รักในเงาเพชร:ปากร้ายซ่อนรัก The Diamond Shadow Series4

รักในเงาเพชร:ปากร้ายซ่อนรัก The Diamond Shadow Series4

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-05-31
โดย:  ลาเต้หวานมันยังไม่จบ
ภาษา: Thai
goodnovel18goodnovel
10
4 การให้คะแนน. 4 ความคิดเห็น
99บท
820views
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

เมื่อ หมาแก่ปากแซ่บระดับตัวพ่อ ต้องมาฟัดกับ ยัยแมวเปรี้ยววัยขบเผาะที่มีดีมากกว่าความสวย! สำหรับ วิศรุต’เพลย์บอยทายาทอาณาจักรไดมอนด์ คอนสตรัคชั่น มี One Night Stand กับสาวแปลกหน้าควรจบลงแค่ที่เตียง แต่น้ำหอมกลิ่นเย้ายวนและท่าทางพยศของ บงกชรัตน์ กลับทำให้เสือร้ายเสียอาการถึงขั้น ไปต่อกับใครไม่ได้อีกเลย ความรักที่เริ่มต้นกลับถูกทดสอบด้วยความแค้นและน้ำตา เมื่อเธอต้องเข้ามาทำงานตรวจสอบบัญชีคู่กับเขา จนพบเงื่อนงำการทุจริตที่โยงใยไปถึงคนใกล้ตัว และความลับของพ่อนางเอกที่ถูกฝังกลบมานานปี ท่ามกลางเอกสารลับและการหักหลัง... คนหนึ่งต้องเลือกระหว่าง กตัญญู กับ ความถูกต้อง ส่วนอีกคนต้องเลือกระหว่าง ความรัก กับ ความจริง "อยากจนตัวสั่น หรือกะจะใช้วิธีอ่อยเพื่อให้ผมสืบเรื่องให้!" คำด่าทอที่ไร้เยื่อใย ผลักไสเธอให้กลายเป็นคนไร้ค่า เขายอมเป็นคนเลวที่ทำลายศักดิ์ศรีของเธอ... เพื่อปกปิดความลับดำมืดที่อาจพังทลายชีวิตของเขาทั้งคู่ เมื่อความรักกลายเป็นความแค้น... เขาจะง้อเธอคืนมาได้อย่างไร? เมื่อคนร้ายตัวจริงยังลอยนวล .พวกเขาจะจับมือกันฝ่าเงามืดนี้ไปได้หรือไม่

