ฉันชอบของแซ่บๆ

วิศรุตไม่ได้ขับไปทางบ้านของเธอ แต่เขากลับเลี้ยวเข้าไปในซอยที่เป็นแหล่งรวมร้านอาหารกึ่งคาเฟ่ชิคๆ ใกล้ๆ มหาวิทยาลัย เขาจอดรถกะทันหันจนน้ำหวานหน้าเกือบกระแทกหลังเขา

"ลงมาได้แล้ว" วิศรุตสั่งเสียงเรียบ

น้ำหวานรีบถอดหมวกกันน็อกส่งคืน "บัตรฉันล่ะ! เอาคืนมาได้แล้วคุณวิศรุต ฉันมีสอบอีกสี่วิชานะ ไม่มีบัตรฉันเข้าห้องสอบไม่ได้"

วิศรุตไม่คืน แต่กลับเดินนำเข้าไปในร้านอาหาร "กินข้าวเป็นเพื่อนผมก่อน แล้วผมจะคืนให้"

"นี่คุณ! ฉันไม่ได้ว่างขนาดนั้นนะ"

"แค่ชั่วโมงเดียว... หรือจะรอให้ผมเปลี่ยนใจขับไปบ้านวรโชติเมธาตอนนี้เลย" เขาเลิกคิ้วท้าทาย

วิศรุตพาน้ำหวานมาที่ร้านอาหารกึ่งบาร์หรูริมน้ำ ร้านนี้บรรยากาศดีมากจนน้ำหวานอดจะค่อนแคะไม่ได้"พามาที่แบบนี้... กะจะเช็กเรตติ้งตัวเองเหรอคะ หรือจะอวดสาว ๆ ในสต็อกว่าวันนี้เปลี่ยนเมนูมาเป็นเด็กมหา’ลัย“

วิศรุตดึงเก้าอี้ให้น้ำหวานด้วยท่าทางสุภาพ "เปล่า... ผมแค่คิดว่าแมวเปรี้ยวอย่างเธอน่าจะชอบอะไรที่มัน แพง' เหมือนนิสัยชอบใช้ของแบรนด์เนมแบบที่ห้างวันนั้นไง"

น้ำหวานถลึงตาใส่ "นั่นมันเงินพ่อฉัน! ...เอ่อ เงินครอบครัวฉัน ฉันไม่ได้ขอคุณซื้อสักหน่อย เอาบัตรคืนมาได้ยัง!"

"สั่งอาหารก่อนสิ ถ้าผมอิ่ม... อารมณ์ดี ผมอาจจะคืนให้ง่าย ๆ"

น้ำหวานแค่นยิ้มเจ้าเล่ห์ เธอคว้าเมนูมาเปิดกวาดสายตาอย่างรวดเร็ว แล้วหันไปสั่งบริกรด้วยน้ำเสียงฉะฉาน

"เอาส้มตำปูปลาร้าขอพริก 20 เม็ด! แกงป่าเนื้อสับแบบเผ็ดนรกแตก แล้วก็กุ้งแช่น้ำปลาขอพริกซอยท่วม ๆ เลยนะคะ"

วิศรุตชะงักไปนิ้วที่กำลังเคาะโต๊ะถึงกับหยุดกึก เขาเป็นพวกกินเผ็ดได้แค่ระดับอนุบาล "นี่เธอ... สั่งมาประชดผมเหรอ?"

น้ำหวานยิ้มหวานสมชื่อแต่ตาเป็นประกายสะใจ"อ้าว... คุณบอกเองนี่คะว่าพาฉันมาเลี้ยง ขอบคุณนะคะที่รู้ใจว่าฉันชอบของแซ่บ ๆ หวังว่าหมาแก่... เอ้ย นักธุรกิจใหญ่ระดับเครืออนันตไพศาล จะไม่ กระจอก ถึงขั้นกินพริกไม่กี่เม็ดไม่ได้นะคะ"

วิศรุตกัดฟันกรอด เขารู้ทันทีว่ายัยเด็กนี่กำลังเอาคืน "หึ... พริกแค่ไม่กี่เม็ดมันทำอะไรผมไม่ได้หรอกน้ำหวาน"

ผ่านไป 15 นาที วิศรุตหน้าแดงก่ำ เหงื่อซึมตามไรผม เขาต้องดื่มน้ำตามแทบจะทุกคำที่ตักเข้าปาก ส่วนน้ำหวานนั่งตักส้มตำเคี้ยวตุ่ย ๆ อย่างเอร็ดอร่อยพร้อมมองดูอาการ หมาแก่สำลักพริกด้วยความสะใจ

วิศรุตเสียงแหบเพราะเผ็ด"สะใจเธอแล้วใช่ไหม”

"มากค่ะ! เห็นคุณทำหน้าเหมือนจะพ่นไฟได้เนี่ย เป็นภาพที่คุ้มค่ากับการนั่งบิ๊กไบค์หน้าสั่นมาที่นี่จริง ๆ"

แต่ท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะของน้ำหวาน วิศรุตกลับจ้องมองเธอด้วยสายตาที่แปลกไป... เขาเห็นความสดใส ความเป็นตัวของตัวเองที่ไม่ได้ปั้นแต่งเหมือนผู้หญิงคนอื่นที่เขาเคยเจอ หัวใจที่เคยปิดตายเพราะปมในอดีตมันเริ่มขยับไหว

"น้ำหวาน... ถามจริง ๆ เถอะ ทำไมเธอถึงชอบหาเรื่องผมนัก“

น้ำหวานชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาสดใสวูบไหวลงเล็กน้อย "คุณก็เริ่มก่อนตลอดนี่... และอีกอย่าง ฉันไม่ชอบพวกผู้ชายที่คิดว่ามีเงินแล้วจะสั่งใครก็ได้ หรือคิดว่าผู้หญิงทุกคนต้องสยบแทบเท้า"

