แพทย์เซียนเนตรทะลวงแห่งขุนเขา

หลังจากที่ฉันตาย วิญญาณของฉันไม่ได้สลายไป ฉันล่องลอยเข้าไปในห้องนั่งเล่น

ใบหน้าของเอเลน่าซีดเผือด เกือบจะเป็นสีเทา และริมฝีปากของเธอไร้สี

เค้กสามชั้นตั้งอยู่ตรงกลางโต๊ะอาหาร เคลือบด้วยครีมสีชมพู พร้อมข้อความ "สุขสันต์วันเกิด เจ้าหญิงตัวน้อย" เขียนอยู่ด้านบน

แม่โอบแขนรอบไหล่ของเอเลน่าจากทางด้านหลัง คางของเธอเกยอยู่บนหัวของเอเลน่า พ่อนั่งอยู่ตรงข้ามกับพวกเธอ มือทั้งสองข้างขยำเส้นผมของตัวเอง นิ่งสนิทไม่ไหวติง

"หนูคิดว่าเมื่อกี้ได้ยินเสียงเอ็มม่าร้องเรียกจากห้องใต้ดินค่ะ" เสียงของเอเลน่าแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน "มีใครไปดูเธอหน่อยได้ไหมคะ"

แม่ดึงเธอเข้ามาจำหลักแน่นขึ้น "ยัยนั่นไม่เป็นไรหรอก ลูกก็รู้ว่ายัยนั่นเป็นยังไง ทุกครั้งที่เป็นวันเกิดของลูก ยัยนั่นจะต้องเรียกร้องความสนใจตลอด ทุกครั้งเลย"

"แต่ถ้าเธอเป็นอะไรไปจริงๆ—"

"พอได้แล้ว" ในที่สุดพ่อก็พูดขึ้น น้ำเสียงของเขาต่ำและควบคุมอารมณ์ "วันนี้เป็นวันเกิดปีสุดท้ายของลูก จะไม่มีใครมาทำลายมันทั้งนั้น"

เขากลืนน้ำลายอึกใหญ่ตอนที่พูดคำว่า "สุดท้าย"

แม่ซุกใบหน้าลงกับเส้นผมของเอเลน่า และน้ำตาหยดหนึ่งก็ไหลรินจากหางตาของเธอ

เอเลน่าไม่ได้พูดอะไรอีก แต่เธอกวาดสายตามองไปยังห้องใต้ดินด้วยความกังวล จากนั้นก็เงียบๆ ตัดเค้กชิ้นหนึ่งแยกเก็บไว้ให้ฉัน

เอเลน่าไม่เคยคิดว่าการได้รับความรักลำเอียงนี้เป็นเรื่องสมควร หากจะพูดไปแล้ว เธอเข้าใจดีกว่าใครว่ามันหมายถึงอะไร สิ่งดีๆ ทุกอย่างที่ตกถึงมือเธอ คือสิ่งทีถูกแย่งชิงไปจากฉัน

ดังนั้นเธอจึงพยายามชดเชยให้ฉันมาโดยตลอดอย่างเงียบๆ

ในคืนฤดูหนาวที่แม่เอาผ้าห่มผืนพิเศษมาให้แค่เอเลน่า เธอจะแอบเดินเท้าเปล่าฝ่าความมืดมาห่มผ้าห่มให้ฉัน จากนั้นก็กลับไปนอนตัวสั่นอยู่ใต้ผ้าห่มผืนบางๆ ของตัวเอง

เวลาที่มีแขกเอาขนมมาให้และวางไว้ตรงหน้าเธอทั้งหมด เธอจะไม่ยอมกินเลยสักชิ้น เธอจะยัดมันใส่กระเป๋าเสื้อผ้าแล้วเอาทั้งหมดมาใส่มือฉันหลังจากที่พ่อกับแม่เข้านอนแล้ว

