Novel-novel oleh ลาเต้หวานมัน

เวลาเดียวกันนี้ธันวาซื้ออาหารมาทานที่ห้องขนมผิง ธันวาแกะถุงอาหารวางลงบนโต๊ะพลางพูดคุยเรื่องแผนการในอนาคตด้วยสีหน้ามีความสุข โดยไม่ทันสังเกตแววตาของเพื่อนสนิทที่นั่งอยู่ตรงข้ามเลยสักนิด “ผิง... ฉันคิดว่าถ้ากลับมาจากอเมริกาคราวนี้ ฉันจะขอน้ำตาลแต่งงานเลย แกคิดว่าไง?” ธันวาเงยหน้าขึ้นมองขนมผิงด้วยสายตาลึกซึ้งที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง ขนมผิงชะงักไปครู่หนึ่ง ช้อนในมือแทบร่วงหลุดจากมือ ความรู้สึกเจ็บจี๊ดแล่นพล่านไปทั่วอกจนขอบตาเริ่มร้อนผ่าว เธอต้องพยายามก้มหน้าลงเพื่อซ่อนน้ำตาที่กำลังจะไหล แล้วสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อกดความเสียใจที่แทบจะระเบิดออกมา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นปั้นยิ้มกว้างที่ไปไม่ถึงดวงตา ”ฉันไม่รู้หรอก... เรื่องแบบนี้มันอยู่ที่คนสองคน" ขนมผิงตอบด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้ปกติที่สุด "อีกอย่าง... นายกับน้ำตาลยังไม่ได้ลองคบกันในฐานะแฟนจริงๆ จังๆ เลยนะ นี่ยังไม่รวมถึงเรื่องที่น้ำตาล...” เธอหยุดคำพูดไว้แค่นั้น เพราะไม่อยากทำลายความหวังของเพื่อน ”นั่นสินะ แต่ฉันมั่นใจว่าน้ำตาลต้องรอฉันแน่ๆ” ธันวายิ้มกว้างอย่างคนหลงรัก “งั้นเอางี้ผิง... แกอยู่ทางนี้ แกก็คอยช่วยกันผู้ชายที่เข้ามาจีบน้ำตาล

เย็นวันนั้น น้ำตาลลงมาช่วยป้าภาเตรียมมื้อค่ำตามปกติ แต่จังหวะที่ป้าภาเดินไปหยิบของในโกดังหลังบ้าน ไอ้แตมที่เพิ่งกลับจากส่งเอกสารก็เดินร่าเริงเข้ามาในครัวพอดี "หูยยย คุณน้ำตาลครับ กลิ่นหอมจมูกทะลุครัวเลย วันนี้ทำอะไรครับเนี่ย" ไอ้แตมชะโงกหน้าดูหม้อแกงพลางฉีกยิ้มกว้าง "ต้มจืดเต้าหู้หมูสับค่ะพี่แตม ของโปรดคุณเพลิงเขาแหละ ตาลลองทำดูไม่รู้จะถูกปากเจ้าหนี้จอมบงการหรือเปล่า" น้ำตาลพูดปนขำ แววตาดูสดใสขึ้นกว่าวันแรกๆ มาก "โถ่ คุณน้ำตาลทำอะไรนายก็กินเรียบหมดแหละครับ เชื่อผมเถอะ... พักนี้นายดูอารมณ์ดีแปลกๆ สงสัยจะได้ 'ยาดี' คอยแก้เครียด" ไอ้แตมขยิบตาแซวอย่างล้อเลียน ทำเอาน้ำตาลหน้าร้อนผ่าว "ยาดีอะไรคะพี่แตม... ตาลก็แค่คนอาศัย" "อาศัยอยู่ในใจนายหรือเปล่าครับ ฮิ้วววว..." "ไอ้แตม!!!" เสียงตวาดก้องกังวานมาจากหน้าประตูครัว ทำเอาไอ้แตมสะดุ้งตัวลอยจนเกือบตกเก้าอี้ เพลิงยืนกอดอกพิงกรอบประตู แววตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่ลูกน้องคนสนิทอย่างกับจะยิงทิ้งตรงนั้น "นะ... นาย! มาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ" ไอ้แตมหน้าซีดเผือด "มาทันเห็นมึงยืนระริกระรี้กับลูกหนี้กูไง! มึงไม่มีงานทำเหรอไอ้แตม ว่างมากนักใช่ไหม รถน่ะล

