All Chapters of รักไม่คอยท่า: Chapter 1 - Chapter 10

หญิงสาวรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดลำลอง ก่อนจะจากไป เธอเดินมาหาลูกชายแล้วกดจมูกลงที่ศีรษะเล็กพร้อมกับเอ่ยร่ำลาทั้งน้ำตาด้วยความอาลัยอาวรณ์ยกหลังมือปาดน้ำตาจนแห้ง จากนั้นจึงกดออดเรียกพยาบาลเข้ามา ส่วนตัวเธอเองก็รีบออกจากห้องไปก่อนที่พยาบาลสาวที่ดูแลจะเข้ามาถึงเมื่อพยาบาลเข้ามาก็พบว่าเธอไม่อยู่ที่นี่แล้ว มีแค่เด็กทารกตัวน้อยที่นอนหลับปุ๋ยอยู่ ไม่นานคุณหญิงพจมานและโฉมฉายคนรับใช้คนสนิทก็มาถึงเมื่อเปิดประตูเข้ามาก็เห็นว่ามีแค่พยาบาลสาวยืนอยู่ในห้องเพียงลำพัง ทว่ากลับไร้เงาของหญิงสาวคนนั้น“อ้าว แล้วแม่เด็กล่ะ?” เธอเลิกคิ้วสูงเอ่ยถามพยาบาลด้วยความสงสัย“ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ เธอกดออดเรียกดิฉันเข้ามา แต่ตอนนี้ไม่เห็นแล้วค่ะ เห็นแค่เด็กที่นอนอยู่ค่ะ” พยาบาลสาวเอ่ยตอบ เพราะเธอเองก็ยังงุนงงสงสัยกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไม่ต่างกัน“นั่นหลานฉันใช่ไหม?” คุณหญิงพจมานโพล่งคำขึ้น ก่อนจะรีบปรี่ไปที่เตียงเด็กทารกทันที พยาบาลสาวแอบลอบสังเกตพฤติกรรมอยู่ไม่ห่าง หญิงวัยกลางคนนี้คงจะเป็นย่าของเด็กกระมังเพราะแม่ของหญิงสาวนางนั้น เธอเคยเห็นอยู่ครั้งหนึ่งตอนที่มาตรวจครรภ์ เป็นหญิงวัยกลางคนอีกคน ส่วนผู้หญิ

“ว่ากันว่า Bloody Mary เป็น “อาหารเช้าของผู้ชนะ” เธอกดยิ้มมุมปากน้อย ๆแล้วหันไปประจันหน้ากับเขาอีกครั้ง “ฉันก็แค่...อยากลิ้มรสมันดูบ้างเท่านั้นเองค่ะ” ส่วนเขาเมื่อได้ฟังก็หัวเราะแผ่วเบากลั้วในลำคอสำหรับเขาพอพูดถึง บลัดดี้ แมรี่ เหตุใดจึงคิดไปถึงหนังสยองขวัญสั่นประสาทอะไรเทือกนั้นขึ้นมาได้ เขาหยิบวอดก้า มาตินี ขึ้นมาจิบไปพลาง ๆ“ฉันชื่อชมพู่นะคะ” หญิงสาวเอ่ยอย่างเป็นมิตร ก่อนที่จะเป็นคนแนะนำตัวกับเขาก่อน“อ้อครับ ผมเพชร ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ”เธอค้อมศีรษะรับเล็กน้อยก่อนจะหยิบแก้วทรงสูงที่บาร์เทนเดอร์ชงเสร็จแล้ววางไว้ตรงหน้า เธอหยิบแก้วขึ้นมาแล้วยื่นไปตรงหน้าเขา“แด่มิตรภาพของเราค่ะ” เธอคลี่รอยยิ้มหวาน แล้วแก้วสองใบก็กระทบกันดังเคร้ง มิตรภาพของทั้งคู่กำลังเบ่งบานนับจากนั้น...คืนนั้นเขากับเธอก็จบลงที่เรื่องบนเตียง เป็นสิ่งที่เขาหลีกเลี่ยงไม่ได้ เธอเป็นคนจัดแจงพาเขามาที่โรงแรมแห่งหนึ่ง สรรเพชญ์ไม่รู้ ว่าทำไมเขาถึงห้ามใจตัวเองไม่อยู่แบบนี้ ปกติเขาทำได้ดีทุกครั้ง แต่คืนนี้มันช่างเหนือการควบคุมเขาเพิ่งสะกดจิตบอกตัวเองไปเมื่อตะกี้อยู่หยก ๆ ว่าเธอไม่ใช่สเปค แต่ทำไมร่างกายกลับต่อต้าน ม

