รักในเงาเพชร:ปากร้ายซ่อนรัก The Diamond Shadow Series4

น้ำหวาน บงกชรัตน์ วรโชติเมธา

ลูกสาวของ คุณวิมาลา และ คุณอัธ วรโชติเมธา เจ้าของบริษัทวัสดุก่อสร้างยักษ์ใหญ่ที่เป็นซัพพลายเออร์หลักให้กับเครืออนันตไพศาล

วันนี้ควรเป็นแค่วันธรรมดา ๆ สำหรับนักศึกษาสาวชั้นปีที่ 4 ที่ตั้งใจจะเดินช้อปปิ้งฆ่าเวลาก่อนสอบไฟนอลอย่างสบายใจ แต่เสียงโทรศัพท์ที่แผดดังพร้อมคำเร่งยิก ๆ จากเพื่อนปลายสายว่า “ให้รีบมา เดี๋ยวไม่ทัน!” ทำให้จังหวะชีวิตของเธอเปลี่ยนไป

ตึก ตึก ตึก

เสียงรองเท้าส้นสูงของน้ำหวานสับไปตามพื้นห้างอย่างเร่งรีบ มือหนึ่งถือโทรศัพเช็กข้อความไม่ได้ดูทาง อีกมือกอดถุงช้อปปิ้งพะรุงพะรัง

จังหวะที่เธอหักเลี้ยวหัวมุมก็ปะทะเข้ากับแผงอกกว้างของใครบางคนอย่างจัง! ปึ๊ก!

"อุ๊ย!"

ร่างบางเสียหลักกำลังจะหงายหลังล้ม แต่ก่อนที่ก้นจะถึงพื้น มือหนาของ วิศรุต อันตไพศาล ทายาทคนเดียวของ คุณวิชัย อันตไพศาล ยักษ์ใหญ่แห่งวงการก่อสร้าง... เขาเป็นผู้ชายประเภทที่สูง กว้าง และหล่อเกินเหตุ ก็คว้าเอวคอดกิ่วของเธอไว้แล้วดึงเข้าหาตัวด้วยสัญชาตญาณ แรงดึงที่กะทันหันทำให้น้ำหวานถลาเข้าไปซุกอกเขา ใบหน้าของเธอเงยขึ้นมาพอดีกับที่เขาก้มลงมอง... และแล้ว ริมฝีปากของทั้งคู่ก็แตะกันเข้าอย่างจัง!

มันเป็นจังหวะที่โลกหยุดหมุนไปชั่วอึดใจ สัมผัสนุ่มหยุ่นที่ริมฝีปากทำให้ทั้งคู่ตาโตเท่าไข่ห่าน แต่น้ำหวานตั้งสติได้ก่อน เธอรีบสะบัดตัวอย่างแรง

"ปล่อยนะ! บอกให้ปล่อยไง!"

"โอเคครับ ปล่อยก็ปล่อย"

สิ้นคำวิศรุตก็แบมือออกทันทีตามคำขอ น้ำหวานที่กำลังขืนตัวอยู่เลยเสียการทรงตัวหงายหลังลงไป "ปึก!" ก้นกระแทกพื้นเข้าอย่างเต็มแรง! ถุงแบรนด์เนมหล่นกระจายเกลื่อนพื้น

"โอ๊ย! เจ็บนะ! นี่คุณ... ทำไมทำแบบนี้ล่ะคะ? เห็นอยู่ว่าฉันยังไม่ทันตั้งตัว!"

วิศรุต ยักไหล่แบบกวนๆ ยิ้มมุมปากสไตล์เพลย์บอย"อ้าว... ก็คุณบอกให้ปล่อย ผมก็ปล่อยแล้วไง ช่วยไม่ได้ครับ"

"ไอ้... ไอ้คนนิสัยเสีย! นอกจากจะเดินไม่ดูทางจนมาชนคนอื่นแล้ว ยังจะใจดำปล่อยให้คนล้มอีก แทนที่จะขอโทษที่มา 'ฉวยโอกาส' จุ๊บฉันเมื่อกี้ แต่นี่อะไร! คุณมันผู้ชายหน้าด้านที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอมาเลย!"

น้ำหวานพ่นคำด่าออกมาเป็นชุดแบบไม่เปิดโอกาสให้วิศรุตได้แทรกซ้อน จนคนแถวเริ่มหันมามอง เพลย์บอยหนุ่มที่ปกติมีแต่สาวๆ วิ่งเข้าหาถึงกับยืนอึ้งที่โดนยัยตัวเล็กด่ายาวเหยียดเป็นหางว่าวแบบนี้

“ก็เธอนั่นแหละ...” วิศรุตตอบเสียงเรียบ นิ่งสนิท แต่แฝงความกวนประสาทไว้ในเนื้อเสียง “เดินพุ่งมาเหมือนรถเบรกแตกเองนะ”

น้ำหวานอ้าปากค้างไปเสี้ยววินาที ก่อนที่เลือดจะขึ้นหน้าจนแก้มแดงเถือกผู้ชายอะไรปากร้ายชะมัด! ฉันรีบจนจะตายอยู่แล้วยังจะมายืนขวางทางอีก!'

“อะไรมาว่าฉันพุ่งชน!? คุณ..คุณเป็นใคร ทำไมปากหมาแบบนี้!”

