Novels by ลาเต้หวานมัน

ภายในห้องสวีทสุดหรูของคฤหาสน์อัศวธารากุล หลังจบงานเลี้ยงอันเหนื่อยล้า วิศรุตในสภาพที่ถอดสูทออกเหลือเพียงเชิ้ตสีขาวที่ปลดกระดุมลงสองสามเม็ด เดินเข้าไปสวมกอดน้ำหวานที่กำลังง่วนอยู่กับการเช็ดเครื่องสำอางหน้ากระจก “หวานครับ... พี่ว่าเราไปฮันนีมูนที่ปารีสแล้วต่อด้วยสวิตเซอร์แลนด์ดีไหม พี่จองที่พักแบบส่วนตัวสุดๆ ไว้แล้วนะ จังหวะนี้แหละดีที่สุดเพราะเจ้าภรตมันบินมาไทยพอดี ทางสะดวกเราเลยล่ะ” วิศรุตกระซิบชิดใบหูพลางสูดดมความหอมจากซอกคอเมียหมาดๆ น้ำหวานหัวเราะเบาๆ “พี่รุตคะ... แผนสูงจริงๆ นะคะ แต่อย่างที่หวานบอก หวานยังไม่อยากทิ้งงานยาวขนาดนั้น หวานยังอยากทำโปรเจกต์บัญชีปีนี้ให้เสร็จก่อน และที่สำคัญ... หวานยังรู้สึกว่าตัวเองยังทำหน้าที่ ‘เมีย’ ได้ไม่ดีพอเลย ดูสิคะ ขนาดหัดทำกับข้าวมาตั้งนาน หวานยังทำไม่เก่งเท่าที่ตั้งใจเลย” วิศรุตหมุนตัวน้ำหวานให้หันกลับมาสบตา แววตาเขาเต็มไปด้วยความรัก “หวานจะเก่งไปถึงไหนครับ สำหรับพี่ แค่หวานมานั่งกินข้าวด้วย พี่ก็อิ่มใจจะแย่แล้ว ฝีมือหวานน่ะเปิดภัตตาคารได้เลยนะ โดยเฉพาะขนมพวกนั้น... จากที่พี่ไม่เคยชอบกินของหวาน ตอนนี้พี่เสพติดขนมฝีมือหวานจนโงหัวไม่ขึ้นแล้วคร

หลังงานแต่งงานของมะปรางกับศรัณย์ได้ไม่ถึงเดือน โรงแรม 6 ดาว อัศวธารากุล ของภาคิน ถูกเนรมิตให้กลายเป็นวิมานสีขาวครีมสลับทอง เพื่อต้อนรับงานวิวาห์สุดยิ่งใหญ่ระหว่าง วิศรุต อนันตไพศาล และ บงกชรัตน์ (น้ำหวาน) รัตนเวทต์ หลังจากที่ทั้งคู่พากันไปทำบุญใหญ่ให้นพดลและบรรพบุรุษเพื่อล้างอาถรรพ์ 20 ปีจนหมดสิ้น วิศรุต ในชุดสูทเจ้าบ่าวสีครีมยืนโดดเด่นอยู่กลางโถงจัดเลี้ยง โดยมี ภรต น้องชายที่บินตรงมาจากลอนดอนยืนอยู่ข้างๆ สองพี่น้องตระกูล อนันตไพศาล ในชุดสูทเต็มยศกลายเป็นเป้าสายตาของสาวๆ ทั้งงานที่พากันซุบซิบถึงความหล่อระดับ เบ้าหน้าฟ้าประทาน "ไอ้รต... แกมองหาใครวะ ตั้งแต่มาถึงงานแกดูไม่ค่อยมีสมาธิเลยนะ" วิศรุตแกล้งแซวน้องชายพลางจัดเนกไทให้เข้าที่ "เปล่าครับพี่รุต... ผมแค่คิดว่าถ้า เมรี มาด้วย งานนี้คงจะสมบูรณ์แบบกว่านี้" ภรตตอบเสียงเรียบ แต่แววตาหม่นลงเมื่อนึกถึงน้ำตาลที่ปฏิเสธไม่ยอมมาเมืองไทยพร้อมเขา "เอาน่า... เดี๋ยวเสร็จงานแกก็บินกลับไปหาเขาแล้วนี่หว่า" วิศรุตตบไหล่น้องชาย "ดูพี่ดิ... กว่าจะพายัยแมวเปรี้ยวเข้าเส้นชัยได้ พี่เกือบตายไปหลายรอบ วันนี้พี่เลยอยากให้ออกมาดีที่สุด" ในขณะนั้นเอง น้ำห

