Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 10

เสียงรองเท้าส้นสูง5นิ้วดังกระทบพื้นเป็นจังหวะ เรียกสายตาให้เหล่าผู้พบเห็นต่างพากันหันมามองเป็นตาเดียว โดยเฉพาะบรรดาผู้ชายที่พากันจ้องมาแทบจะเหลียวหลัง ด้วยเหตุผลเพราะหญิงสาวนามว่า ‘ญานิศา’ นั้นช่างสวยสะดุดตานัก เธออยู่ในชุดกางเกงยีนส์รัดรูปเข้าทรงขายาวแบบสมัยนิยม เสื้อยืดสีขาวพอดีตัว มีเสื้อแจ็คเก็ตมัดเป็นปมอยู่ตรงช่วงเอว และถึงแม้ดวงตาคู่สวยของหล่อนจะถูกปกปิดไว้ด้วยแว่นกันแดดสีดำแบรนด์หรู แต่โดยรวมแล้วไม่ได้ทำให้ลดเสน่ห์ต่อผู้ที่พบเห็นลงได้เลย ญานิศาซึ่งตกเป็นเป้าสายตาของใครต่อใครใช้นิ้วเรียวยาวผลักแว่นกันแดดแบรนด์ดังราคาแพงขึ้นไปวางไว้บนศีรษะ เปิดเปลือยให้เห็นถึงดวงตากลมโตที่ซุกซ่อนอยู่ภายใน เจ้าหล่อนถอนหายใจพลางอมยิ้มมุมปากเล็กน้อย ในสายตาดูเย็นชาว่างเปล่าอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะลากกระเป๋าสัมภาระของตนมาตามทางเดินพร้อมกับกวาดสายตามองหาใครบางคนที่เจ้าตัวคิดว่าน่าจะมารออยู่ก่อนแล้ว“มิ้งค์! ทางนี้!” เสียงตะโกนเรียกคุ้นหูดังมาแต่ไกล เมื่อหันไปมองก็พบกับเพื่อนสาวคนสนิทที่ไม่ได้เจอกันตลอดหลายปีที่ผ่านมา ฝ่ายนั้นอยู่ในชุดกระโปรงเดรสลายลูกไม้สีครีม ยืนโบกไม้โบกมือส่งรอยยิ้มหวานมาให้หญิงสาว

“เอามาแค่จำเป็นน่ะ ขาดเหลืออะไรค่อยมาหาซื้อเอาที่นี่” เธอตอบเสียงราบเรียบ“หือ?”“มีเงินซะอย่าง อยากได้อะไรก็ซื้อได้ทั้งนั้นแหละ หรือแกว่าไม่จริง” เธอถามเพื่อนสาวพร้อมกับเลิกคิ้วขึ้นอย่างต้องการคำตอบว่าเห็นด้วยกับเธอไหมดารินทร์ถอนหายใจออกมาเบา ๆ เมื่อล่วงรู้ถึงความคิดของเพื่อนสนิท ‘ญานิศา อมรกุล’ หรือคุณหนูมิ้งค์ ทายาทสาวแสนสวยแห่งอมรกุล เธอไม่เคยเปลี่ยนไปเลยจริง ๆ“ยิ่งมีคนทำงานคอยหาเงินให้ใช้ เราก็ควรต้องใช้สิ ไม่งั้นเขาจะเสียน้ำใจเอา” ญานิศาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่นทว่าแฝงไปด้วยความข่มขื่น แววตาเต็มไปด้วยความเย็นชา จนดารินทร์ต้องรีบยื่นมือมากอบกุมมือเจ้าหล่อนไว้“มิ้งค์ ฉันว่า...” ดารินทร์อึกอักในลำคอเหมือนไม่แน่ใจว่าควรจะพูดสิ่งที่คิดออกไปดีไหม“ฉันหิวแล้วรีบไปกินข้าวกันดีกว่า” ญานิศาพูดตัดบท พร้อมกับลากกระเป๋าเดินทางของตนไปยังทางออกโดยมีร่างของดารินทร์วิ่งตามไปติด ๆสองสาวพากันไปทานอาหารร้านประจำ สมัยที่ญานิศายังอยู่ที่เมืองไทยทั้งคู่มักจะพากันมาทานอาหารร้านนี้อยู่เสมอจนสนิทกับเจ้าของร้าน ทันทีที่ทั้งคู่เดินเข้ามาเจ้หนิงซึ่งเป็นสาวประเภทสองและเป็นเจ้าของร้านก็แทบกรี๊ด พร้อมกับ

