Novels by ไออุ่นในฤดูหนาว

“เนื่องในโอกาสอะไร ?” พ่อเลี้ยงหนุ่มแกล้งยกแก้วทรงสูงขึ้นมอง ไม่ยอมกระดกลงคอง่าย ๆ“ฉลองที่กูปิดดีลโพรเจกต์สำคัญได้” พูดจบก็ยกแก้วขึ้นดื่ม ทุกคนบนโต๊ะจึงพากันดื่มตามเพื่อแสดงความยินดีด้วยบุรินทร์ซึ่งนั่งอยู่รู้ว่าโพรเจกต์สำคัญที่บุตรชายเอ่ยถึงนั้นก็คือภารกิจพิชิตใจต้องตา รู้ตั้งแต่เจ้าวายร้ายมันพาอีกฝ่ายไปร่วมโต๊ะอาหารด้วยแล้ว ก็แต่ไหนแต่ไรมาบุตรชายเคยพาสาวเข้าบ้านเสียที่ไหนล่ะผู้ชายด้วยกันมันมองกันออก!“ทุกคนขาดาวตกค่ะ” เสียงใสของแม่หนูน้อยที่เอาแต่เงยหน้ามองท้องฟ้าเฝ้ารอดาวตกเอ่ยขึ้น มือเล็กชี้โบ๊ชี้เบ๊ให้ทุกคนดู จากนั้นก็กวาดสายตามองไปรอบ ๆ แล้วยกมือขึ้นกุมกันไว้กลางอกแล้วอธิษฐานขอพรด้วยเสียงอันดัง“ขอให้อาคีมมีแฟนและได้แต่งงานเร็ว ๆ ค่ะ”อคิราห์ถึงกับกุมขมับกับพรที่หลานสาวขอ ไป ๆ มา ๆ เข้าตัวเธอได้ยังไงเนี่ย ใบหน้างามส่ายไปมาราวกับว่าไม่อยากให้พรที่ถูกขอออกไปเป็นจริง“น้ำมนต์อยากให้ย่าเจนมีความสุขค่ะ” เสียงเจื้อยแจ้วบอกออกไปอีก โดยไม่รู้เลยว่าตอนนี้คุณอาสาวหน้าซีดเผือดไปหมดแล้ว “น้ำมนต์ได้ยินย่าเจนบ่นกับคุณทวด ว่าถ้าอาคีมได้แต่งงานมีครอบครัวไปอีกคน ย่าเจนคงหมดห่วงและมีความสุข”“

“ในฐานะที่ผมเป็นผู้ใหญ่ฝ่ายเจ้าคินทร์ รบกวนคุณแม่ช่วยเรียกสินสอดให้หนูต้องตาด้วยครับ” คราวนี้เป็นเสียงเข้มของบุรินทร์ที่โพล่งขึ้น“สักร้อยล้านเป็นไง สู้ไหวไหมเราน่ะ” ประไพหันมาเอ่ยเย้าหลานชายคนที่โดนเรียกสินสอดให้ร้อยล้านตาโตด้วยความตกใจ เพราะไม่คิดว่าตัวเลขจะสูงถึงขนาดนั้น เธอรู้ว่าครอบครัวของอคินทร์มีฐานะ ทว่าจำนวนเงินที่สูงขนาดนี้มันมากเกินไปกับผู้หญิงที่เรียกว่ามีแต่ตัวอย่างเธอ แค่ครอบครัวของชายหนุ่มไม่คิดรังเกียจและให้เกียรติเธอได้ยืนเคียงข้างอคินทร์ก็แทบจะเรียกว่าเกินพอเสียด้วยซ้ำ“ไม่มีปัญหาครับ” อคินทร์ตอบเสียงดังฉะฉานแทบไม่ต้องเสียเวลาคิด“ไอ้คินทร์มันจะเอาเงินมาจากไหนครับคุณย่า อาบุยังไม่ได้เซ็นยกมรดกให้มันเลย” ก็ไม่ได้อยากคิดขัดคอ แต่เห็นใบหน้าระรื่นอยากมีเมียเสียจนตัวสั่นของมันแล้วพ่อเลี้ยงหนุ่มอดเอ่ยขึ้นด้วยความหมั่นไส้ไม่ได้“น้อยหน่อยเถอะไอ้คีย์ กูมีเงินเว้ย ให้ขอเมียอีกสิบคนยังไหว” อคินทร์ตอบกลับญาติผู้พี่อย่างไว เห็นอีกฝ่ายยักคิ้วหลิ่วตาชวนกวนอวัยวะเบื้องล่างมาให้อีก ก็รู้สึกเหมือนตัวเองจะงานเข้า“ผมไม่ได้คิดจะขอใครอีกนะต้อง แค่ยกตัวอย่างเปรียบเปรยให้เห็นภาพเฉย ๆ” ชา

