ลาเต้หวานมัน 的作品

หลังจากค่ำคืนอันอบอุ่นผ่านพ้นไป น้ำฟ้ากำลังจัดเครื่องแต่งกายอยู่หน้ากระจก ส่วนภรภัทรที่แต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้วก็เอ่ยถามขึ้นมาเสียงเรียบ “วันนี้คุณไปโรงพยาบาลอีกไหม” น้ำฟ้าหันมาส่งยิ้มบางๆ ให้ “ไปค่ะ... เช้านี้ฟ้ามีเคสผ่าตัด แล้วก็มีประชุมต่อช่วงบ่ายค่ะ” “งั้นตอนเย็นผมไปรับ... ผมลงไปข้างล่างก่อนนะ” ภรภัทรเอ่ยตัดบทก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องไป โดยไม่ทันสังเกตเห็นแววตาสั่นระริกแฝงความตื้นตันของภรรยา... ถึงปากจะแข็ง แต่เขาก็ยังใส่ใจเรื่องไปรับไปส่งเธอเสมอ เมื่อก้าวลงมายังชั้นล่าง ภรภัทรก็พบกับ ‘พร้อมพัฒน์’ ผู้เป็นพ่อ กำลังนั่งจิบกาแฟอยู่ในชุดเสื้อยืดกางเกงลำลองสบายๆ ชายหนุ่มขมวดคิ้วสงสัย “วันนี้คุณพ่อไม่ไปโรงแรมเหรอครับ” “มีแกแล้วฉันจะไปทำไม” พร้อมพัฒน์ละสายตาจากหนังสือพิมพ์แล้วตอบยิ้มๆ “แต่ผมยังไม่ค่อยรู้เรื่องงานเท่าไหร่เลยนะครับ” “มีอะไรแกก็ปรึกษาคุณบวรเอาสิ คนนี้มือขวาฉัน... ไว้ใจได้” พร้อมพัฒน์วางแก้วกาแฟลง ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงอารมณ์ดี “วันนี้ฉันคิดถึงตาพล็อตเตอร์น่ะ... ว่าจะแวะไปหาหลานซะหน่อย ส่วนแกน่ะ... ก็รีบๆ มีหลานให้ฉันเลี้ยงได้แล้ว!” ภรภัทรชะงักกึก ชักสีหน้าตึ

บรรยากาศยามเย็น ณ คาเฟ่ชั้นล่างของโรงพยาบาล ภรภัทรนั่งรอภรรยาตามกฎหมายอยู่ที่มุมหนึ่งของร้าน ชายหนุ่มมองแก้วเครื่องดื่มสองแก้วบนโต๊ะพลางขมวดคิ้วสงสัยตัวเอง แก้วหนึ่งคือของเขา ส่วนอีกแก้วคือชาไทยใส่ไข่มุก... เขาถอนหายใจเบาๆ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมถึงเผลอปากสั่งเมนูนี้ออกไป จังหวะนั้นเอง น้ำฟ้าที่เพิ่งเสร็จจากงานประชุมเดินเข้ามาในคาเฟ่ ทันทีที่สายตาคู่สวยสบเข้ากับร่างสูงที่นั่งรออยู่ รอยยิ้มสดใสก็ปรากฏบนใบหน้าอย่างลืมตัว ความรู้สึกอบอุ่นในอดีตพรั่งพรูขึ้นมากลางอก “พี่นะ... รอฟ้านานไหมคะ” น้ำฟ้าเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงนุ่ม ภรภัทรชะงักกึก ใจกระตุกวูบ ก่อนจะละสายตาเรียบเฉยและเย็นชาขึ้นมองใบหน้าหวาน รังสีความเหินห่างที่แผ่ออกมาทำให้รอยยิ้มของคุณหมอสาวค่อยๆ เจื่อนลงอย่างรวดเร็ว “ขอโทษค่ะ... คุณต้น” น้ำฟ้ารีบแก้สรรพนาม ก้มหน้านิ่งเพื่อซ่อนความรู้สึกผิดหวัง “อืม...” ภรภัทรส่งเสียงในลำคอ ก่อนจะยื่นแก้วชาไทยใส่ไข่มุกไปตรงหน้าเธอ “รับไปสิ... ผมสั่งมาเกิน” น้ำฟ้าเงยหน้ามองแก้วเครื่องดื่มในมือหนา นัยน์ตาสั่นระริกด้วยความตื้นตันระคนประหลาดใจ “ชาไทยใส่ไข่มุก... คุณต้นจำได้ใช่ไหมคะว่าฟ้าชอบ” “เปล่า!”

ช่วงบ่าย ณ ห้องทำงานประธานบริหาร หลังจากที่รดากลับไปแล้ว น้ำฟ้าที่ยืนเงียบอยู่นานก็ก้มลงมองนาฬิกาเรือนสวยบนข้อมือ ก่อนจะเอ่ยบอกสามีที่กำลังนั่งตรวจเอกสารอยู่บนโต๊ะทำงาน “คุณต้นคะ... บ่ายนี้น้ำฟ้ามีประชุมสำคัญที่โรงพยาบาลค่ะ” ภรภัทรชะงักมือที่กำลังเซ็นเอกสาร ชายหนุ่มละสายตาขึ้นมาจ้องหน้าเธอด้วยแววตาหาเรื่อง “แล้วไง! ผมต้องไปนั่งเฝ้าคุณด้วยหรือไง” ‘เมื่อก่อนก็ใช่ไงคะ... คุณเคยไปนั่งเฝ้าฟ้าถึงหน้าห้องประชุมทุกครั้ง’ น้ำฟ้าได้แต่คิดประโยคนั้นอยู่ในใจ ไม่กล้าเอ่ยปากพูดออกไปให้เขาแซะกลับมาให้เจ็บช้ำน้ำใจอีก หญิงสาวพรูลมหายใจยาว ก่อนจะฝืนยิ้มเรียบแผ่ว “ไม่ต้องหรอกค่ะ... ฟ้าไปเองได้” “ไม่ต้อง!” ภรภัทรสวนขึ้นเสียงแข็งทันควัน ชายหนุ่มก้มหน้าลงไปสนใจเอกสารบนโต๊ะต่อ ทำทรงหน้านิ่งชาเย็นใส่เธออย่างน่าหมั่นไส้ “เดี๋ยวผมจะให้คนขับรถไปส่ง... แล้วตอนเย็นผมจะไปรับเอง” น้ำฟ้าชะงักกึก มองแผ่นหลังและจังหวะการกดปากกาเซ็นเอกสารของชายหนุ่มด้วยความรู้สึกหงุดหงิดสับสน... “ค่ะ... ขอบคุณค่ะ“ หมอสาวตอบรับเบาๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องไปเงียบๆ ทิ้งให้ภรภัทรที่นั่งหน้าตึงอยู่บนเก้าอี้ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมา

ภรภัทรที่เดินนำหน้าอยู่ชะงักฝีเท้า ชายหนุ่มหมุนตัวกลับมายืนกอดอก มองภาพภรรยาตามกฎหมายที่โดนพนักงานรุมล้อมเอาใจด้วยความเอ็นดู นัยน์ตาคู่คมขมวดคิ้วมุ่น สายตาเพ่งมองถุงลำไยและกล่องแซนวิชในมือเธอ ก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ ด้วยความหงุดหงิดที่ตอบไม่ได้ว่าคืออะไร ‘หึ... เสน่ห์แรงจริงนะ อยู่โรงพยาบาลก็อ่อยหมอ พอมาโรงแรมก็หว่านเสน่ห์ใส่พนักงานไปทั่ว ยัยปีศาจ!’ ร่างสูงเอ่ยประชดประชันออกไปด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ถ้าจะรับของฝากจนเต็มสองมือขนาดนั้น... วันหลังก็เปิดแผงขายของหน้าโรงแรมไปเลยสิครับคุณหมอ! จะได้ไม่ต้องเสียเวลาขึ้นไปประชุม!” น้ำฟ้าชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเอียงคอมองหน้าคนปากร้ายด้วยสายตาใสซื่อ แล้วถามกลับเสียงเรียบ “ทำแบบนั้นได้ด้วยเหรอคะ... ฟ้าไม่เคยรู้มาก่อนเลย” “นี่ผมด่าคุณอยู่นะ! ยังจะมาทำหน้าใสซื่อยอกย้อนอีก!“ “ค่ะ... ก็พนักงานเขารักฟ้านี่คะ” น้ำฟ้าระบายรอยยิ้มหวาน ตอบกลับเสียงนุ่ม “คุณต้นน่าจะดีใจนะคะ... ที่มีภรรยาเป็นที่รักของทุกคน” “รักตายล่ะ...ยัยปีศาจ!” ภรภัทรแค่นหัวเราะ สะบัดหน้าหนีเดินนำลิ่วไปทันที ชายหนุ่มพยายามซ่อนใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีและอัตราการเต้นของหัวใจที่เริ่มผิดปก

เช้าวันนี้... ภรภัทรต้องเข้าไปเรียนรู้งานและตรวจความเรียบร้อยที่โรงแรมเป็นวันแรก หลังจากที่หยุดพักฟื้นไปนาน บนโต๊ะอาหารเช้า บรรยากาศเต็มไปด้วยความเรียบง่าย ทว่าสายตาของคุณพ่อพร้อมพัฒน์กลับคอยสังเกตลูกชายและลูกสะใภ้อย่างจับผิด “เป็นไง... เมื่อคืนหลับสบายไหม” พร้อมพัฒน์เอ่ยถามพลางจิบกาแฟ “ครับ สบายดี” ภรภัทรตอบเสียงเรียบ “แล้วหนูฟ้าล่ะ แต่งตัวเสร็จหรือยัง” ภรภัทรขมวดคิ้วมุ่นทันที “เธอต้องไปกับเราด้วยเหรอครับคุณพ่อ” “ก็ต้องไปสิ... หนูฟ้าเขาจะตามไปคอยดูแลแกไง” “เธอไม่ต้องไปโรงพยาบาลหรือไงครับ... อีกอย่างผมก็หายดีแล้ว ไม่จำเป็นต้องมีคนตามดูแลขนาดนั้น” ชายหนุ่มแค่นหัวเราะในลำคอ พร้อมพัฒน์สั่นหัวเบาๆ ด้วยความอ่อนใจ “อะไรของแก... ผัวเมียกัน แทนที่จะดีใจที่ได้อยู่ใกล้กัน” “แล้วคุณพ่อคิดว่าผมกับคุณหมอเป็นผัวเมียกันจริงๆ เหรอครับ” ภรภัทรวางช้อนลง สายตามองผู้เป็นพ่ออย่างท้าทาย “ทำไมผมถึงไม่รู้สึกเลยสักนิด...” “ตาต้น! ก็แกเป็นคนวิ่งเต้นบอกใครต่อใครเองว่าหนูฟ้าเป็นภรรยาแก!” พร้อมพัฒน์เริ่มข่มอารมณ์กรุ่นโกรธ “ใครจะไปรู้ครับ... ตอนนั้นเธออาจจะหลอกอะไรผมก็ได้” จังหวะนั้นเอง นรินท

น้ำฟ้าจากที่เจ็บแปลบเหมือนร่างกายฉีกขาด แปรเปลี่ยนเป็นเสียวซ่านเสียจนลืมความเจ็บเสียสิ้น "พี่นะ... อ่าส์ เสียวค่ะฟ้าเสียว" "เห็นไหมพี่บอกแล้วเจ็บแป๊บเดียว" ภรภัทรจับเรียวขางามขึ้นพาดบ่า เพิ่มความลึกและเสียวซ่านให้เธออีก "อะ... พี่นะ ลึกไปแล้วค่ะ ฟ้าจะไม่ไหว" "พร้อมกันครับที่รัก" เขาเร่งจังหวะให้แรงและเร็วขึ้นเมื่อรับรู้ถึงภายในตอดรัดรัวและถี่ยิบ ร่างบางแอ่นกายเข้าหาอกแกร่งให้แนบชิดขึ้น สองร่างเกร็งกระตุกพร้อมกันอย่างหฤหรรษ์ ร่างกายเบาหวิวเหมือนล่องลอยไปในอากาศ "พี่นะ..." "พี่รักฟ้า... อาาส์" ภรภัทรทิ้งตัวลงตระกองกอดร่างบางที่หอบสะส้านไว้แน่น กดจูบซับเหงื่อบนหน้าผากเนียนอย่างรักใคร่ ความอบอุ่นและความเหนื่อยล้าโอบล้อมจนเปลือกตาของหมอสาวค่อยๆ ปิดลงในอ้อมกอดที่แสนปลอดภัยนั้น... แต่สัมผัสแสนหวานในวันนั้น... ไม่เคยหลงเหลืออยู่ในความจริงวันนี้เลยสักนิด! เฮือก! น้ำฟ้าสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดวงตาที่พร่ามัว เสียงหัวใจเต้นระรัวตอกย้ำว่าทั้งหมดเมื่อครู่เป็นเพียงความฝัน ลมหายใจหอบกระชั้นค่อยๆ ปรับจังหวะลงเหลือเพียงความเงียบสงบ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศในห้องนอนที่หมุนวนตอกย้ำความว่างเปล