หน้าท้องแบนราบเรียบ เอวเธอบางไม่มีไขมันเลยสักนิด ส่วนเว้าส่วนโค้งสวยงามไร้ที่ติ เขากดจุมพิตแผ่วเบาตรงลิ้นปี่ไล่ลงมาที่หน้าท้อง เธอสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อริมฝีปากอุ่นซ่านแตะสัมผัสผิวกายละเอียด “พร้อมแล้วใช่ไหม?” ‘เธอก็เลือกอะไรไม่ได้แล้วนี่’ แน่ล่ะว่ามันแค่เป็นประโยคบอกเล่า ไม่ใช่ประโยคคำถาม พูดจบเขาก็รูดรั้งแพนตี้ตัวจ้อยที่เป็นปราการด่านสุดท้ายของเธอออกไป ฝ่ามือแกร่งทั้งสองกดลงที่ข้อพับเข่ายกขาเธอโย้ไปข้างหน้า เพื่อต้องการตรวจเช็กสภาพเสียหน่อย “อย่าดูนะคะ” หญิงสาวตาลีตาเหลือกฝ่ามือบางเลื่อนมาปิดของสงวนของตัวเองเอาไว้ แต่ทว่าก็ถูกมือแกร่งปัดออกอย่างไม่ไยดี เธออาย...จนอยากดำดินหนี... ทว่าเขากลับยิ้มกริ่มอย่างพึงพอใจ กลีบดอกไม้สีชมพูที่ปิดสนิท ไรขนอ่อนมีแค่เส้นบาง ๆ ขึ้นหรอมแหรม เหมือนสาวแรกแย้มไม่มีผิด ‘รีแพร์ มาแล้วหรือ?’ ในหัวของเขาผุดความคิดสัปดนนี้ขึ้นมา ทันทีที่ปลายนิ้วร้ายสัมผัสกับความอ่อนนุ่มที่เปียกชื้นและคับแคบภายใน คิ้วหนาขมวดมุ่นเกิดข้อกังขาขึ้นมาในใจ แต่กระนั้นก็ปรนเปรอจนเธอเสียวซ่านแทบสิ้นสติ ร่างบางกระตุกเกร็งเสร็จสมด้วยปลายนิ้วร้ายของเขาครั้งแล้วครั้งเล่า

เด็กน้อยร้องไห้ตลอดเวลากว่าจะกล่อมให้เขาสงบได้ก็ใช้เวลาเป็นชั่วโมงช่วงกลางคืนก็แทบไม่ได้หลับได้นอนต้องตื่นมาป้อนนมทุกสามชั่วโมง แล้วเด็กทารกตื่นแล้วก็อยู่ยาว กว่าจะกล่อมนอนได้ก็ร้องไห้โยเยอยู่ตลอดเวลา “ผมขอคิดดูก่อนนะครับป้าโฉม ลูกยังเล็กมาก ผมไม่ไว้ใจคนอื่นนอกจากพวกเราครับ” สรรเพชญ์เอ่ยอย่างเนือย ๆ ผ่านไปแค่หนึ่งอาทิตย์แต่ร่างกายเขาทรุดโทรมอย่างกับอดหลับอดนอนมาเป็นเดือน“ค่ะ” โฉมฉายตอบรับด้วยสีหน้าเจื่อนลงเล็กน้อย สรรเพชญ์วางทารกลงบนเตียงไม่ได้เลย เพราะเด็กน้อยร้องไห้ตลอดเวลา ต้องใช้วิธีอุ้มพาดบ่าแล้วก็เดินกล่อมไปด้วยเด็กน้อยจึงได้สงบลงเมื่อเขาร้องไห้จนเหนื่อย ทารกน้อยก็ผล็อยหลับไปเอง เป็นแบบนี้มาหนึ่งอาทิตย์แล้ว เมื่อลูกหลับจึงค่อย ๆวางลงบนเตียงอย่างเบามือไม่ให้เขารู้สึกตัวตื่น เมื่อนั้นเขาถึงได้มีเวลายืดเส้นยืดสายบ้างร่างกายที่อิดโรยนอนได้ไม่เต็มอิ่ม ยามนี้กระบอกตาคล้ำลึกโหลเป็นหมีแพนด้า นอกจากสงสารตัวเองแล้วเขาก็สงสารลูกน้อยด้วย ลูกหลับไม่สนิท เมื่อเขาตื่นมาก็มักจะงอแงร้องไห้จนเสียงแหบแห้ง หากจะหาคนผิดสักคนก็ต้องเป็นเธอคนนั้น เขาโยนความผิดทุกอย่างให้เธอ เขารู้สึกเ

“อย่างนั้นก็ได้ครับ” คุณหญิงพจมานเดินไปลูบศีรษะเล็กของทารกน้อย ก่อนจะเอ่ยขึ้น“แม่ต้องเข้าบริษัทก่อนนะ เช้านี้มีประชุมเรื่องออกแบบจิวเวอรีคอลเลกชันใหม่ด้วย”“ครับ เดินทางปลอดภัยนะครับ” คุณหญิงพจมานเดินออกมา ทิ้งไว้เพียงโฉมฉายให้ช่วยกันกล่อมเด็กน้อยให้หยุดร้องต่อ หล่อนอารมณ์บูดเล็กน้อยเพราะเสียงร้องไห้โยเยน่ารำคาญของเด็กทารก พลอยชมพูเองยังได้ยินเสียงเด็กร้องไห้จ้า ก็ยิ่งปวดใจ นั่นต้องใช่ลูกของเธอแน่ ๆ เธอกระวนกระวายอยู่ไม่สุข‘ทำยังไงจะได้เจอหน้าลูก ?’ หน้าประตูบ้านมีคนขับรถของคุณหญิงพจมานรออยู่ในรถ แต่เขาก็ไม่สนใจเธอเพราะคิดว่าอาจจะเป็นคนที่อยู่บ้านข้าง ๆกัน เมื่อคุณหญิงพจมานเดินออกมา ‘ตอนนี้ล่ะ...’เธอก็รีบเดินไปทักทายคุณหญิงพจมานทันที “คุณหญิงคะ” คุณหญิงพจมานหันมามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า พลางเลิกคิ้วสูงนึกครุ่นคิด รู้สึกว่าหล่อนเคยเจอแม่หนูนี่ที่ไหนมาก่อน“เอ! ฉันว่าฉันเคยเจอหนูที่ไหนนะ” เกิดประกายนัยน์ตาขึ้นมาวูบหนึ่ง“ อ้อ! ฉันจำได้แล้ว ที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าคุณมาเรียใช่ไหม” คุณหญิงพจมานโพล่งคำขึ้นทันทีเมื่อคิดออกแล้ว“ใช่ค่ะ หนูเอง” เธอยิ้มแหยตอบคุณหญิงพจมานพลอยชมพ