บทนำ 1/2

หญิงสาวรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดลำลอง ก่อนจะจากไป เธอเดินมาหาลูกชายแล้วกดจมูกลงที่ศีรษะเล็กพร้อมกับเอ่ยร่ำลาทั้งน้ำตาด้วยความอาลัยอาวรณ์

ยกหลังมือปาดน้ำตาจนแห้ง จากนั้นจึงกดออดเรียกพยาบาลเข้ามา ส่วนตัวเธอเองก็รีบออกจากห้องไปก่อนที่พยาบาลสาวที่ดูแลจะเข้ามาถึง

เมื่อพยาบาลเข้ามาก็พบว่าเธอไม่อยู่ที่นี่แล้ว มีแค่เด็กทารกตัวน้อยที่นอนหลับปุ๋ยอยู่ ไม่นานคุณหญิงพจมานและโฉมฉายคนรับใช้คนสนิทก็มาถึง

เมื่อเปิดประตูเข้ามาก็เห็นว่ามีแค่พยาบาลสาวยืนอยู่ในห้องเพียงลำพัง ทว่ากลับไร้เงาของหญิงสาวคนนั้น

“อ้าว แล้วแม่เด็กล่ะ?” เธอเลิกคิ้วสูงเอ่ยถามพยาบาลด้วยความสงสัย

“ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ เธอกดออดเรียกดิฉันเข้ามา แต่ตอนนี้ไม่เห็นแล้วค่ะ เห็นแค่เด็กที่นอนอยู่ค่ะ” พยาบาลสาวเอ่ยตอบ เพราะเธอเองก็ยังงุนงงสงสัยกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไม่ต่างกัน

“นั่นหลานฉันใช่ไหม?” คุณหญิงพจมานโพล่งคำขึ้น ก่อนจะรีบปรี่ไปที่เตียงเด็กทารกทันที พยาบาลสาวแอบลอบสังเกตพฤติกรรมอยู่ไม่ห่าง หญิงวัยกลางคนนี้คงจะเป็นย่าของเด็กกระมัง

เพราะแม่ของหญิงสาวนางนั้น เธอเคยเห็นอยู่ครั้งหนึ่งตอนที่มาตรวจครรภ์ เป็นหญิงวัยกลางคนอีกคน ส่วนผู้หญิงตรงหน้านี้ เธอไม่เคยเห็นมาก่อน พยาบาลสาวแอบคาดเดาความน่าจะเป็นอยู่ในใจเงียบ ๆ

“หลานย่า ช่างน่าเกลียดน่าชังเสียจริงเลย โฉมเธอมาดูหลานฉันสิ เร็วเข้า!” หล่อนยิ้มเย้าด้วยความปรีติ พร้อมกับทั้งกวักมือเรียกโฉมฉายบ่าวรับใช้คนสนิทมาดูเด็กทารกแรกเกิดด้วยกัน

คุณหญิงพจมานอายุราว 60 ปี ทว่าใบหน้าหล่อนดูมีอายุน้อยกว่าอายุจริง เพราะหน้าตึงเปรี๊ยะทั้งโบท็อก เมโส อัลเทอร่า หล่อนก็ฟาดมาหมดแล้ว ยามนี้คงเหลือแค่ผ่าตัดดึงหน้าให้ยกกระชับเท่านั้นที่ยังไม่ได้ลองทำ

นิ้วเรียวขาวสะอาดเอื้อมไปแตะแก้มนิ่มของทารกน้อยแผ่วเบา ด้วยว่าอดใจไม่ไหว เมื่อเห็นเด็กน้อยหน้าตาน่ารักน่าชัง อ้วนจ้ำม่ำเช่นนี้ เขาถูกห่อตัวไว้เป็นก้อนกลมดิกเหมือนซาลาเปาด้วยผ้าเนื้อนิ่ม

เด็กทารกหลับตาพริ้มทำปากจุ๊บจั๊บเหมือนว่ากำลังดูดนมอยู่

‘ยัยเด็กนั่น ไม่คิดจะอยู่เจอหน้ากันหน่อยหรือ’ คุณหญิงพจมานแอบค่อนขอดอยู่ในใจเมื่อนึกถึงแม่ของเด็กทารกขึ้นมา ‘ช่างรักษาสัญญาดีเสียจริง แต่ก็ช่างเถอะ ใครจะเป็นอย่างไร ฉันไม่สน แค่คลอดหลานชายให้ ฉันก็พอใจแล้ว’