ภายในห้องหอที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้และแสงไฟสีนวลตา ศรัณย์ ในชุดเจ้าบ่าวที่ปลดกระดุมออกจนเผยให้เห็นแผงอกกว้าง ขยับกายเข้าไปใกล้ร่างบางของ มะปราง ที่นั่งอยู่ปลายเตียง เขาโน้มตัวลงกอดเธอจากด้านหลัง กลิ่นน้ำหอมประจำตัวของเขาทำให้หัวใจของหญิงสาวเต้นไม่เป็นจังหวะ เขากดจมูกลงบนไหล่เนียนเบาๆ ก่อนจะกระซิบด้วยเสียงแหบพร่าข้างใบหู “ถึงเวลาเข้าหอจริงๆ ของเราแล้วนะครับ... เมียพี่” มะปรางหดคอหนีด้วยความเขินอาย มือเรียวรีบตะปบเข้าที่แผ่นหลังของเขาผ่านเนื้อผ้าเบาบางด้วยความกังวล “พี่ศรัณย์... ไม่เจ็บแผลแล้วเหรอคะ แผลถูกยิงเพิ่งจะตกสะเก็ดเองนะ” ศรัณย์หัวเราะในลำคอเบาๆ แรงสั่นสะเทือนจากแผงอกส่งผ่านถึงแผ่นหลังของเธอ เขาพลิกตัวเธอให้หันมาเผชิญหน้ากัน สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่สั่นไหว “พี่หายดีแล้วครับ... หายจนอยากจะพิสูจน์ให้ปรางดูตอนนี้เลย” เขากุมมือเธอมาวางบนหน้าอกข้างซ้ายที่เต้นแรง “พี่คิดถึงปรางใจจะขาด... และที่สำคัญ พี่อยากไปทักทายน้องวริศจะแย่อยู่แล้วครับ” ในห้องหอที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวของคนทั้งคู่ ศรัณย์ ค่อยๆ เชยคาง มะปราง ขึ้นมาสบตา สายตาข

ณ ห้องอาหารสุดหรูของโรงแรม อัศวธารา ที่ตอนนี้ ภาคิน สั่งปิดโซนพิเศษเพื่อให้น้องเขยอย่างศรัณย์ที่เพิ่งออกจากโรงพยาบาลได้มานั่งฉลองเตรียมงานแต่งครั้งที่สาม พร้อมหน้าพร้อมตาแก๊งเพื่อนซี้ ทั้ง พายุ ภีม ธัช ธีร์ และวิศรุต "พวกมึงไม่ต้องอิจฉาหรอกนะ โดยเฉพาะไอ้ธัช ไอ้ธีร์... เมียพวกมึงยังไม่ท้องใช่ไหมล่ะ" ศรัณย์เอ่ยพลางยกแก้วน้ำส้มขึ้นจิบเบาๆ แววตาเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ "แต่มะปรางน่ะ... 3 เดือนแล้วโว้ย! แซงหน้าพวกมึงไปไกล" "เออ! ยอมรับว่ามึงไวไอ้หมอ แต่มึงก็แต่งมาตั้วนานแล้วนะ" วิศรุต เบรกแรงพลางเทน้ำใส่แก้ว "แล้วมึงจะตั้งชื่อลูกว่าอะไรนะ ศรัณย์วริศ เหรอ แล้วถ้าเกิดท้องนี้ลูกมึงเป็นผู้หญิงล่ะไอ้หมอ มึงจะทำยังไง" "ผู้ชายเว้ย! ยังไงก็ผู้ชายชัวร์" ศรัณย์ยืนยันเสียงแข็งหน้าตาย "ถ้าคนนี่ผู้ชาย ท้องสองน่ะ! ถ้าคนต่อไปเป็นผู้หญิงล่ะ" วิศรุตเซ้าซี้ต่อ ศรัณย์นิ่งคิดไปครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มมุมปาก "ถ้าลูกสาวเหรอ... ก็คง วริศรา หรือไม่ก็ ศรัณย์รัตน์ มั้ง ฟังดูเพราะดีออก ศรัณย์วริศ กับวริศรา” "เฮ้ย! ไม่ได้ๆ วริศรา นี่กูจองแล้ว!" วิศรุตโพล่งขึ้นมาจนคนทั้งโต๊ะหันมอง "ชื่อนี้กูเล็งไว้ให้ลูกสาวกูในอ

ภายในห้องพักที่ดูสงบเงียบผิดปกติ วิยะดา นั่งอยู่บนเตียง สายตามองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอย ก่อนจะหันกลับมาสบตากับ ก้องภพ ที่ยืนอยู่ไม่ไกล แววตาของเธอในวันนี้ไม่มีกระแสแห่งการยื้อแย่งหรือเอาชนะเหลืออยู่เลย มีเพียงความอ่อนล้าและละอายใจ “ก้องคะ... ฉันตัดสินใจแล้ว” วิยะดาเอ่ยเสียงสั่นพร่า “ทันทีที่ฉันออกจากโรงพยาบาล ฉันจะพาลูกเกดไปจากที่นี่... ไปให้ไกลจากชีวิตคุณ” ก้องภพชะงักไปเล็กน้อย แต่ยังคงรับฟังเงียบๆ “ที่ผ่านมาฉันทำเรื่องแย่ๆ กับคุณไว้มาก... ฉันละอายใจเหลือเกินที่เคยเห็นคุณเป็นเพียงที่พึ่งทางใจแต่ไม่เคยให้เกียรติคุณในฐานะเมียจริงๆ เลย” เธอก้มหน้าลงพร้อมน้ำตาที่ร่วงเผาะ “ฉันจะคืนชีวิต คืนอิสระให้คุณนะคะก้อง... ฉันขอโทษ” ก้องภพถอนหายใจยาว ความหนักอึ้งในใจตลอดหลายปีดูเหมือนจะเบาบางลง เขาเดินเข้าไปใกล้แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความอภัย “ผมไม่ได้โกรธคุณแล้วนะวิยะดา... เพื่อเห็นแก่เวลาที่เราเคยมีร่วมกัน ผมจะให้เงินคุณก้อนหนึ่งไว้ดูแลลูกเกดและตั้งตัวนะ คุณจะได้ไม่ต้องลำบาก” เขาส่งยิ้มบางๆ ให้ เราจบกันด้วยดี... ในฐานะเพื่อนมนุษย์คนหนึ่งนะ” วิยะดาเงยหน้าขึ้นทั้งน้ำตา เธ