“จริงเหรอคะ อาจินพูดจริงเหรอ ไม่ได้โกหกให้น้ำมนต์ดีใจใช่ไหมคะ”คราวนี้เด็กน้อยเอียงหน้าถามป้าต้องตา เหมือนว่าอยากได้ยินคำยืนยันจากเจ้าหล่อน“จริงค่ะ ป้าจะไม่ไปทำงานแล้ว” เสียงหวานเอ่ยยืนยัน“บอกน้ำมนต์ไปด้วยสิต้อง ว่าคุณจะแต่งงานกับผม”เป็นอีกครั้งที่อคินทร์งอแงเป็นเด็ก ใช้หลานสาวตัวน้อยมากดดันให้ร่างบางข้าง ๆ พูดออกมาเพื่อให้ทุกคนที่นั่งอยู่ได้เป็นสักขีพยาน“ค่ะ ป้าจะแต่งงานกับอาคินทร์”“เย่!” หนูน้อยหน้าบานยิ้มไม่หุบ พร้อมกับกรี๊ดกร๊าดด้วยความดีใจลั่นบ้าน เรียกเสียงหัวเราะให้กับทุกคนไปตาม ๆ กันคุณอาหนุ่มดึงหลานสาวเข้ามาหา ใช้มือลูบศีรษะเล็กเบา ๆ ด้วยความเอ็นดูแล้วบอก“ต่อไปนี้น้ำมนต์ต้องเรียกป้าต้องตาว่าอาต้องตาด้วยนะคะ เพราะป้าต้องแต่งงานกับอาแล้วก็ต้องเปลี่ยนสถานะมาเป็นอาของน้ำมนต์ด้วย ฝึกเรียกไว้ตั้งแต่ตอนนี้จะได้ชิน”หนูน้อยพยักหน้าอย่างว่าง่าย หันไปยิ้มแป้นกับคนที่ตัวเองจะต้องเปลี่ยนสรรพนามในการเรียกเสียใหม่ แล้วว่าด้วยน้ำเสียงฉะฉาน “อาต้อง”“เอ่อ…คือ” หญิงสาวมองหน้าคุณย่าประไพด้วยความเกรงใจ แม้จะปรับความเข้าใจและคุยกับอคินทร์เกี่ยวกับเรื่องนี้มาก่อนหน้าแล้ว ทว่าเธอยังไม่เคยคุ

