คุณผู้หญิงวิศวะ

“ผมโชน! รุ่นพี่คณะวิศวกรรมศาสตร์ชั้นปีที่ 3 ของพวกคุณ! ผม! เป็นคนควบคุมดูแลรับผิดชอบทุกอย่างที่จะเกิดขึ้นในห้องประชุมเชียร์นี้! นับจากนี้ไปเป็นเวลาหนึ่งภาคการศึกษา! ผมให้พวกคุณมาที่นี่! เพื่อที่จะให้พวกคุณได้ฝึกระเบียบ! ความอดทน! และความมีวินัย! พวกคุณต้องเชื่อฟังพวกผม! ที่ยืนอยู่ด้านหน้าพวกคุณทั้งหมดในตอนนี้! ใครขัดขืน! ต่อต้าน! ไม่ทำตามที่พวกผมสั่ง! คนนั้นจะต้องโดนลงโทษ! เข้าใจที่ผมพูดไหม!” หนึ่งนักศึกษาแห่งคณะวิศวกรรมศาสตร์ที่ได้รับการคัดเลือกให้เป็น เฮดว้าก ของการประชุมเชียร์ในภาคการศึกษานี้กล่าวต่อหน้านักศึกษารุ่นน้องเกือบ 400 คนด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ดังกึกก้อง และน่าเกรงขาม เหมาะสมกับตำแหน่ง

“เข้าใจครับ/ค่ะ!”

“ให้มันดังกว่านี้!!”

“เข้าใจครับ/ค่ะ!!!”

“ผมขอแสดงความยินดีกับพวกคุณทุกคน! ที่ได้เข้ามาในรั้วคณะวิศวกรรมศาสตร์แห่งมหาวิทยาลัยอินเตอร์ บางกอกนี้!” เปปเปอร์ ผู้เป็น รองเฮดว้าก เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ไม่ต่างจากโชน

โชนล้วงกระเป๋าเสื้อช็อปที่ตนสวมอยู่ หยิบ เกียร์ ขึ้นมาแสดงให้เห็นแก่สายตาคนหลายร้อยตรงหน้า

“นี่คือเกียร์!! หัวใจหลักของวิศวฯ หมายถึงความแข็งแรง! แม่นยำ! และอดทน! เหมือนกับระบบเครื่องจักรกล! ถ้าไม่มีเกียร์! ฟันเฟืองก็ทำงานไม่ได้!! เกียร์สื่อถึงการทำงานเป็นทีม!! เพราะเกียร์ต้องหมุนประสานกับเกียร์ตัวอื่น ๆ ! เหมือนกับที่วิศวกรต้องทำงานร่วมกัน!! ถ้าพวกคุณไม่มีความสามัคคี! ก็ไม่ต้องมาเป็นนักศึกษาของคณะฯ นี้!!”

“…”

“ใครที่ให้ความร่วมมือกับการประชุมเชียร์นี้อย่างดี! เมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้น! จะได้รับเกียร์ไปเป็นสัญลักษณ์ความเป็นคนของวิศวฯ ตัวจริง!!”

“…”

“รับทราบ?!”

“รับทราบครับ/ค่ะ!!!”

“วันนี้เป็นวันแรกของการเปิดภาคเรียน! และเป็นวันแรกที่ทุกคนเข้ามาประชุมเชียร์! ขอให้ทุกคนเตรียมใจให้พร้อม! นี่คือจุดเริ่มต้นของการเป็นหนึ่งเดียวกัน!!” ปาร์ค พี่ว้ากคนหนึ่งพูดขึ้น

“หนึ่งคนพลาด! เท่ากับทั้งรุ่นรับผิดชอบ!! เพราะฉะนั้น! เพื่อนอย่าทิ้งเพื่อน! สามัคคีกันเข้าไว้! ถ้าพวกคุณ! อยากโตมาเป็นรุ่นพี่ที่ดี! ต้องเริ่ม! ตั้งแต่วันนี้!!” นัท พี่ว้ากอีกคนเสริม

“รับทราบ?!”

“รับทราบครับ/ค่ะ!!!”

“ทั้งห้อง! ลุกขึ้น!!” โชนออกคำสั่ง ทว่ารุ่นน้องบางคนกลับเชื่องช้า ไม่กระฉับกระเฉง

“นั่งลงไปใหม่!! เวลาผมสั่งอะไร! พวกคุณต้องทวนคำสั่งทุกครั้ง!! เข้าใจไหม!!”

