แพทย์เซียนเนตรทะลวงแห่งขุนเขา

แพทย์เซียนเนตรทะลวงแห่งขุนเขา

โดย:  บุหรี่สองมวนจบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel4goodnovel
9.5
54 การให้คะแนน. 54 ความคิดเห็น
1150บท
266.2Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

หลังจากกินงูขาวตัวน้อยตัวหนึ่งเข้าไป นกเขาที่ใช้การไม่ได้ของเขาก็กลับมาทะยานได้อีกครั้ง แล้วยังบังเอิญได้รับความสามารถพิเศษเป็นดวงตามองทะลุสรรพสิ่งและการจดจำภาพได้ในพริบตาเดียว เขาดูแลคลินิกเล็กๆ และอาศัยทักษะของเขาเองก้าวขึ้นไปยังจุดสูงสุดทีละก้าว ในขณะเดียวกัน ทั้งแม่ม่ายสาวสุดผู้น่ารัก สาวดาวมหาลัย สาวงามหวานหยดย้อย และหญิงสาวผู้สูงศักดิ์ต่างก็พากันก้าวข้ามประตูมากู่ร้องขอแต่งงานกับหลินเฟย!

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

บทที่ 1

For the one hundred and eleventh time, Alessandro missed our wedding rehearsal.

This time, it was because his ex, Francesca, had just won a defamation lawsuit against a gossip magazine. A seven‑figure settlement.

She threw a party at the Four Seasons. Penthouse suite. Open bar.

Two hours in, my driver Carlo sent me the first video.

Alessandro stood in the middle of the room, champagne in hand. All the family soldiers circled around him and Francesca as if she were already the Don’s wife.

Someone made a toast. Alessandro kissed Francesca. Full mouth. Tongue. His hands cupped her face like she was something precious.

The room cheered.

Francesca laughed against his lips. Her fingers curled into his shirt.

Then Alessandro picked her up and carried her toward the bedroom.

Before the door closed, I heard her voice.

“You’ve been so busy, baby. I missed you.”

“I’m here now.” His low laugh. “That’s all that matters.”

The door slammed.

Outside, I heard one of his men laugh. “She’s gonna be Mrs. De Luca eventually. We all know it.”

Mrs. De Luca.

I’d been his secret wife for four years. Nobody knew I existed. They all thought that bitch was the one.

I turned off the video. My stomach clenched. I ran to the bathroom and threw up nothing but bile.

I hadn’t eaten in four days.

I had no tears left. This thing had to end.

At 2 a.m., word came that the party was over. I stood at the gates of the De Luca compound, waiting with the documents I’d prepared.

The armored SUV rolled up slowly. Black. Bulletproof. Alessandro’s silhouette behind the wheel.

He got out. Jacket gone. Shirt untucked. Lipstick on his collar.

In the passenger seat, Francesca was curled up like a cat, her dress hiked up to her thighs, bruises blooming on her skin.

She was asleep. Smiling.

“She had too much to celebrate,” Alessandro said when he saw me. Like it was nothing.

“Should I have a maid take her inside?” I asked.

“No. I’ll drop her at her place after.”

Such a gentleman.

I remembered a night three years ago.

A rival family ambushed us at a restaurant. A bullet came toward Alessandro. I stepped in front of him without thinking.

It hit my rib. Shattered bone. Blood soaked my dress.

After the paramedics came, Alessandro looked at me with cold disgust and said, “You got blood all over my car interior. Pay for the cleaning.”

That night, he made me walk home. Two miles in heels. Bleeding through my bandages.

But tonight, drunk Francesca got to sleep peacefully in his passenger seat. Her vomit‑stained dress didn’t seem to bother him at all.

Funny how his rules only applied to me.

“Are you still coming to the wedding tomorrow?”

Alessandro hesitated. Then sighed. “Postpone it. Francesca’s too tired. She needs me to stay with her.”

“Postpone it until when?”

“Next month. Or the month after.” He turned to look at me. “What’s the difference?”

None. Because there was no wedding to postpone anymore.

I pulled the folded papers from my purse.

“Sign this.”

Alessandro took the envelope without looking. He pulled out a pen and scrawled his name on every line I’d marked.

“Done.” He handed it back. “I’ll have the chef make you lobster tomorrow. To make it up to you.”

Then he got back in the car and drove away.

The next time Alessandro came home, it was noon the following day.