“ต้องขอบคุณคุณเติมที่ช่วยโปรโมทร้านให้เจ้บ่อย ๆ เวลาคุณเติมมาทานทีไรมักจะช่วยโพสต์ลงโซเชียลเสมอ ทำให้ลูกค้าตามมาทานกันเยอะเลย ไปอยู่เมืองนอกเมืองนาเสียหลายปี คงไม่รู้ล่ะสิว่าตอนนี้คุณเติมเป็นหนุ่มเนื้อหอมขวัญใจสาว ๆ มีคนตามโซเชียลหลายแสนคนเลยนะ”“นอกจากจะไม่รู้ว่าเขาเนื้อหอมแล้ว ยังไม่รู้ด้วยค่ะว่าทั้งเจ้หนิงและยัยรินทร์โดนเขาซื้อตัวไปหมด ตอนนี้มิ้งค์กลายเป็นหมาหัวเน่าแล้ว” ใบหน้าสวยของคนพูดง้ำงอ“ซื้อตัวอะไรกัน ไม่ได้ซื้อเสียหน่อย เจ้ไปเองฟรี ๆ ต่างหาก” ฝ่ายเจ้หนิงเองก็ยังไม่เลิกแกล้ง“มีทุกวันนี้ได้ก็เพราะเอสเคไลฟ์หรอก ถ้าไม่มีเอสเคไลฟ์น้ำหน้าอย่างหมอนั่นจะไปได้สักกี่น้ำ” เสียงที่พูดออกมาแสดงความดูถูกอย่างชัดเจน แววตาเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน“กินขนมหวานต่อไหมเผื่ออารมณ์จะดีขึ้น” ดารินทร์เอ่ยถามพร้อมกับยื่นเมนูขนมหวานให้ญานิศา“ไม่กินอะไรต่อแล้ว บรรยากาศไม่เป็นใจ กลับเลยดีกว่า”“เดี๋ยวมื้อนี้ฉันจ่ายเอง” ดารินทร์เอ่ยห้ามเพื่อนสาวที่กำลังจะหยิบบัตรเครดิตออกมาจากกระเป๋า“ไม่ต้อง ฉันเลี้ยงเอง แค่ลำบากแกไปรับที่สนามบินก็เกรงใจจะแย่แล้ว”“ไม่ต้องแย่งกันจ่าย มื้อนี้เจ้เลี้ยงเอง ถือว่าต้อนรับล