ณ ห้องอาหารสุดหรูของโรงแรม อัศวธารา ที่ตอนนี้ เจ้าของโรงแรมอย่าง ภาคิน สั่งปิดโซนพิเศษเพื่อให้น้องเขยอย่างศรัณย์ที่เพิ่งออกจากโรงพยาบาลได้มานั่งฉลองเตรียมงานแต่งครั้งที่สาม พร้อมหน้าพร้อมตาแก๊งเพื่อนซี้ ทั้งธัช ธีร์ และวิศรุต "พวกมึงไม่ต้องอิจฉาหรอกนะ โดยเฉพาะไอ้ธัช ไอ้ธีร์... เมียพวกมึงยังไม่ท้องใช่ไหมล่ะ" ศรัณย์เอ่ยพลางยกแก้วน้ำส้มขึ้นจิบเบาๆ แววตาเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ "แต่มะปรางน่ะ... 3 เดือนแล้วโว้ย! แซงหน้าพวกมึงไปไกล" "เออ! ยอมรับว่ามึงไวไอ้หมอ" วิศรุต เบรกแรงพลางเทน้ำใส่แก้ว "แล้วมึงจะตั้งชื่อลูกว่าอะไรนะ 'ศรัณย์วริศ' เหรอ แล้วถ้าเกิดท้องนี้ลูกมึงเป็นผู้หญิงล่ะไอ้หมอ มึงจะทำยังไง" "ผู้ชายเว้ย! กูบอกแล้วไงว่าคนนี้ผู้ชาย" ศรัณย์ยืนยันเสียงแข็งหน้าตาย "กูหมายถึงท้องสองน่ะ! ถ้าคนต่อไปเป็นผู้หญิงล่ะ" วิศรุตเซ้าซี้ต่อ ศรัณย์นิ่งคิดไปครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มมุมปาก "ถ้าลูกสาวเหรอ... ก็คง 'วริศรา' หรือไม่ก็ 'ศรัณย์รัตน์' มั้ง ฟังดูเพราะดีออก" "เฮ้ย! ไม่ได้ๆ 'วริศรา' นี่กูจองแล้ว!" วิศรุตโพล่งขึ้นมาจนคนทั้งโต๊ะหันมอง "ชื่อนี้กูเล็งไว้ให้ลูกสาวกูในอนาคต มึงห้ามแย่งนะไอ้หมอ" "โอ๊ยยย! ไ

หลายวันต่อมาวิศรุตที่ยืนรออยู่หน้าห้องทำงาน ทันทีที่เห็นน้ำหวานเดินจูงแฝดเข้ามา แววตาที่เคยดุดันก็เปลี่ยนเป็นประกายระยิบระยับ เขาโผเข้าหา... ไม่ได้หาเด็กๆ นะครับ แต่พุ่งไปหา "แม่" หวานของเด็กๆ ทันที! "หวาน! มาแล้วเหรอครับ" วิศรุตทำท่าจะคว้าเอวน้ำหวานเข้าไปกอดตามสัญชาตญาณ แต่ก็ต้องชะงักกึกเมื่อนึกขึ้นได้ว่ายังอยู่ในที่สาธารณะ "อ๊ะๆ... พี่รุตคะ เด็กๆ มองอยู่นะ" น้ำหวานหัวเราะคิกคักพลางดันอกเขาไว้ "เลม่อน มินนี่ สวัสดี 'ลุงรุต' สิลูก" "สวัสดีครับ/ค่ะ ลุงรุต" เด็กแฝดพนมมือไหว้อย่างน่าเอ็นดู วิศรุตย่อตัวลงมาฟัดแก้มเด็กๆ อย่างหมั่นเขี้ยว "ไงครับตัวป่วน... วันนี้มาคุมแม่หวานทำงานเหรอ ดีมาก เดี๋ยวลุงให้รางวัลเป็นไอศกรีมถังใหญ่เลย" แต่ในสายตาพนักงานที่เดินผ่านไปมา ภาพที่เห็นคือ "ท่านประธานบริหารกำลังหยอกล้อกับลูกน้อยและภรรยา" อย่างอบอุ่น ข่าวลือเรื่องซุกลูกจึงแพร่กระจายไปทั่วตึกไวกว่าความเร็วแสง ในห้องประชุมผู้บริหารที่บรรยากาศกำลังเคร่งเครียด น้ำหวานนั่งเคียงข้างวิศรุตโดยมีเลม่อนกับมินนี่นั่งเล่นระบายสีเงียบๆ อยู่ที่โต๊ะเล็กมุมห้อง "ผมขอสรุปเรื่องข่าวลือไร้สาระในบริษัทช่วงนี้นะครับ" วิ