He stood in front of the mirror, unbuttoning his shirt. Francesca’s perfume still on his skin.

Then he stopped.

He turned his head slightly, his eyes meeting mine in the reflection.

“What did I sign yesterday?”

I looked at him. Flat. Empty.

“You didn’t ask then. Why ask now?”

“Just curious.” He smiled. Cocky. “You’re my wife. What are you gonna do, ruin me?”

I lowered my eyes.

“Maybe I had you sign over the De Luca assets. Or maybe… divorce papers.”

Something flickered across Alessandro’s face.

He crossed the room fast and grabbed my chin, forcing me to look up.

“Valentina.” His voice went low. Dangerous. “If you ever try to leave me…”

“What would you do?”

His thumb traced my jaw. Soft. Then harder.

“I’d lock you in the basement. Chain you to the wall. I’d never let you go.”

He smiled. Sweet and insane.

“Because you belong to me.”

“I wouldn’t dare leave you. If I really wanted to hurt you, it’d be the asset transfer.”

I smiled back.

He didn’t know I wasn’t joking.

What he signed wasn’t asset transfer papers.

It was the dissolution of our alliance.

And our divorce.

After four years, my marriage to Alessandro De Luca was finally over.
แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

รีวิวหนังสือ

บทล่าสุด

บทอื่นๆ

คะแนน

10
72%(39)
9
0%(0)
8
2%(1)
7
4%(2)
6
6%(3)
5
4%(2)
4
2%(1)
3
0%(0)
2
7%(4)
1
4%(2)
9.5 / 10.0
54 การให้คะแนน · 54 ความคิดเห็น
เขียนรีวิว