วิศรุตเลิกคิ้วขึ้นนิดเดียว มุมปากยกยิ้มจาง ๆ เหมือนเพิ่งเจอของเล่นที่ถูกใจเข้าอย่างจัง เขาขยับก้าวเข้าไปหาเธออีกหนึ่งก้าวอย่างคุกคามนิด ๆ จนน้ำหวานต้องผงะถอย

“นอกจากจะซุ่มซ่ามแล้ว ยังหูฝาดอีกนะคุณ...” วิศรุตพูดพลางมองหน้าเธอด้วยสายตาหยามเหยียดขี้เล่น “ผมเพิ่งช่วยชีวิตก้นสวย ๆ ของคุณไม่ให้กระแทกพื้นจนดั้งหักไปเมื่อกี้ แทนที่จะขอบคุณสักคำ กลับมาพ่นไฟใส่คนอื่นเขาแบบนี้... พ่อแม่ไม่เคยสอนเหรอครับว่าเวลา 'จุ๊บ' ผู้ชายก่อนน่ะ เขาต้องทำตัวน่ารัก ๆ ไม่ใช่มาแยกเขี้ยวใส่แบบนี้”

น้ำหวานอ้าปากค้างไปเสี้ยววินาที ก่อนที่เลือดจะขึ้นหน้าจนแก้มแดงเถือก

“ฉันไม่ได้จุ๊บคุณ! มันเป็นอุบัติเหตุ!” น้ำหวานโพล่งออกมาเสียงดัง

“อุบัติเหตุที่ปากนุ่มดีนะครับ...” วิศรุตสวนกลับทันควัน สายตาจ้องเขม็งไปที่ริมฝีปากบางของเธออย่างเปิดเผย “แต่เสียดาย... นิสัยดุอย่างกับหมาแบบนี้ ผมว่าคุณไปฉีดวัคซีนบ้างก็ดีนะ เผื่อคนอื่นเขาจะเขินได้นานกว่านี้หน่อย”

น้ำหวานกำหมัดแน่น คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันจนแทบเป็นโบว์ เธอเหลือดอดกับความปากเสียและท่าทางเหนือกว่าของเขาจนแทบจะระเบิด

“หมาแก่ชัด ๆ!”

รอยยิ้มบนหน้าหล่อเหลานั้นชะงักไปเสี้ยววินาที “เมื่อกี้ว่าอะไรนะ” ในฐานะนักธุรกิจหนุ่มเพลย์บอยที่คุ้นเคยกับสายตาชื่นชมและการอ่อยจากผู้หญิงมานับไม่ถ้วน แต่สายตาจิกกัดที่จ้องกลับมาอย่างไม่ยอมคนครั้งนี้ กลับทำให้เขาอยากยิ้มมากกว่าครั้งไหน ๆ

น้ำหวานเชิดหน้า ตอบชัดถ้อยชัดคำอย่างไม่เกรงกลัวสิ่งใด

“ก็หน้าคุณมันฟ้อง คนประเภทชอบยุ่ง ชอบหาเรื่องหอนใส่ชาวบ้านไปทั่วไง!”

แทนที่จะโกรธ วิศรุตกลับหลุดหัวเราะหึในลำคอ

“งั้นถ้าฉันเป็นหมาแก่...” เขาก้มลงมานิดหนึ่ง ให้ระดับสายตาอยู่ระดับเดียวกับเธอจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจ “เธอก็คงเป็นแมวเปรี้ยวสินะ เดินแง้ว ๆ มาเหยียบเท้าคนอื่นก่อนแล้วยังปากดี”

“บ้า!!” น้ำหวานหน้าแดงก่ำด้วยความโมโหที่ทำอะไรเขาไม่ได้ “ฉันไม่คุยกับหมาแก่!”

“เมื่อกี้คุณจุ๊บผม ผมเสียหาย”

“ไอ้บ้า!!ใครเขาจุ๊บคุณ!ไอ้หมาบ้า”

เธอก้มเก็บของด้วยท่าทางหัวเสียสุดขีด ก่อนจะลุกขึ้นเดินกระแทกไหล่สวนเขาไปแบบไม่คิดจะหันกลับมามอง

วิศรุตมองแผ่นหลังเล็ก ๆ นั้นจนลับสายตา รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ยังคงค้างอยู่ที่มุมปากทำไมถึงสนใจเธอมากเป็นพิเศษ ทั้งที่ปกติไม่เคยเป็นแบบนี้กับใคร

“แมวเปรี้ยวจริงๆ ด้วย…” เขาพึมพำเบา ๆ อย่างอารมณ์ดี

หลังจากน้ำหวานกระแทกไหล่ใส่วิศรุตและจากไปอย่าหัวเสียวิผสรุตที่กำลังจะเดินต่อกลับสะดุดตากับวัตถุพลาสติกแผ่นเล็กๆที่ตกอยู่บนพื้นใกล้กับจุดที่ชนกันเขาก้มลงเก็บมันขึ้นมา มันคือบัตรนักศึกษาบนบัตรปรากฎใบหน้าจิ้มลิ้มในชุดนักศึกษาที่ดูเรียบร้อยผิดกับตัวจริงเมื่อสักครู่

พร้อมชื่อที่ทำให้เขาเผลออ่านออกเสียง

"บงกชรัตน์ วรโชติเมธา" คณะศิลปกรรมศาสตร์

ปี4 “เขามองรูปบนบัตรสลับไปมาตามแผ่นหลังเล็กที่หายลับไปในฝูงชนรอยยิ้มเจ้าเลห์ปรากฎที่มุมปากทันที”ชื่อน้ำหวาน แต่ตัวจริงเปรี้ยวเข็ดฟันเลยนะ“เขาเก็บบัตรนักศึกษาใส่ในกระเป๋าเสื้อสูทอย่าทะนุถนอมแทนที่จะตะโกนเรียกเจ้าของบัตรแต่เขากลับเลือดที่จะเก็บมันไว้เป็นกุญแจสำคัญ

ที่เขาจะได้เจอแมวเปรี้ยวตัวนี้อีกครั้งในแบบที่เธอคาดไม่ถึง