หลังจากพิมพรยอมใจอ่อนนอนเฝ้าไข้ที่โซฟาจนเช้า แสงแดดอ่อน ๆ เริ่มสาดส่องเข้ามาในเพนท์เฮาส์หรู ตุลที่แกล้งป่วยจนอิ่มอกอิ่มใจค่อย ๆ ขยับตัวลุกขึ้นมองร่างบางที่นอนขดตัวอยู่บนโซฟาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกบางอย่าง เขาเดินไปหยิบผ้าห่มที่หล่นลงพื้นมาคลุมให้เธอเบา ๆ พิมพรขยับตัวตื่นขึ้นมาด้วยอาการงัวเงีย พอเห็นหน้าตุลเธอก็รีบเด้งตัวขึ้นทันที “คุณทนาย! เป็นยังไงบ้างคะ ไข้ลดหรือยัง?” มือเรียวสวยเอื้อมไปแตะหน้าผากคนตรงหน้าด้วยความชินชิน แต่ครั้งนี้ตุลไม่ได้หลบ เขาจับมือเธอไว้แน่นแล้วดึงให้เธอนั่งลงสบตากับเขานิ่ง ๆ “ผมหายแล้วครับ... หายตั้งแต่เห็นคุณยอมมานอนเฝ้าผมทั้งคืนแบบนี้” ตุลเอ่ยเสียงนุ่ม แววตาขี้เล่นหายไปเหลือเพียงความจริงจัง “หายแล้วก็ดีค่ะ... งั้นพิมกลับห้องก่อนนะคะ จะได้รีบไปเตรียมตัวทำงาน” พิมพรพยายามจะชักมือกลับเพราะเริ่มทำตัวไม่ถูกกับบรรยากาศที่เปลี่ยนไป “พิมครับ...” ตุลเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่ทำให้พิมพรต้องหยุดฟัง “ที่ผ่านมา... ผมหาห้องให้คุณ ช่วยเหลือคุณเรื่องคดี เอาเครื่องครัวมาวางในห้องคุณเพื่อหาเรื่องมากินข้าวด้วย แล้วยังแกล้งป่วยเพื่อให้คุณมาดูแลแบบนี้... คุณคิดว่า

พิมพรย้ายเข้าไปอยู่ในเพนต์เฮาส์หรูที่ตุลอ้างว่าคนรู้จักปล่อยให้เช่าในราคา 5พัน โดยมีตุลช่วยเป็นธุระในการขนย้าย เธอกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ห้องครัวที่บัดนี้มีตู้เย็นขนาดใหญ่ เตาไฟฟ้า และเครื่องครัวครบชุดแบรนด์เนมราคาแพงตั้งอยู่อย่างสง่างาม ทั้งที่ตอนเธอมาดูห้องครั้งก่อนมันว่างเปล่าสนิท “คุณทนาย... วันนั้นที่พิมมาดู มันยังไม่มีเครื่องครัวนี่คะ แล้วพวกนี้มาจากไหน?” พิมพรหันไปถามตุลที่กำลังช่วยเธอยกกล่องเสื้อผ้าเข้ามา “อ้อ... ของผมเองครับ” ตุลตอบหน้าตายพลางปรับแว่นสายตาให้เข้าที่ “พอดีห้องผมมันแคบ แล้วผมก็คนขี้เกียจทำอาหาร เลยยกมาไว้ที่ห้องคุณ... ไหน ๆ เราก็อยู่ห้องติดกัน แถมคุณเองก็เป็นคน... เอ้อ... ประหยัด ผมเลยกะว่าจะขอฝากท้องกับคุณด้วยคน ถือว่าเป็นค่าเช่าเครื่องครัวพวกนี้ไงครับ” “นี่! คุณเห็นฉันงกขนาดนั้นเลยเหรอไงหะ!” พิมพรเท้าสะเอวมองค้อนวงใหญ่ “แล้วเครื่องครัวพวกนี้ราคาเป็นแสน ฉันทำกับข้าวให้คุณกินทั้งปีจะคุ้มค่าเสื่อมไหมเนี่ย” ตุลหัวเราะในลำคอ แววตาเจ้าเล่ห์สบตากับพิมพรตรง ๆ “คุ้มไม่คุ้มก็ต้องลองดูครับ แต่ถ้าคุณคิดค่าเหนื่อย... ผมอนุญาตให้คุณเบิกค่าวัตถุดิบจากกระเป๋าตังค์ผมได้ไม่อ

เมื่อเขตต์รับคำสั่งและเดินเลี่ยงออกไปเตรียมงาน ช่วงเย็นเพลิงจึงกลับมากอดเอวบางของภรรยาตัวน้อยที่กำลังนอนหลับอยู่ในห้องนอน ทว่าพอฝ่ามือหนาสัมผัสเข้ากับผิวเนียน เขากลับต้องขมวดคิ้วมุ่นเมื่อรับรู้ถึงกระแสความร้อนผ่าวที่ผิดปกติ“เฮียคะ... คืนนี้ตาลคงไปกับเฮียไม่ไหวแล้วล่ะค่ะ” น้ำตาลเอ่ยเสียงแผ่ว ใบหน้าหวานดูซีดเซียวลงไปถนัดตา เธอพลิกตัวเนือย ๆ พลางยกมือขึ้นแตะหน้าผากตัวเอง “รู้สึกปวดหัวตึบ ๆ แถวขมับ แถมยังครั่นเนื้อครั่นตัวยังไงก็ไม่รู้ค่ะ เหมือนจะเป็นไข้เลย...”“ตาล... ตัวเธอรุม ๆ นะเนี่ย” เพลิงรีบแนบหลังมือลงบนหน้าผากและซอกคอขาวระหงของเมียรักด้วยความตกใจและเป็นห่วงทันที “เมื่อคืนนี้เฮียจัดหนักไปหน่อยใช่ไหม... โธ่ โกรธเฮียไหมคนดี นอนพักเลยครับ คืนนี้ไม่ต้องไปก็ได้ เดี๋ยวเฮียไปซัดกับไอ้แก่นั่นคนเดียวพอ”“ไม่ได้โกรธค่ะ... แต่อยู่ ๆ มันก็เวียนหัว คลื่นไส้นิด ๆ ด้วยค่ะ คงเพราะพักผ่อนน้อยและอากาศเปลี่ยน” น้ำตาลส่งยิ้มบาง ๆ ให้สามีคลายกังวล “เฮียรีบไปแต่งตัวเถอะค่ะ เรื่องงานรีสอร์ตสำคัญนะ ส่วนตาลจะไปขอยาจากป้าภาทานแล้วนอนพักสักหน่อยค่ะ”“อืม... ทานยาแล้วห่มผ้าหนา ๆ เลยนะ เดี๋ยวเฮียเสร็จธุระแล้