เอกสารสำคัญหลายฉบับปลิวว่อนลงสู่พื้นราวกับใบไม้ร่วงเมื่อถูกมือหนาของเพลิงปัดทิ้งอย่างไม่ใยดี เสียงวัตถุกระทบพื้นดังสนั่นโถงห้องทำงานกว้าง แต่กลับไม่มีใครกล้าเข้ามาแทรกแซงความเดือดดาลที่ปนเปไปด้วยความปรารถนาของมาเฟียหนุ่ม น้ำตาลเบิกตาโพร่ง ร่างบางถูกอุ้มลอยวืดขึ้นก่อนจะถูกวางลงบนโต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็งตัวใหญ่ ความเย็นกระด้างของผิวไม้ปะทะกับแผ่นหลังบางลอดผ่านเนื้อผ้าเดรสตัวสวยทำให้น้ำตาลสั่นสะท้านไปทั้งตัว "คุณเพลิง! อย่าค่ะ... นี่มันห้องทำงาน... อื้อ!" คำประท้วงถูกกลืนหายไปเมื่อริมฝีปากหยักลึกของเพลิงบดเบียดลงมาอย่างรุนแรงและเอาแต่ใจ มันไม่ใช่จูบที่อ่อยโยนเหมือนเมื่อเช้า แต่มันคือจูบที่เต็มไปด้วยโทสะและความต้องการครอบครองอย่างเบ็ดเสร็จ ลิ้นร้อนรุกรานเข้าไปกวาดต้อนความหวานในโพรงปากบางอย่างจาบจ้วง จนนน้ำตาลหายใจติดขัด สมองขาวโพลนไปชั่วขณะ มือหนาข้าหนึ่งรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอตรึงไว้เหนือหัว ส่วนอีกข้างก็เริ่มรุกรานซุกซนเข้าไปใต้กระโปรงเดรสตัวสั้น สัมผัสร้อนระอุที่จงใจลากผ่านผิวต้นขาด้านในทำให้น้ำตาลบิดเร่าด้วยความสยิวที่ปนเปไปกับความหวาดกลัว "คุณ... คุณมันบ้าอำนาจ... ฮึก..." เธอพยา

เพลิงนั่งจิบกาแฟอ่านหนังสือพิมพ์ด้วยท่าทางนิ่งสงบผิดปกติ จน ไอ้แตม ที่ยืนอยู่ข้างๆ เริ่มสะกิด ป้าภา ให้ดูอาการเจ้านาย ทันทีที่น้ำตาลเดินลงมาในชุดเดรสที่เพลิงบังคับซื้อให้เมื่อวาน เพลิงก็ละสายตาจากหนังสือพิมพ์ทันที สายตาคมกริบไล่สำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนจะกระตุกยิ้มที่มุมปาก "มาช้าจังนะ... มานั่งนี่สิ" เพลิงตบเก้าอี้ข้างตัว "ตาลนั่งตรงนั้นก็ได้ค่ะ" น้ำตาลชี้ไปที่ที่นั่งฝั่งตรงข้าม "ฉันสั่งให้มานั่งตรงนี้!" เพลิงกดเสียงต่ำจนน้ำตาลต้องเดินมานั่งข้างๆ อย่างเลี่ยงไม่ได้ ป้าภาเดินเข้ามายิ้มๆ พลางวางถาดโจ๊ก "ทานเยอะๆ นะคะคุณน้ำตาล คุณเพลิงกำชับป้าใหญ่เลยค่ะว่าต้องอุ่นให้ร้อนพอดีเป๊ะ" "ป้าภาครับ... ผมแค่ไม่อยากให้ของที่ไอ้แตมลำบากไปซื้อมามันเสียรสชาติเฉยๆ" เพลิงรีบขัดขึ้นมาหน้าตาย ก่อนจะหันไปทางไอ้แตม "ไอ้แตม... พรุ่งนี้มึงไม่ต้องเตรียมรถให้น้ำตาลนะ ต่อไปนี้นางจะไปไหนฉันจะเป็นคนไปรับไปส่งเอง!" "อ้าว... นายครับ งานที่บริษัทล่ะครับ?" ไอ้แตมถามหน้าซื่อ "กูจัดการได้! มึงมีหน้าที่ทำตามคำสั่งก็พอ!" เพลิงหันไปตักขิงใส่ชามโจ๊กให้น้ำตาล "กินซะ... แล้วจำไว้ว่าต่อจากนี้ไป เธออยู่ในสายตาฉันตลอด

แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาในห้องนอนกว้าง น้ำตาล ค่อยๆ ลืมตาขึ้นด้วยความรู้สึกหนักอึ้งไปทั้งตัว พอจะขยับกายก็พบว่าวงแขนแกร่งของใครบางคนยังกอดก่ายเอวเธอไว้แน่นไม่ยอมปล่อย เธอหันไปมองใบหน้าคมเข้มที่กำลังหลับสนิท... ตอนหลับเขาดูไม่มีพิษสงเหมือนเสือที่กำลังพักผ่อน แต่น่าแปลกที่พอนึกถึงสัมผัสที่รุนแรงแต่อ่อนโหยหาเมื่อคืน หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นผิดจังหวะขึ้นมาเสียดื้อๆ "จะจ้องอีกนานไหม... หรือติดใจ?" เสียงทุ้มพร่าดังขึ้นทั้งที่เจ้าตัวยังหลับตา น้ำตาลสะดุ้งสุดตัวพยายามจะดีดตัวหนี แต่เพลิงกลับกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นจนหน้าอกเธอแนบชิดกับแผงอกเปลือยเปล่าของเขา "ปล่อยค่ะ! เช้าแล้ว ตาลจะไปช่วยป้าภาในครัว" "ไม่ต้องไป!" เพลิงลืมตาขึ้นจ้องมองยัยเด็กดื้อในอ้อมแขน สายตาเขาดูวูบไหวไปครู่หนึ่งก่อนจะเปลี่ยนเป็นเย็นชาตามสไตล์มาเฟียปากแข็ง "นอนเฉยๆ ไปเถอะ เมื่อคืนเธอ 'ถูกใช้งาน' หนักขนาดนั้น เดี๋ยวจะไปเป็นลมคาครัวให้ป้าภาตกใจเปล่าๆ" "คุณเพลิง! ใครกันแน่ที่ใช้งานฉันหนัก พูดให้มันดีๆ นะคะ!" น้ำตาลหน้าร้อนผ่าว "หึ... ปากดีแบบนี้แสดงว่าแรงยังเหลือ" เพลิงหยัดกายขึ้นนั่ง พลางคว้าเสื้อคลุมมาสวมแบบลวกๆ "