ความคิดเห็นเพิ่มเติม

yothin hansaphan
yothin hansaphan
สำหรับคนที่จะอ่าน เรื่องนี้เขียนไม่จบ เทกลางทาง แต่อย่างว่าแหละ แต่งจนหาทางลงไม่เจอ
2025-04-22 23:47:02
1
0
มีนา มานาคม
มีนา มานาคม
เงียบไปเลย
2025-01-12 18:51:06
0
0
อํานาจ โคตพันธุ์
อํานาจ โคตพันธุ์
เงียบหายไป ส่งสัยผู้เขียนคงจะป่วย อย่าเป็นแบบแอพบางแอพนะ มา ๆ หาย ๆ สรุปผู้เขียนเสียชีวิต เลยไปต่อไม่ได้
2024-10-22 19:46:30
3
0
Observer: NtrMan
Observer: NtrMan
361 มีเงี่ยนไขของฝ่ายร้าย แล้ว? เงี่ยนไขของตัวเอก็คืออะไร ลายละเอียดแบบนี้ก็ไม่เพิ่มเข้ามา ควายจริง ๆ
2024-10-21 00:09:03
0
0
nittaya25910
nittaya25910
ทะลึ่งดีผมชอบ มีฉากฮาๆด้วย
2024-10-09 10:24:03
0
0
1150
บทที่ 1
“หลินเฟย ไอ้คนลามก แกกล้าแอบดูฉันอาบน้ำ!”“ไร้ยางอายที่สุด!”ท้องฟ้าอากาศของเดือนกรกฎาคมร้อนระอุอย่างกับถูกไฟเผา หลินเฟยที่กำลังเด็ดสมุนไพรอยู่บนเขาถอดเสื้อผ้าออกอย่างเร่งรีบ ก่อนจะจุ่มหัวลงในน้ำเพื่อลดอุณหถูมิแต่ทันทีที่เขาเงยหน้าขึ้นเพื่อหุบเอาอากาศ เขาก็มองเห็นภาพขาวจั๊วะเบื้องหน้า!จ้าวลู่ลู่ บุตรสาวผู้นำหมู่บ้านกำลังชี้มาที่เขาด้วยท่าทางทั้งเขินอายทั้งโกรธ พร้อมกับตะโกนด่าเขายกใหญ่!สาววัยสิบแปดเป็นวัยที่กำลังอ่อนช้อยน่ารักดั่งดอกไม้ เมื่อมองผ่านแม่น้ำที่กำลังไหลผ่าน เขายังเห็นลูกพีชอันเย้ายวนใจคู่หนึ่งได้แบบรำไร และ...หลินเฟยผู้ไม่เคยมีประสบการณ์มาก่อนถึงกับยืนตะลึงอยู่กับที่!“ไอ้คนลามก นี่ยังจะมองอีกเหรอ!”“เชื่อไหมว่าฉันจะควักลูกตานาย!”จ้าวลู่ลู่โมโหจนใบหน้าแดงก่ำพร้อมกับปิดส่วนสำคัญบนร่างกายอย่างเร่งรีบ!เธอเองก็ร้อนมากเหมือนกัน พอดีกับตอนนี้เป็นช่วงพักฤดูร้อน เธอจึงแอบออกมาอาบน้ำเพราะอยู่ในหมู่บ้านรู้สึกเบื่อเกินไปคิดไม่ถึงว่าจะดันถูก หลินเฟย เด็กกำพร้าในหมู่บ้านแอบมอง!“ผม ผมไม่ได้แอบดูคุณนะ ผมเองก็มาอาบน้ำ... หรือไม่ ให้ผมรับผิดชอบคุณก็ได้ แบบนี้ก็คงได้ใช่ห
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 2
“เสี่ยวเฟย เป็นอะไรไปเหรอ?”ถังรั่วเสวี่ย ถามด้วยสีหน้าร้อนรน เธอยังไม่รู้ว่าหลินเฟยกำลังตื่นเต้นเรื่องอะไร“เอ่อ ไม่เป็นไรครับคุณอา เรากลับบ้านก่อนเถอะ”หลินเฟยระงับความตื่นเต้นของเขาทันที และรีบพยุงถังรั่วเสวี่ยกลับบ้านเพราะเขาต้องการหาโอกาสลองดูว่าเขาหายเป็นปกติจริงหรือไม่!