“ฉันรู้ตัวดีว่ากำลังทำอะไรอยู่”“ตอนอยู่เมืองนอกแกก็ใช้เงินแบบนี้ใช่ไหม”“ใช่” ญานิศาตอบโดยที่ยังก้มอ่านข้อมูลรถในมืออยู่“โชคดีแค่ไหนที่แกใช้ชีวิตแบบนั้นจนเรียนจบมาได้ ถ้าเป็นฉันมีหวังโดนพ่อตัดบัตรตัดค่าใช้จ่ายไปนานแล้ว”“ฉันบอกแล้วไงว่ายิ่งมีคนหาเงินให้ใช้ เราก็ควรจะต้องใช้ ถ้าไม่ใช้มีหวังคนหาได้เสียน้ำใจแย่” เธอแค่นหัวเราะมุมปาก“ขี้เกียจจะเถียงด้วยละ อ่ะ! ถึงบ้านแกแล้ว” ดารินทร์ชะลอความเร็วลงพร้อมกับรอให้คนมาเปิดประตูให้ ก่อนจะขับเข้ามาจอดยังหน้าบ้านหรูหลังใหญ่ที่จะพูดว่าคฤหาสน์ก็คงจะไม่ผิด“เดี๋ยวฉันช่วยขนของเข้าบ้าน”“ไม่ต้องเลยรินทร์ แค่ช่วยเปิดหลังรถก็พอ ที่เหลือเดี๋ยวให้เด็ก ๆ ในบ้านยกเข้าไป” ญานิศาเอ่ยรอไม่นานหญิงสาวที่อายุน่าจะรุ่นราวคราวเดียวกับญานิศาก็เดินออกมา ก่อนจะทำหน้าฉงนแล้วเอ่ยถาม “มาหาใครคะ”ญานิศาขมวดคิ้วแทบจะทันทีที่ได้ยินคำถามของเจ้าหล่อน จ้องมองอีกฝ่ายด้วยแววตาไม่พอใจก่อนจะเอ่ยเสียงแข็ง “ทำไมต้องมาหาใครก็ในเมื่อนี่มันบ้านฉัน”คนที่ถามก่อนหน้ายืนนิ่ง หรี่ตามองญานิศาอย่างครุ่นคิดเพราะไม่เคยเห็นเธอมาก่อน“คุณหนูมิ้งค์!” เสียงร้องดีใจของแม่บ้านคนเก่าคนแก่นามว่าป้

“ฉันต้องกลับมาสิ เพราะนี่มันบ้านฉัน!” ญานิศาตอบกลับอย่างไม่สะทกสะท้าน ราวกับจะประกาศศึกว่าเธอไม่ใช่เด็กสาวในวันวานที่จะยอมให้เขาบงการชีวิตได้อีกต่อไป“จะกลับมาวันนี้ทำไมไม่บอกพี่ก่อนล่ะ พี่จะได้ให้คนไปรับที่สนามบิน” เขาพูดเสียงอ่อนลงเมื่อเห็นสายตาแข็งกร้าวไม่เป็นมิตรจากอีกฝ่าย“ไม่จำเป็น กาฝากติดเมียใหม่พ่อฉันอย่างนายไม่จำเป็นต้องมารู้ชีวิตฉันหรอก”“ญานิศา!” ร่างสูงที่ยืนใจเย็นก่อนหน้าเสียงเข้มขึ้นอย่างไม่พอใจ เมื่อโดนพูดจี้ปมเข้าให้“ทำไมล่ะ ยอมรับความจริงไม่ได้เหรอ เถียงสิว่านายเติมตระกูล นักธุรกิจไฟแรงที่ใคร ๆ ต่างชื่นชมไม่ใช่กาฝากอย่างที่ฉันว่า”“ก็ยังเป็นคุณหนูญานิศาคนเก่า ผู้ที่ไม่เคยมองเห็นหัวใครเลยนอกจากความต้องการของตัวเอง คิดว่าการที่ให้ไปเรียนต่อเมืองนอกเมืองนาจะช่วยเปิดโลกกว้าง และขัดเกลาจิตใจให้เจริญเหมือนบ้านเมืองที่จบมา แสดงว่าไม่เลยสินะ เป็นคนดูถูกคนยังไงก็ยังเป็นแบบนั้นอยู่วันยังค่ำ”“อย่ายกเหตุผลที่ทำให้ตัวเองดูดีหน่อยเลย ฉันไม่ใช่คนโง่ที่จะไม่รู้ว่านายส่งฉันไปเรียนต่อทำไม นายก็แค่จะส่งฉันไปให้พ้นหูพ้นตา และต้องการจะฮุบทุกอย่างของพ่อฉันต่างหาก”“ก็คิดได้แค่นี้ เอาตัว