สัมผัสที่เคยรุนแรงจากโทสะเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความโหยหาที่ดุดันจนน้ำตาลแทบตั้งตัวไม่ติด เพลิงบดจูบลงไปซ้ำๆ ราวกับจะประทับตราจองจำริมฝีปากบางนี้ไว้ไม่ให้ไปแย้มยิ้มให้ใครหน้าไหนอีก เสียงสะอื้นไห้ที่เคยดังระงมค่อยๆ ถูกกลืนหายไปแทนที่ด้วยเสียงลมหายใจที่สอดประสานกันอย่างรวดเร็ว "คุณ... คุณเพลิง ตาลเจ็บ..." น้ำตาลครางประท้วงเสียงสั่นพร่า เมื่อมือหนารุกรานเข้าไปใต้สาบเสื้อที่ยังหลุดลุ่ยจากการลองชุดที่ห้าง ความเย็นของผิวกายสาวที่ปะทะกับฝ่ามือร้อนระอุทำให้น้ำตาลสั่นสะท้านไปทั้งสรรพางค์กาย "เจ็บก็จำไว้! จำไว้ว่าร่างกายนี้มันเป็นของใคร!" เพลิงสบถชิดใบหูขาวสะอาด ก่อนจะซุกไซ้ซอกคอระหง ขบเม้มจนเกิดรอยรักสีกุหลาบเข้มทับถมรอยเดิมที่ยังไม่ทันจางหาย เขาไม่สนว่าเธอจะเพิ่งหายป่วย หรือหัวใจเธอจะบอบช้ำเพียงใด ในนาทีนี้ความแค้นและความหึงหวงมันบดบังตาจนเขากลายเป็นปีศาจร้ายที่ต้องการเพียงการสยบยอม ชุดนอนแบรนด์เนมราคาแพงที่เขาเพิ่งซื้อให้ถูกกระชากออกอย่างไม่ใยดี จนกระดุมหลุดกระเด็นไปคนละทิศละทาง เพลิงจ้องมองความงดงามเบื้องหน้าที่กำลังสั่นระริกด้วยสายตาที่ลุกโชนไปด้วยไฟตัณหา เขาไม่รอช้าที่จะรวบข้อมือทั้งสองข

หลายวันต่อมาช่วงเย็นศรัณย์กลับมาถึงคอนโด บรรยากาศในห้องยังคงตึงเครียด มะปรางทำเพียงแค่จัดเสื้อผ้าใส่ตู้เพื่อเลี่ยงการสบตากับร่างสูงที่เพิ่งก้าวเข้ามาในห้อง ศรัณย์มองแผ่นหลังบางที่ดูเย็นชาใส่เขาแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจยาว เขาเดินเข้าไปหาแล้วกางแขนสวมกอดเธอจากทางด้านหลังทันที "ปล่อยค่ะ... ปรางมีงานต้องทำ" มะปรางบอกเสียงเรียบ แต่ไม่ได้ดิ้นรนขัดขืนรุนแรงนัก "ไม่ปล่อยครับ... พี่รู้ว่าพี่ผิด พี่ละเลยปรางมาหลายวันเพราะเคสผ่าตัดด่วน" ศรัณย์ซุกหน้าลงที่ซอกคอหอมกรุ่น "พี่ขอโทษนะครับที่ปล่อยให้เมียหมอต้องเหงา พี่เตรียมสำนึกผิดไว้แล้วนะ" "สำนึกผิดยังไงคะ?" มะปรางถามประชด แต่ใจเริ่มอ่อนลงเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกอดที่แสนอ้อน "เย็นนี้ พี่จองร้านอาหารบรรยากาศดีๆ ไว้ พี่อยากพาปรางไปเปลี่ยนบรรยากาศ ไปทานของอร่อยๆ กันสองคน... นะครับ ไปกับพี่นะ" ศรัณย์พยายามเกลี้ยกล่อม เขาตั้งใจจะเก็บเรื่องที่นัด พร้อมพงษ์ ไว้เป็นเซอร์ไพรส์ที่ร้าน เพราะอยากเห็นรอยยิ้มที่สดใสที่สุดของเธอตอนที่ได้เจอพ่อ มะปรางถอนหายใจออกมา "แค่ไปทานข้าวเฉยๆ ใช่ไหมคะ?" "ครับ... แค่เราสองคน แล้วพี่มีของขวัญชิ้นพิเศษจะมอบให้ปรางที่ร้าน