ถังรั่วเสวี่ยพยักหน้าแล้วพูดอย่างจริงจัง“ในอนาคตคุณควรระวังให้มากขึ้นเมื่อออกไปเก็บสมุนไพรด้วยตัวเอง”“ถ้าไม่ใช่เพราะลู่ลู่ อาคงไม่ได้เจอคุณแล้ว ถ้าพรุ่งนี้ถ้ามีเวลา คุณก็ไปที่ร้านขายของชำหน้าหมู่บ้านอะไรเล็ก ๆ น้อย อาจะไปขอบคุณลู่ลู่พร้อมกับคุณเอง”“ผมรู้ครับคุณอา ต่อไปผมจะระวังตัว”หลินเฟยคิดกับตัวเองว่ าถ้าไม่ใช่เพราะจ้าวลู่ลู่ เขาเองก็คงไม่คิดสั้นเหมือนกันเขาเกาหัวอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก“อาครับ ผมไม่ไปไม่ได้เหรอ? เธอน่ะขี้ดูถูกสุด ๆ”“คุณกำลังพูดถึงเรื่องไร้สาระอะไร เธอคนนี้เป็นคนที่ช่วยชีวิตของคุณไว้นะ! เกรงใจเธอบ้าง!”“พรุ่งนี้ต้องไปกับอา!”ถังรั่วเสวี่ยดุ“เข้าใจแล้วครับคุณอา” หลินเฟยรับปากอย่างไม่เต็มใจถังรั่วเสวี่ย พยักหน้าด้วยความพึงพอใจและลูบหัวของหลินเฟยเบา ๆ“คุณอาคุณสวยมาก และก็เ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 3
พานเสี่ยวเหลียนอายุยี่สิบเจ็ดยี่สิบแปดปี และร่างกายของเธอสุกงอมราวยั่วยวนราวลูกท้อรสหวาน สัมผัสอันอบอุ่นเกิดขึ้น และปากของหลินเฟยก็แห้งผากทันที“พี่เสี่ยวเหลียนหยุดล้อเล่นนะ ผม... ผมจะช่วยคุณได้ยังไง ถ้าพ่อแม่สามีของคุณรู้ พวกเขาจะไม่ฆ๋าผมตายเหรอครับ!”หลินเฟยไม่เคยมีประสบการณ์การในการขัดขืนเช่นนี้มาก่อน เขาส่ายหน้าอย่างกับกลองป๋องแป๋ง“เสี่ยวเฟยเด็กดี ไม่ต้องกังวล พี่จะไม่บอกใครเลย แค่ช่วยพี่สักครั้ง!”“ถ้านายไม่รับปาก ฉันจะไปหาอาของนายแล้วบอกเธอว่านายทำอะไร...”เมื่อเห็นว่าหลินเฟยปฏิเสธหัวชนฝา พานเสี่ยวเหลียนก็รู้สึกร้อนใจ เธอข่มขู่หลินเฟยอีกครั้ง“อย่านะ ผม...ผมรับปากคุณก็ได้”ทันทีที่หัวของหลินเฟยเริ่มร้อนขึ้น เขาก็เริ่มถอดกางเกงออกแบบนี้ทำเอาพานเสี่ยวเหลียนมีความสุขสุด ๆ!แต่เธอก็หยุดลงและพูดว่า: “อย่ารีบนะเสี่ยวเฟย นี่เป็นครั้งแรกของพี่ เจ้านั่นของนายน่ากลัวมาก เข้าไปแล้วมันจะไม่ทำให้พี่ตายใช่ไหม! ถ้าอาของเธอได้ยินมันจะไม่ดีนะ”“เอาแบบนี้แล้วกัน สองวันนี้พ่อแม่สามีของพี่ไม่อยู่บ้าน พวกเขาไปที่อื่น”“รอตอนดึก ๆ คนน้อยแล้ว นายมาหาพี่”“เอาตามนี้แล้วกัน ทำเบี้ยวนัดล่ะ!”
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 4
“อะไรนะ…นี่มันอะไรกัน รีบเก็บมันออกไปเร็ว ๆ เลยนะ…”สีหน้าของ จ้าวลู่ลู่เปลี่ยนไปทันที จากนั้นน้ำตาก็ไหลออกมาในดวงตาของเธอคิดไม่ถึงว่าหลินเฟยจะหายดีแล้ว!คงจะเป็นการโกหกถ้าบอกว่าตอนนี้เธอไม่กลัว!“ทำไมคุณไม่ยโสต่อไปล่ะ ลองเยาะเย้ยผมอีกทีสิ!”“ถอดกระโปรงออก มาดูกันหน่อยว่าผมจะทำอะไรคุณได้ไหม?”หลินเฟยยิ้มและพยายามทำให้ตัวเองดูดุร้ายมากที่สุดแม้ว่าเขาจะไม่มีความคิดแบบนั้น แต่การทำให้จ้าวลู่ลู่กลัวจนน้ำตาไหลได้ สำหรับหลินเฟยแล้วนี่มันก็คือการปลดปล่อยความโกรธที่ฝังอยู่ในอก!จ้าวลู่ลู่ตัวหอมมาก และตอนนี้เขากอดเธอไว้ในอ้อมแขนของเขาอีกครั้ง ไม่ต้องพูดถึงว่าเธอนุ่มและสบายแค่ไหน เมื่อเห็นเธอร้องไห้ทั้งน้ำตา หลินเฟยก็รู้สึกสะใจสุด ๆ“ฉัน...ฉันฮืออออ...