ทุกครั้งที่ฉันถูกทำโทษให้ไปยืนสำนึกผิดที่มุมห้อง เอเลน่าจะรีบวิ่งเข้ามาจับแขนฉันแล้วบอกว่า "หนูเป็นคนบอกให้เธอทำเองค่ะ ลงโทษหนูแทนเถอะ"

เธอมักจะพูดคำเดิมกับฉันเสมอว่า "เอ็มม่า ฉันขอโทษนะ ถ้าไม่มีคำสาปนี้ พ่อกับแม่คงไม่ทำกับเธอแบบนี้หรอก"

แต่พ่อกับแม่ไม่เคยคิดแบบนั้นเลย

"ยัยนั่นเกลียดที่เห็นลูกมีความสุขมาตลอดนั่นแหละ" จากอีกฝั่งของโต๊ะ แม่พูดกับเอเลน่าด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลเปี่ยมด้วยความรัก "ลูกยอมรับคำสาปทั้งหมดแทนยัยนั่นแท้ๆ แต่ยัยนั่นกลับไม่เคยสำนึกบุญคุณเลย ลูกยังจะไปเป็นห่วงยัยนั่นอีกทำไม"

สีหน้าของแม่เปลี่ยนเป็นบึ้งตึง "ลูกลืมไปแล้วเหรอว่าเกิดอะไรขึ้นตอนลูกอายุสิบสอง?"

ฉันไม่เคยลืม นั่นเป็นครั้งแรกที่ฉันเข้าใจอย่างแท้จริงว่าปานคำสาปของเอเลน่าหมายถึงอะไรกันแน่

ในวันเกิดปีที่สิบสองของเอเลน่า พ่อถึงขนาดลางานครึ่งวันซึ่งเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นยากมาก แม่ตื่นตั้งแต่ตีห้าเพื่อเคี่ยวน้ำซุป ย่างเนื้อแกะ และจัดวางทุกสิ่งที่เอเลน่าชอบจนเต็มโต๊ะ

พ่อยังนำสร้อยข้อมือมูนสโตนแสนประณีตที่ตีขึ้นโดยช่างฝีมือเอลฟ์ในเมืองกลับมาบ้านด้วย มันมีราคาเท่ากับเงินเดือนสองเดือนของเขาเลยทีเดียว

เขาก้มลงและสวมมันเข้ากับข้อมือของเอเลน่าด้วยตัวเอง โดยมีแม่ยืนร้องไห้น้ำตาอาบแก้มพลางใช้โทรศัพท์มือถือถ่ายวิดีโออยู่ใกล้ๆ

ฉันเฝ้ามองภาพนั้นจากตรงประตูห้องครัว

ฉันบอกไม่ได้ว่าตอนนั้นตัวเองคิดอะไรอยู่ จำได้แค่ว่าฉันวิ่งถลาออกไปแล้วใช้แขนปัดทุกอย่างบนโต๊ะจนกระจัดกระจาย

ชามแตกกระจาย น้ำซุปร้อนๆ กระเด็นใส่เท้าของแม่จนเธอร้องซี้ดด้วยความเจ็บปวด

"หนูก็เกิดวันนี้เหมือนกันนะ! ทำไมพี่ถึงได้ทุกอย่างเลยล่ะ!"

ฉันยืนกรีดร้องอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังนั้น ราวกับสัตว์ป่าที่ดุร้ายและจนตรอก

มันไม่ใช่แค่ความอิจฉา ไม่ใช่ทั้งหมดหรอก มันเป็นเพราะฉันมองเห็นความจริงอย่างชัดเจนในตอนนั้น พ่อที่เก็บเงินสองเดือนเพื่อซื้อสร้อยข้อมือ แม่ที่ตื่นก่อนรุ่งสางเพื่อทำอาหาร ทั้งสองคนร้องไห้ขณะถ่ายวิดีโอเธอ

พวกไม่ได้กำลังฉลองวันเกิด แต่พวกเขากำลังนับถอยหลังวันเวลาที่เหลืออยู่ของเธอต่างหาก