หลังจากผ่านไปเพียงไม่กี่วัน เสียงโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูของเพลิงที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานก็แผดเสียงร้องขึ้น หน้าจอปรากฏชื่อบอดี้การ์ดมือขวาคนสนิท ชายหนุ่มไม่รอช้ารีบกดรับสายทันที “ว่าไงไอ้แตม เรื่องทางกรุงเทพฯ เรียบร้อยไหม?” เพลิงเอ่ยถามเสียงเข้ม แววตาคมกริบฉายแววรอคอยผลลัพธ์ (“เรียบร้อยครับนาย...”) เสียงราบเรียบโทนต่ำอันเป็นเอกลักษณ์ของแตมดังตอบกลับมา (“เรื่องของแนนนี่ ผมจัดการส่งหลักฐานการยักยอกเงินและคลิปฉาวทั้งหมดของเธอให้สื่อใหญ่เรียบร้อยแล้ว ตอนนี้กระแสสังคมรุมสับจนเจ้าตัวโดนไล่ออกจากงาน ไม่มีบริษัทไหนในกรุงเทพฯ กล้ารับเข้าทำงานหรือคบค้าสมาคมด้วยอีก... เรียกว่าไม่มีที่ยืนในสังคมอีกต่อไปแล้วครับ”) เพลิงยกยิ้มมุมปากอย่างเหี้ยมเกรียมด้วยความสะใจ “ดี! ทำตัวเองทั้งนั้น บังอาจมาสร้างเรื่องทำลายครอบครัวกู มันต้องโดนแบบนี้แหละ แล้วเรื่องไอ้นิคล่ะ“ (“สายของเรากำลังแกะรอยอยู่ครับ คาดว่ามันน่าจะหนีไปกบดานแถวตะเข็บชายแดน ถ้ามีความคืบหน้าผมจะรีบรายงานทันที”) “เออ ขอบใจมาก มึงจัดการธุระทางนู้นเสร็จก็รีบกลับมาช่วยงานกูที่โรงแรมได้แล้ว” (“ครับนาย... พรุ่งนี้ผมคงถึงเชียงใหม่”) หลังจากวางสายจ

ณ คฤหาสน์หลังงามของ ขนมผิง ที่กรุงเทพฯ บรรยากาศกลับมาคึกคักและอบอวลไปด้วยรอยยิ้มอีกครั้ง เมื่อคุณพ่อคุณแม่ของธันวาแห่งตระกูล รัตนไพศาล ที่อยู่กรุงเทพฯ ทราบเรื่องปุ๊บก็ไม่ยอมเสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว จัดเตรียมพานพุ่มตรงปรี่เข้ามาทาบทามสู่ขอขนมผิงถึงบ้านทันที โดยมี ประทีป และ นภา พ่อแม่ของหญิงสาวนั่งต้อนรับขับสู้ด้วยความยินดี “สำหรับตระกูลรัตนไพศาลแล้ว... ทางเราคงไม่เรียกร้องอะไรมากหรอกค่ะ แล้วแต่ทางคุณวดีกับคุณอาเทพจะเห็นสมควรเลย” นภาเอ่ยด้วยน้ำเสียงอบอุ่นพลางส่งยิ้มให้เพื่อนรุ่นพี่ “ขอแค่ตาธันรักและพร้อมจะดูแลยัยผิงของเราจริงๆ ก็พอค่ะ” เทพ คุณพ่อของธันวาหัวเราะชอบใจในลำคอ พลางเอ่ยกลั้วยิ้ม “เห็นสนิทเป็นเพื่อนแก๊งเดียวกันมาตั้งหลายปี ผมเองก็ไม่คิดเหมือนกันนะว่าพวกเขาสองคนจะแอบรักกัน” “นั่นน่ะสิคะคุณนภา รู้งี้เจ๊มาขอหมั้นไว้ตั้งนานแล้วค่ะ ไม่ปล่อยให้ตาธันปากแข็งจนเรื่องเกือบวุ่นวายหรอกค่ะ” วดี แม่ของธันวาผสมโรงหัวเราะอย่างอารมณ์ดี ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายต่างพูดคุยตกลงเรื่องฤกษ์ยามงานหมั้นและงานแต่งงานกันอย่างชื่นมื่น ไร้ซึ่งอุปสรรคขัดขวางใด ๆ เพราะต่างฝ่ายต่างก็เห็นและเอ็นดูลูก ๆ ของกันแ