หลินเฟย ไอ้คนชั่วช้า ปล่อยฉันไปเดี๋ยวนี้นะ หากกล้าแตะต้องฉัน ฉันจะ...”“ฉันจะ...” จ้าวลู่ลู่ร้องไห้อย่างหนักจนใบหน้าเปียกชุ่ม“ผมสัมผัสคุณแล้ว คุณจะทำอะไรได้?”หลินเฟยยกมือขึ้นแล้วตบจ้าวลู่ลู่ที่บั้นท้ายอย่างผู้ชนะเพียะ!เสียงดังชัดเจน“ฮืออออ ฉันแปดเปื้อนมลทินแล้ว ฉันอยากตาย”จ้าวลู่ลู่ร้องไห้เสียงดังในขณะที่ร้องไห้ เธอยังคงตบ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 5
แต่ในไม่ช้า หลินเฟยก็ส่ายหัวเยาะเย้ยจ้าวลู่ลู่เพิ่งพูดว่า: ฉันจะไปแล้ว อย่ามาหาฉันถ้านายไม่มีธุระ!ที่เธอช่วยเขาเพียงเพราะสงสารเขา ไม่ใช่เพราะเธอชอบเขาตกดึก หญิงม่ายพานเสี่ยวเหลียนยังคงรอเขาอยู่แต่ตอนนี้หลินเฟยไม่ได้อยู่ในอารมณ์นั้นแล้วสิ่งสำคัญที่สุดคือรีบหาทางขอใบรับรองทางการแพทย์ และเปิดคลินิกต่อไป!ประเด็นคือ เขาไม่รู้หนังสือด้วยซ้ำ และหนังสือทางการแพทย์บางเล่มเขาก็ไม่เข้าใจเลย แม้ว่าจ้าวลู่ลู่จะขอร้องแทนเขาไปอีกสองสามวันก็ตามแต่เขาสามารถผ่านการทดสอบคุณสมบัติทางการแพทย์ด้วยทักษะทางการแพทย์เพียงแค่นั้นได้หรือไม่?หลินเฟยรู้สึกหดหู่มากขึ้นเรื่อย ๆ และกลับไปที่คลินิกเล็ก ๆ ของเขาถังรั่วเสวี่ยได้ยินเสียงดัง จึงรีบคลำออกไปที่ประตูทันที: “เสี่ยวเฟย นายกลับมาแล้วเหรอ?”“คุณอา ผมเอง กลับบ้านไปกินข้าวเย็นกันเถอะครับ”ในคลินิก ชายวัยกลางคนที่มีหนวดเคราเลอะเทอะและฟันเหลืองยืนขึ้น และเอ่ยปากพูดทันทีที่เขาเห็นหลินเฟย“หลานชายเสี่ยวเฟย อย่าเพิ่งรีบกลับบ้าน ลุงมีเรื่องจะคุยด้วย”ชายคนนี้ชื่อโจวต้าฟา เป็นหนุ่มโสดกำยำชื่อดังในหมู่บ้าน เมื่อห้าปีที่แล้ว ภรรยาของเขาเสียชีวิตจากอุบั
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 6
“เปล่า ผมไม่ได้มอง...” หลินเฟยรีบชี้แจงโดยบอกว่าเขาไม่ได้ทำอะไรเลย“เหลวไหล! หลินเฟย นายไม่เคยเห็นผู้หญิงมาก่อนเลยเหรอ? ทำไมนายถึงคิดเรื่องไร้สาระขนาดนั้น? ช่างไร้ยางอายจริง ๆ!”“ผ...ผมไม่ได้คิดเรื่องนั้น!”หลินเฟยอธิบายอย่างรวดเร็ว“ผีเท่านั้นแหละที่จะเชื่อนาย!” จ้าวลู่ลู่เริ่มระมัดระวังมากขึ้นขณะที่เธอจ้องมองเขาหลินเฟยคร่ำครวญในใจ ดูเหมือนเขาจะจำได้ว่าตั้งแต่เขากินงูสีขาวตัวเล็กตัวนั้นเข้าไปเขาก็จะเลือดลมร้อนระอุทุกครั้งที่เข้าใกล้ผู้หญิงแต่ในสภาพเขาตอนนี้ จ้าวลู่ลู่จะเต็มใจสอนตัวเองอ่านหนังสือได้ยังไงเมื่อมองเธอแบบนี้ เธอก็พร้อมที่จะวิ่งหนีอย่างชัดเจน!“ลู่ลู่อยู่ที่นี่เหรอ? ทำไมอาถึงได้ยินเสียงของลู่ลู่ล่ะ?”ขณะที่หลินเฟยรู้สึกกังวล ถังรั่วเสวี่ยก็คลำหาและเดินออกจากห้อ“อ่า ใช่ครับ เธอมาสอนผมอ่านหนังสือ ผมกำลังจะขอบใจเธอพอดีเลย”หลินเฟยหันหน้าและบอกถังรั่วเสวี่ยทันทีมีผู้ใหญ่อยู่ที่นี่ด้วย หลินเฟยแค่อยากจะหลอกล่อจ้าวลู่ลู่เพื่อทำให้เธอไม่กล้ากลับไป“จริงเหรอ? เยี่ยมมากเลย ลู่ลู่ อาอยากจะขอบใจเรื่องความช่วยเหลือครั้งนั้นแทนเสี่ยวเฟยด้วยนะ”หลังจากได้ยินคำพูดของหลิน
