ตอนที่1-4

“แน่ใจนะว่าจะไม่เปลี่ยนใจ” ดารินทร์ถามย้ำอีกทีเผื่อเมื่อกี้ญานิศาจะพูดโดยไม่ทันคิด

“อย่ากังวลไปเลย ฉันอยู่ได้”

“แล้วแกจะไม่มีปัญหากับ....เอ่อ....”

“ถึงมีก็ไม่กลัว”

“เอ่อ...” ดารินทร์ยังอึกอักในลำคอ

“เป็นอะไรทำไมทำสีหน้าแบบนั้น?”

“โลกกลมดีแฮะ” ดารินทร์เปรยขึ้นเบา ๆ พร้อมกับชี้นิ้วไปทางด้านหนึ่งของร้าน

“มีอะไร?” คนที่กำลังสงสัยมองตามเพื่อนซึ่งชี้นิ้วให้ดู แล้วก็เห็นว่าอีกมุมหนึ่งของร้านมีชายหญิงคู่หนึ่งนั่งรับประทานอาหารกันอยู่ ตอนเดินเข้ามายังไม่เห็นเลย แสดงว่าชายหญิงคู่นั้นต้องเข้ามาหลังเธอแน่ ๆ

“ไปทักทายหน่อยไหม คนกันเองทั้งนั้น”

“ไม่จำเป็น” ญานิศายักไหล่อย่างไม่แยแสก่อนจะเอ่ยต่อ “เป็นผู้บริหารที่ใช้ได้เลยใช่ไหมล่ะ แทนที่เวลานี้จะนั่งทำงานอยู่ที่บริษัท แต่กลับเอาเวลามานั่งกินข้าวกับผู้หญิง”

สายตาของญานิศายังมองไปทางชายหนุ่มที่มีนามว่า ‘เติมตระกูล ชัชวาลเดช’ ซึ่งตอนนี้ดำรงตำแหน่งประธานบริษัทเอสเคไลฟ์อยู่ ส่วนผู้หญิงที่นั่งกินข้าวอยู่กับเขา ญานิศาก็รู้จัก หล่อนชื่อปาวลีหรือเรียกสั้น ๆ ว่าลี ซึ่งเป็นอดีตเพื่อนสนิทของเธอนั่นเอง

“ฉันว่าบางทีพี่เติมกับยัยลีอาจจะกำลังคุยธุระเรื่องงานกันอยู่ก็ได้นะ”

“แกเหนื่อยไหมรินทร์” ถามอีกฝ่ายอย่างไม่ชอบใจ

“เหนื่อยเรื่องอะไรเหรอ”

“เหนื่อยที่ต้องคอยหาข้อแก้ต่างให้กับผู้ชายคนนั้นไง ถามหน่อยเถอะตกลงแกอยู่ข้างใครกันแน่”

ดารินทร์หน้าเหวอเล็กน้อยที่โดนญานิศาถามตรง ๆ แถมยังทำท่าทางเหมือนจะโกรธกันอีก

“ฉันไม่ได้หาข้อแก้ต่างให้พี่เติมนะ มันเป็นแค่สิ่งที่ฉันสันนิษฐานเฉย ๆ”

“ฉันล่ะไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าทำไมคนแบบนี้ถึงได้บริหารเอสเคไลฟ์ให้เจริญเติบโตและมีกำไรต่อปีได้สูงขนาดนี้”

“ก็เขาเก่งไง”

“ยัยรินทร์!” ญานิศาเสียงสูงอย่างไม่ชอบใจ มีอย่างที่ไหนเป็นเพื่อนสนิทของเธอแท้ ๆ แต่กลับไปเข้าข้างศัตรูของเธอเสียได้

“พี่เติมเขาเก่งจริง ๆ นะมิ้งค์ พ่อฉันยังชมเขาให้ฉันฟังบ่อย ๆ เลย”ดารินทร์ยังเถียงต่อ เธอรู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างเติมตระกูลและญานิศานั้นไม่ค่อยจะสู้ดีนัก แต่บางเรื่องญานิศาก็ต้องหัดยอมรับความจริงบ้าง ไม่ใช่ใช้แต่อคตินำทาง

“พ่อแกเป็นนายตำรวจนะ จะมาเข้าใจเรื่องธุรกิจได้ไง”

“ถึงพ่อฉันจะเป็นนายตำรวจไม่ใช่นักธุรกิจโดยตรง แต่ลืมไปแล้วหรือไง ว่าพ่อฉันถือหุ้นไว้ตั้งหลายบริษัท” ดารินทร์ตอบ

“เป็นไงบ้างจ๊ะฝีมือเจ้ ยังอร่อยเหมือนเดิมใช่ม๊า?” เจ้หนิงเดินนวยนาดเข้ามาถามเมื่อเห็นสองสาวเถียงกันหน้าดำเคร่งเครียด

“อร่อยเหมือนเดิมเลยค่ะเจ้ แต่จะอร่อยกว่านี้ถ้าบรรยากาศไม่กร่อยเสียก่อน”

เจ้หนิงทำท่าทางเหมือนไม่เข้าใจ จนดารินทร์ต้องพยักพเยิดหน้าให้มองไปทางโต๊ะของเติมตระกูล

“อ้าว! คุณเติมนี่นา ตายแล้ว!เจ้ยังไม่ได้เข้าไปทักทายเลย” เจ้หนิงอุทานเสียงสูง

“เขามาบ่อยไหมคะ” ญานิศาเอ่ยถามขึ้น

“ก็บ่อยนะ มาคนเดียวบ้าง มากับเพื่อนบ้าง บางทีก็พาลูกค้ามาเลี้ยงบ้าง”

ญานิศาชักจะหงุดหงิดกับอาการปลาบปลื้มของเจ้หนิงที่แสดงออกมาไม่ได้