน 170 น้ำหนักก็คง 40 นิดๆ ล่ะมั้ง เพราะดูแล้วผอมมากและเธอก็ยังดูตัวเล็กกว่าเพื่อนที่มาด้วยกันอยู่ดี

ยามเธอเต้นและยิ้ม...มันทำให้ใจผมไหววูบ
Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • รักแลกร้ายเลว   บทที่ 107

    #รักแลกร้ายเลว_EP.57 THE ENDพิมพ์ใจฉันทอดมองสายตาออกไปจากระเบียงบ้านชั้นสอง ที่มองลงไปเป็นสระว่ายน้ำ มองผู้ชายที่เป็น 'รักแรกและรักเดียว' ของฉันกับผลิตผลตัวเล็กตัวน้อยของฉันและเค้า กำลังนั่งอยู่ในห่วงยาง ลอยตุ๊บป่องๆ อยู่กลางสระว่ายน้ำ ลูกชายคนแรกที่ใกล้จะหนึ่งขวบเต็ม"มาม๊าาา" ฉันหัวเราะและชันตั

  • รักแลกร้ายเลว   บทที่ 106

    "ตกลง" เธอพุ่งตัวกอดผมแน่นและร้องไห้ออกมา ผมกอดเธอแน่นพรมจูบไปทั่วหน้า ผมหัวเราะออกมาทั้งน้ำตา ก่อนจะดันเธอออก เอานิ้วหยิบแหวนและสวมมันที่นิ้วนางข้างซ้าย มองหน้าเธอและกดจูบลงไป"ขอบคุณนะพิมพ์...ผมรักคุณและรักวิลมาก" เธอเบะปากร้องไห้ผมดึงเธอเข้ามากอดมาจูบซับน้ำตา เธอร้องไห้สะอึกสะอื้น ผมลูบหลังปลอบปร

  • รักแลกร้ายเลว   บทที่ 105

    "ไม่มีหรอก...คนที่เข้าดูกล้องได้ต้องมีรหัส" ฉันถอนหายใจอย่างโล่งอก"แต่คนที่มีรหัส...มีผมคนเดียว" ฉันมองเค้าค้าง...ก่อนจะถอยตัวเขยิบออกห่างเค้าๆ ตามมาก่อนจะโน้มหน้าเข้ามาใกล้และล็อคตัวฉันไว้ ขยับไปไหนไม่ได้เลย"คุณถอดเสื้ออย่างเดียวเองหรอ..." เค้ากระซิบข้างหู ฉันหันหน้าหนี คนบ้า!"ถะ...ถอย" ฉันดันอก

  • รักแลกร้ายเลว   บทที่ 104

    #รักแลกร้ายเลว_EP.56การ์ฟีลด์ผมขนของลูกกับพิมพ์ขึ้นรถจนครบทั้งหมด 3 คัน เฉพาะของลูกก็เกือบทั้งหมด ผมบอกว่าทิ้งไว้นี่บ้างเธอบอกไม่ได้ ลูกต้องใช้ทุกอัน แม่เธอยังแซวเธออยู่เลยว่าจะไม่กลับมาบ้านนี้แล้วหรอขนไปขนาดนี้ ซึ่งคำตอบที่เธอตอบผมแทบหมดแรง"กลับค่ะ พิมพ์ไม่ได้กะจะอยู่นานอยู่แล้ว แค่บ้านสร้างพออย

  • รักแลกร้ายเลว   บทที่ 103

    "ไม่ครับ ไข้ลดแล้ว แต่ช่วงนี้คงต้องห่างลูกก่อน" แม่เค้าพยักหน้า"ขอข้าวต้มอุ่นๆ สักถ้วยได้ไหมครับ...จะปลุกเธอมารองท้องหน่อย" แม่รีบเรียกเด็กให้มาทำข้าวต้มให้เธอ ก่อนผมจะฝากลูกไว้กับท่านและเดินขึ้นห้องมาดูคนป่วยผมวางถ้วยข้าวต้มไว้หัวเตียง...เรานอนแยกเตียงกับลูกเท่ากับในห้องนี้มีสองเตียงทางเดินแทบไม่

  • รักแลกร้ายเลว   บทที่ 102

    #รักแลกร้ายเลว_EP.55พิมพ์ใจเรากลับมาบ้านได้ประมาณ 3 อาทิตย์ 3 อาทิตย์ที่วิญญาณแทบหลุดจากร่าง นอนน้อย หรือเรียกว่าแทบไม่ได้นอนเลยฉันไม่รับพี่เลี้ยงเพราะอยากเลี้ยงลูกเอง เหนื่อยสายตัวแทบขาด แต่มันก็แลกมาด้วยความสุขใจที่ได้เห็นลูกเติบโตในทุกๆ วันเค้าก็ยังคงแวะเวียนมาทุกวัน บางวันกลับบ้างไม่กลับบ้าง

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status