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 7
“ทำไมจู่ ๆ ความทรงจำของนายถึงดีขนาดนี้?”จ้าวลู่ลู่ไม่เชื่อสายตาตัวเองโดยปกติแล้ว มันเป็นเรื่องยากสำหรับคนที่ไม่รู้หนังสือที่จะจดจำอักขระหลายร้อยตัวในหนึ่งวันเมื่อเรียนรู้การอ่านครั้งแรก แต่หลินเฟยจดจำอักขระได้มากกว่า 500 ตัวในหนึ่งชั่วโมงสิ่งนี้ทำให้จ่าวลู่ลู่ตกใจมาก“เกิดมาก็เป็นแบบนี้แล้ว ช่วยไม่ได้”หลินเฟยกล่าวอย่างเยาะเย้ยในใจก็คิดว่าด้วยอัตราการเรียนรู้ตอนนี้ เขาจะสามารถเรียนรู้คำศัพท์ได้ 3000 คำในไม่กี่วันที่ผ่านมาอย่างแน่นอนถ้าอย่างนั้นจ้าวลู่ลู่จะไม่ต้องทำตามสัญญาและมาเป็นแฟนของเขาเหรอ? !หญิงสาวหน้าตาดี ผิวขาว รูปร่างดี นอนกอดจะต้องสบายมากแน่ ๆ!เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ หลินเฟยก็หัวเราะออกมา!"เหอะ ๆ !"“บ้า! ยิ้มได้ลามกชะมัด นายต้องกำลังคิดเรื่องชั่วร้ายอยู่แน่ ๆ!”จ้าวลู่ลู่ขมวดคิ้วแล้วพูดด้วยความโกรธ“สนผมด้วยเหรอ” หลินเฟยพูดเบา ๆ“เร็วเข้า สอนผมอ่านหน่อยสิ คืนนี้ผมอาจจะท่องคำศัพท์ได้สามพันคำ แล้วคุณก็มาเป็นแฟนผมเลยก็ได้”“ไว้ทำได้แล้วค่อยพูดดีกว่านะยะ!”“แต่วันนี้ดึกเกินไปแล้ว พ่ออาจจะมาหาฉันก็ได้ ฉันต้องกลับก่อน พรุ่งนี้ค่อยมาสอนนายใหม่!”เมื่อพูดจบจู่ ๆ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 8
“ผม……ผม...”“พี่สะใภ้ การทำแบบนี้ไม่ดีสำหรับเรา…”หลินเฟยลังเลอยู่นานจนหน้าแดง เมื่อกลางวันเขายังคิดที่จะนอนกับพานเสี่ยวเหลียนแต่เมื่อสิ่งต่างๆ เกิดขึ้น เขาก็ไม่กล้าอีกต่อไปและจิตใจของเขาก็สับสนวุ่นวายมากเขายังกลัวด้วยว่าถ้าจ้าวลู่ลู่รู้แล้วจะไม่ได้ยอมคบกับเขา และเขาก็กลัวด้วยว่าอาของเขาจะดุว่าเขาไม่ใช่คนดีถ้าเธอรู้“ไม่ชอบนายก็ยังคิด? ไอ้เด็กปากไม่ตรงกับใจ!”พานเสี่ยวเหลียนเหลือบมองหลินเฟยและกลอกตามีความสุข“พี่สะใภ้ ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นจริงๆ…”หลินเฟยเหลือบมองน้องชายของเขาและบ่นหลังจากที่เขากินงูสีขาวตัวน้อยแล้ว เขาจะสูญเสียการควบคุมทุกครั้งที่เขาถูกผู้หญิงกระตุ้นแค่เล็กน้อยแต่ใครจะเชื่อเรื่องนี้ล่ะ?“หยุดเสแสร้งได้แล้ว เสี่ยวเฟย พี่จะเป็นของนายตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ไม่ต้องอาย!”พานเสี่ยวเหลียนปิดปากของเธอแล้วยิ้มอย่างมีความสุข และเธอก็เริ่มเดินเข้ามา“พี่สะใภ้ อย่า...อย่าทำแบบนี้!”หลินเฟยถอยหลังและนั่งลงบนเตียง“เสี่ยวเฟย นี่เป็นครั้งแรกของนายใช่ไหม? นี่เป็นครั้งแรกของพี่สะใภ้ของนายด้วย โปรดอ่อนโยนทีหลัง!”พานเสี่ยวเหลียนเดินมาพร้อมรอยยิ้มพานเสี่ยวเหลียนไ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 9