สิ้นคำประกาศสิทธิ์ สองสายตาสอดประสานกันท่ามกลางความเงียบที่มีเพียงเสียงก้อนเนื้อในอกเต้นตึกตัก เพลิงไม่เปิดโอกาสให้น้ำตาลได้เอ่ยประท้วงแม้แต่คำเดียว ริมฝีปากหยักลึกฉกวูบลงประทับแนบแน่นกับริมฝีปากบางอย่างโหยหาและรวดเร็ว สัมผัสแรกเต็มไปด้วยความดุดันตามสัญชาตญาณมาเฟีย ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความนุ่มนวลซาบซ่าน ลิ้นหนารุกรานเกี่ยวกระหวัดกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างช่ำชอง มอบรสจูบที่ทวีความร้อนแรงจนน้ำตาลสมองขาวโพลน มือบางขยุ้มเสื้อเชิ้ตของสามีแน่นเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยวเมื่อร่างกายเริ่มอ่อนระทวย“อื้อ...” เสียงครางอื้ออึงในลำคอของร่างเล็กยิ่งจุดไฟในกายหนาให้ลุกโชน เพลิงถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง แต่อารมณ์รักยังไม่สิ้นสุด ชายหนุ่มซุกไซ้ใบหน้าลงกับซอกคอขาวระหง กดจูบหนักๆ จนเกิดรอยรักสีกุหลาบเด่นหรา ขณะที่มือหนาเริ่มอยู่ไม่สุข ลูบไล้ผ่านเนื้อผ้าบางเบาของชุดนอนตัวยาว...ระเรื่อยลงมาถึงสะโพกและเนินเนื้อสามเหลี่ยม “พร้อมแล้วที่รัก”เสียงเขาแหบพร่าน้ำตาลไม่มีเรี่ยวแรงจะเอ่ยประท้วง ได้แต่ปล่อยให้ร่างกายและหัวใจลอยละล่องไปกับกระแสธารแห่งความรักที่มาเฟียหนุ่มมอบให้... ก่อนที่แสงไฟดวงเล็กหัวเตียงจะ

“ผิง! คุยกับใครน่ะ!”ธันวากับผิงมองหน้ากันเลิกล่ำด้วยความตื่นตระหนก ธันวารีบกระโดดผลุบออกไปแอบที่ระเบียงห้องทันที ผิงสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุดแล้วแง้มประตูออกไปดู“ปะ...เปล่าค่ะพี่เพลิง ผิงแค่คุยโทรศัพท์กับเพื่อนค่ะ”เพลิงหรี่ตามองฝ่าความมืดเข้าไปในห้องน้องสาว สัญชาตญาณของเขาบอกว่ามีอะไรแอบมุดเข้ามาขโมยของรัก มาเฟียหนุ่มไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาหมุนตัวเดินเลี่ยงลงไปที่สนามหญ้าหน้าบ้านทันที!ธันวาที่กำลังจะปีนกลับลงมาทางซุ้มไม้เลื้อยชะงักกึก เมื่อจู่ๆ ไฟสปอตไลท์สนามก็สว่างวาบ เผยให้เห็นร่างของเพลิงยืนถือปืนเล็งตรงขึ้นมาหาเขา!ปัง!!เสียงปืนดังสนั่นลั่นทุ่งพราวตะวัน ลูกกระสุนเฉียดซุ้มไม้เลื้อยไปแค่นิดเดียวทำเอาใบไม้ร่วงกราว ธันวาหน้าซีดเผือดแต่ใจเด็ดพอที่จะไม่ยอมหนี เขาเกาะราวระเบียงไว้แน่น“เฮ้ย! ไอ้ธันวา! มึงลงมาเดี๋ยวนี้เลยนะไอ้เสือ! กล้าดียังไงแอบปีนเข้าห้องน้องสาวกู!” เพลิงตวาดลั่น “อยากลองดีกับลูกตะกั่วกูใช่ไหม!"บ้านนี้มีประตู!! แต่มึงแอบปีนหน้าต่างเข้ามาเหมือนโจร มึงหยามคนบ้านนี้ชัดๆ!" เพลิงตวาดลั่น เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน มือที่ถือปืนสั่นน้อยๆ ด้วยความโกรธจ