“โฉมเดี๋ยวเธอช่วย ไปจัดการเรื่องค่าใช้จ่ายที่เคาน์เตอร์แทนฉันทีนะ”

“ได้ค่ะคุณผู้หญิง” โฉมฉายเดินตามหลังพยาบาลออกไป คุณหญิงพจมานเอื้อมมือไปหยิบซองเอกสารบนเตียงนอน เป็นหลักฐานการตรวจดีเอ็นเอ และมีโน้ตแผ่นเล็กเขียนด้วยลายมือว่า...

‘ถ้าคุณหญิงจะมีความกรุณาต่อหนูอยู่บ้าง หนูอยากตั้งชื่อให้เขาว่า"นิกข์"ค่ะ นิกข์ที่แปลว่าทอง ใช้เป็นทั้งชื่อจริงชื่อเล่นของเขา เพื่อจะได้คล้องกับชื่อของคุณเพชรค่ะ’

ชมพู่.

และจบข้อความด้วยการลงท้ายด้วยชื่อของเธอ คุณหญิงพจมานแอบคลี่รอยยิ้มบาง

“อืมเป็นชื่อที่ดี งั้นก็ตามนี้ละกัน ว่าไงเจ้านิกข์หลานย่า ชอบชื่อนี้ไหม?” คุณหญิงพจมานพูดพลางหันไปยิ้มหยอกเย้ากับเด็กทารกน้อย แล้วโน้มใบหน้ากดปลายจมูกลงที่ศีรษะเล็ก

เด็กน้อยขยับริมฝีปากคล้ายกำลังยิ้ม ราวกับกับว่าได้ยินและเข้าใจในสิ่งที่หล่อนพูด อย่างไรอย่างนั้น แต่ทว่าเขายังคงหลับตาพริ้ม ฝ่ามือนิ่มของคุณหญิงลูบลงบนศีรษะเล็กแผ่วเบาอย่างเอ็นดู

ร่างบางที่อ่อนระโหยโรยแรง อีกทั้งใบหน้าซีดขาวราวกับไม่มีเลือด เดินตรงไปยังลานจอดรถ ซึ่งเป็นจุดนับพบที่นัดเจอกับใครคนหนึ่งไว้

“ยัย พลอย ทางนี้” เอกทัศน์ หรือชื่อในวงการเพื่อนเรียก เอกกี้ เพื่อนชาวเก้งโบกมือหยอย ๆ ระบุพิกัดตำแหน่ง ทว่าเมื่อเห็นว่าเพื่อนสาวจะทรุดตัวลงไปนั่งกองกับพื้น ก็รีบปรี่เข้าไปประคองไว้ได้ทันท่วงที

เอกทัศน์บอกให้หล่อนพักรักษาตัวให้ดีกว่านี้ก่อน หล่อนก็ไม่ยอมฟัง

หลังจากเอกทัศน์เสร็จจากงานรับจ็อบแต่งหน้าให้นางเอกละครวิกน้อยสีชื่อดังท่านหนึ่งเรียบร้อยแล้ว เขาก็รีบบึ่งรถมาหาเพื่อนสาวคนสนิททันที

“แก โอเคใช่ไหม ไหวนะ” เอกทัศน์เอ่ยถามเธอเสียงอ่อนด้วยความเป็นห่วง เธอพยักหน้ารับอย่างอ่อนแรง

มือเรียวดึงสายเข็มขัดนิรภัยมาคาดอกแช่มช้า เอนตัวลงไปพิงพนักเบาะรถ ปรับท่วงท่าให้อยู่ในท่าผ่อนคลาย แล้วจึงหลับตาลงช้า ๆ

ส่วนเอกทัศน์ก็ขับรถออกไปเงียบ ๆ นางไม่กล้าถามอะไรไปมากกว่านี้ เพราะจากการประเมินสถานการณ์แล้ว เพื่อนสาวคงยังไม่พร้อมที่จะตอบคำถามอะไรทั้งนั้น...