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

หมาแก่กับแมวเปรี้ยว

私は取り憑かれたように、従姉の投稿を端から読み漁った。

5年前までさかのぼると、最初の投稿もやはりウェディングフォトで、こんな言葉が添えられていた。

【ずっと好きだった彼が選んでくれたドレスを、やっと着ることができた。

1日がかりの撮影だったのに、彼はどこまでも優しくて辛抱強かった】

じわりと、目の奥が熱くなった。

その前日は、私と拓朗が結婚写真を撮った日だったからだ。

写真の中の拓朗は笑っていた。従姉のポーズに自然に合わせ、キスされた瞬間には耳まで赤くしていた。

なのに、私と撮ったときの拓朗は、最後まで表情ひとつ変えなかった。

1枚1枚をたどるうちに、ふたりの5年間が少しずつ浮かび上がってきた。

世界各地を旅しながら撮影を重ね、行く先々にふたりの足跡を残していたようだった。

短かった従姉の髪は腰まで伸び、ドレスも簡素なサテンから、手の込んだ刺繍入りのものへと変わっていった。

拓朗は根っからの仕事人間で、結婚式の直前まで仕事をしているような人だ。それなのに、二週間に一度は必ず従姉との撮影に付き合っていたのだ。

この5年間の記憶が、走馬灯のように頭の中を駆け巡った。

数えきれない残業の夜。週末に突然入る「出張」記念日のたびに繰り返された「仕事が忙しくて」という言い訳。

そのすべてに、投稿の日付がぴたりと重なっていた。

私が仕事で上司に理不尽な扱いを受けていた日、ふたりはアイスランドのオーロラの下、一枚のカシミアの毛布に一緒にくるまっていた。

私が流産して、ひとり病院のベッドで痛みに耐えていた日、ふたりはニュージーランドの善き羊飼いの教会の前でキスをしていた。

拓朗の時間は、私と従姉に半分ずつ分けられていた。ただ、私に回ってくる半分は、いつもどこか欠けたものだった。

心臓を刃物で抉られたように、息もできないほどの痛みが押し寄せた。

震える手で拓朗とのトーク画面を開いた。最後のメッセージは今日の午後のものだった。

【急な出張が入った。夜は待たなくていい】

結婚してから、拓朗は付き合いで朝まで帰らないことが多かった。

そのたびに連絡を取ろうとしても、拓朗が電話に出ることはなかった。返事が来るのは翌日になるか、出張に同行している秘書から代わりに連絡が来るかのどちらかだった。

いつものように電話をかけてみたけれど、やはり拓朗は出なかった。

しばらくして、代わりにかけ直してきたのは美也子だった。

「よしのちゃん、拓朗さん酔っちゃって電話に出られないの。もうホテルに着いてるから心配しないで」

美也子は私の親友であり、拓朗の秘書でもある。いつも彼の行動を私に報告してくれる存在だった。

「私がついてる限り、拓朗さんに浮気なんてさせないから」と、冗談めかして言っていたこともある。

私は従姉の最新の投稿に目を落とした。添えられていたのは、拓朗から送られてきたメッセージのスクリーンショットだった。

【今夜は残業なし。家に帰って、ずっとそばにいるから】

私は初めて強い口調で問い返した。

「本当に?本当に出張中なの?」

美也子は一瞬黙り込み、それから笑って言った。

「なに、私のことまで疑うの?」

それ以上は何も聞けなかった。電話を切ったあと、気づけば涙が止まらなくなっていた。

みんなが私を騙していた。一番信じていた人にまで、騙されていたのだ。

【私の男を奪っておいて、本垢で堂々と載せる度胸もないくせに、裏垢でこそこそやるなんて、自分でも恥ずかしいと思わないの?】

私は元の投稿のコメント欄に、そう打ち込んだ。

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ

ความคิดเห็น

Usa
Usa
สนุกค่ะแนะนำเลย เคมีพระเอกกับนางเอกคือดี หมาแก่ ยัยแมวเปรี้ยว
2026-03-20 11:22:08
0
0
Usa
Usa
สนุกค่ะแนะนำ
2026-02-28 14:08:11
1
0
Usa
Usa
แนะนำสนุกมากๆ
2026-02-10 20:55:51
1
0
Usa
Usa
สนุกค่ะแนะนำ
2026-02-10 20:55:11
1
0
99
หมาแก่กับแมวเปรี้ยว