ก่อนจะเข้าไปในห้องรับรอง ไมค์ หันมาสบตากับ ศรัณย์ พลางพยักหน้าให้กันน้อยๆ เป็นเชิงขอโทษและขอบคุณที่ผ่านมา ศรัณย์พยักหน้ารับอย่างเข้าใจ เขาไม่ได้ติดใจเอาความ เพราะรู้แล้วว่าไมค์นี่แหละคือคนที่ ปราบ สองแม่ลูกนี้ได้อยู่หมัดที่สุด "โชคดีนะแจน... ฝากดูแล น้องสาวกับหลานพี่ด้วยนะไมค์" ศรัณย์เอ่ยไล่หลัง แจนหันมามองศรัณย์เป็นครั้งสุดท้าย ความยึดติดที่เคยมีมันมลายหายไปหมดสิ้น เธอไม่ได้รักศรัณย์จริงๆ เธอแค่รักความสมบูรณ์แบบที่แม่กรอกหู แต่คนที่กอดเธอไว้ในวันที่เธอไม่เหลือใครจริงๆ คือผู้ชายที่กำลังโอบไหล่เธออยู่ตอนนี้ต่างหาก "พี่หมอ... แจนขอโทษนะคะสำหรับทุกอย่าง" แจนทิ้งท้ายด้วยรอยยิ้มที่ดูเบาสบายที่สุดในรอบหลายปี ก่อนจะเดินเคียงข้างไมค์และพ่อเลี้ยงโกศลออกไปเพื่อเริ่มต้นชีวิต คุณนายสัมปทานป่าไม้ อย่างเต็มตัว เมื่อแจนกับไมค์จากไปแล้ว ทิ้งไว้แต่ความเข้าใจผิดก้อนโตที่ทำเอา มะปราง เตลิดไปไกล ศรัณย์ พยายามฝืนความเจ็บปวดลุกขึ้นจากเตียง มือข้างหนึ่งเกาะเสาน้ำเกลือไว้แน่น ใบหน้าคมซีดเผือดแต่แววตามุ่งมั่น "พี่ฝน... ช่วยพยุงผมไปหามะปรางที ผมยอมให้เมียเข้าใจผิดแบบนี้ไม่ได้จริงๆ" น้ำฝนมองด้วยควา

เช้าวันใหม่ที่ควรจะสดใส กลับกลายเป็นเมฆครึ้มปกคลุมไปทั่วห้องพักฟื้น เมื่อ แจ่มจันทร์ กึ่งลากกึ่งจูงแจนเข้ามาด้านใน โดยมี คุณมาลินี และ คุณมานพ ที่กำลังตรวจเช็กอาการลูกชายอยู่พอดี “สวัสดีค่ะคุณมาลินี คุณมานพ แหม... ช่วงนี้ดูมีความสุขกันจังนะคะ” แจ่มจันทร์เอ่ยทักทายเสียงระรื่นผิดปกติ ในขณะที่แจนเอาแต่ยืนก้มหน้าหลบอยู่ข้างหลังแม่ด้วยความอับอาย คุณมาลินียิ้มรับตามมารยาท “ก็ธรรมดาล่ะค่ะ กำลังจะได้เป็นว่าที่คุณย่าแล้วนี่นา” “นั่นสิคะ... ดิฉันเลยตั้งใจจะมาเรียนให้ทราบว่า ศรัณย์ทำลูกสาวดิฉันท้อง! เพราะฉะนั้นศรัณย์ต้องรับผิดชอบค่ะ!” “อะไรนะครับ!” ศรัณย์ที่นอนอยู่อุทานลั่นตาโตแทบถลนออกจากเบ้า เขาหันขวับไปมองแจนที่เอาแต่ยืนตัวสั่น คำประกาศนั้นเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจ มะปราง ที่กำลังรินน้ำอยู่ถึงกับมือสั่นจนเหยือกแทบหลุดมือ หัวใจที่เพิ่งจะพองโตกลับเหี่ยวฝ่อลงทันที 'ไหนมะนาวบอกว่าในคลิปไม่มีอะไรไง หรือว่ามันมีมากกว่านั้นแต่พี่ศรัณย์หลอกเรา...' “ปราง... ปรางฟังพี่ก่อน” ศรัณย์พยายามจะคว้ามือมะปราง แต่เธอขยับหนี “ปราง... ปรางจะไปดูคุณพ่อพร้อมพงษ์ก่อนค่ะ เชิญคุยกันตามสบายเถอะค่ะ” มะปรางบอกเ

ท่ามกลางความเงียบสงบภายในห้องที่ถูกล็อคสนิท ศรัณย์ค่อยๆ โน้มใบหน้าคมเข้มเข้าไปหาเมียรักช้าๆ ลมหายใจอุ่นๆ ของทั้งคู่รินรดกันจนสัมผัสได้ถึงความสั่นไหวในหัวใจ มะปรางหลับตาลงพริ้ม รับรู้ได้ถึงจุมพิตที่อ่อนโยนแต่อัดแน่นไปด้วยความคิดถึงที่ศรัณย์มอบให้ มันเป็นจูบที่โหยหา... หลังจากที่ต้องพรากจากกันด้วยความเข้าใจผิด และผ่านนาทีชีวิตมาอย่างสาหัส รสสัมผัสนี้เหมือนน้ำทิพย์ที่ชโลมใจที่แห้งผากมานานเป็นเดือน ศรัณย์เริ่มถลำลึก ความซ่านสยิวแล่นพล่านไปทั่วกายจนเขาอยากจะดึงร่างบางเข้ามากอดให้จมอกมากกว่าแค่จูบ แต่พอเขาจะขยับตัว ความเจ็บจี๊ดจากบาดแผลที่แผ่นหลังก็แล่นปลาบขึ้นมาประท้วงทันที! "อึก..." ศรัณย์ชะงักไปเล็กน้อย ร้องครางออกมาเบาๆ อย่างขัดใจ "พี่ศรัณย์! เป็นอะไรคะ เจ็บแผลใช่ไหมคะ“มะปรางรีบผละออกด้วยความตกใจ ใบหน้าสวยแดงระเรื่อ ศรัณย์ได้แต่ทำหน้ามุ่ย พิงพนักเตียงอย่างหมดแรง "พี่... พี่โอเคค่ะ แค่ คุณไรต์ เขาคงยังไม่อยากให้พี่ทำอะไรมากกว่าจูบตอนนี้ล่ะมั้ง (มาโทษฉันอีก55) สภาพพี่มันน่านัก..." เขาสบถเบาๆ อย่างแสนเสียดาย จนมะปรางหลุดหัวเราะออกมาอย่างเอ็นดูในจังหวะที่ทั้งคู่กำลังมองตากันอย่าง