อคินทร์นอนพักฟื้นอยู่ไม่กี่วันคุณหมอก็อนุญาตให้กลับบ้าน ซึ่งต้องตาเองก็ทำหน้าที่พยาบาลพิเศษส่วนตัวได้อย่างไม่มีบกพร่อง จนอคินทร์ร่ำ ๆ อยากจับเธอขึ้นเตียงเพื่อให้รางวัลอยู่เสียหลายที“แหม! ไอ้คุณคินทร์ครับ โดนยิงที่ไหล่ทำให้เจ็บขาจนเดินเองไม่ได้เลยเหรอ” เพียงแค่ลงจากรถและให้ต้องตาช่วยพยุงเข้าบ้าน เสียงร้องแซวของคีรินทร์ก็ลอยมาเข้าหูทันที“หุบปากไปเถอะน่ะ พูดมากน่ารำคาญ”คนโดนแซวว่าเจ็บขาตอบกลับ พลางกระชับวงแขนที่โอบไหล่มนของคนช่วยพยุงอยู่แน่นขึ้น ไม่คิดสะทกสะท้านต่อคำแซว จะมีก็แต่ต้องตาเท่านั้นที่แก้มเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย“วันนี้กินข้าวหน้าบ้านเหรอวะ อย่าบอกนะว่าจะเลี้ยงฉลองที่กูออกจากโรงพยาบาล”อคินทร์ถามขึ้นเมื่อเดินเข้ามาใกล้แล้วเห็นคนช่วยกันจัดโต๊ะอาหารที่ระเบียงหน้าบ้าน“อื้อ คุณย่าให้จัดรับขวัญหลานรัก”คำพูดของคีรินทร์เกือบทำให้อคินทร์หลุดขำ มองซ้ายมองขวาด้วยกลัวว่าคนที่ตัวเองกำลังจะเอ่ยถึงจะมาได้ยิน เมื่อเห็นว่าอยู่ในระยะปลอดภัยก็ว่าขึ้น“เพิ่งรู้ว่ากูเป็นหลานรัก ไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าไม่รักจะเป็นยังไง จัดมาให้แต่ละดอกทำเอายอกไปหมด”“กูก็พอกันกับมึงนั่นละ”คีรินทร์

“เจ็บไหม”“นิดหน่อยค่ะ”“มันจะไม่มีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นอีก” เขาบอกอย่างมั่นใจ ดึงร่างบางให้โน้มหน้าลงมาหา กดจูบลงไปตรงรอยแผลแผ่วเบา“จริงสิคะ ฉันลืมถามพี่คีย์ไปเลยว่าไอ้ณรงค์มันเป็นยังไงบ้าง”คำถามของเจ้าหล่อนทำให้อคินทร์ชะงักไปเล็กน้อย เผลอกำหมัดแน่นด้วยความโกรธอย่างลืมตัวเมื่อคิดถึงสิ่งที่มันเคยทำกับร่างบางตรงหน้า ต่อให้มันจะตายไปแล้วเขาก็ไม่คิดให้อภัย“เห็นไอ้คีย์บอกว่าน่าจะติดคุกตลอดชีวิต มันคงไม่มีโอกาสได้ออกมาก่อกรรมทำเวรอะไรเพิ่มแล้วละ”ชายหนุ่มเลือกที่จะโกหกออกไป ไม่ได้บอกไปตามความจริงว่ามันตายไปแล้ว และตอนนี้น่าจะกำลังคุยกับยมบาลอยู่ที่ไหนสักแห่ง เพราะรู้ว่ามันจะเป็นตราบาปในใจของต้องตา เชื่อเถอะว่าต่อให้จะเกลียดสักแค่ไหน แต่เจ้าหล่อนคงไม่คิดจะเอาชีวิตของไอ้สารเลวนั่น“ติดคุกตลอดชีวิตก็เท่ากับตายทั้งเป็นแล้วละค่ะ” ต้องตายิ้มอย่างพอใจกับบทลงโทษที่อดีตพ่อเลี้ยงต้องได้รับอคินทร์ผลักร่างบางออกห่าง ให้ใบหน้าของเจ้าหล่อนอยู่ในระดับที่สามารถสบสายตากันได้ ดวงตาสองคู่มองสานสบกันด้วยความรู้สึกมากมายที่มันต่างไม่เคยมอดหายไปจากกันและกัน ต่างคนต่างเป็นเจ้าของพื้นที่หัวใจของอีกฝ่าย“แต่