ศรัณย์เดินกลับมาด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง เขาหยุดยืนอยู่ที่หน้าประตู มองผ่านช่องกระจกเข้าไปเห็นมะปรางกำลังกุมมือพร้อมพงษ์อยู่ ทั้งคู่ดูมีความสุขและผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ความอบอุ่นที่แผ่ออกมาทำให้ศรัณย์รู้สึกผิดจับใจที่เคยปล่อยให้ภรรยาต้องเผชิญกับความโดดเดี่ยวเขานึกถึงบทสนทนาที่ก้องภพเคยระบายออกมาอีกครั้ง... “ทำไมคุณถึงยังรักแต่มัน... พร้อมพงษ์! “และคำสั่งเสียของพัชรา ”ก้องภพไม่ใช่พ่อของมะปราง พ่อของเธอ ชื่อ พร้อมพงษ์ “ มันดังวนเวียนอยู่ในหัวของเขาศรัณย์กำผลแล็บในมือแน่น แววตาของมะปรางกับพร้อมพงษ์ที่เหมือนกันราวกับถอดพิมพ์นั้นมันชัดเจนเกินกว่าจะปฏิเสธได้'ปราง... พี่ขอโทษที่มองไม่เห็นความจริงตรงหน้า พี่มัวแต่ไปปกป้องคนอื่นจนเกือบเสียเพชรแท้ในมือไป ต่อจากนี้ไม่ว่าความจริงเรื่องสายเลือดจะเป็นยังไง พี่จะปกป้องปรางกับครอบครัวที่แท้จริงของปรางเอง'ศรัณย์สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะตัดสินใจเปิดประตูเข้าไป เพื่อทำหน้าที่ 'สามี' ที่ดีอย่างที่ควรจะเป็นมานานแล้วศรัณย์ค่อยๆ เปิดประตูเข้าไปในห้องพักของมะปราง เขายังเห็น พร้อมพงษ์ นั่งอยู่ที่เดิม ทั้งคู่กำลังคุยกันเรื่องสัพเพเหระ แต่บรรยากาศก

ศรัณย์เดินกลับมาด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง เขาหยุดยืนอยู่ที่หน้าประตู มองผ่านช่องกระจกเข้าไปเห็นมะปรางกำลังกุมมือพร้อมพงษ์อยู่ ทั้งคู่ดูมีความสุขและผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ความอบอุ่นที่แผ่ออกมาทำให้ศรัณย์รู้สึกผิดจับใจที่เคยปล่อยให้ภรรยาต้องเผชิญกับความโดดเดี่ยวเขานึกถึงบทสนทนาที่ก้องภพเคยระบายออกมาอีกครั้ง... “ทำไมคุณถึงยังรักแต่มัน... พร้อมพงษ์! “และคำสั่งเสียของพัชรา ”ก้องภพไม่ใช่พ่อของมะปราง พ่อของเธอ ชื่อ พร้อมพงษ์ “ มันดังวนเวียนอยู่ในหัวของเขาศรัณย์กำผลแล็บในมือแน่น แววตาของมะปรางกับพร้อมพงษ์ที่เหมือนกันราวกับถอดพิมพ์นั้นมันชัดเจนเกินกว่าจะปฏิเสธได้'ปราง... พี่ขอโทษที่มองไม่เห็นความจริงตรงหน้า พี่มัวแต่ไปปกป้องคนอื่นจนเกือบเสียเพชรแท้ในมือไป ต่อจากนี้ไม่ว่าความจริงเรื่องสายเลือดจะเป็นยังไง พี่จะปกป้องปรางกับครอบครัวที่แท้จริงของปรางเอง'ศรัณย์สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะตัดสินใจเปิดประตูเข้าไป เพื่อทำหน้าที่ 'สามี' ที่ดีอย่างที่ควรจะเป็นมานานแล้วศรัณย์ค่อยๆ เปิดประตูเข้าไปในห้องพักของมะปราง เขายังเห็น พร้อมพงษ์ นั่งอยู่ที่เดิม ทั้งคู่กำลังคุยกันเรื่องสัพเพเหระ แต่บรรยากาศก