วิศรุตเงียบไป เขาเริ่มมองเห็น กำแพง บางอย่างในใจของเธอ ซึ่งเขารู้สึกว่ามันช่างเหมือนกับกำแพงในใจของเขาเหลือเกิน

หลังจากมื้ออาหาร "นรกแตก" ที่วิศรุตต้องนั่งปาดเหงื่อเพราะความเผ็ดผ่านไป เขาก็พาน้ำหวานออกมาเดินย่อยที่ริมตลิ่งบรรยากาศเงียบสงบ แสงไฟจากสะพานสะท้อนผิวน้ำดูสวยงามจนน้ำหวานเกือบลืมไปว่าเธอกำลังอยู่กับ "ศัตรู"

วิศรุตยืนพิงราวเหล็ก สายตาเหม่อมองไปที่แม่น้ำ ท่าทางกวนประสาทเมื่อครู่หายไป เหลือเพียงชายหนุ่มที่ดูแบกโลกไว้ทั้งใบ

”บัตรล่ะ... เลิกลีลาได้แล้วคุณวิศรุต ฉันเหนื่อย อยากกลับไปนอน"

วิศรุตล้วงบัตรนักศึกษาออกมาจากกระเป๋าเสื้อ เขาจ้องรูปในบัตรอยู่นานก่อนจะส่งคืนให้เธอ "บงกชรัตน์... ชื่อเธอกับตัวจริงนี่มันคนละเรื่องเลยนะ"

"ก็บอกแล้วไงว่าฉันชื่อน้ำหวาน แต่ฉันไม่ใช่ขนมหวานที่คุณจะมาชิมเล่นแล้วทิ้งได้เหมือนผู้หญิงพวกนั้น"

วิศรุตหัวเราะในลำคอ แววตาที่มองเธอวูบไหวอย่างประหลาด "เชื่อเถอะ... ฉันไม่เคยมองว่าเธอเป็นของเล่นเลยสักนิด"

คำพูดนั้นทำเอาน้ำหวานหน้าร้อนผ่าว เธอรีบเก็บบัตรใส่กระเป๋าแก้เก้อ "พูดดีไปเถอะ... แล้วที่บอกว่าชอบแมว ชอบเลี้ยงแมวนี่คือยังไง อย่าบอกนะว่าคุณเหงาจนต้องหาแมวมาเป็นเพื่อนคุย?"

วิศรุตชะงักไป เขาคิดถึงบ้านหลังใหญ่ที่เต็มไปด้วยเงินทองแต่เย็นชาเหมือนป่าช้า คิดถึงพ่อที่เอาแต่ทำงานเดินทางบ่อยจนแทบจะไม่มีเวลาได้คุยกัน

"แมวมันรักอิสระมั้ง... มันไม่แคร์ว่าเจ้าของจะรวยแค่ไหน ถ้ามันไม่ชอบ มันก็ข่วน ถ้ามันรัก มันก็อยู่ด้วย ไม่เหมือน 'คน' บางประเภทที่หน้ากากเข้าหากันตลอดเวลา"

น้ำหวานมองเสี้ยวหน้าของเขาแล้วรู้สึกแปลกใจ ’หมาแก่ตัวนี้... มีความเศร้าซ่อนอยู่เหรอ‘

"กลับเถอะ เดี๋ยวฉันไปส่ง... พรุ่งนี้เธอมีสอบแต่เช้าไม่ใช่หรือไง“

วิศรุตขี่บิ๊กไบค์มาส่งน้ำหวานที่หน้าหมู่บ้านหรู แต่เขาจอดรถห่างจากป้อมยามเล็กน้อย

"ขอบใจนะที่มาส่ง... “

"อย่าเพิ่งไป..." เขาคว้าข้อมือเล็กไว้ แววตาดูสับสน "น้ำหวาน... พ่อของเธอ... คุณอัธน่ะ เขาดูแลเธอดีไหม”

น้ำหวานขมวดคิ้ว "ก็ดีสิ พ่อฉัน ทำไม“

วิศรุตเม้มริมฝีปากแน่น

"เปล่า... แค่ถามดู เห็นเธอปากแซ่บแบบนี้ คิดว่าที่บ้านคงตามใจจนเสียคน"

"นี่คุณ!"

น้ำหวานสะบัดหน้าหนีแล้วเดินเข้าไป ในโดยไม่รู้เลยว่าวิศรุตยังคงจอดรถมองตามเธออยู่นาน

หลังส่งน้ำหวานเสร็จ วิศรุตกลับเข้าบ้านแล้วรีบเข้าห้องทำงานเขามองแหวนวงหนึ่งในลิ้นชักแล้วนึกถึงคำพูดใจร้ายของผู้หญิงคนหนึ่ง

“รุต... เราเลิกกันเถอะ คุณเป็นคนดีแต่คุณไม่มีอนาคต ครอบครัวของคุณมันก็แค่พวกรับเหมากระจอกๆ ศิ ต้องการคนที่ซัพพอร์ตครอบครัวของ ศิได้มากกว่านี้”

เขาสลัดความคิดนั้นทิ้งแล้วแค่นยิ้ม "กระจอกงั้นเหรอ ตอนนี้ฉันมีทุกอย่างที่พวกเธอต้องการ แต่ทำไมฉันถึงชอบที่ ยัยแมวเปรี้ยวนั่นด่าฉันมากกว่าคำว่ารักปลอมๆ จากพวกเธอนะ"