น้ำหวาน บงกชรัตน์ วรโชติเมธา ลูกสาวของ คุณวิมาลา และ คุณอัธ วรโชติเมธา เจ้าของบริษัทวัสดุก่อสร้างยักษ์ใหญ่ที่เป็นซัพพลายเออร์หลักให้กับเครืออนันตไพศาล วันนี้ควรเป็นแค่วันธรรมดา ๆ สำหรับนักศึกษาสาวชั้นปีที่ 4 ที่ตั้งใจจะเดินช้อปปิ้งฆ่าเวลาก่อนสอบไฟนอลอย่างสบายใจ แต่เสียงโทรศัพท์ที่แผดดังพร้อมคำเร่งยิก ๆ จากเพื่อนปลายสายว่า “ให้รีบมา เดี๋ยวไม่ทัน!” ทำให้จังหวะชีวิตของเธอเปลี่ยนไป ตึก ตึก ตึก เสียงรองเท้าส้นสูงของน้ำหวานสับไปตามพื้นห้างอย่างเร่งรีบ มือหนึ่งถือโทรศัพเช็กข้อความไม่ได้ดูทาง อีกมือกอดถุงช้อปปิ้งพะรุงพะรัง จังหวะที่เธอหักเลี้ยวหัวมุมก็ปะทะเข้ากับแผงอกกว้างของใครบางคนอย่างจัง! ปึ๊ก! "อุ๊ย!" ร่างบางเสียหลักกำลังจะหงายหลังล้ม แต่ก่อนที่ก้นจะถึงพื้น มือหนาของ วิศรุต อันตไพศาล ทายาทคนเดียวของ คุณวิชัย อันตไพศาล ยักษ์ใหญ่แห่งวงการก่อสร้าง... เขาเป็นผู้ชายประเภทที่สูง กว้าง และหล่อเกินเหตุ ก็คว้าเอวคอดกิ่วของเธอไว้แล้วดึงเข้าหาตัวด้วยสัญชาตญาณ แรงดึงที่กะทันหันทำให้น้ำหวานถลาเข้าไปซุกอกเขา ใบหน้าของเธอเงยขึ้นมาพอดีกับที่เขาก้มลงมอง... และแล้ว ริมฝีปากของทั้งคู่ก็แตะ
อ่านเพิ่มเติม
ผมชอบแมว
ห้องทำงานประธานบริหาร Diamond Construction ภายในห้องทำงานที่ตกแต่งด้วยสไตล์โมเดิร์นลอฟต์ ผนังกระจกใสบานใหญ่เผยให้เห็นวิวตึกระฟ้าของกรุงเทพฯ วิศรุต ในชุดสูทสีเทาเข้มพับแขนเสื้อขึ้นอย่างลวก ๆ กำลังขะมักเขม้นอยู่กับกองแผนผังโครงการก่อสร้างและตัวเลขงบประมาณมหาศาล ก๊อก ก๊อก ก๊อก! ไม่ทันที่เขาจะอนุญาต ประตูไม้บานยักษ์ก็ถูกเปิดออกพร้อมกับกลิ่นน้ำหอมฉุนกึกที่อบอวลไปทั่วห้อง ซาร่า นางแบบสาวลูกครึ่งชื่อดังในชุดเดรสสั้นรัดรูปสีแดงเพลิงเดินกรีดกรายเข้ามาด้วยรอยยิ้มมาดมั่น “รุตคะ... ทำงานหนักเกินไปหรือเปล่า ซาร่าแวะมาหา เพราะกลัวว่าคุณจะลืมว่าคืนนี้เรามีนัดกัน” เธอก้าวเข้าไปหยุดข้างโต๊ะทำงาน พร้อมกับเอามือเรียวไล้ไปตามขอบโต๊ะอย่างยั่วยวน วิศรุตไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากพิมพ์เขียว “ผมจำไม่ได้ว่ามีนัดกับคุณ... ซาร่า” “อ๋อ... นัดที่ซาร่าเพิ่งจะทำขึ้นมาเดี๋ยวนี้ไงคะ” เธอก้มลงจนหน้าแทบจะชิดกับเขา “คืนนี้ไปดินเนอร์ที่รูฟท็อปเปิดใหม่กันไหมคะ? ซาร่าจองโต๊ะที่ดีที่สุดไว้แล้ว... สำหรับเราสองคน” วิศรุตวางปากกาสลักชื่อลงช้า ๆ เขาเอนหลังพิงเก้าอี้หนังราคาแพง แล้วช้อนสายตาคมกริบขึ้นมองผู้หญิงตรงหน้า สาย
อ่านเพิ่มเติม
ของสำคัญ