ที่หน้าเคาน์เตอร์พยาบาล ศรัณย์ยืนมองแฟ้มประวัติคนไข้ในมือด้วยความรู้สึกหน่วงในอก เขาเพิ่งเดินออกมาจากห้องของ แจน ที่เพิ่งอาละวาดว่าปวดหัวแทบระเบิด แต่ผลสแกนสมองและสัญญาณชีพทุกอย่างกลับปรกติจนน่าสงสัยแต่เมื่อเขาหันไปมองห้องฝั่งตรงข้าม... ห้องของ มะปราง ภรรยาของเขาที่นอนให้น้ำเกลือด้วยใบหน้าซีดเซียว ผลตรวจเลือดระบุชัดเจนว่าเธอมีภาวะอักเสบในกระเพาะอาหารอย่างรุนแรงและความดันต่ำจนน่ากลัว'ที่ผ่านมา... ปรางป่วยขนาดนี้ แต่ผมกลับบอกว่าเธอเรียกร้องความสนใจ ในขณะที่ผมประคบประหงมคนที่ไม่ได้เป็นอะไรเลยอย่างแจนงั้นเหรอ?'ศรัณย์กำลังจะเปิดประตูเข้าไปหามะปราง แต่เขาต้องชะงักเมื่อเห็นว่ามีแขกมาเยี่ยมก่อนแล้ว พร้อมพงษ์ ในชุดคนไข้ที่อาการเริ่มดีขึ้น นั่งอยู่ข้างเตียงมะปราง เขากำลังลูบมือเธอเบาๆ ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความอาทรมะปราง ยิ้มบางๆ แววตาดูมีความสุขอย่างที่ศรัณย์ไม่ได้เห็นมาหลายวันหลังจากฮันนีมูน "ขอบคุณนะคะคุณอาที่มาเยี่ยม ปรางรู้สึกดีขึ้นเยอะเลยค่ะพอเห็นหน้าคุณอา""อาเห็นหนูป่วยแบบนี้ อาใจไม่ดีเลย... พักผ่อนเยอะๆ นะมะปราง หนูเหมือน... เหมือนคนสำคัญของอามากจริงๆ" ‘พัชรา ภาพวันวานเก่าๆผุดขึ้นม

บรรยากาศหลังงานวิวาห์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งปีควรจะเต็มไปด้วยความสุข แต่ทว่าภายในใจของ มะปราง กลับเริ่มรู้สึกถึงลมหนาวที่พัดเข้ามาอย่างเงียบเชียบ ทริปฮันนีมูนที่สวิตเซอร์แลนด์จบลงพร้อมกับภารกิจ "ปั๊มทายาท" ที่ศรัณย์ตั้งใจนักหนา แต่เมื่อกลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริง ความวุ่นวายในโรงพยาบาลก็ดึงตัวคุณหมอหนุ่มให้ห่างออกไปทีละน้อย ณ โรงพยาบาล ศิริมานนท์ ในบ่ายวันหนึ่งที่แสงแดดจ้า นพ.มานพ และแพทย์หญิง มาลินี พ่อและแม่ของศรัณย์ เดินทางมาตรวจสุขภาพตามนัด ระหว่างที่กำลังเดินผ่านโถงต้อนรับ สายตาของมานพก็สะดุดเข้ากับร่างสูงโปร่งของบุรุษวัยกลางคนที่มีบุคลิกสง่างามและดูคุ้นตาอย่างประหลาด "นั่น... พร้อมพงษ์ใช่ไหม?" มานพเอ่ยทักด้วยความไม่แน่ใจ พร้อมพงษ์ ชะงักเท้าก่อนจะหันมามอง เมื่อเห็นว่าเป็นเพื่อนเก่าที่ไม่ได้เจอกันมานานนับสิบปีรอยยิ้มบางๆ ก็ปรากฏขึ้น "มานพ... มาลินี ไม่คิดเลยว่าจะได้เจอที่นี่" ทั้งสามคนปลีกตัวมานั่งคุยกันในมุมสงบ บทสนทนาเริ่มต้นด้วยเรื่องสารทุกข์สุกดิบตามประสาเพื่อนเก่า จนกระทั่งมานพเอ่ยถึงชื่อที่ทำให้หัวใจของพร้อมพงษ์เหมือนหยุดเต้น "สบายดีไหม พร้อมพงษ์... แล้วทางนั้น