เวลาผ่านไปหลายเดือน... เด็กหญิงแฝด พะแพง และ พะพาย ในวัย 6 เดือนกำลังอยู่ในวัยจ้ำหม้ำน่ารักน่าเอ็นดูบรรยากาศในบ้านเต็มไปด้วยความอบอุ่น แต่แล้วการกลับมาจากอเมริกาของ แก้วใจ ก็ทำเอาน้ำตาลถึงกับประหลาดใจ เมื่อน้าสาวไม่ได้กลับมาเพียงลำพัง แต่กลับมีทารกน้อยวัย 3 เดือนอยู่ในอ้อมแขน!น้ำตาลรับเด็กน้อยตัวเล็กลงมาอุ้มไว้ในอ้อมอกอย่างเบามือ สายตามองใบหน้าจิ้มลิ้มด้วยความเอ็นดูจับใจ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน“น่ารักน่าชังเชียว... หลานอา”น้ำตาลช้อนสายตาขึ้นมองน้าสาวที่ดูซูบผอมลงไปเล็กน้อยแต่แววตากลับเต็มไปด้วยความหนักใจ ก่อนที่น้ำตาลจะเอ่ยถามด้วยความสงสัยที่ปิดไม่มิด“...แล้วพี่ต้นรู้ไหมคะว่า...”“ยังไม่รู้...” แก้วใจถอนหายใจออกมาเบาๆ สีหน้าลำบากใจ “ฝ่ายนั้นเขาไม่ให้บอก”แม้จะมีคำถามและปมความจริงมากมายที่ยังไม่ถูกคลี่คลาย แต่น้ำตาลก็ตระหนักดีว่าเด็กน้อยตรงหน้าบริสุทธิ์และต้องการความรักมากที่สุดในเวลานี้ เธอตบไหล่น้าสาวเบาๆ เพื่อให้กำลังใจ พร้อมกับส่งรอยยิ้มที่ทำให้คนฟังวางใจได้ทันที“ตาลจะเลี้ยงหลานเองค่ะ น้าแก้วสบายใจได้...”1สัปดาห์ผ่านไป “น้ำตาล ตอนเด็กๆก็โตพอที่จะพาเดินทางไปเที่ยว

สายลมเย็นพัดผ่านพื้นที่อันกว้างขวางของไร่พราวตะวันเพลิง กำลังเดินตรวจความเรียบร้อยของโครงการรีสอร์ตแห่งใหม่ที่ใกล้จะเปิดให้บริการ โดยมีเด็กชายตัวน้อยเดินเตาะแตะจับมือผู้เป็นพ่อไว้ไม่ยอมห่างพล็อตเตอร์ทำหน้ามุ่ยพลางถอนหายใจยาวขณะมองต้นไม้รอบตัว ก่อนเงยหน้าพูดกับพ่อเสียงงอแง“แด็ดดี้... พล็อตเตอร์คิดถึงอาแตมครับ เมื่อไรอาแตมจะกลับ อาแตมไปกรุงเทพฯ หลายวันแล้วนะ พล็อตเตอร์ไม่มีเพื่อนเล่นเลย!”เพลิงก้มมองลูกชายแล้วหลุดยิ้มด้วยความเอ็นดู ยามเห็นท่าทางงอแงเกินวัยของเจ้าตัวเล็ก“งั้นเดือนหน้าแด็ดดี้จะให้พล็อตเตอร์ไปโรงเรียน จะได้มีเพื่อนเล่นเยอะ ๆ ดีไหมครับ?”“ดีครับ!” พล็อตเตอร์ตอบรับทันควัน แววตาเป็นประกายวับ... แต่แล้วก็หรี่ตาลงนิดหนึ่งเหมือนนึกขึ้นได้ ก่อนเสนอเงื่อนไขใหม่พร้อมทำท่าจะวิ่งกลับเรือนพัก “...แต่ตอนนี้พล็อตเตอร์ขอเข้าไปทักทายน้อง ๆ ก่อนได้ไหมครับ““ไม่ได้ลูก! ไม่ได้!”เพลิงคว้าคอเสื้อตัวน้อยไว้แทบไม่ทัน ดึงลูกชายดื้อกลับมาอุ้มเข้าเอว พลางเอ็ดเสียงหลงด้วยความตกใจ“หม่ามี๊นอนพักอยู่ข้างใน ห้ามไปกวนเด็ดขาดเลยครับ! รออีกไม่กี่เดือนก็จะได้เจอหน้าน้องแล้ว!”พล็อตเตอร์ทำหน้ากวนใส่แด็

เช้าวันรุ่งขึ้น... ภายในห้องหอสุดหรูภายในโรงแรม อัศวธารากุลแสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้าลอดผ่านม่านมู่ลี่กระทบเตียงกว้าง น้ำตาลขยับกายยุกลยิกอยู่ในอ้อมกอดแกร่งของสามีที่ยังคงตระกองกอดเธอไว้แน่นไม่ยอมปล่อย“เฮียคะ... ปล่อยค่ะ”“จะรีบลุกไปไหนครับ” เพลิงเอ่ยเสียงทุ้มงัวเงีย ซุกใบหน้าลงกับซอกคอหอมฟอดใหญ่“คิดถึงลูกสิคะ ป่านนี้ร้องหาตาลแล้ว ไม่ได้นอนกอดตั้งหลายวัน”“ฮึ... พล็อตเตอร์น่ะอยู่กับป๊ากับม้า หรือไม่ป่านนี้คุณตาก็พาเดินดูรอบโรงแรมแล้วครับ” เพลิงกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นอีกนิดอย่างงอแง“แต่ตาลก็ยังห่วงลูกอยู่ดีนี่คะ” น้ำตาลพยายามดันแผงอกแกร่งออกเบา ๆ พลางอมยิ้มเป็นไปตามที่เพลิงคาดไว้ไม่มีผิด วันนี้พร้อมพัฒน์พาน้องพล็อตเตอร์เดินทัวร์ชมกิจการตั้งแต่เช้า ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มภาคภูมิใจยามแนะนำหลานชายกับพนักงาน“เห็นไหมพล็อตเตอร์... กิจการตรงนี้ใหญ่โตแค่ไหน” พร้อมพัฒน์เอ่ยเสียงอารมณ์ดี พลางก้มลงพูดกับหลานชายอย่างเอ็นดู “จำไว้นะลูก... อีกหน่อยโรงแรมนี้ก็ต้องเป็นของพล็อตเตอร์”เด็กชายตัวน้อยหยุดก้าวเดิน ใบหน้ากลมเอียงมองคุณตาพร้อมสั่นศีรษะเบา ๆ ด้วยท่าทางจริงจังเกินไว“ไม่ใช่ของพล็อตเตอร์ครับ แด็ด