“เข้าใจครับ/ค่ะ!!!” ตอบรับเสียงดังหลังจากกลับลงไปนั่งบนพื้นกันดังเดิมแล้ว

“ถ้าลุกไม่เร็ว! ไม่พร้อม! ก็ทำมันไปเรื่อย ๆ ! จนกว่าจะพร้อม!!”

“…”

“ทั้งห้อง! ลุกขึ้น!!”

“ทั้งห้อง.. ลุกขึ้น!!”

“เสียงเบา! ทวนใหม่!!”

“ทั้งห้องลุกขึ้น!!!”

“ดี!! แต่ยังไม่พร้อม! ทวนใหม่!!”

“ทั้งห้องลุกขึ้น!!!”

“โอเค! ทีนี้ลุกขึ้นได้!”

…

“ลุกไม่พร้อม! นั่งลงไปใหม่!!”

…

“ทั้งห้อง! ลุกขึ้น!!”

…

“นั่งลงใหม่!!”

“…”

“ทั้งห้อง! ลุกขึ้น!!”

คำสั่งนี้ ผลลัพธ์เป็นที่น่าพอใจ โชนจึงหยุดออกคำสั่งแล้วยืนกวาดสายตามองคนหลายร้อยตรงหน้าโดยไม่เอ่ยคำใดต่อ ภายในห้องประชุมใหญ่มีความเงียบเข้ามาทำหน้าที่สร้างแรงกดดันและความหวั่นเกรงให้แก่คนรุ่นน้องแทน หลายคนต่างก้มหน้าลงไม่กล้าสบตากับผู้นำใหญ่ซึ่งยืนอยู่เบื้องหน้าในตอนนี้

“ใครให้ก้มหน้า!! มองมาที่ผม!!” เสียงดุดันดังแทรกความสงัดขึ้นกระแทกเข้าหูน้องใหม่ทั้งหลาย คนจำนวนมากสะดุ้งตกใจเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองผู้พูดกันดังเดิม

เมื่อภาพตรงหน้าเป็นอันน่าพอใจแล้ว โชนก็พูดถึงกติกาและมารยาทในห้องประชุมเชียร์ต่อ

“เข้าใจที่ผมพูดไหม!!”

“เข้าใจครับ/ค่ะ!!!”

“วันนี้ผมมาเจอพวกคุณแค่นี้! แต่ก่อนจะไป! ผมมีภารกิจที่จะมอบหมายให้พวกคุณ!”

“…”

“พวกคุณต้องล่าลายเซ็นรุ่นพี่ในคณะวิศวฯ แห่งนี้ทั้งหมด 999 คน!! และต้องมีลายเซ็นของพวกผมที่พวกคุณเห็นอยู่ตรงหน้าตอนนี้ทุกคน!! เป็น 12 ใน 999 นั้น!!”

เสียงพูดคุยฮือฮาดังขึ้นจากกลุ่มคนจำนวนมากที่ยืนฟังอยู่

“ใครมีปัญหาก็ยกมือขึ้น! บอกชื่อและรหัสก่อนจะพูดกับผมด้วย!!”

“…”

“ทีหลังพี่ว้ากพูดอยู่ ห้ามพูดแทรก!! เข้าใจไหม!!”

“เข้าใจครับ/ค่ะ!!!”

“พวกคุณคงกลัวจะล่าลายเซ็นพวกผมครบ 12 คนไม่ได้!”

“…”

“ผมมีกติกาลดหย่อนให้!”

“…”

“ถ้าใครถ่ายรูปเซลฟีกับพี่ว้ากได้อย่างน้อย 5 คน! ลายเซ็นก็ไม่จำเป็นต้องล่าให้ครบ 12 คน! แต่มีข้อแม้ว่า! พวกคุณต้องรู้ชื่อของพวกผมบนนี้ทุกคน!”

“…”

“ผมให้เวลาพวกคุณทำทั้งหมดนี้ 1 สัปดาห์! ถ้าสัปดาห์หน้า! ผมสุ่มถามชื่อพี่ว้ากกับพวกคุณคนไหน! แล้วมีใครตอบไม่ได้!! แม้แต่คนเดียว! พวกคุณทุกคนต้องโดนลงโทษ!!”

“…”

“และที่สำคัญที่สุด! ถ้าใครล่าลายเซ็นมาไม่ครบตามที่ผมกำหนด!! คนนั้นจะถูกตัดสิทธิ์! ไม่ได้เข้าเชียร์อีกตลอดภาคการศึกษานี้!!”