หลังแต่งงานได้1วัน ศรัณย์ กับมะปราง ยังนอนค้าง ที่คฤหาสน์แสงจันทร์ บ้านรัตนเวทต์ ที่ห้องอาหารเช้าของคฤหาสน์ 3 หนุ่มเจ้าบ่าวหมาดๆ นั่งทานกาแฟกันอยู่ โดยมีคุณหญิงยายแสงจันทร์นั่งยิ้มกริ่มดูหลานๆ "โอ๊ย... เมื่อคืนเพลียจริงๆ ครับคุณยาย มิ้นเขาชวนคุยเรื่องทริปฮันนีมูนที่มัลดีฟส์ทั้งคืน ผมว่ากลับมาคราวนี้ คุณยายเตรียมตัดชุดรับขวัญเหลนชายได้เลยครับ" ธีร์แกล้งยักคิ้วให้ศรัณย์ ธัช จิบกาแฟหน้านิ่งแต่แฝงความกวน "มัลดีฟส์มันใกล้ไปมั้งธีร์... ฉัรกะจะพามณีรินไปยุโรปสักเดือน กะว่ากลับมาหลานคุณยายต้องได้สัญชาติยุโรปติดมาด้วยแน่ๆ" ศรัณย์ เริ่มนั่งไม่ติดที่ หูผึ่งทันที "พวกมึงจะรีบไปไหนกันวะ? งานการไม่ทำกันรึไง" ธีร์ยิ้ม"งานน่ะทำเมื่อไหร่ก็ได้เพื่อน... แต่ 'หลานคนแรก' ของตระกูลเนี่ย ใครทำได้ก่อน คนนั้นชนะนะเว้ย หรือว่าหมอศรัณย์ฝีมือตกซะแล้ว?" ศรัณย์ วางแก้วดัง “ปัง!"ใครบอกมึงว่ากูตก! ปราง... เก็บกระเป๋าเดี๋ยวนี้ พี่จองตั๋วไปสวิตเซอร์แลนด์เที่ยวบินที่เร็วที่สุดไว้แล้ว เราจะไปฮันนีมูนกันคืนนี้เลย!" ขณะอยู่บนเครื่องบินมะปราง นั่งมองศรัณย์ที่เอาแต่เช็กตาราง "วันไข่ตก" ในไอแพดด้วยท่าทางจริงจ

ภายในห้องสวีทสุดหรูของคฤหาสน์อัศวธารากุล หลังจบงานเลี้ยงอันเหนื่อยล้า วิศรุตในสภาพที่ถอดสูทออกเหลือเพียงเชิ้ตสีขาวที่ปลดกระดุมลงสองสามเม็ด เดินเข้าไปสวมกอดน้ำหวานที่กำลังง่วนอยู่กับการเช็ดเครื่องสำอางหน้ากระจก “หวานครับ... พี่ว่าเราไปฮันนีมูนที่ปารีสแล้วต่อด้วยสวิตเซอร์แลนด์ดีไหม พี่จองที่พักแบบส่วนตัวสุดๆ ไว้แล้วนะ จังหวะนี้แหละดีที่สุดเพราะเจ้าภรตมันบินมาไทยพอดี ทางสะดวกเราเลยล่ะ” วิศรุตกระซิบชิดใบหูพลางสูดดมความหอมจากซอกคอเมียหมาดๆ น้ำหวานหัวเราะเบาๆ “พี่รุตคะ... แผนสูงจริงๆ นะคะ แต่อย่างที่หวานบอก หวานยังไม่อยากทิ้งงานยาวขนาดนั้น หวานยังอยากทำโปรเจกต์บัญชีปีนี้ให้เสร็จก่อน และที่สำคัญ... หวานยังรู้สึกว่าตัวเองยังทำหน้าที่ ‘เมีย’ ได้ไม่ดีพอเลย ดูสิคะ ขนาดหัดทำกับข้าวมาตั้งนาน หวานยังทำไม่เก่งเท่าที่ตั้งใจเลย” วิศรุตหมุนตัวน้ำหวานให้หันกลับมาสบตา แววตาเขาเต็มไปด้วยความรัก “หวานจะเก่งไปถึงไหนครับ สำหรับพี่ แค่หวานมานั่งกินข้าวด้วย พี่ก็อิ่มใจจะแย่แล้ว ฝีมือหวานน่ะเปิดภัตตาคารได้เลยนะ โดยเฉพาะขนมพวกนั้น... จากที่พี่ไม่เคยชอบกินของหวาน ตอนนี้พี่เสพติดขนมฝีมือหวานจนโงหัวไม่ขึ้นแล้วคร

หลังงานแต่งงานของมะปรางกับศรัณย์ได้ไม่ถึงเดือน โรงแรม 6 ดาว อัศวธารากุล ของภาคิน ถูกเนรมิตให้กลายเป็นวิมานสีขาวครีมสลับทอง เพื่อต้อนรับงานวิวาห์สุดยิ่งใหญ่ระหว่าง วิศรุต อนันตไพศาล และ บงกชรัตน์ (น้ำหวาน) รัตนเวทต์ หลังจากที่ทั้งคู่พากันไปทำบุญใหญ่ให้นพดลและบรรพบุรุษเพื่อล้างอาถรรพ์ 20 ปีจนหมดสิ้น วิศรุต ในชุดสูทเจ้าบ่าวสีครีมยืนโดดเด่นอยู่กลางโถงจัดเลี้ยง โดยมี ภรต น้องชายที่บินตรงมาจากลอนดอนยืนอยู่ข้างๆ สองพี่น้องตระกูล อนันตไพศาล ในชุดสูทเต็มยศกลายเป็นเป้าสายตาของสาวๆ ทั้งงานที่พากันซุบซิบถึงความหล่อระดับ เบ้าหน้าฟ้าประทาน "ไอ้รต... แกมองหาใครวะ ตั้งแต่มาถึงงานแกดูไม่ค่อยมีสมาธิเลยนะ" วิศรุตแกล้งแซวน้องชายพลางจัดเนกไทให้เข้าที่ "เปล่าครับพี่รุต... ผมแค่คิดว่าถ้า เมรี มาด้วย งานนี้คงจะสมบูรณ์แบบกว่านี้" ภรตตอบเสียงเรียบ แต่แววตาหม่นลงเมื่อนึกถึงน้ำตาลที่ปฏิเสธไม่ยอมมาเมืองไทยพร้อมเขา "เอาน่า... เดี๋ยวเสร็จงานแกก็บินกลับไปหาเขาแล้วนี่หว่า" วิศรุตตบไหล่น้องชาย "ดูพี่ดิ... กว่าจะพายัยแมวเปรี้ยวเข้าเส้นชัยได้ พี่เกือบตายไปหลายรอบ วันนี้พี่เลยอยากให้ออกมาดีที่สุด" ในขณะนั้นเอง น้ำห

