บทที่ 3

“ฮัลโหลครับ หัวหน้า”

“กู้เฉิน มีข่าวร้าย เมื่อคืนเกิดไฟป่าที่แนวภูเขาทางตะวันตก ทีมกู้ภัยสามทีมทุ่มสุดกำลังแล้วแต่ยังคุมเพลิงไม่อยู่ ถึงคิวทีมเราต้องออกปฏิบัติหน้าที่แล้ว”

“รับทราบครับ ผมพร้อมปฏิบัติหน้าที่ตลอดเวลา!”

เส้นประสาทของผมตึงเครียดขึ้นมาทันที ผมไม่มีเวลามานั่งเสียใจ รีบเตรียมตัวเรียกแท็กซี่เพื่อไปรายงานตัวที่หน่วย

ไฟป่ากำลังลุกลามอย่างควบคุมไม่ได้ และอันตรายอย่างยิ่ง

หากมันลุกลามไปมากกว่านี้ ไม่รู้ว่าจะมีครอบครัวผู้บริสุทธิ์อีกกี่ครอบครัวที่จะได้รับผลกระทบ

เมื่อเทียบกับภัยพิบัติตรงหน้า เรื่องระหว่างผมกับฟู่หย่าหนิง มันกลายเป็นเรื่องเล็กน้อยไปเลย

“ไม่ต้องรีบมาขนาดนั้น สถานการณ์ครั้งนี้... นายก็น่าจะรู้ดี ฉันให้เวลานายหนึ่งวันไปล่ำลาครอบครัวให้เรียบร้อย”

“โดยเฉพาะภรรยาของนาย ฉันจำได้ว่านายแต่งงานแล้วใช่ไหม?”

ฝีเท้าของผมชะงักลง ความรู้สึกสับสนประโคมเข้ามาในอก

คนในหน่วยรู้ดีว่าผมแต่งงานแล้ว แต่เพราะฟู่หย่าหนิงไม่เคยไปหาผมที่หน่วยเลยสักครั้ง แถมยังใช้ข้ออ้างว่างานยุ่งเพื่อบ่ายเบี่ยงงานเลี้ยงครอบครัวของหน่วยนับครั้งไม่ถ้วน

ดังนั้นหัวหน้าและเพื่อนร่วมทีมแทบจะลืมไปแล้วว่าเธอมีตัวตนอยู่

“รับทราบครับหัวหน้า”

หลังจากวางสาย ผมถอนหายใจยาว

ห้าปีที่ใช้ชีวิตร่วมกันมา ผมรู้ซึ้งถึงนิสัยของฟู่หย่าหนิงดี

เทพธิดาผู้มุ่งมั่นในทางธรรมอย่างเธอ ไม่เคยเก็บเรื่องของผมมาใส่ใจ

ทุกครั้งก่อนที่ผมจะออกไปทำภารกิจ ต่อให้เธอรู้ เธอก็แค่ถามไถ่ตามมารยาทเพียงไม่กี่คำ

หลายปีมานี้ผมชินกับความเฉยเมยของเธอ จนเริ่มที่จะไม่ไปรบกวนเธออีก

แต่ครั้งนี้มันไม่เหมือนครั้งไหน ๆ...

ต่อให้ต้องกลับไปเผชิญหน้ากับใบหน้าอันเย็นชาของเทพธิดาองค์นั้น ผมก็ตัดสินใจหันหลังกลับไป

ระยะทางห้านาทีนั้นสั้นนิดเดียว แต่เมื่อได้พบเธออีกครั้ง เธอกลับไม่ได้เย็นชาอย่างที่ผมคิด

ฟู่หย่าหนิงกำลังเตรียมจะขับรถออกไปข้างนอก เธอดูสง่างามและสวยจนไร้ที่ติ

ผมไม่เคยเห็นเธอแต่งตัวอย่างพิถีพิถันขนาดนี้มาก่อนเลย

“ผมมีเรื่องจะคุยด้วย”

ผมเดินไปที่ข้างรถของฟู่หย่าหนิง แต่เธอกลับไม่แม้แต่จะปรายตามามอง น้ำเสียงนั้นยังคงเรียบเฉย “ไว้กลับมาค่อยคุย ฉันมีธุระด่วน”

“คุณจะไปไหน?”