“นะ นั่นนายนะ ไอ้สารเลว!”เมื่อโจวต้าฟาเห็นหลินเฟยออกมาจากตู้และโจมตีเขา เขาก็ด่าออกไปทันที!ในเวลาเดียวกัน โจวต้าฟาก็โต้ตอบ!เมื่อกี้เขาไม่ได้ฟังผิด พานเสี่ยวเหลียนอยู่กับหลินเฟยจริง ๆ!“พี่เสี่ยวเหลียนโอเคไหม?”หลินเฟยไม่สนใจเขา และรีบดึงพานเสี่ยวเหลียนขึ้นจากพื้น“เสี่ยวเฟย พี่สบายดี นายออกมาทำไม? รีบซ่อนตัวอยู่ข้างหลังพี่!”พานเสี่ยวเหลียนปกป้องหลินเฟยทันที โดยไม่อยากให้เขาได้รับบาดเจ็บ สิ่งนี้ทำให้หลินเฟยรู้สึกอบอุ่นในใจ“พานเสี่ยวเหลียนพี่แกอยากได้ผู้ชายมากเลยสินะ หลินเฟยมันไร้ประโยชน์ มันไม่ใช่ผู้ชายด้วยซ้ำ อยากจะมีสัมพันธ์กับมันจริงๆ เหรอ? น่าตลก!”น้ำเสียงของโจวต้าฟาเยาะเย้ย และเขาก็ถอดกางเกงออกแล้วพูดอย่างภาคภูมิใจ“ฉันจะแสดงให้นายเห็นว่าผู้ชายที่แท้จริงคืออะไร!”“พอเถอะ เล็กเท่านิ้วก้อยอย่างแกไม่ได้มีขนาดถึงหนึ่งในห้าของเสี่ยวเฟยด้วยซ้ำ รีบเก็บไปเถอะ อย่าทำตัวขายหน้าเลย!”พานเสี่ยวเหลียนจิ๊ปาก แล้วพูดด้วยความดูถูก“ไร้สาระ! แค่ผู้หญิงมันยังทำอะไรไม่ได้เลย ใหญ่กับผีสิ!”ใบหน้าของโจวต้าฟาเปลี่ยนเป็นสีแดงทันที เขาไม่เชื่อว่าหลินเฟยจะใหญ่มากกว่าเขาถึงห้าเท่าผู้ชา
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 10
ทันใดนั้น เมื่อได้ยินเสียงกรีดร้องอันน่าสยดสยองของโจวต้าฟา หลินเฟยก็มีความสุขมาก!เพราะเขารู้ว่าเขาทำสำเร็จ!เขาได้เรียนรู้เทคนิคการฝังเข็มจากหนังสือโบราณจริงๆ! และเขายังแก้ไขปัญหาเรื่องระหว่างเขากับพานเสี่ยวเหลียนด้วย!โจวต้าฟายังคงจำไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อกี้ และเขาจะไม่บอกว่าเกิดอะไรขึ้นคืนนี้อย่างแน่นอน!“แม่งเอ้ย พูดถึงเด็กเหลือขอหลินเฟยทีไรโมโหทุกที น่าหาโอกาสทุบแม่งสักที!”“อาของมัน กูก็จะนอนด้วย!”โจวต้าฟาส่ายหัว ลุกขึ้นยืนและเดินไปที่หมู่บ้านด้วยเท้าเปล่า“ยังคิดถึงอาของเราอยู่อีก!”“ไม่ได้การ ต้องทำให้เขากลัว!”หลินเฟยเริ่มโกรธวิธีการฝังเข็มนี้ภายในหนึ่งเดือนสามารถใช้ได้เพียงครั้งเดียวเท่านั้นจึงจะได้ผล ไม่เช่นนั้นหลินเฟยก็ไม่สนใจที่จะมอบมันให้กับโจวต้าฟาอีกครั้งแต่ตอนนี้ หลินเฟยมีวิธีที่ดีในการทำให้ โจวต้าฟาอยู่นิ่ง ๆ ไปได้พักหนึ่ง!“โจว~ต้า~ฟา~~~”หลินเฟยบีบเสียงและพูเสียงหยาน เสียงสะท้อนผ่านหุบเขา ดังราวกับผีร้องไห้หมาหอน!ถ้าหลินเฟยไม่ได้ทำเสียงนี้ด้วยตัวเอง หลินเฟยคงจะตกใจเมื่อได้ยินเหมือนกัน!“ใคร? ใครเรียกกู?”โจวต้าฟาตกใจมาก ขาของเขาสั่นอีกครั้ง!
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status