ภายในห้องอาหารกลับสู่ความสงบอีกครั้ง ทว่ายังคงเต็มไปด้วยกระแสความอึดอัด ขนมผิงยืนนิ่ง น้ำตาแห่งความเสียใจและสมเพชตัวเองไหลอาบแก้ม นึกหวาดเสียวในใจที่เกือบจะเอาชีวิตทั้งชีวิตไปผูกไว้กับคนระยำแบบนั้นเพียงเพราะอารมณ์ประชดชั่ววูบ อักษราภัครีบเข้าไปประคองแพรวพรรณและน้องคริสไว้ด้วยความสงสารธันวา เดินเข้าไปหาขนมผิงช้าๆ แววตาที่เคยแข็งกร้าวและดุดันเมื่อครู่ บัดนี้เหลือเพียงความอ่อนโยนและห่วงใยสุดหัวใจ ชายหนุ่มก้าวเท้าเข้าไปหาพลางกางแขนออก เตรียมจะดึงร่างบางที่กำลังสั่นเทาเข้ามาปลอบประโลมในอ้อมกอด“ผิง... ไม่เป็นไรนะ... มันจบแล้ว”“หมับ!!”ยังไม่ทันที่ปลายนิ้วของธันวาจะแตะโดนไหล่บาง คอเสื้อเชิ้ตของเขาก็ถูกมือหนาราวกับคีมเหล็กของ เพลิง กระชากจากทางด้านหลังจนตัวปลิว ขัดจังหวะพระนางเข้าอย่างจัง!“เฮ้ยๆๆ ไอ้ธันวา! มึงจะเนียนไปไหนครับ!” เพลิงแยกเขี้ยวใส่ เอาตัวเข้ามายืนแทรกกลางระนาบระหว่างธันวากับขนมผิงทันที แววตามาเฟียหนุ่มหรี่มองอย่างจับผิด “กูขอบใจที่มึงช่วยยัยผิงกระชากหน้ากากไอ้เพชรปลอมนั่น... แต่ไม่ได้แปลว่ากูอนุญาตให้มึงมาแตะต้องน้องสาวกูนะเว้ย!”“พี่เพลิง... ผมแค่จะปลอบผิง” ธันวาทำหน้าหงอย

ภายในห้องหอที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้และแสงไฟสีนวลตา ศรัณย์ ในชุดเจ้าบ่าวที่ปลดกระดุมออกจนเผยให้เห็นแผงอกกว้าง ขยับกายเข้าไปใกล้ร่างบางของ มะปราง ที่นั่งอยู่ปลายเตียง เขาโน้มตัวลงกอดเธอจากด้านหลัง กลิ่นน้ำหอมประจำตัวของเขาทำให้หัวใจของหญิงสาวเต้นไม่เป็นจังหวะ เขากดจมูกลงบนไหล่เนียนเบาๆ ก่อนจะกระซิบด้วยเสียงแหบพร่าข้างใบหู “ถึงเวลาเข้าหอจริงๆ ของเราแล้วนะครับ... เมียพี่” มะปรางหดคอหนีด้วยความเขินอาย มือเรียวรีบตะปบเข้าที่แผ่นหลังของเขาผ่านเนื้อผ้าเบาบางด้วยความกังวล “พี่ศรัณย์... ไม่เจ็บแผลแล้วเหรอคะ แผลถูกยิงเพิ่งจะตกสะเก็ดเองนะ” ศรัณย์หัวเราะในลำคอเบาๆ แรงสั่นสะเทือนจากแผงอกส่งผ่านถึงแผ่นหลังของเธอ เขาพลิกตัวเธอให้หันมาเผชิญหน้ากัน สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่สั่นไหว “พี่หายดีแล้วครับ... หายจนอยากจะพิสูจน์ให้ปรางดูตอนนี้เลย” เขากุมมือเธอมาวางบนหน้าอกข้างซ้ายที่เต้นแรง “พี่คิดถึงปรางใจจะขาด... และที่สำคัญ พี่อยากไปทักทายน้องวริศจะแย่อยู่แล้วครับ” ในห้องหอที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวของคนทั้งคู่ ศรัณย์ ค่อยๆ เชยคาง มะปราง ขึ้นมาสบตา สายตาข

ณ ห้องอาหารสุดหรูของโรงแรม อัศวธารา ที่ตอนนี้ ภาคิน สั่งปิดโซนพิเศษเพื่อให้น้องเขยอย่างศรัณย์ที่เพิ่งออกจากโรงพยาบาลได้มานั่งฉลองเตรียมงานแต่งครั้งที่สาม พร้อมหน้าพร้อมตาแก๊งเพื่อนซี้ ทั้ง พายุ ภีม ธัช ธีร์ และวิศรุต "พวกมึงไม่ต้องอิจฉาหรอกนะ โดยเฉพาะไอ้ธัช ไอ้ธีร์... เมียพวกมึงยังไม่ท้องใช่ไหมล่ะ" ศรัณย์เอ่ยพลางยกแก้วน้ำส้มขึ้นจิบเบาๆ แววตาเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ "แต่มะปรางน่ะ... 3 เดือนแล้วโว้ย! แซงหน้าพวกมึงไปไกล" "เออ! ยอมรับว่ามึงไวไอ้หมอ แต่มึงก็แต่งมาตั้วนานแล้วนะ" วิศรุต เบรกแรงพลางเทน้ำใส่แก้ว "แล้วมึงจะตั้งชื่อลูกว่าอะไรนะ ศรัณย์วริศ เหรอ แล้วถ้าเกิดท้องนี้ลูกมึงเป็นผู้หญิงล่ะไอ้หมอ มึงจะทำยังไง" "ผู้ชายเว้ย! ยังไงก็ผู้ชายชัวร์" ศรัณย์ยืนยันเสียงแข็งหน้าตาย "ถ้าคนนี่ผู้ชาย ท้องสองน่ะ! ถ้าคนต่อไปเป็นผู้หญิงล่ะ" วิศรุตเซ้าซี้ต่อ ศรัณย์นิ่งคิดไปครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มมุมปาก "ถ้าลูกสาวเหรอ... ก็คง วริศรา หรือไม่ก็ ศรัณย์รัตน์ มั้ง ฟังดูเพราะดีออก ศรัณย์วริศ กับวริศรา” "เฮ้ย! ไม่ได้ๆ วริศรา นี่กูจองแล้ว!" วิศรุตโพล่งขึ้นมาจนคนทั้งโต๊ะหันมอง "ชื่อนี้กูเล็งไว้ให้ลูกสาวกูในอ