แต่ฉันยังเด็กเกินไป คำพูดที่แท้จริงมันจุกอยู่ที่อกและฉันไม่สามารถเปล่งมันออกมาได้ สิ่งเดียวที่ระเบิดออกมาจึงกลายเป็นพฤติกรรมที่อัปลักษณ์ที่สุด

ใบหน้าของพ่อมืดมนลง เขาอุ้มฉันขึ้นมา โยนฉันเข้าไปในห้องนอน แล้วล็อกประตูจากข้างนอก

ไม่มีใครเอาอาหารมาให้ฉันเลยตลอดทั้งวันนั้น

กลางดึก คลื่นเสียงปลดล็อกประตูดังขึ้นแผ่วเบา

เอเลน่าคุกเข่าอยู่ที่ประตู ในมือถือขนมปังก้อนเย็นชืดกับน้ำครึ่งแก้ว ขนมปังนั้นแข็งราวกับก้อนหิน และหัวเข่าทั้งสองข้างของเธอมีแผลถลอกจนเลือดซิบ

ฉันมารู้ทีหลังว่าเธอปีนขึ้นไปบนม้านั่งเพื่อหยิบลูกกุญแจในลิ้นชักตู้เสื้อผ้าของพ่อกับแม่ แต่ม้านั่งล้มคว่ำ และเธอก็ตกลงมาตรงๆ

เธอยัดขนมปังใส่มือฉัน คุกเข่าลงข้างๆ แล้วใช้แขนเสื้อเช็ดคราบน้ำตาที่แห้งกรังบนใบหน้าของฉัน

"หยุดร้องไห้นะ ไม่ร้องแล้วนะ"

เธอยิ้มออกมาบางๆ ดวงตาของเธอแดงก่ำราวกับจะมีเลือดไหลออกมา

"ถ้าฉันไม่อยู่แล้ว ทุกอย่างจะเป็นของเธอนะ เนื้อแกะย่างเมื่อไหร่ก็ได้ที่เธออยากกิน สร้อยข้อมือเมื่อไหร่ก็ได้ที่เธออยากได้... ตกลงไหม?"

ที่โต๊ะอาหาร แม่ยังคงพูดต่อ

"เอ็มม่าน่ะมันเนรคุณ ทั้งที่เอเลน่าอุตส่าห์ยอมรับคำสาปทั้งหมดแทนแท้ๆ ยัยนั่นก็ยังโกรธแค้นที่เราฟูมฟักรักเอเลน่า ยัยนั่นเป็นแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว"

ฉันล่องลอยอยู่ในอากาศเหนือพวกเขา ไม่อาจโต้แย้งใดๆ ได้ เธอไม่ได้ผิดไปทั้งหมดหรอก ฉันอิจฉาจริงๆ

อิจฉาที่เวลาเอเลน่าป่วย จะมีใครบางคนคอยกอดเธอไว้ทั้งคืน อิจฉาที่เธอสามารถเรียก "แม่" แล้วได้รับอ้อมกอดตอบ อิจฉาช่วงเวลาสิบแปดปีที่เธอได้รับความรักอย่างทะนุถนอม ในขณะที่ฉันกรีดร้องจนคอแตกตายแต่กลับไม่มีใครมาหาเลย

ฉันลอยเข้าไปหาเอเลน่า อยากจะกอดเธอ อยากจะบอกเธอว่าฉันป่วยจริงๆ ปวดท้องจริงๆ ไม่ได้โกหกเลย ทว่านิ้วมือของฉันกลับทะลุผ่านไหล่ของเธอไป

ฉันก้มลงมองมือตัวเอง มันโปร่งแสง

ฉันลอยทะลุผ่านประตูห้องใต้ดินเข้าไป มองดูเด็กสาวที่นอนตัวงออยู่ที่มุมห้อง นั่นคือตัวฉันเอง

ฉันได้ตายไปแล้ว และคนทีแบกรับน้ำหนักของคำสาปทั้งหมดไว้ในท้ายที่สุด... ก็คือฉันเอง