บรรยากาศงานเลี้ยงฉลองดำเนินไปอย่างชื่นมื่น แขกเหรื่อและนักธุรกิจชั้นนำต่างมาร่วมแสดงความยินดีกับคู่บ่าวสาวอย่างล้นหลาม เพลิงและน้ำตาลยังคงส่งยิ้มต้อนรับทุกคนอย่างอบอุ่น ทว่า... ท่ามกลางความยินดีเหล่านั้น กลับมีรอยร้าวซ่อนอยู่เงียบ ๆ ‘ภรภัทร’ (ต้น) ที่ฝืนร่างกายมาร่วมงาน เดินเคียงคู่มากับ ‘แพทย์หญิงนรินทิพย์’ (น้ำฟ้า) ภรรยาตามกฎหมาย โดยมี ‘พร้อมพัฒน์’ ผู้เป็นพ่อเดินนำหน้า คอยแนะนำลูกชายและลูกสะใภ้ให้ผู้ใหญ่รู้จักอย่างภูมิใจ “นี่ตาต้นลูกชายผม ส่วนนี่หนูน้ำฟ้าลูกสะใภ้ครับ เป็นคุณหมอประจำโรงพยาบาล คู่นี้อีกไม่นานก็คงมีข่าวดีเรื่องทายาทตามตาเพลิงกับยัยน้ำตาลมาติด ๆ เหมือนกันครับ” คำประกาศของคุณพ่อเรียกเสียงชื่นชมจากรอบข้าง ทว่าใบหน้าของภรภัทรกลับนิ่งสนิท ไร้ความยินดี ชายหนุ่มฝืนยิ้มตามมารยาท จนกระทั่งสบโอกาสเดินเลี่ยงออกมาบริเวณมุมอับสายตาด้านข้างฮอลล์ ทันทีที่อยู่กันลำพัง สายตาของภรภัทรกลับแปรเปลี่ยนเป็นความห่างเหิน ชายหนุ่มชะงักฝีเท้าก่อนหันมากดเสียงต่ำใส่นรินทิพย์อย่างเย็นชา “คุณจะเดินตามผมอีกนานไหม!” “ฟ้าแค่อยากดูแลพี่นะ นะคะ” น้ำฟ้าเอ่ยเสียงแผ่ว นัยน์ตาสั่นระริกด้วยความน้

ภายในห้องหออบอวลไปด้วยกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกกุหลาบขาว‘น้ำตาล’ ในชุดสีขาวบริสุทธิ์กำลังนั่งเช็ดเครื่องสำอางหน้ากระจก โดยมี ‘เพลิง’ ที่อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้ว เดินมากอดซ้อนหลัง“เหนื่อยไหมครับหม่ามี๊” เพลิงกระซิบถามเสียงนุ่ม กดจมูกหอมแก้มเนียนซ้ำ ๆ ชดเชยเวลาที่ต้องแยกห้องนอนเมื่อคืน“เหนื่อยนิดหน่อยค่ะ แต่มีความสุขมากกว่า” น้ำตาลเอียงหน้าหลบความสากของไรหนวดพลางยิ้มหวาน “แล้วเฮียล่ะคะ หายเวียนหัวหรือยัง แอบไปดมยาดมในงานตั้งหลายรอบ ตาลเห็นนะ”“เห็นเมียสวยขนาดนี้ แด็ดดี้หายเป็นปลิดทิ้งเลยครับ” เพลิงหัวเราะเบา ๆ ก่อนจูงมือน้ำตาลมานั่งปลายเตียง “น้ำตาล... เฮียมีอะไรจะให้ดู”เพลิงเดินไปหยิบกล่องไม้มาส่งให้เธอ น้ำตาลมองสามีด้วยความสงสัย ก่อนเปิดฝากล่องออก ด้านในมีซองจดหมายเก่าซองหนึ่ง พอดึงกระดาษออกมา... มันคือรูปถ่ายแอบถ่ายจากระยะไกลเป็นภาพน้ำตาลในชุดนักศึกษา กำลังเดินยิ้มอยู่ใต้คอนโดหรูใกล้มหาวิทยาลัยในกรุงเทพฯ“นี่มัน... คอนโดใกล้มหา’ลัยที่ตาลเคยอยู่นี่คะ รูปนี้มาได้ยังไง” น้ำตาลตาโตด้วยความประหลาดใจเพลิงกุมมือนุ่มของภรรยา แววตาคมกริบเปี่ยมไปด้วยความรักและความจริงใจทั้งหมดที่มี“คร

หลังฝ่าด่านประตูเงินประตูทอง ขบวนขันหมากก็ก้าวเข้าสู่พิธีด้านใน บานประตูห้องแต่งตัวเปิดออกช้า ๆ แก้วใจ ผู้เป็นน้าเดินเข้าไปประคองรับตัวหลานสาวออกมา ส่งมอบต่อให้กับเจ้าบ่าวยามที่ น้ำตาล ในชุดไทยศิวาลัยประยุกต์สีชมพูกลีบบัวก้าวออกมา เพลิงยืนนิ่งตะลึง สายตาจับจ้องมองเมียรักตาไม่กะพริบ ด้วยความรักและภาคภูมิใจจนลืมสูดยาดมในมือไปชั่วขณะพิธีการยามเช้าดำเนินไปอย่างสงบ คู่บ่าวสาวร่วมกันตักบาตร นั่งเคียงคู่รับศีลรับพร ก่อนจะเข้าสู่ช่วงสวมแหวนหมั้น เพลิงบรรจงสวมแหวนเพชรลงบนนิ้วนางข้างซ้ายของภรรยา จากนั้นน้ำตาลก้มกราบลงบนตักแกร่งของสามีอย่างอ่อนช้อย แล้วสวมแหวนคู่ให้เพลิงที่นิ้วนางข้างซ้ายเช่นกัน ท่ามกลางเสียงยินดีและแสงแฟลชของแขกเหรื่อเมื่อเสร็จพิธีรดน้ำสังข์ จึงเข้าสู่พิธีบายศรีสู่ขวัญผูกข้อมือตามประเพณีล้านนา เพื่อรับพรจากผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายพร้อมพัฒน์คุณพ่อของน้ำตาลก้าวเข้ามาผูกข้อมือให้ลูกเขยเป็นคนแรก ใบหน้าสูงวัยเต็มไปด้วยรอยยิ้มตื้นตัน “พ่อฝากน้ำตาลด้วยนะตาเพลิง... ดูแลน้องและหลาน ๆ ให้ดี ๆ นะลูก”“ผมสัญญาครับคุณพ่อ” เพลิงน้อมรับคำด้วยสายตาหนักแน่นตามด้วย ‘ก้องเกียรติ’ พ่อของเพลิงที่ก้า

