บทที่ 4

นี่เป็นครั้งแรกที่ผมเห็นฟู่หย่าหนิงตื่นตระหนกขนาดนี้ เธอทำท่าเหมือนจะร้องไห้ออกมาจริง ๆ

และเธอกำลังร้องไห้เพราะผม

ผมรู้สึกหวิว ๆ ในใจ ราวกับว่าเธอยังรักผมอยู่

แต่ทว่าวินาทีต่อมา เสียงร้องไห้ของตงตงก็ดังขัดขึ้น “แม่ครับ พ่อก็เลือดออกเหมือนกัน ผมกลัว...”

ฟู่หย่าหนิงหันกลับไปมอง และเห็นหลินอวี๋เฮ้ากำลังกุมแขนที่มีเลือดไหลโชกด้วยสีหน้าเจ็บปวด

เมื่อครู่เศษกระจกกระเด็นไปบาดแขนเขาเป็นแผลเล็ก ๆ สองแผล

“อวี๋เฮ้า ฉันจะพาคุณไปโรงพยาบาล”

ฟู่หย่าหนิงทอดทิ้งผมอย่างไม่ลังเล เธอคว้าแขนหลินอวี๋เฮ้าเตรียมจะจากไปทันที

“หย่าหนิง พาคุณกู้ไปด้วยเถอะ แผลเขาดูหนักกว่าผมนะ”

หลินอวี๋เฮ้าพูดขึ้นท่ามกลางเสียงสะอื้นของตงตง

“ไม่เอา! พ่อครับผมกลัวเลือด ไม่อยากให้เขาไปด้วย!”

ตงตงมองมาที่ผมด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจและต่อต้าน

หลินอวี๋เฮ้าไม่ได้คะยั้นคะยอต่อ เขาหันไปมองฟู่หย่าหนิง

เพียงไม่กี่วินาที ฟู่หย่าหนิงก็ตัดสินใจเด็ดขาด

“ไม่ได้ ตงตงกลัวเลือด เขาไปด้วยไม่ได้หรอก ไม่ต้องไปสนเขา กู้เฉินเป็นนักดับเพลิง เขาปฐมพยาบาลเป็น ดูแลตัวเองได้อยู่แล้ว”

“เราไปกันเถอะ!”

ฟู่หย่าหนิงอุ้มตงตง พลางจูงมือหลินอวี๋เฮ้าเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองผมอีกเลย

เลือดสด ๆ ไหลรินจนตาผมพร่ามัว

ทั้งเลือดและน้ำตาไหลอาบเต็มหน้า

สุดท้าย เจ้าของร้านอาหารก็สั่งให้คนพาผมไปห้องฉุกเฉินที่โรงพยาบาล

โชคดีที่ไม่ได้เป็นอะไรมาก เป็นเพียงแผลภายนอกเท่านั้น ทำแผลเสร็จก็กลับได้

แต่เมื่อเทียบกับความเจ็บทางกาย หัวใจของผมมันชาหนึบจนไร้ความรู้สึกไปนานแล้ว

ฉากที่ฟู่หย่าหนิงทอดทิ้งผมในร้านอาหารอย่างไม่ลังเลนั้น เหมือนเข็มหมื่นเล่มที่ทิ่มแทงหัวใจผมจนพรุน เลือดในใจไหลจนเหือดแห้ง

ผมนอนแน่นิ่งบนเตียงคนไข้ ไม่หลงเหลือความหวังใด ๆ ในตัวฟู่หย่าหนิงอีก คิดเพียงแค่ว่าขอให้แผลนี้ไม่กระทบกับการไปสนับสนุนภารกิจไฟป่าในวันพรุ่งนี้ก็เป็นพอ

คืนนั้น ผมจมอยู่กับความเจ็บปวดสลับกับการสะดุ้งตื่นด้วยความทรมาน

โทรศัพท์เงียบกริบตลอดทั้งคืน

ฟู่หย่าหนิงไม่ส่งข้อความมาถามไถ่แม้แต่คำเดียว ราวกับว่าหลินอวี๋เฮ้าและตงตงคือโลกทั้งใบของเธอ ส่วนผมเป็นเพียงคนแปลกหน้าที่เดินผ่านมา

เช้าวันรุ่งขึ้น ผมถูกปลุกด้วยสายตาจากหัวหน้าหน่วย

“ครับ หัวหน้า”

“กู้เฉิน พร้อมหรือยัง?”