ผมขมวดคิ้วเล็กน้อยและไม่ยอมหลีกทาง

ไฟป่าวิกฤตมาก ผมไม่รู้ว่าจะมีเวลาเหลือรอจนเธอกลับมาไหม

ธุระด่วนของฟู่หย่าหนิง ถ้าไม่ใช่เรื่องงานในบริษัท ก็คงหนีไม่พ้นการไปไหว้พระที่วัด

ทว่า... ผมกลับคาดไม่ถึงเมื่อเห็นหลินอวี๋เฮ้านั่งอยู่ที่เบาะผู้โดยสารข้างคนขับ

ฟู่หย่าหนิงไม่ตอบผม แต่เขากลับเป็นฝ่ายเสนอหน้าอธิบายด้วยตัวเอง “คุณกู้ ขอโทษทีนะครับ พอดีเที่ยงนี้บริษัทผมมีงานเลี้ยง หย่าหนิงอยากจะไปเป็นเพื่อนผมหน่อยน่ะครับ”

พูดจบ เขาก็หันไปมองฟู่หย่าหนิง

“หย่าหนิง หรือว่าให้ผมไปเองดีกว่าไหม?”

“ไม่ต้อง เขาไม่มีเรื่องคอขาดบาดตายอะไรหรอก เรื่องของคุณสำคัญกว่า”

ฟู่หย่าหนิงปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย ก่อนจะสตาร์ทรถแล้วขับออกไปทันที

ผมยืนตะลึงอยู่ที่เดิม ผ่านไปเนิ่นนานถึงได้สติ ในลำคอเหมือนมีก้อนหินขนาดมหึมาอุดไว้

หัวใจเหมือนถูกกรีดด้วยมีด

อยู่ด้วยกันมาห้าปี ฟู่หย่าหนิงปฏิเสธคำชวนไปงานเลี้ยงของผมมานับครั้งไม่ถ้วน แต่กับงานเลี้ยงบริษัทของหลินอวี๋เฮ้า เธอกลับแต่งตัวจัดเต็มและออกไปกับเขาโดยไม่ลังเล

งานเลี้ยงตอนเที่ยง... แต่พวกคุณออกไปกันตั้งแต่เช้าตรู่เลยงั้นเหรอ?

ฟู่หย่าหนิง คุณบอกว่าคนถือศีลไม่พูดปด ไม่ทรยศ

แต่หลินอวี๋เฮ้ากลับดูเหมือนสามีของคุณมากกว่าผมเสียอีก และยิ่งดูเหมือนคนที่คุณให้ความสำคัญที่สุด

หรือว่าที่คุณไปงานเลี้ยงของเขา ก็เพื่อลูกอีกงั้นเหรอ?

ผมได้แต่รู้สึกสมเพชตัวเอง ร่างกายหนาวเหน็บไปถึงกระดูก

หลังจากเธอไปแล้ว ผมก็ไม่มีเหตุผลที่จะต้องอยู่ที่นี่ต่อ

บ้านที่เคยเต็มไปด้วยความอบอุ่นและความหวัง ในตอนนี้กลับทำให้ผมรู้สึกต่อต้านอย่างรุนแรง

ทุกย่างก้าวที่เดินจากไป เหมือนเหยียบลงบนฟองสบู่แห่งความทรงจำอันแสนหวานระหว่างผมกับเธอ

ก้าวที่ดูสวยงาม แต่กลับแตกสลายลงไปทุกก้าว

จนกระทั่งตอนเย็น ผมได้รับข้อความจากฟู่หย่าหนิง

“คืนนี้ฉันว่าง ออกมาทานข้าวกันเถอะ คุณมีอะไรจะพูดกับฉันไม่ใช่เหรอ?”