ช่วงบ่ายอันเงียบสงบ แสงแดดอ่อน ๆ ส่องลงมายังสนามหญ้าหลังเรือนใหญ่ หลังจากที่ นิสา อาศัยความหน้าด้านหน้าทนขับรถมาจอดที่หน้าไร่ พลางอ้างชื่อคุณม๊าอักษราภัคกับ รปภ. อย่างจองหองว่าเธอตั้งใจเอากาแฟของฝากราคาแพงมามอบให้เพื่อขอโทษเรื่องคราวก่อน จนระบบรักษาความปลอดภัยยอมหลีกทางให้เธอเดินนวยนาดเข้ามาถึงบริเวณหลังเรือนใหญ่จนได้สายตาจองหองของนิสาจิกมองตรงไปที่ พลอตเตอร์ เด็กชายตัวน้อยที่กำลังก้มหน้าก้มตาเล่นกับ ชานม เจ้าหมาตัวโตอย่างเพลิดเพลินโดยไม่มีผู้ใหญ่อยู่แถวนั้น ความอิจฉาริษยาและแรงแค้นจากเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมาทำให้นิสาคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่ หญิงสาวก้าวพรวดออกไปปรากฏตัวทันที“อ้าว... ไอ้เด็กกาฝากนี่ยังอยู่ที่นี่อีกเหรอ?” นิสาพ่นลมหายใจอย่างเหยียดหยาม ก่อนจะเดินตรงเข้าไปกระชากแขนพลอตเตอร์อย่างแรงจนเด็กชายตัวน้อยถลาตามแรงดึง “นายนี่มันหน้าด้านจริงๆ นะ พ่อแม่เป็นใครก็ไม่รู้ยังจะมาเสนอหน้าเกาะกินอยู่อีก!”“ฮือออ... เจ็บ พลอตเตอร์เจ็บ!” เด็กน้อยร้องไห้จ้าด้วยความตกใจและเจ็บแผลที่ต้นแขน“คุณ!! คุณจะทำอะไรคุณหนู หยุดนะ!” ป้าภา แม่บ้านเก่าแก่รีบวิ่งออกมาจากในครัว เห็นรอยนิ้วมือแดงก่ำบนแขนขาว ๆ ของ

ภายในห้องสวีทสุดหรูของคฤหาสน์อัศวธารากุล หลังจบงานเลี้ยงอันเหนื่อยล้า วิศรุตในสภาพที่ถอดสูทออกเหลือเพียงเชิ้ตสีขาวที่ปลดกระดุมลงสองสามเม็ด เดินเข้าไปสวมกอดน้ำหวานที่กำลังง่วนอยู่กับการเช็ดเครื่องสำอางหน้ากระจก “หวานครับ... พี่ว่าเราไปฮันนีมูนที่ปารีสแล้วต่อด้วยสวิตเซอร์แลนด์ดีไหม พี่จองที่พักแบบส่วนตัวสุดๆ ไว้แล้วนะ จังหวะนี้แหละดีที่สุดเพราะเจ้าภรตมันบินมาไทยพอดี ทางสะดวกเราเลยล่ะ” วิศรุตกระซิบชิดใบหูพลางสูดดมความหอมจากซอกคอเมียหมาดๆ น้ำหวานหัวเราะเบาๆ “พี่รุตคะ... แผนสูงจริงๆ นะคะ แต่อย่างที่หวานบอก หวานยังไม่อยากทิ้งงานยาวขนาดนั้น หวานยังอยากทำโปรเจกต์บัญชีปีนี้ให้เสร็จก่อน และที่สำคัญ... หวานยังรู้สึกว่าตัวเองยังทำหน้าที่ ‘เมีย’ ได้ไม่ดีพอเลย ดูสิคะ ขนาดหัดทำกับข้าวมาตั้งนาน หวานยังทำไม่เก่งเท่าที่ตั้งใจเลย” วิศรุตหมุนตัวน้ำหวานให้หันกลับมาสบตา แววตาเขาเต็มไปด้วยความรัก “หวานจะเก่งไปถึงไหนครับ สำหรับพี่ แค่หวานมานั่งกินข้าวด้วย พี่ก็อิ่มใจจะแย่แล้ว ฝีมือหวานน่ะเปิดภัตตาคารได้เลยนะ โดยเฉพาะขนมพวกนั้น... จากที่พี่ไม่เคยชอบกินของหวาน ตอนนี้พี่เสพติดขนมฝีมือหวานจนโงหัวไม่ขึ้นแล้วคร

หลังงานแต่งงานของมะปรางกับศรัณย์ได้ไม่ถึงเดือน โรงแรม 6 ดาว อัศวธารากุล ของภาคิน ถูกเนรมิตให้กลายเป็นวิมานสีขาวครีมสลับทอง เพื่อต้อนรับงานวิวาห์สุดยิ่งใหญ่ระหว่าง วิศรุต อนันตไพศาล และ บงกชรัตน์ (น้ำหวาน) รัตนเวทต์ หลังจากที่ทั้งคู่พากันไปทำบุญใหญ่ให้นพดลและบรรพบุรุษเพื่อล้างอาถรรพ์ 20 ปีจนหมดสิ้น วิศรุต ในชุดสูทเจ้าบ่าวสีครีมยืนโดดเด่นอยู่กลางโถงจัดเลี้ยง โดยมี ภรต น้องชายที่บินตรงมาจากลอนดอนยืนอยู่ข้างๆ สองพี่น้องตระกูล อนันตไพศาล ในชุดสูทเต็มยศกลายเป็นเป้าสายตาของสาวๆ ทั้งงานที่พากันซุบซิบถึงความหล่อระดับ เบ้าหน้าฟ้าประทาน "ไอ้รต... แกมองหาใครวะ ตั้งแต่มาถึงงานแกดูไม่ค่อยมีสมาธิเลยนะ" วิศรุตแกล้งแซวน้องชายพลางจัดเนกไทให้เข้าที่ "เปล่าครับพี่รุต... ผมแค่คิดว่าถ้า เมรี มาด้วย งานนี้คงจะสมบูรณ์แบบกว่านี้" ภรตตอบเสียงเรียบ แต่แววตาหม่นลงเมื่อนึกถึงน้ำตาลที่ปฏิเสธไม่ยอมมาเมืองไทยพร้อมเขา "เอาน่า... เดี๋ยวเสร็จงานแกก็บินกลับไปหาเขาแล้วนี่หว่า" วิศรุตตบไหล่น้องชาย "ดูพี่ดิ... กว่าจะพายัยแมวเปรี้ยวเข้าเส้นชัยได้ พี่เกือบตายไปหลายรอบ วันนี้พี่เลยอยากให้ออกมาดีที่สุด" ในขณะนั้นเอง น้ำห