ณ ห้องอาหารสุดหรูของโรงแรม อัศวธารา ที่ตอนนี้ เจ้าของโรงแรมอย่าง ภาคิน สั่งปิดโซนพิเศษเพื่อให้น้องเขยอย่างศรัณย์ที่เพิ่งออกจากโรงพยาบาลได้มานั่งฉลองเตรียมงานแต่งครั้งที่สาม พร้อมหน้าพร้อมตาแก๊งเพื่อนซี้ ทั้งธัช ธีร์ และวิศรุต "พวกมึงไม่ต้องอิจฉาหรอกนะ โดยเฉพาะไอ้ธัช ไอ้ธีร์... เมียพวกมึงยังไม่ท้องใช่ไหมล่ะ" ศรัณย์เอ่ยพลางยกแก้วน้ำส้มขึ้นจิบเบาๆ แววตาเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ "แต่มะปรางน่ะ... 3 เดือนแล้วโว้ย! แซงหน้าพวกมึงไปไกล" "เออ! ยอมรับว่ามึงไวไอ้หมอ" วิศรุต เบรกแรงพลางเทน้ำใส่แก้ว "แล้วมึงจะตั้งชื่อลูกว่าอะไรนะ 'ศรัณย์วริศ' เหรอ แล้วถ้าเกิดท้องนี้ลูกมึงเป็นผู้หญิงล่ะไอ้หมอ มึงจะทำยังไง" "ผู้ชายเว้ย! กูบอกแล้วไงว่าคนนี้ผู้ชาย" ศรัณย์ยืนยันเสียงแข็งหน้าตาย "กูหมายถึงท้องสองน่ะ! ถ้าคนต่อไปเป็นผู้หญิงล่ะ" วิศรุตเซ้าซี้ต่อ ศรัณย์นิ่งคิดไปครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มมุมปาก "ถ้าลูกสาวเหรอ... ก็คง 'วริศรา' หรือไม่ก็ 'ศรัณย์รัตน์' มั้ง ฟังดูเพราะดีออก" "เฮ้ย! ไม่ได้ๆ 'วริศรา' นี่กูจองแล้ว!" วิศรุตโพล่งขึ้นมาจนคนทั้งโต๊ะหันมอง "ชื่อนี้กูเล็งไว้ให้ลูกสาวกูในอนาคต มึงห้ามแย่งนะไอ้หมอ" "โอ๊ยยย! ไ

หลายวันต่อมาวิศรุตที่ยืนรออยู่หน้าห้องทำงาน ทันทีที่เห็นน้ำหวานเดินจูงแฝดเข้ามา แววตาที่เคยดุดันก็เปลี่ยนเป็นประกายระยิบระยับ เขาโผเข้าหา... ไม่ได้หาเด็กๆ นะครับ แต่พุ่งไปหา "แม่" หวานของเด็กๆ ทันที! "หวาน! มาแล้วเหรอครับ" วิศรุตทำท่าจะคว้าเอวน้ำหวานเข้าไปกอดตามสัญชาตญาณ แต่ก็ต้องชะงักกึกเมื่อนึกขึ้นได้ว่ายังอยู่ในที่สาธารณะ "อ๊ะๆ... พี่รุตคะ เด็กๆ มองอยู่นะ" น้ำหวานหัวเราะคิกคักพลางดันอกเขาไว้ "เลม่อน มินนี่ สวัสดี 'ลุงรุต' สิลูก" "สวัสดีครับ/ค่ะ ลุงรุต" เด็กแฝดพนมมือไหว้อย่างน่าเอ็นดู วิศรุตย่อตัวลงมาฟัดแก้มเด็กๆ อย่างหมั่นเขี้ยว "ไงครับตัวป่วน... วันนี้มาคุมแม่หวานทำงานเหรอ ดีมาก เดี๋ยวลุงให้รางวัลเป็นไอศกรีมถังใหญ่เลย" แต่ในสายตาพนักงานที่เดินผ่านไปมา ภาพที่เห็นคือ "ท่านประธานบริหารกำลังหยอกล้อกับลูกน้อยและภรรยา" อย่างอบอุ่น ข่าวลือเรื่องซุกลูกจึงแพร่กระจายไปทั่วตึกไวกว่าความเร็วแสง ในห้องประชุมผู้บริหารที่บรรยากาศกำลังเคร่งเครียด น้ำหวานนั่งเคียงข้างวิศรุตโดยมีเลม่อนกับมินนี่นั่งเล่นระบายสีเงียบๆ อยู่ที่โต๊ะเล็กมุมห้อง "ผมขอสรุปเรื่องข่าวลือไร้สาระในบริษัทช่วงนี้นะครับ" วิ