คำเชิญง่าย ๆ ที่ดูเหมือนเป็นการทำทานให้คนน่าสมเพชอย่างผม

ผมลังเลอยู่นาน สุดท้ายก็ตัดสินใจไปพบเธอเพื่อตกลงเรื่องหย่าให้จบสิ้น

หากผมไม่ได้กลับมาจริง ๆ ผมก็อยากจากไปโดยไม่มีพันธะ ไม่อยากติดพันกับเธออีกต่อไป

ผมจองร้านอาหารร้านเดียวกับที่เราเดทกันครั้งแรก และย้ำกับเธอว่าให้มาคนเดียว อย่าพาใครมาด้วย

ในเมื่อพรหมลิขิตเริ่มที่นี่ มันก็ควรจะจบลงที่นี่

ที่นั่งมุมเดิม แม้แต่กระดิ่งลมที่มุมหน้าต่างก็ยังเหมือนเดิม

แต่เรา... กลับเปลี่ยนไปแล้ว

เธอไม่ตอบข้อความผมเลย

ผมรอจนถึงสามทุ่มกว่า จนร้านอาหารใกล้จะปิดแล้ว

ฟู่หย่าหนิงก็ยังไม่มา

ก็นะ... เทพธิดาผู้ไร้ใจย่อมไร้ความรู้สึก

ช่างมันเถอะ ผมชินกับความเมินเฉยของเธอแล้ว

แต่ในจังหวะที่ผมกำลังจะลุกไป ฟู่หย่าหนิงก็มาถึง พร้อมกับหลินอวี๋เฮ้าและตงตง

“พวกเขามาได้ยังไง?”

ผมขมวดคิ้ว เรื่องคอขาดบาดตายที่จะล่ำลาในวาระสุดท้ายของชีวิต ผมไม่อยากให้คนนอกอยู่ด้วย

แต่ฟู่หย่าหนิงกลับทำเหมือนเป็นเรื่องปกติ

“ฉันเพิ่งเลิกงาน หลินอวี๋เฮ้ากับตงตงก็ยังไม่ได้ทานข้าว มาด้วยกันแล้วมันจะเป็นอะไรนักหนา?”

ระหว่างที่เธอพูด หลินอวี๋เฮ้าและตงตงได้นั่งลงที่นั่งฝั่งตรงข้ามของผมแล้ว

ข้างกายผมยังมีที่ว่าง แต่ฟู่หย่าหนิงเพียงปรายตามองแวบเดียวแล้วเลือกไปนั่งข้างพวกเขา

“หลินอวี๋เฮ้าบอกว่ามื้อนี้เขาจะเป็นคนเลี้ยงเองเพื่อเป็นการขอโทษ”

“กู้เฉิน หัดดูคนอื่นเขาเป็นตัวอย่างบ้าง อย่าเอาแต่ทำตัวใจแคบแบบนั้น”

คำพูดที่ดูถูกเหยียดหยามของเธอ ทำให้หัวใจผมฉีกขาดอีกครั้ง เจ็บปวดจนแทบขาดใจ

เนื่องด้วยครั้งนี้เป็นมื้อค่ำมื้อสุดท้าย ผมจึงไม่อยากจะโต้เถียงกับเธอ

และตั้งใจจะลาจากกันด้วยดี แต่การที่หลินอวี๋เฮ้าและตงตงอยู่ที่นี่ ทำให้คำพูดที่เตรียมไว้จุกอยู่ที่ลำคอ

ฟู่หย่าหนิง ถ้าคุณรู้ว่าคืนนี้ผมที่นัดคุณมาเพื่อจะลาจากเป็นครั้งสุดท้าย คุณจะเสียใจไหมที่พาคนนอกมาด้วย?

แต่มันคงไม่สำคัญแล้วล่ะ เพราะยังไงก็คงไม่มีโอกาสอีกแล้ว

หัวใจของเทพธิดานั้นเย็นชาเกินไป ผมไม่กล้าจะสัมผัสมันอีกแล้ว

“คุณกู้ มื้อนี้ผมเลี้ยงเอง ทานตามสบายเลยนะครับ”

“หย่าหนิงเธอเป็นคนจิตใจดี ผมเองก็ต้องขอบคุณที่คุณยอมรับตงตง ขอบคุณจริง ๆ ครับ!”

หลินอวี๋เฮ้ายกแก้วขึ้นเพื่อแสดงความขอบคุณ

ผมไม่ขยับเลยแม้แต่นิดเดียว เขาเลยค้างเติ่งอยู่อย่างนั้นด้วยความกระอักกระอ่วน

“ไม่ต้องไปสนใจเขาหรอก เราดื่มกันเถอะ”

“เขาใจแคบเกินกว่าจะทำตัวสง่างามแบบคุณได้ เสียแรงที่คุณอุตส่าห์มีน้ำใจ”

ฟู่หย่าหนิงยกแก้วขึ้นชนกับหลินอวี๋เฮ้า พลางปลอบโยนเขาและไม่ลืมที่จะเหยียบย่ำผม

เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ถึงขั้นหันไปคุยกับตงตงด้วย

“ชนแก้ว!”