หน้าตึกคณะศิลปกรรมศาสตร์บรรยากาศสอบไฟนอลวันแรกเต็มไปด้วยเสียงเซ็งแซ่ แต่น้ำหวานกลับไม่ได้รู้สึกโล่งใจเหมือนเพื่อนคนอื่น มือเรียวเล็กกำลังรื้อค้นกระเป๋าสะพายอย่างบ้าคลั่งจนข้าวของแทบจะเทกระจาด “หายไปไหนเนี่ย... เมื่อกี้ยังเห็นอยู่เลย” น้ำหวานพึมพำ หน้าเสีย “มีอะไรยัยหวาน ทำหน้าเหมือนโลกจะแตก” มะนาว เดินเข้ามากอดคอเพื่อนพลางชะโงกหน้ามองกองของในกระเป๋า “บัตรนักศึกษาฉันหาย! มะนาว มะปราง มิ้น ช่วยฉันหาหน่อย ถ้าไม่มีบัตรฉันจะไปทำเรื่องจบไม่ได้นะ!” น้ำหวานเริ่มลนลาน มิ้น ที่กำลังเติมลิปสติกชะงักมือ “หา หายตอนไหน วันก่อน แกยังใช้แตะเข้าห้องสอบอยู่เลยนะ” “ไม่รู้สิ หรือว่า... ตอนที่ชนกับไอ้หมาแก่นั่น!” น้ำหวานเบิกตาโพล้งเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่ห้าง “หมาแก่ หมาแก่ที่ไหน มะปราง ขมวดคิ้วสงสัย “แกไปฟัดกับใครมาน้ำหวาน“ ไม่ทันที่น้ำหวานจะอ้าปากอธิบาย เสียงเครื่องยนต์กระหึ่มดั่งคำรามของบิ๊กไบค์คันยักษ์สีดำสนิทก็พุ่งเข้ามาจอดเทียบฟุตบาทหน้าคณะ แรงลมและเสียงเครื่องยนต์ดึงดูดสายตานักศึกษาแถวนั้นให้หันไปมองเป็นตาเดียว รวมถึงแก๊งเพื่อนสาวทั้งสี่คนด้วย ชายหนุ่มในชุดแจ็กเก็ตหนังสีดำรับกับกางเกงยีนส์แบ
อ่านเพิ่มเติม
ฉันชอบของแซ่บๆ
วิศรุตไม่ได้ขับไปทางบ้านของเธอ แต่เขากลับเลี้ยวเข้าไปในซอยที่เป็นแหล่งรวมร้านอาหารกึ่งคาเฟ่ชิคๆ ใกล้ๆ มหาวิทยาลัย เขาจอดรถกะทันหันจนน้ำหวานหน้าเกือบกระแทกหลังเขา "ลงมาได้แล้ว" วิศรุตสั่งเสียงเรียบ น้ำหวานรีบถอดหมวกกันน็อกส่งคืน "บัตรฉันล่ะ! เอาคืนมาได้แล้วคุณวิศรุต ฉันมีสอบอีกสี่วิชานะ ไม่มีบัตรฉันเข้าห้องสอบไม่ได้" วิศรุตไม่คืน แต่กลับเดินนำเข้าไปในร้านอาหาร "กินข้าวเป็นเพื่อนผมก่อน แล้วผมจะคืนให้" "นี่คุณ! ฉันไม่ได้ว่างขนาดนั้นนะ" "แค่ชั่วโมงเดียว... หรือจะรอให้ผมเปลี่ยนใจขับไปบ้านวรโชติเมธาตอนนี้เลย" เขาเลิกคิ้วท้าทาย วิศรุตพาน้ำหวานมาที่ร้านอาหารกึ่งบาร์หรูริมน้ำ ร้านนี้บรรยากาศดีมากจนน้ำหวานอดจะค่อนแคะไม่ได้"พามาที่แบบนี้... กะจะเช็กเรตติ้งตัวเองเหรอคะ หรือจะอวดสาว ๆ ในสต็อกว่าวันนี้เปลี่ยนเมนูมาเป็นเด็กมหา’ลัย“ วิศรุตดึงเก้าอี้ให้น้ำหวานด้วยท่าทางสุภาพ "เปล่า... ผมแค่คิดว่าแมวเปรี้ยวอย่างเธอน่าจะชอบอะไรที่มัน แพง' เหมือนนิสัยชอบใช้ของแบรนด์เนมแบบที่ห้างวันนั้นไง" น้ำหวานถลึงตาใส่ "นั่นมันเงินพ่อฉัน! ...เอ่อ เงินครอบครัวฉัน ฉันไม่ได้ขอคุณซื้อสักหน่อย เอาบัตรคืนมาไ
อ่านเพิ่มเติม
โดนวางยา