“ความจริงวันนั้นคุณตั้งใจจะไปพบผมเพื่อตอบตกลงจะคบหาด้วย ซึ่งมันแปลว่าคุณเองก็มีใจให้ผมเหมือนกัน แต่ว่าคุณเจอผมอยู่กับมุกดาเสียก่อน เลยไม่ยอมออกไปพบใช่ไหม?”“ใช่ค่ะ ฉันเจอคุณสองคนอยู่ด้วยกันที่สวนสาธารณะ เลยทำให้ไม่มั่นใจว่าวันนั้นคุณนัดผู้หญิงไว้กี่คนกันแน่”“คุณไม่คิดจะออกไปเจอแล้วถามความจริงกับผมหน่อยเหรอ”“ไม่ค่ะ ถ้าคำตอบของคุณคือใช่ พวกคุณสองคนกำลังคบกันอยู่ ฉันคงกลายเป็นผู้หญิงหมดคุณค่าที่เดินออกไปให้คุณสองคนเหยียบศักดิ์ศรีเล่น”“ทำไมคุณถึงได้คิดและตัดสินไปเองแบบนั้นโดยไม่คิดจะถามผมสักคำ คุณทำเหมือนกับว่าไม่รู้จักนิสัยผมเลย”“เพราะว่ารู้จักนิสัยคุณดีไงคะฉันถึงไม่คิดจะถาม”“…..”“ฉันเป็นคนความจำดีและจำคนแม่นค่ะ ความจริงแล้วก่อนหน้าที่เราจะพบกันที่สวนสาธารณะฉันเคยเจอคุณมาก่อน”คิ้วเข้มของอคินทร์เลิกขึ้นทันทีเมื่อได้ยินสิ่งที่เจ้าหล่อนเอ่ยออกมา“ฉันเคยเห็นคุณมีเรื่องกับคนที่มหาวิทยาลัยเพราะเข้าใจว่าคนพวกนั้นมายุ่งกับคุณมุกดา ตอนนั้นคุณพูดออกมาเองว่าคุณกับผู้หญิงคนนั้นเป็นแฟนกัน”อคินทร์ถึงกับกลืนน้ำลายลงคอดังอึก นึกไปถึงเหตุการณ์ที่ต้องตาหยิบยกมากล่าวถึง ตอนนั้นเขาพูดแบบนั้นออกไปจริ

“ว่าไงคะคนเก่ง ไหนเรียกลุงก้องก่อน ก้อง...ลุงก้อง”“ก้อน”“ก้อง” ดูปากลุงดี ๆ “ก้อง”“ก้อง”“เก่งมาก หลานลุงเก่งที่สุดเลยลูก” เสียงทุ้มเข้มบอกอย่างยินดี ที่เด็กหญิงตัวน้อยวัยหนึ่งขวบนามว่า ‘ตามฝัน’ สามารถเรียกขานชื่อของตนเองได้ ชายหนุ่มจุ๊บลงไปบนแก้มยุ้ยแล้วชูกำปั้นขึ้นไปในอากาศราวกับจะประกาศชัยชนะห่างออกไปไม่ไกลมีคุณพ่อมือใหม่นั่งมองอย่างไม่สบอารมณ์ ต่อตระการพ่นลมหายใจออกมาอย่างหงุดหงิด เพราะก่อนหน้านี้เขาพร่ำสอนให้บุตรสาวเรียกชื่อตนอยู่บ่อยครั้ง หากทว่าเด็กหญิงตามฝันไม่เคย เอ่ยชื่อให้ได้ชื่นใจเลย“มองตาขวางทำไม?”“สมใจมึงแล้วสิ เทียวมาบ้านกูทุกวันเพื่อสิ่งนี้ไม่ใช่เหรอ” ต่อตระการถามกลับ เพราะตั้งแต่เด็กหญิงตามฝันเกิด ก้องภพก็แทบจะพาตัวเองมา สิงสถิตอยู่ที่บ้านของเขาจนจะเป็นเจ้าที่เจ้าทางไปแล้วมิหนำซ้ำยังตามใจเด็กหญิงตามฝันจนทำให้ยายหนูติดแจ แค่เห็น อีกฝ่ายเดินเข้าบ้านมาก็ส่งเสียงร้องเอิ๊กอ๊ากด้วยความดีใจพร้อมกับ กางแขนให้อุ้ม ชอบใจที่เห็นหน้ามันกว่าหน้าพ่อแท้ ๆ อย่างเขาเสียอีกคิดแล้วก็น่าน้อยใจจริง ๆ ....“เข้าใจหรือยังว่ากูรู้สึกยังไงตอนจันทร์เรียกชื่อมึงได้ก่อนชื่อกู”ก้องภพถามอ