ณ ห้องอาหารสุดหรูของโรงแรม อัศวธารา ที่ตอนนี้ เจ้าของโรงแรมอย่าง ภาคิน สั่งปิดโซนพิเศษเพื่อให้น้องเขยอย่างศรัณย์ที่เพิ่งออกจากโรงพยาบาลได้มานั่งฉลองเตรียมงานแต่งครั้งที่สาม พร้อมหน้าพร้อมตาแก๊งเพื่อนซี้ ทั้งธัช ธีร์ และวิศรุต "พวกมึงไม่ต้องอิจฉาหรอกนะ โดยเฉพาะไอ้ธัช ไอ้ธีร์... เมียพวกมึงยังไม่ท้องใช่ไหมล่ะ" ศรัณย์เอ่ยพลางยกแก้วน้ำส้มขึ้นจิบเบาๆ แววตาเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ "แต่มะปรางน่ะ... 3 เดือนแล้วโว้ย! แซงหน้าพวกมึงไปไกล" "เออ! ยอมรับว่ามึงไวไอ้หมอ" วิศรุต เบรกแรงพลางเทน้ำใส่แก้ว "แล้วมึงจะตั้งชื่อลูกว่าอะไรนะ 'ศรัณย์วริศ' เหรอ แล้วถ้าเกิดท้องนี้ลูกมึงเป็นผู้หญิงล่ะไอ้หมอ มึงจะทำยังไง" "ผู้ชายเว้ย! กูบอกแล้วไงว่าคนนี้ผู้ชาย" ศรัณย์ยืนยันเสียงแข็งหน้าตาย "กูหมายถึงท้องสองน่ะ! ถ้าคนต่อไปเป็นผู้หญิงล่ะ" วิศรุตเซ้าซี้ต่อ ศรัณย์นิ่งคิดไปครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มมุมปาก "ถ้าลูกสาวเหรอ... ก็คง 'วริศรา' หรือไม่ก็ 'ศรัณย์รัตน์' มั้ง ฟังดูเพราะดีออก" "เฮ้ย! ไม่ได้ๆ 'วริศรา' นี่กูจองแล้ว!" วิศรุตโพล่งขึ้นมาจนคนทั้งโต๊ะหันมอง "ชื่อนี้กูเล็งไว้ให้ลูกสาวกูในอนาคต มึงห้ามแย่งนะไอ้หมอ" "โอ๊ยยย! ไ

หลายวันต่อมาวิศรุตที่ยืนรออยู่หน้าห้องทำงาน ทันทีที่เห็นน้ำหวานเดินจูงแฝดเข้ามา แววตาที่เคยดุดันก็เปลี่ยนเป็นประกายระยิบระยับ เขาโผเข้าหา... ไม่ได้หาเด็กๆ นะครับ แต่พุ่งไปหา "แม่" หวานของเด็กๆ ทันที! "หวาน! มาแล้วเหรอครับ" วิศรุตทำท่าจะคว้าเอวน้ำหวานเข้าไปกอดตามสัญชาตญาณ แต่ก็ต้องชะงักกึกเมื่อนึกขึ้นได้ว่ายังอยู่ในที่สาธารณะ "อ๊ะๆ... พี่รุตคะ เด็กๆ มองอยู่นะ" น้ำหวานหัวเราะคิกคักพลางดันอกเขาไว้ "เลม่อน มินนี่ สวัสดี 'ลุงรุต' สิลูก" "สวัสดีครับ/ค่ะ ลุงรุต" เด็กแฝดพนมมือไหว้อย่างน่าเอ็นดู วิศรุตย่อตัวลงมาฟัดแก้มเด็กๆ อย่างหมั่นเขี้ยว "ไงครับตัวป่วน... วันนี้มาคุมแม่หวานทำงานเหรอ ดีมาก เดี๋ยวลุงให้รางวัลเป็นไอศกรีมถังใหญ่เลย" แต่ในสายตาพนักงานที่เดินผ่านไปมา ภาพที่เห็นคือ "ท่านประธานบริหารกำลังหยอกล้อกับลูกน้อยและภรรยา" อย่างอบอุ่น ข่าวลือเรื่องซุกลูกจึงแพร่กระจายไปทั่วตึกไวกว่าความเร็วแสง ในห้องประชุมผู้บริหารที่บรรยากาศกำลังเคร่งเครียด น้ำหวานนั่งเคียงข้างวิศรุตโดยมีเลม่อนกับมินนี่นั่งเล่นระบายสีเงียบๆ อยู่ที่โต๊ะเล็กมุมห้อง "ผมขอสรุปเรื่องข่าวลือไร้สาระในบริษัทช่วงนี้นะครับ" วิ

หลังจากพิมพรยอมใจอ่อนนอนเฝ้าไข้ที่โซฟาจนเช้า แสงแดดอ่อน ๆ เริ่มสาดส่องเข้ามาในเพนท์เฮาส์หรู ตุลที่แกล้งป่วยจนอิ่มอกอิ่มใจค่อย ๆ ขยับตัวลุกขึ้นมองร่างบางที่นอนขดตัวอยู่บนโซฟาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกบางอย่าง เขาเดินไปหยิบผ้าห่มที่หล่นลงพื้นมาคลุมให้เธอเบา ๆ พิมพรขยับตัวตื่นขึ้นมาด้วยอาการงัวเงีย พอเห็นหน้าตุลเธอก็รีบเด้งตัวขึ้นทันที “คุณทนาย! เป็นยังไงบ้างคะ ไข้ลดหรือยัง?” มือเรียวสวยเอื้อมไปแตะหน้าผากคนตรงหน้าด้วยความชินชิน แต่ครั้งนี้ตุลไม่ได้หลบ เขาจับมือเธอไว้แน่นแล้วดึงให้เธอนั่งลงสบตากับเขานิ่ง ๆ “ผมหายแล้วครับ... หายตั้งแต่เห็นคุณยอมมานอนเฝ้าผมทั้งคืนแบบนี้” ตุลเอ่ยเสียงนุ่ม แววตาขี้เล่นหายไปเหลือเพียงความจริงจัง “หายแล้วก็ดีค่ะ... งั้นพิมกลับห้องก่อนนะคะ จะได้รีบไปเตรียมตัวทำงาน” พิมพรพยายามจะชักมือกลับเพราะเริ่มทำตัวไม่ถูกกับบรรยากาศที่เปลี่ยนไป “พิมครับ...” ตุลเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่ทำให้พิมพรต้องหยุดฟัง “ที่ผ่านมา... ผมหาห้องให้คุณ ช่วยเหลือคุณเรื่องคดี เอาเครื่องครัวมาวางในห้องคุณเพื่อหาเรื่องมากินข้าวด้วย แล้วยังแกล้งป่วยเพื่อให้คุณมาดูแลแบบนี้... คุณคิดว่า