เช้าวันสอบสุดท้ายของภาคการศึกษา มหาวิทยาลัยคึกคักเป็นพิเศษ แก๊งผลไม้เปรี้ยวหวาน มิ้น มะนาว น้ำหวาน มะปรางค์ ยืนพิงรั้วด้วยสีหน้าที่เหมือนเพิ่งยกภูเขาออกจากอกพร้อม ๆ กัน “ในที่สุดก็จบ!” มะนาวร้องเบา ๆ พร้อมชูกำปั้นอย่างสะใจ “คืนนี้ฉันขอดื่มแบบไม่ต้องนับแก้วนะ ใครห้าม...มีเรื่อง!” น้ำหวานหัวเราะร่วน แววตาแมวเปรี้ยวฉายแสงซุกซน “อย่าลืมว่าพรุ่งนี้ยังต้องตื่นนะคะคุณผู้หญิง ถ้าแฮงค์จนลุกไม่ไหว หวานไม่แบกกลับนะบอกก่อน” เสียงเครื่องยนต์คันหนึ่งดังแทรกบทสนทนา รถสปอร์ตหรูสีเข้มเคลื่อนมาจอดเทียบด้านหน้าอย่างโดดเด่น ประตูเปิดออก ชายหนุ่มร่างสูงในชุดลำลองเนี้ยบก้าวลงมา ในมือคือช่อดอกไฮเดรนเยียสีฟ้าอ่อนช่อใหญ่... ธีร์ เขามุ่งตรงไปหามิ้น ยื่นดอกไม้ให้ด้วยแววตาอบอุ่น “วันสุดท้ายแล้วนะ… สู้ ๆ” มิ้นรับดอกไม้มา หน้าแดงซ่าน “ขอบคุณนะคะพี่ธีร์” มะนาวรีบแซวทันที “โอ้โห เจ้านายบ้านนี้เขาใจดีเนอะ ให้เอารถสปอร์ตมาจีบสาวในมหาลัยได้ด้วย แบบนี้เพื่อนหนูจะไปไหนรอดล่ะคะ” “หยุดแซวได้แล้วมะนาว เดี๋ยวเพื่อนเขินตายกันพอดี” มะปรางปรามเพื่อนพร้อมตบแขนเบาๆ น้ำหวานมองนาฬิกาข้อมือแล้วพูดด้วยน้ำเสียงสดใส “งั้นคืนนี้
อ่านเพิ่มเติม
หวานร้อน ช่วยหน่อย
ภายในห้องพักรับรองระดับ VVIP ที่เงียบสงบตัดขาดจากเสียงเบสหนักๆ ด้านล่าง วิศรุตวางร่างเล็กของน้ำหวานลงบนเตียงกว้างอย่างเบามือที่สุด ทันทีที่แผ่นหลังสัมผัสกับความนุ่ม เธอกลับเริ่มบิดเร้าด้วยความกระสับกระส่าย ผิวขาวผ่องเปี่ยมไปด้วยเหงื่อพราวและเปลี่ยนเป็นสีระเรื่อจัดจนเขารู้สึกได้ถึงไอความร้อนที่แผ่ออกมา "ร้อน... หมาแก่... ฉันร้อน..." น้ำหวานละเมอเสียงพร่า มือเล็กพยายามดึงรั้งคอเสื้อเดรสสีเงินของตัวเองให้เปิดออกอย่างอึดอัด วิศรุตที่เพิ่งสลัดเสื้อสูทราคาแพงทิ้งไปยืนมองภาพนั้นด้วยลมหายใจที่เริ่มติดขัด เขาพยายามข่มอารมณ์ดิบในกาย แต่ดูเหมือนยัยแมวตัวแสบจะไม่ให้ความร่วมมือเลยสักนิด "น้ำหวาน... มีสติหน่อย" เขาคุกเข่าลงบนเตียง พยายามรวบมือซนๆ ของเธอไว้ แต่เธอกลับไขว่คว้าหาที่ยึดเหนี่ยวแล้วโน้มคอเขาลงไปหา "ช่วยด้วย... ไม่ไหวแล้ว..." ริมฝีปากอิ่มสีสดเผยอออกน้อยๆ พร้อมดวงตาฉ่ำปรือที่จ้องมองเขาอย่างร้องขอ ฤทธิ์ยาที่เธอได้รับมาไม่ใช่แค่ทำให้ง่วงหรือเมาแต่มันคือน้ำมันที่ราดลงบนกองไฟแห่งความปรารถนา วิศรุตจ้องลึกลงไปในดวงตาคู่นั้น ความอดทนที่เคยมีพังทลายลงในพริบตา "เธอเป็นคนขอเองนะ... ยัยแม
อ่านเพิ่มเติม
พี่รุตขา