ถึงแม้จะมีท่าทีไม่พอใจ ทว่าหลังจบมื้ออาหารคนเป็นพี่ชายก็จูงมือน้องสาวมานั่งลงบนโซฟาแล้วถามด้วยความเป็นห่วง“แพ้ท้องมากหรือเปล่า ?”ตอนอยู่บนโต๊ะอาหารสังเกตเห็นว่าชิดจันทร์กินข้าวไปเพียงไม่กี่คำ“ไม่มากค่ะพี่ก้อง ยังพอกินอะไรได้บ้าง” เธอเปิดหาข้อมูลเกี่ยวกับการตั้งครรภ์ บางคนแพ้ท้องถึงขั้นกินอะไรไม่ได้เลยก็มี“พี่ซื้อของแก้แพ้ท้องมาให้จันทร์เยอะเลย”หญิงสาวหยิบถุงที่พี่ชายยื่นส่งให้มาเปิดดู ก็เห็นว่ามีทั้งบ๊วยอัดเม็ด มะขามแก้ว มะม่วงดิบและของที่มีรสชาติเปรี้ยวอีกหลายอย่าง“เห็นอะไรเปรี้ยว ๆ พี่ก็ซื้อมา เขาบอกว่าคนท้องชอบกินอะไร เปรี้ยว ๆ”ต่อตระการซึ่งกำลังเดินเข้ามาสมทบได้ยินแบบนั้นก็ถึงกับกลั้นขำ ออกอาการท่ามากทำมาเป็นคำรามใส่ โธ่เอ๊ย! ที่แท้ก็เป็นคุณลุงเห่อหลานเหมือนกันนี่หว่า!“ขอกินบ้างสิ”ร่างสูงหย่อนตัวลงนั่งข้างภรรยาแล้วหยิบมะม่วงดิบแบบสำเร็จรูปขึ้นมาแกะ จากนั้นก็หยิบใส่ปากเคี้ยวตุ้ย ๆก้องภพที่เห็นแบบนั้นจึงเอื้อมหยิบมากินบ้าง ไหนตอนซื้อแม่ค้า พรีเซนต์นักหนาว่าเปรี้ยวขาดใจ ทว่าทำไมไอ้เพื่อนตัวดีมันถึงได้กินราวกับไร้รสชาติ ซึ่งทันทีที่มะม่วงแตะสัมผัสลิ้น ชายหนุ่มก็รีบคว้ากระดาษ