รุ่นน้องต่างหันหน้ามองกันด้วยสีหน้าเครียดและกังวล อยากจะพูดคุยกันแต่ก็ไม่กล้า ด้วยคำพูดของโชนก่อนหน้านั้น

“สมุดเชียร์สำหรับล่าลายเซ็นวางอยู่บนโต๊ะตรงประตูทางออก! ก่อนออกจากห้องอย่าลืมไปหยิบกันด้วย! สมุดครบจำนวนคนพอดี! ไม่เกิน! ไม่ขาด! ถ้าพวกผมกลับมาดูแล้วเห็นสมุดขาดหรือเกิน! พวกคุณทุกคนต้องโดนลงโทษ!!” เปปเปอร์กล่าว

“รับทราบ?!!”

“รับทราบครับ/ค่ะ!!!”

ผู้เป็นเฮดว้ากยืนมองภาพรวมตรงหน้านิ่ง จากนั้นไม่นานก็พลิกตัวหันไปด้านข้างแล้วก้าวเดินลงจากเวทีใหญ่ไปพร้อม ๆ กับพี่ว้ากที่เหลือ โดยไม่พูดอะไรต่อ

“ผมเหลืองเหมือนเสื้อสีขาวโดนครีมกันแดดซะขนาดนั้น ไม่รู้คณะฯ นี้เขาจับฉลากคนมาเป็นเฮดว้ากหรือยังไง แต่งกายไม่เรียบร้อย ทำตัวไม่เป็นตัวอย่างที่ดีให้รุ่นน้องเลย” เสียงพึมพำของสาวรุ่นน้องคนหนึ่งดังขึ้นหลังจากมองดูคนที่ตนเอ่ยถึงลงเวทีไปแล้ว เธอกอดอก สีหน้าท่าทางดูเอือมระอา ไม่ชอบใจ

คนข้างกายได้ยินเธอพูดแล้วก็ยิ้มเจื่อน ก่อนจะค่อย ๆ ใช้นิ้วชี้จิ้มที่ต้นแขนของหญิงสาวนั้นเบา ๆ

“สวัสดี เราชื่อปิ่นนะ เธอชื่ออะไรเหรอ”

คนถูกสะกิดหันมอง ก่อนจะนำมือที่กอดอกอยู่ลงแล้วคลี่ยิ้มให้คนเข้ามาทักเล็กน้อย

“สวัสดีปิ่น เราโซเฟีย เรียกเฟียเฉย ๆ ก็ได้”

“โซเฟีย ชื่อเพราะจัง ยินดีที่ได้รู้จักนะ”

“หึ ขอบคุณนะ ปิ่นก็ชื่อน่ารัก ยินดีที่ได้รู้จักเหมือนกัน”

“ว่าแต่.. โซเฟียดูไม่ชอบพวกพี่ว้ากเขาเลยนะ”

“แล้วเธอชอบเหรอ”

“แหะ..”

“เมื่อกี้อยากจะพูดค้านเฮดว้ากปากดีนั่นจะตาย แต่ขี้เกียจวุ่นวายกับนาง เบื่อจะทะเลาะ ก็เลยยอม ๆ ไป”

“..ทำไมบอกว่าเบื่อ โซเฟียเคยเจอกับเขามาก่อนเหรอ”

“..เปล่าหรอก ก็แค่เบื่อจะทะเลาะนั่นแหละ พอดีนี่ชอบหาเรื่องคนน่ะ แต่ตอนนี้เบื่อละ”

“อ๋า..”

“เราไปนะ ไว้เจอกันใหม่ เจอก็ทักได้ บาย”

“..ดูตัวแม่ขัดกับลุคจัง” ปิ่นเอ่ย เนื่องจากคนที่เพิ่งเดินจากไปนั้นผมสีดำยาวตรง ไว้หน้าม้าหนา สวมแว่นกรอบดำ ลุคดูเรียบร้อยเหมือนเด็กเนิร์ด ..ทว่าพอมอง ๆ ไปแล้วเธอก็คงจะตัวแม่จริง ๆ เพราะท่าทางการเดินนั้น สับมาก

“หรือว่า.. จะเป็นฮอตเนิร์ดเหรอ” ปิ่นพูดกับตัวเองต่ออย่างใช้ความคิด ไม่นานก็ส่ายหน้าเบา ๆ สลัดสิ่งในสมองแล้วเดินไป

โซเฟียเดินมาพักหนึ่งก็เพิ่งตระหนักได้ว่าตัวเองกำลังทำตามความเคยชินเกินไป เธอไม่ควร เดินสับ ให้บุคลิกดูเด่นอย่างปกติ เพราะมาเรียนที่นี่ เธอต้องไม่เป็นจุดสนใจของใคร