“ครับ ผมกลับไปรายงานตัวได้ทันทีครับ”

หัวผมไม่ปวดเท่าเมื่อคืนแล้ว ผมลองลุกจากเตียงขยับร่างกายดู พบว่าไม่มีปัญหาอะไร

ส่วนเรื่องฟู่หย่าหนิง... ปล่อยเธอไปเถอะ

ผมก็แค่ปุถุชนธรรมดา ส่วนเธอคือเทพธิดาผู้สูงส่งที่เอื้อมไม่ถึง

“ดี แต่นายไม่ต้องรีบมานักหรอก ครั้งนี้ไฟป่ารุนแรงมาก ทางหน่วยกำลังรออุปกรณ์ดับเพลิงชุดใหม่จากเบื้องบนอยู่ อุปกรณ์มาถึงเมื่อไหร่คนก็ออกเดินทางเมื่อนั้น”

“สายแจ้งมาว่าเป็นช่วงบ่าย เวลาที่แน่นอนเดี๋ยวฉันแจ้งอีกที”

หลังวางสาย ผมยืนอึ้งอยู่ที่เดิม

มีเวลาเพิ่มมาอีกครึ่งวัน แต่ผมกลับไม่มีที่ไป

กลับบ้านงั้นเหรอ?

ช่างมันเถอะ ผมไม่อยากไปหาเรื่องใส่ตัวในวาระสุดท้ายแบบนี้

ในตอนนั้นเอง ฟู่หย่าหนิงก็โทรเข้ามา

“กู้เฉิน ช่วงนี้คุณอย่าเพิ่งกลับบ้านเลย ตงตงไม่ชอบคุณ แกบอกว่าทุกครั้งที่คุณปรากฏตัว พ่อของแกถ้าไม่เสียใจก็ต้องมีอุบัติเหตุ เด็กยังเล็ก ให้แกได้ปรับตัวสักพักเถอะ”

“ฉันจองโรงแรมไว้ให้คุณแล้ว ส่วนสัมภาระฉันจะให้พ่อบ้านส่งไปให้ ช่วงนี้หลินอวี๋เฮ้าจะมาพักที่บ้านเรา”

“อ้อ เขาจะนอนห้องคุณนะ แต่เราไม่มีอะไรกัน เรื่องนี้คุณวางใจได้”

ฟู่หย่าหนิงยังคงพูดจาเหมือนเป็นการออกคำสั่งกับผมเช่นเดิม

“แค่นี้นะ ฉันต้องเข้าประชุมแล้ว”

สายตัดไป ทิ้งไว้เพียงเสียงสัญญาณที่ว่างเปล่าและความเจ็บแปลบในอก

ฟู่หย่าหนิง คุณชักจะล้ำเส้นเกินไปแล้ว

เริ่มจากให้ผมจับพิรุธได้ จากนั้นก็รับเด็กมาเลี้ยง แล้วก็ให้หลินอวี๋เฮ้าย้ายเข้ามาในบ้านอย่างเป็นเรื่องปกติที่ควรจะเป็น จนสุดท้ายก็ขับไล่ผมออกมา

เธอขาดแค่เพียงไม่ได้ป่าวประกาศออกมาตรง ๆ เท่านั้นว่าเธอมีความสัมพันธ์ยังไงกับหลินอวี๋เฮ้า

แต่ก็นั่นแหละ เทพธิดาผู้สูงส่งย่อมไม่ลดตัวลงมาอธิบายกับสามัญชนอย่างผม

ช่างมันเถอะ ถือเสียว่าห้าปีที่ผ่านมาผมเอาความรักไปทิ้งให้หมามันกิน

ในเมื่อต้องมุ่งหน้าสู่แนวหน้ากู้ภัยที่เสี่ยงตาย ผมเริ่มปล่อยวางเรื่องเล็กน้อยในครอบครัวได้บ้างแล้ว

หลังจากออกจากโรงพยาบาล ผมก็ตรงไปที่โรงแรมและได้รับกระเป๋าเดินทาง

แต่ผมคาดไม่ถึงว่า พ่อบ้านจะเอาโน้ตบุ๊กของฟู่หย่าหนิงติดมาด้วย

สงสัยจะคิดว่าเป็นของผม...

เพราะโน้ตบุ๊กเครื่องนี้คือของขวัญวันครบรอบที่ผมซื้อให้เธอ

ตอนนั้นผมซื้อมาผิดสี เป็นสีดำ แต่เธอก็ไม่ได้รังเกียจและใช้มันทำงานมาตลอดจนถึงตอนนี้

เนื่องจากโน้ตบุ๊กเครื่องนี้เป็นอุปกรณ์ที่เธอใช้ทำงาน

ผมไม่ได้อยากจะยุ่งกับมันนัก

แต่พอนึกขึ้นได้ว่าในนี้มีรูปถ่ายและวิดีโอสมัยที่เรายังรักกันอยู่มากมาย ตอนนั้นเธอยังไม่ได้ฝักใฝ่ในธรรมขนาดนี้ และเราเคยหวานซึ้งกันมาก

ในเมื่อจะจากไปแล้ว ก็ไม่อยากจะหลงเหลือความทรงจำใด ๆ

ไว้ให้รกสายตาอีก

ผมเปิดโน้ตบุ๊กขึ้นมา ตั้งใจจะลบทุกร่องรอยทิ้ง

แต่กลับพบว่าเครื่องล็อคอินไลน์ของเธอค้างไว้โดยอัตโนมัติ

แชทที่ถูกปักหมุดไว้บนสุดนั้นช่างบาดตาเหลือเกิน

หลินอวี๋เฮ้า

ฟู่หย่าหนิงไม่เพียงแต่ปักหมุดเขาไว้บนสุด แต่เธอยังตั้งชื่อเล่นให้เขาเป็นพิเศษด้วยอักษรตัวเดียว

“เฮ้า”

คำสั้น ๆ เพียงคำเดียว แต่ซ่อนความสนิทสนมไว้อย่างเหลือล้น

แล้วผมล่ะ?