“เคยจูบมั้ย”เธอไม่ตอบแต่มือเล็กโอบรอบคอลงมาจูบอย่างไม่ประสีประสาจูบบยังไม่ได้เรื่องเลยยัยแมวเปรี้ยวแล้วทำเป็นเก่งแต่ปากเธอนุ่มละมุนหวานล้ำสมชื่อน้ำหวาน ลิ้นหนากวาดต้อนฉกชิงความหมานในโพรงปากเรียวลิ้นเกี่ยวกระหวัดกันจนร่างเล็กรู้สึกหวิว มือบางเล็กประท้วงเมื่อเริ่มหายใจไม่ทัน ความหวานในโพรงปากทำเขาไม่อยากถอนจูบ น้ำหวานรีบสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดแต่กายสาวต้องสะท้าน เมื่อใบหน้าหล่อเหลาซุกไซร้ที่ซอกคอระหง กลิ่นกายหอมกรุ่นไม่ได้หอมจากน้ำหอมที่เธอใส่แต่เป็นความหอมจากกายสาวยิ่งทำให้เขาทวีความพลุ่งพล่าและปรารถนายิ่งขึ้น เสียงครางอู้อี้ของเธอดังขึ้น “ช่วย..ช่วยได้ไหม หมาแก่” มือหนาลูบไล้ไปตามส่วนเว้าโค้งพร้อมกับรูดซิปชุดเดรสและชั้นในอันเปียกชื้นออกจากร่างสาวอย่าชำนาญเผยให้เห็นทุกสัดส่วนที่ซ่อนอยู่ภายใต้แสงไฟที่นวลตา ริมฝีปากหนาลากไล้เลียมายังเนินเนื้ออกเขาบรรจงดูดดื่มงบนยอดดอกไม้นั้นที่ส่งกลิ่นหอมเย้ายวนสลับข้างไปมาอย่างหิวกระหาย น้ำหวานวาบหวิวไปทั้งร่างเมื่อปลายลิ้นสากลากผ่านเม็ดสีระเรื่อแล้วขบเม้มเบาๆ ริมฝีปากหนาค่อยๆขยับใบหน้าต่ำลงมาถึงหน้าท้องแบนราบ แล้วใช้ลิ้นตวัดเลียวนอยู่รอบสะด
อ่านเพิ่มเติม
อันตรายต่อหัวใจ
ตอนที่5พี่รุตขา✅✅✅ น้ำหวานตื่นมาพร้อมอาการปวดหัวตุบ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายที่ติดผ้าห่มทำให้เธอชะงัก พอเห็นผู้ชายร่างสูงนั่งนิ่งอยู่ปลายเตียง ความทรงจำสายฟ้าแลบก็แล่นเข้าสมอง "หยุด! อย่าเข้ามานะ ไอ้หมาแก่!!" วิศรุตสะดุ้งโหยง หันมามองด้วยสีหน้าเหมือนคนไม่ได้นอน "ค่อย ๆ ลุก เดี๋ยวก็หน้ามืดหรอก" "ไม่ต้องมาสั่ง! เมื่อคืนแกทำอะไรฉัน!? พูดมาเดี๋ยวนี้!" วิศรุตถอนหายใจยาว "ก็ดูแล… แล้วก็…" "อย่ามาเว้นวรรค! พูด!!" "ก็… มีซัมติงกันไง" "กรี๊ดดดดดด!!" น้ำหวานคว้าหมอนฟาดใส่เขาไม่ยั้ง "ไอ้หมาแก่! ไอ้คนฉวยโอกาส! ฉันโดนยาแกยังกล้าทำเหรอ! เลว! เลวที่สุด!" วิศรุตยกแขนกันพัลวัน "น้ำหวาน ฟังก่อน..“ "ไม่ฟัง! แกมันแย่กว่าหมาแก่ แกมัน… ไอ้หมาเฒ่าโรคจิต!" "โอเค อันนี้เริ่มแรงละนะ" "เพราะมันจริง! แกแอบแซ่บตอนฉันไม่มีสติใช่ไหมล่ะ โรคจิตชัด ๆ!" วิศรุตเริ่มหมดความอดทน เสียงเข้มขึ้น "ฉันไม่ได้ฉวยโอกาส ฉันถามเธอแล้ว และเธออนุญาตเอง!" "ตอนโดนยาไม่นับ! ใครจะไปยอมคนปากหมาแบบคุณกัน!" คำพูดนั้นทำเอาวิศรุตจุกจนเถียงไม่ออก เขามองเธอนิ่ง ๆ ด้วยสายตาที่แอบเจ็บนิด ๆ
อ่านเพิ่มเติม
จะลืม