หญิงสาวแวะเข้าโรงอาหารเพื่อจะทานมื้อเย็น เธอมาเรียนที่นี่ ไม่มีเพื่อนแม้แต่คนเดียว แต่นั่นก็ไม่ได้เป็นปัญหา เนื่องจากเธอสามารถใช้ชีวิตคนเดียวได้อย่างสบาย ๆ

ตัวแม่ไม่ต้องแคร์ใคร เพราะรักใดจะสู้รักตัวเอง

ขณะหาโต๊ะเพื่อนั่งทานอาหาร เธอก็กวาดสายตาไปมองเห็นกลุ่มรุ่นพี่กลุ่มใหญ่นั่งอยู่ไม่ไกล หญิงสาวรู้สึกลาภปากขึ้นมาในทันที เธอหยักโค้งมุมปากยิ้ม ก่อนจะหยิบสมุดเชียร์ออกมาจากกระเป๋าพร้อมกับปากกา จากนั้นก็เดินตรงไปหากลุ่มเป้าหมาย และไม่ลืมที่จะทำทีว่าเขินอายเพื่อซ่อนตัวตนเล็กน้อย

“เอ่อ.. สวัสดีค่ะพี่ ๆ” เอ่ยหลังจากเดินไปหยุดยืนที่หัวโต๊ะพวกเขาแล้วครู่หนึ่ง พลางทำหน้าตาเหนียมอาย

“สวัสดีครับ..” ทั้งกลุ่มหันมามองต้นเสียง ก่อนจะมีชายคนหนึ่งทักทายเธอตอบไป พร้อมกับยกยิ้มมุมปากบาง ๆ

“คือ.. หนูขอลายเซ็นพวกพี่หน่อยได้ไหมคะ”

“อ้อ.. แล้วน้องชื่ออะไรครับ ยังไม่แนะนำตัวกับพวกพี่เลยนะ”

“ชื่อโซเฟียค่ะ”

“โซเฟีย.. ชื่อฝรั่งมาก ลูกครึ่งเหรอครับ”

“ค่ะ หนูครึ่งเนิร์ดครึ่งติ๋มค่ะ”

“ฮ่า ๆ ๆ น่าเอ็นดูจังครับน้อง มา ๆ ๆ พวกพี่ไม่พูดมากแล้ว เดี๋ยวน้องจะร้องไห้ซะก่อน เอาสมุดมาครับ”

“ขอบคุณมาก ๆ เลยนะคะ” เธอก้มศีรษะให้พวกเขาเล็กน้อยทั้งที่อมยิ้ม จากนั้นก็ยื่นสมุดในมือตนพร้อมกับปากกาให้ไป

เมื่อได้ลายเซ็นมาเรียบร้อยแล้วโซเฟียก็หมุนตัวหันหลังให้กลุ่มนั้นก่อนจะเดินออกมา “พวกเด็กเวร หาว่าฉันจะร้องไห้ เห็นคนดูเป็นเด็กน้อยหน่อยแกล้งฉ่ำเชียวนะ อย่าให้ถึงคราวแม่ต้องสอนละกัน จะฟาดให้” เอ่ยพึมพำกับตัวเองด้วยท่าทางไม่สบอารมณ์เล็กน้อย เนื่องจากมีที่นั่งว่างอยู่รอบตัวจึงวางกระเป๋าลงไปบนที่นั่งหนึ่ง ในจังหวะที่ต้องการทันที เธอไม่อยากคิดเลือกอะไรแล้ว เจอคนน่าโมโหในห้องประชุมเชียร์ไม่พอ ยังมาเจอในโรงอาหารอีก อารมณ์เสีย!

หญิงสาวยืนสูดหายใจเข้าลึกแล้วค่อย ๆ ผ่อนออก ทำซ้ำ ๆ เพื่อสงบสติอารมณ์ของตนเอง พยายามทำตัวให้นิ่ง แล้วเดินไปยังร้านอาหารด้วยท่าทีไม่ก้าวร้าวอย่างที่ใจกำลังเป็นอยู่

..นี่สินะ ทางที่เธอเลือกเอง

จะปั้นหน้าเป็นเด็กติ๋ม ใจต้องนิ่งไว้โซเฟีย

เมื่อเติมอาหารเข้าท้องเรียบร้อยแล้ว โซเฟียก็เดินมาตามทางเดินไปยังจุดรอรถรับส่งของมหาวิทยาลัย เธอเดินไปก็คิดไป ว่าวันแรกในรั้วคณะวิศวฯ ที่เธอหวังว่ามันจะสดใส กลับพังไปหมด เพราะ นายเฮดว้ากตัวดีนั่น! เป็นคนอื่นจะไม่ว่าอะไรเลย แต่ทำไมต้องเป็นเขา คนที่เธอ เกลียดขี้หน้า! มากกว่าใคร เรื่องที่เคยบาดหมางกับเขาช่วงสมัยมัธยมศึกษาตอนปลาย เธอยังจำขึ้นใจไม่เคยลืม