ทั้งที่ผมส่งข้อความหาเธอวันละหลายสิบข้อความ แต่พอมองไปรอบ ๆ กลับไม่มีร่องรอยของผมอยู่เลย

ผมเจ็บจุกในอกจนต้องเลื่อนหน้าจอลงไปหา

หลินอวี๋เฮ้าคือคนเดียวที่เธอปักหมุดไว้ ถัดลงมาคือกลุ่มงาน รองประธานบริษัท และลูกค้า

ถัดลงไปอีก คือกลุ่มสนทนาทางธรรม เพื่อนร่วมปฏิบัติธรรม และไลน์ของเจ้าอาวาสวัด

สุดท้ายถึงเป็นผม อยู่อันดับที่ร้อยกว่า

สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือชื่อในโซเชียลของผม แต่งงานกันมาห้าปี ผมไม่แม้แต่จะได้รับสิทธิ์ที่เธอจะตั้งชื่อจริงให้ในเครื่องเลยงั้นเหรอ?

และที่น่าเจ็บใจยิ่งกว่าคือเธอตั้งค่าปิดการแจ้งเตือนไว้แค่กับผมคนเดียว

มิน่าล่ะ... ข้อความที่ผมส่งไปเป็นสิบ ๆ ข้อความต่อวัน นาน ๆ ครั้งเธอถึงตอบกลับมาแค่คำสองคำ

ที่แท้เทพธิดาคนนี้ไม่เคยเห็นผมอยู่ในสายตามาตลอด

นี่น่ะหรือชีวิตคู่ที่ผมเคยหลงนึกว่ามีความสุข

จู่ ๆ ผมก็รู้สึกเหมือนโลกกำลังหัวเราะเยาะผมอย่างบ้าคลั่ง

ชื่อเล่นอักษรตัวเดียวนั้นราวกับสัตว์ร้ายที่พุ่งเข้าฉีกขย้ำหัวใจของผมด้วยเล็บแหลมคมจนเป็นแหลกชิ้น ๆ แล้วโยนลงใต้ก้นบึ้งของมหาสมุทร

ผมเจ็บปวดถึงขั้วหัวใจและหนาวเหน็บจนถึงกระดูก

ผมแทบจะหายใจไม่ออก

ผมไม่อยากจะดูต่อแล้ว แต่จู่ ๆ ไลน์ของเธอก็ดังขึ้น

หลินอวี๋เฮ้าส่งข้อความมา...

ส่งรัวมาเป็นสิบ ๆ ข้อความ เป็นรูปถ่ายที่ฟู่หย่าหนิงกับหลินอวี๋เฮ้าไปร่วมงานกิจกรรมกีฬาสีที่โรงเรียนของตงตง

รูปแรก: ฟู่หย่าหนิง หลินอวี๋เฮ้า และตงตงสวมเสื้อครอบครัว ถ่ายรูปจูงมือกันและยิ้มแย้มอย่างมีความสุข

รูปที่สอง: ร่างกายของฟู่หย่าหนิงและหลินอวี๋เฮ้าแนบชิดกัน ทั้งคู่ช่วยกันอุ้มตงตงขึ้นไปปาลูกโป่ง

รูปที่สาม: ตงตงถือคุกกี้ชิ้นเล็ก ๆ ทั้งคู่โน้มตัวลงมางับคุกกี้ชิ้นนั้นพร้อมกัน โดยที่ริมฝีปากของทั้งคู่ห่างกันไม่ถึงสามเซนติเมตร

ภาพถ่ายแต่ละภาพที่ตามมา ยิ่งดูสนิทสนมกันยิ่งกว่ารูปก่อนหน้า

ผมปวดใจจนหายใจไม่ออก ไม่เคยเห็นเทพธิดาผู้เย็นชาเสียอาการจนหลุดกิริยาขนาดนี้มาก่อนเลย

ที่มุมขวาล่างของรูปมีลายน้ำบอกเวลา มันเพิ่งถูกถ่ายเมื่อ 10 นาทีที่แล้วนี่เอง

ผมหลุดยิ้มเยาะออกมาอย่างน่าเวทนา

มิน่าล่ะ เธอถึงไม่ยอมให้ผมกลับบ้าน เพราะกลัวผมจะไปจับผิดได้สินะ

ฟู่หย่าหนิง คุณบอกผมชัด ๆ ว่าคุณกำลังประชุมอยู่ที่บริษัท

ไหนคุณบอกว่าคนถือศีลไม่พูดปดไง?

แต่ทำไมในชีวิตคู่ของเราถึงมีแต่คำลวงเต็มไปหมดแบบนี้?