ทั้งสามคนชนแก้วฉลองกัน ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มพลางคุยกันเรื่องการจัดบ้านไปพลางคุยเรื่องสิ่งที่ตงตงชอบ

ในวินาทีนี้ ผมที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกลับกลายเป็นเหมือนคนแปลกหน้าที่มาขอนั่งร่วมโต๊ะเท่านั้น

“ฟู่หย่าหนิง สรุปคุณนัดผมมา หรือเขาเป็นคนนัดผมมากันแน่?”

ทันใดนั้นผมพลันฉุกคิดอะไรบางอย่างได้

“แน่นอนว่าต้องเป็นหลินอวี๋เฮ้าเป็นฝ่ายอยากมาขอโทษคุณ ฉันจะมีเวลาที่ไหนกัน?”

ฟู่หย่าหนิงขมวดคิ้ว คำพูดเพียงคำเดียวของเธอทำลายความหวังสุดท้ายที่ผมมีต่อเธอจนย่อยยับ

ช่างน่าขันสิ้นดี

การพบกันครั้งสุดท้ายของผมกับเธอ กลับเป็นโอกาสที่หลินอวี๋เฮ้าหยิบยื่นให้

ผมเจ็บปวดจนไร้ความรู้สึก แต่ผมกลับมีความกล้าที่จะปลดปล่อยตัวเองเสียที

“วันนี้ที่หน่วยแจ้งผมมา ให้ไปสนับสนุนภารกิจไฟป่า สถานการณ์ครั้งนี้อันตรายมาก ผมอาจจะไม่ได้กลับมา”

“ผมคิดว่า อย่างน้อยเราควรหย่ากันให้เรียบร้อย ผมจะทำให้พวกคุณสมปรารถณาเอง”

หลังเอ่ยคำเหล่านั้นออกมา ผมก็รู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก

แต่ผมคาดไม่ถึงว่าคนทั้งสามคนที่อยู่ตรงหน้า กลับไม่มีใครสนใจคำพูดของผมเลย

เสียงหัวเราะต่อกระซิกของพวกเขาไม่หยุดลงเลยแม้แต่วินาทีเดียว ไม่มีใครแม้แต่จะปรายตามามองผม

ตอนนี้ ผมรู้สึกว่าตัวเองเป็นแค่ตัวตลกตัวหนึ่ง

หัวใจที่เพิ่งจะรู้สึกเบาสบายเมื่อครู่ กลับถูกทิ่มแทงอย่างแรงอีกครั้ง

“ฟู่หย่าหนิง คุณได้ยินที่ผมพูดไหม?”

“อืม รู้แล้ว ดูแลตัวเองด้วยแล้วกัน”

ฟู่หย่าหนิงมัวแต่ตักอาหารให้ตงตง เธอตอบรับผมด้วยท่าทีที่ขอไปทีอย่างที่สุด

ผมหัวเราะสมเพชตัวเองขึ้นมาทันที ไม่รู้จริง ๆ ว่าทนอยู่กับชีวิตคู่แบบนี้มาได้ยังไงตั้งห้าปี?

ในเมื่อเธอไม่มีใจจะฟัง งั้นก็ให้มันจบลงแบบนี้เถอะ

ผมลุกขึ้นเตรียมจะเดินจากไป

แต่คาดไม่ถึงว่า โคมไฟระย้าเหนือหัวจะเกิดหลุดลงมากะทันหัน และตกลงมาใส่กลางหัวของผมอย่างจัง!

จนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว

โคมไฟแก้วแตกละเอียดกระจายเต็มพื้น ผมเลือดอาบไปทั้งหน้าและล้มลงกับพื้นอย่างหมดแรง

วินาทีนั้นสายตาของทุกคนในร้านอาหารถูกดึงดูดมาทางนี้ทันที

ไม่เว้นแม้แต่ฟู่หย่าหนิง

“กู้เฉิน!”

สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปทันที พร้อมพุ่งตัวเข้ามาหาผมอย่างไม่คิดชีวิต