คิดแล้วก็เดินย่ำเท้ากระทืบพื้นแรงมากขึ้นพลางกำหมัดแน่น เธอหายใจแรงกว่าเดิม รีบเดินเร็วไปปลายทางที่อยู่ไม่ไกลมากนัก

ตอนนี้เป็นเวลาพลบค่ำแล้ว นักศึกษาที่ยังไม่กลับบ้านมีน้อย โซเฟียจึงยืนรออยู่ที่จุดรอรถรับส่งคนเดียว

หญิงสาวหยิบมือถือขึ้นมาดูว่ารถคันต่อไปจะมาเมื่อไหร่ ขณะที่เธอกำลังใจจดใจจ่อ จู่ ๆ ก็มีรถสปอร์ตคันหรูแล่นใกล้เข้ามา ก่อนจะวิ่งขับผ่านไปในเวลาเพียงไม่กี่วินาที ทว่าไม่ได้มีแค่เสียงรถที่กระทบถึงเธอ เม็ดของเหลวจากน้ำที่ท่วมขังอยู่บนพื้นทั้งเล็กทั้งใหญ่ก็กระเซ็นมากระทบช่วงขาเรียวด้วย สร้างทั้งจุดสีดำและสีน้ำตาลเข้มประดับเป็นลายขาและชายกระโปรงพลีท ไม่น่าดูแม้แต่น้อย

โซเฟียยืนก้มหน้าอ้าปากมองสิ่งสกปรกบนขาของตนนิ่ง

..ตอนนี้

เธออยากกรี๊ดออกมา!!!

..วันต่อมา

“เฮ้ยโชน มึงดูนี่ดิ” เปปเปอร์เดินมาจับบ่าข้างหนึ่งของเพื่อนหนุ่มที่นั่งอยู่ในลานเกียร์แล้วพูดขึ้น

“…”

“รถมึงดังใหญ่แล้วนะ มีน้องเขาโพสต์ในสตอรี่บอกตัวตนลูกมึงครบเลย ทั้งยี่ห้อ ทั้งสี แต่ดีหน่อยไม่บอกทะเบียนตรง ๆ บอกแค่ว่า ช้างเ_ด ค__ใหญ่ชายไทย ใช้ปากกลับหัวกลับหาง”

“ชย 5669”

“เออ”

“เสียดาย ช ไม่ใช่ ‘ช้าง’ แต่กูตั้งใจให้เป็น ชอบ”

“เ_ดของเล่น ไม่ถือว่าเ_ดครับ”

“หึ แล้วนี่มันดังได้ไง กูไปทำอะไรให้ น้องคนนี้คือใคร ดารา?”

“เปล่า ดูทรงแล้วเด็กติ๋ม น้องเขาลงสตอรี่นี้แล้วแท็กคนที่เรียนอยู่วิศวฯ มอเราหลายคนเลย แต่น้องไม่ได้ฟอลฯ คนที่แท็ก แล้วคนที่น้องแท็กก็ไม่ได้ฟอลฯ น้องสักคน กูว่าน้องน่าจะสุ่มหาจากคนที่ตั้งไบโอว่ากำลังเรียนที่นี่ แล้วก็แท็กเอา บางคนรีพลายสตอรี่ช่วยน้องเขาด้วยไง คนตามแอ็กหลายพันแล้วแชร์กันต่อ เลยดังถึงกูเลยทีนี้”

“หึ ผู้หญิงอะไรระรานคนอื่น ไม่มีมารยาท คิดว่าโลกหมุนรอบตัวเองหรือไง”

“ก็มึงเล่นขับรถไม่ระวังน้ำให้น้องเขาเลย น่าจะแค้นมากถึงได้ทำขนาดนี้”

“กูเหรอ”

“เออสิ เมื่อวานมึงขับรถผ่านน้องเขาแล้วทำน้ำที่ขังอยู่ริมฟุตพาทกระเด็นใส่น้อง”

“…”

“ไง ไม่รู้ตัวใช่ไหม”

“ถ้ารู้จะทำไหม”

“…”

“น้องนี่อยู่ปีไหน”

“ปีหนึ่ง”

“มีหน้าไหม ขอดูหน่อย”

“อะนี่ ดูดิ สวยนะ แต่ทรงติ๋มฉิบ”

“…”

โปรดติดตามตอนต่อไป..

อุ๊ย.. เงียบแบบนี้ จำสาวได้หรือเปล่าน้าา