หลังจากพิมพรยอมใจอ่อนนอนเฝ้าไข้ที่โซฟาจนเช้า แสงแดดอ่อน ๆ เริ่มสาดส่องเข้ามาในเพนท์เฮาส์หรู ตุลที่แกล้งป่วยจนอิ่มอกอิ่มใจค่อย ๆ ขยับตัวลุกขึ้นมองร่างบางที่นอนขดตัวอยู่บนโซฟาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกบางอย่าง เขาเดินไปหยิบผ้าห่มที่หล่นลงพื้นมาคลุมให้เธอเบา ๆ พิมพรขยับตัวตื่นขึ้นมาด้วยอาการงัวเงีย พอเห็นหน้าตุลเธอก็รีบเด้งตัวขึ้นทันที “คุณทนาย! เป็นยังไงบ้างคะ ไข้ลดหรือยัง?” มือเรียวสวยเอื้อมไปแตะหน้าผากคนตรงหน้าด้วยความชินชิน แต่ครั้งนี้ตุลไม่ได้หลบ เขาจับมือเธอไว้แน่นแล้วดึงให้เธอนั่งลงสบตากับเขานิ่ง ๆ “ผมหายแล้วครับ... หายตั้งแต่เห็นคุณยอมมานอนเฝ้าผมทั้งคืนแบบนี้” ตุลเอ่ยเสียงนุ่ม แววตาขี้เล่นหายไปเหลือเพียงความจริงจัง “หายแล้วก็ดีค่ะ... งั้นพิมกลับห้องก่อนนะคะ จะได้รีบไปเตรียมตัวทำงาน” พิมพรพยายามจะชักมือกลับเพราะเริ่มทำตัวไม่ถูกกับบรรยากาศที่เปลี่ยนไป “พิมครับ...” ตุลเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่ทำให้พิมพรต้องหยุดฟัง “ที่ผ่านมา... ผมหาห้องให้คุณ ช่วยเหลือคุณเรื่องคดี เอาเครื่องครัวมาวางในห้องคุณเพื่อหาเรื่องมากินข้าวด้วย แล้วยังแกล้งป่วยเพื่อให้คุณมาดูแลแบบนี้... คุณคิดว่า

พิมพรย้ายเข้าไปอยู่ในเพนต์เฮาส์หรูที่ตุลอ้างว่าคนรู้จักปล่อยให้เช่าในราคา 5พัน โดยมีตุลช่วยเป็นธุระในการขนย้าย เธอกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ห้องครัวที่บัดนี้มีตู้เย็นขนาดใหญ่ เตาไฟฟ้า และเครื่องครัวครบชุดแบรนด์เนมราคาแพงตั้งอยู่อย่างสง่างาม ทั้งที่ตอนเธอมาดูห้องครั้งก่อนมันว่างเปล่าสนิท “คุณทนาย... วันนั้นที่พิมมาดู มันยังไม่มีเครื่องครัวนี่คะ แล้วพวกนี้มาจากไหน?” พิมพรหันไปถามตุลที่กำลังช่วยเธอยกกล่องเสื้อผ้าเข้ามา “อ้อ... ของผมเองครับ” ตุลตอบหน้าตายพลางปรับแว่นสายตาให้เข้าที่ “พอดีห้องผมมันแคบ แล้วผมก็คนขี้เกียจทำอาหาร เลยยกมาไว้ที่ห้องคุณ... ไหน ๆ เราก็อยู่ห้องติดกัน แถมคุณเองก็เป็นคน... เอ้อ... ประหยัด ผมเลยกะว่าจะขอฝากท้องกับคุณด้วยคน ถือว่าเป็นค่าเช่าเครื่องครัวพวกนี้ไงครับ” “นี่! คุณเห็นฉันงกขนาดนั้นเลยเหรอไงหะ!” พิมพรเท้าสะเอวมองค้อนวงใหญ่ “แล้วเครื่องครัวพวกนี้ราคาเป็นแสน ฉันทำกับข้าวให้คุณกินทั้งปีจะคุ้มค่าเสื่อมไหมเนี่ย” ตุลหัวเราะในลำคอ แววตาเจ้าเล่ห์สบตากับพิมพรตรง ๆ “คุ้มไม่คุ้มก็ต้องลองดูครับ แต่ถ้าคุณคิดค่าเหนื่อย... ผมอนุญาตให้คุณเบิกค่าวัตถุดิบจากกระเป๋าตังค์ผมได้ไม่อ