ช่วงเย็นน้ำหวานหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เงียบกริบ ไปไหนกันหมดนะหรือแฮงค์ ไลน์กลุ่มสี่สาวผลไม้เปรี้ยวหวาน น้ำหวาน: ส่งสติกเกอร์อิโมจิแอบมอง 👀 มิ้น: อะไรของแก น้ำหวาน: ก็แหม... เงียบกันทั้งวัน นึกว่าตายคาเตียงไปแล้ว มะนาว: มะปราง! เมื่อคืนแกหายไปไหน ฉันตามหาทั่วเลยนะ! มะปราง: อ๋อ... พอดีเจอพี่หมอศรัณย์ พี่หมอเลยไปส่งที่บ้านน่ะ พิมพ์ไปมือสั่นไป มะนาว: เหรอออออออออ มะปราง: จริงๆ! บ้านพี่หมอกับบ้านฉันติดกัน แกก็รู้! แล้วแกอ่ะ มะนาว กลับยังไง ไม่เห็นทักบอกเพื่อน มะนาว: นั่งเม้มปากอยู่บนเตียงอือๆ ฉันหาพวกแกไม่เจอ ฉันก็เลยขับรถกลับเองเนี่ย เหนื่อยมากกกก เพิ่งตื่นเนี่ย! มะนาว: แล้วแก น้ำหวาน ตกผู้ได้หรือเปล่าจ๊ะ น้ำหวาน: ตอบไว เปล่านะ! ฉันไปเข้าห้องน้ำ ออกมาไม่เจอใครเลยก็เลยกลับบ้านสิ! เมาจะแย่ ยังมึนหัวอยู่เลยเนี่ย ไอ้เพื่อนชั่ว! หนีกันหมด! มะนาว: ส่งสติกเกอร์ขำกลิ้ง 55555 น้ำหวาน: แล้วแกอ่ะ มิ้น กลับกับคุณธีร์มั้ย เห็นเขาแวบๆ ตอนเดินออกมา มิ้น: นิ่งไป 2 วินาที อือ... เจอกันพอดี เลยกลับพร้อมกัน มะนาว: โอ๊ยยยยย ได้ผู้แล้วลืมเพื่อนเหรอคะ!! ได้กี่น้ำบอกมา!!! น้ำห
อ่านเพิ่มเติม
รุ่มร่าม
ณ คาเฟ่ชื่อดังในห้างหรู น้ำหวานในชุดยูนิฟอร์มของร้านกาแฟ ผ้ากันเปื้อนสีน้ำตาลเข้มทับเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ ติดกระดุมถึงเม็ดบนอย่างเหนียวแน่น กำลังง่วนอยู่กับการ ชงลาเต้ให้ลูกค้า เธอมารับ จ๊อบหาเงินพิเศษช่วงรอผลสอบอย่างที่เคยทำเป็นประจำ "รับอะไรดีคะ..." น้ำหวานเงยหน้าถามลูกค้าด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจตามมารยาท แต่แล้วรอยยิ้มก็ค้างเติ่งเมื่อเห็นใบหน้าหล่อเหลากวนประสาทที่เพิ่งเจอกันเมื่อคืน "เอา 'อเมริกาโน่' รสชาติเหมือนคนแถวนี้... เปรี้ยวๆ ปากร้ายๆ แก้วหนึ่งครับ" น้ำหวานเงยหน้าจากเครื่องชงกาแฟแล้วชะงัก ตาโต“มาได้ยังไงเนี่ย!” วิศรุตยืนกอดอก ยิ้มมุมปากแบบกวน ๆ”อ้าว... ก็ห้างนี้มันที่สาธารณะ ทำไมผมจะมาไม่ได้ ไม่เห็นมีประกาศติดไว้ตรงไหนเลยว่า ห้ามนายวิศรุต อนันตไพศาล เข้าห้าง” “ฉันหมายถึง... คุณรู้ได้ไงว่าฉันอยู่ที่นี่” วิศรุตเลิกคิ้วถาม”ระดับผม... แล้วทำไมจะรู้ไม่ได้” น้ำหวานเริ่มหน้าดุ วางแก้วเสียงดัง ”แต่คุณไม่มีสิทธิ์มาทำรุ่มร่าม หรือเที่ยวคุกคามลูกค้าคนอื่นในร้านฉันนะ!” วิศรุตขยับเนกไทเบา ๆ แล้วยื่นหน้าเข้าไปใกล้“คุกคามอะไรกัน ผมนี่แหละลูกค้า... แถมเป็นระดับ VVIP ด้วย” “เหรอคะVV
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status