ภายในห้องพักที่ดูสงบเงียบผิดปกติ วิยะดา นั่งอยู่บนเตียง สายตามองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอย ก่อนจะหันกลับมาสบตากับ ก้องภพ ที่ยืนอยู่ไม่ไกล แววตาของเธอในวันนี้ไม่มีกระแสแห่งการยื้อแย่งหรือเอาชนะเหลืออยู่เลย มีเพียงความอ่อนล้าและละอายใจ “ก้องคะ... ฉันตัดสินใจแล้ว” วิยะดาเอ่ยเสียงสั่นพร่า “ทันทีที่ฉันออกจากโรงพยาบาล ฉันจะพาลูกเกดไปจากที่นี่... ไปให้ไกลจากชีวิตคุณ” ก้องภพชะงักไปเล็กน้อย แต่ยังคงรับฟังเงียบๆ “ที่ผ่านมาฉันทำเรื่องแย่ๆ กับคุณไว้มาก... ฉันละอายใจเหลือเกินที่เคยเห็นคุณเป็นเพียงที่พึ่งทางใจแต่ไม่เคยให้เกียรติคุณในฐานะเมียจริงๆ เลย” เธอก้มหน้าลงพร้อมน้ำตาที่ร่วงเผาะ “ฉันจะคืนชีวิต คืนอิสระให้คุณนะคะก้อง... ฉันขอโทษ” ก้องภพถอนหายใจยาว ความหนักอึ้งในใจตลอดหลายปีดูเหมือนจะเบาบางลง เขาเดินเข้าไปใกล้แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความอภัย “ผมไม่ได้โกรธคุณแล้วนะวิยะดา... เพื่อเห็นแก่เวลาที่เราเคยมีร่วมกัน ผมจะให้เงินคุณก้อนหนึ่งไว้ดูแลลูกเกดและตั้งตัวนะ คุณจะได้ไม่ต้องลำบาก” เขาส่งยิ้มบางๆ ให้ เราจบกันด้วยดี... ในฐานะเพื่อนมนุษย์คนหนึ่งนะ” วิยะดาเงยหน้าขึ้นทั้งน้ำตา เธ

ก่อนจะเข้าไปในห้องรับรอง ไมค์ หันมาสบตากับ ศรัณย์ พลางพยักหน้าให้กันน้อยๆ เป็นเชิงขอโทษและขอบคุณที่ผ่านมา ศรัณย์พยักหน้ารับอย่างเข้าใจ เขาไม่ได้ติดใจเอาความ เพราะรู้แล้วว่าไมค์นี่แหละคือคนที่ ปราบ สองแม่ลูกนี้ได้อยู่หมัดที่สุด "โชคดีนะแจน... ฝากดูแล น้องสาวกับหลานพี่ด้วยนะไมค์" ศรัณย์เอ่ยไล่หลัง แจนหันมามองศรัณย์เป็นครั้งสุดท้าย ความยึดติดที่เคยมีมันมลายหายไปหมดสิ้น เธอไม่ได้รักศรัณย์จริงๆ เธอแค่รักความสมบูรณ์แบบที่แม่กรอกหู แต่คนที่กอดเธอไว้ในวันที่เธอไม่เหลือใครจริงๆ คือผู้ชายที่กำลังโอบไหล่เธออยู่ตอนนี้ต่างหาก "พี่หมอ... แจนขอโทษนะคะสำหรับทุกอย่าง" แจนทิ้งท้ายด้วยรอยยิ้มที่ดูเบาสบายที่สุดในรอบหลายปี ก่อนจะเดินเคียงข้างไมค์และพ่อเลี้ยงโกศลออกไปเพื่อเริ่มต้นชีวิต คุณนายสัมปทานป่าไม้ อย่างเต็มตัว เมื่อแจนกับไมค์จากไปแล้ว ทิ้งไว้แต่ความเข้าใจผิดก้อนโตที่ทำเอา มะปราง เตลิดไปไกล ศรัณย์ พยายามฝืนความเจ็บปวดลุกขึ้นจากเตียง มือข้างหนึ่งเกาะเสาน้ำเกลือไว้แน่น ใบหน้าคมซีดเผือดแต่แววตามุ่งมั่น "พี่ฝน... ช่วยพยุงผมไปหามะปรางที ผมยอมให้เมียเข้าใจผิดแบบนี้ไม่ได้จริงๆ" น้ำฝนมองด้วยควา

เช้าวันใหม่ที่ควรจะสดใส กลับกลายเป็นเมฆครึ้มปกคลุมไปทั่วห้องพักฟื้น เมื่อ แจ่มจันทร์ กึ่งลากกึ่งจูงแจนเข้ามาด้านใน โดยมี คุณมาลินี และ คุณมานพ ที่กำลังตรวจเช็กอาการลูกชายอยู่พอดี “สวัสดีค่ะคุณมาลินี คุณมานพ แหม... ช่วงนี้ดูมีความสุขกันจังนะคะ” แจ่มจันทร์เอ่ยทักทายเสียงระรื่นผิดปกติ ในขณะที่แจนเอาแต่ยืนก้มหน้าหลบอยู่ข้างหลังแม่ด้วยความอับอาย คุณมาลินียิ้มรับตามมารยาท “ก็ธรรมดาล่ะค่ะ กำลังจะได้เป็นว่าที่คุณย่าแล้วนี่นา” “นั่นสิคะ... ดิฉันเลยตั้งใจจะมาเรียนให้ทราบว่า ศรัณย์ทำลูกสาวดิฉันท้อง! เพราะฉะนั้นศรัณย์ต้องรับผิดชอบค่ะ!” “อะไรนะครับ!” ศรัณย์ที่นอนอยู่อุทานลั่นตาโตแทบถลนออกจากเบ้า เขาหันขวับไปมองแจนที่เอาแต่ยืนตัวสั่น คำประกาศนั้นเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจ มะปราง ที่กำลังรินน้ำอยู่ถึงกับมือสั่นจนเหยือกแทบหลุดมือ หัวใจที่เพิ่งจะพองโตกลับเหี่ยวฝ่อลงทันที 'ไหนมะนาวบอกว่าในคลิปไม่มีอะไรไง หรือว่ามันมีมากกว่านั้นแต่พี่ศรัณย์หลอกเรา...' “ปราง... ปรางฟังพี่ก่อน” ศรัณย์พยายามจะคว้ามือมะปราง แต่เธอขยับหนี “ปราง... ปรางจะไปดูคุณพ่อพร้อมพงษ์ก่อนค่ะ เชิญคุยกันตามสบายเถอะค่ะ” มะปรางบอกเ

ท่ามกลางความเงียบสงบภายในห้องที่ถูกล็อคสนิท ศรัณย์ค่อยๆ โน้มใบหน้าคมเข้มเข้าไปหาเมียรักช้าๆ ลมหายใจอุ่นๆ ของทั้งคู่รินรดกันจนสัมผัสได้ถึงความสั่นไหวในหัวใจ มะปรางหลับตาลงพริ้ม รับรู้ได้ถึงจุมพิตที่อ่อนโยนแต่อัดแน่นไปด้วยความคิดถึงที่ศรัณย์มอบให้ มันเป็นจูบที่โหยหา... หลังจากที่ต้องพรากจากกันด้วยความเข้าใจผิด และผ่านนาทีชีวิตมาอย่างสาหัส รสสัมผัสนี้เหมือนน้ำทิพย์ที่ชโลมใจที่แห้งผากมานานเป็นเดือน ศรัณย์เริ่มถลำลึก ความซ่านสยิวแล่นพล่านไปทั่วกายจนเขาอยากจะดึงร่างบางเข้ามากอดให้จมอกมากกว่าแค่จูบ แต่พอเขาจะขยับตัว ความเจ็บจี๊ดจากบาดแผลที่แผ่นหลังก็แล่นปลาบขึ้นมาประท้วงทันที! "อึก..." ศรัณย์ชะงักไปเล็กน้อย ร้องครางออกมาเบาๆ อย่างขัดใจ "พี่ศรัณย์! เป็นอะไรคะ เจ็บแผลใช่ไหมคะ“มะปรางรีบผละออกด้วยความตกใจ ใบหน้าสวยแดงระเรื่อ ศรัณย์ได้แต่ทำหน้ามุ่ย พิงพนักเตียงอย่างหมดแรง "พี่... พี่โอเคค่ะ แค่ คุณไรต์ เขาคงยังไม่อยากให้พี่ทำอะไรมากกว่าจูบตอนนี้ล่ะมั้ง (มาโทษฉันอีก55) สภาพพี่มันน่านัก..." เขาสบถเบาๆ อย่างแสนเสียดาย จนมะปรางหลุดหัวเราะออกมาอย่างเอ็นดูในจังหวะที่ทั้งคู่กำลังมองตากันอย่าง