“จันทร์รักพี่ต่อ”“พี่ก็รักจันทร์ ขอบคุณที่จันทร์ยอมให้โอกาสและพร้อมเชื่อมั่นใน ตัวพี่”หญิงสาวซบหน้าลงกับแผงอกกว้าง ต่อตระการจึงโอบร่างบางไว้แน่นด้วยความรักใคร่หวงแหน กระทั่งผ่านไปพักใหญ่ก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดส่งข้อความ“ทำอะไรเหรอคะ?”“พี่ส่งข้อความเข้าไลน์กลุ่มครอบครัวของเราครับ บอกข่าวดีกับ ทุกคนว่าจันทร์ท้อง” บอกสีหน้าระรื่นเพราะเก็บความดีใจเอาไว้ไม่ไหวชิดจันทร์มองคนขี้เห่อแล้วอมยิ้มตาม จากนั้นก็มีเสียงข้อความเข้ามารัว ๆ เมื่อหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาเปิดดูก็เห็นว่าที่คุณปู่คุณย่า คุณตาคุณยายพากันแสดงความยินดีเข้ามากันยกใหญ่ จะมีก็แต่ว่าที่คุณลุง อย่างก้องภพที่ไม่ส่งสารอะไรเข้ามาเลย ทั้งที่ขึ้นแจ้งเตือนว่าสมาชิกในกลุ่มอ่านครบทุกคนแล้ว“ไอ้ก้องส่งข้อความมาหาพี่”ร่างบางชะโงกหน้าไปดูโทรศัพท์ที่คนเป็นสามีถืออยู่ พี่ชายของเธอ ส่งข้อความมาหาต่อตระการเป็นการส่วนตัว หญิงสาวหัวเราะไหล่กระเพื่อมเมื่อเห็นข้อความที่ปรากฏอยู่บนนั้น‘ไอ้เหี้ยต่อ! มึงล่อลวงน้องสาวกู!’หลังกลับจากฝากครรภ์ที่โรงพยาบาล ต่อตระการพาภรรยาแวะเข้ามากินข้าวกับครอบครัวที่บ้าน ถึงแม้จะแต่งงาน

งานแต่งของต่อตระการและชิดจันทร์ผ่านไปอย่างราบรื่น บรรยากาศภายในงานเต็มไปด้วยความรักและความอบอุ่น บัดนี้ทั้ง สองตระกูลเกี่ยวดองกันอย่างถูกต้องตามกฎหมาย สมเจตนารมณ์ของ คุณทวดนงค์นุชผู้ล่วงลับไปแล้วหลังงานพิธีจบลง ต่อตระการช่วยประคองเจ้าสาวคนสวยที่วันนี้ ยืนรับแขกจนหน้าเริ่มซีดด้วยความเหนื่อยล้าเข้ามาในห้องนอน“จันทร์โอเคไหม ให้พี่พาไปหาหมอหรือเปล่า หน้าจันทร์ซีดมากเลยนะ”“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวค่อยไปวันพรุ่งนี้ก็ได้”“ไม่ได้ครับ เปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ พี่พาไปตอนนี้เลย” น้ำเสียงร้อนรนของชายหนุ่มบอกได้ถึงความเป็นห่วงที่มีให้อย่างท่วมท้น“จันทร์ไม่เป็นอะไรจริง ๆ ค่ะ ได้นอนพักผ่อนเดี๋ยวก็คงดีขึ้น”“แต่ว่า...”“จันทร์มีของขวัญวันแต่งงานให้พี่ต่อด้วยค่ะ” หญิงสาวไม่ยอมให้ คนที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีป้ายแดงเอ่ยอะไรออกมาอีก ร่างบางเดินไปเปิดลิ้นชักแล้วหยิบกล่องขนาดกะทัดรัดยื่นส่งให้คนที่ยังมีสีหน้ากังวล“เปิดดูสิคะ ไม่รู้พี่ต่อจะชอบหรือเปล่า” เห็นความกังวลยังไม่คลายจากใบหน้าหล่อเหลา หญิงสาวจึงนั่งลงข้าง ๆ แล้วโน้มตัวไปจูบแก้มสาก “จันทร์ไม่ได้เป็นอะไรค่ะ พี่ต่อสบายใจได้”“เฮ้อ...” ต่อตระการถอนหายใจ เหนื่อ

รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นริมฝีปาก ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนแล้วถอดเสื้อผ้าออกจากตัว เผยให้เห็นลำกายเหยียดขยายอย่างเต็มที่ มันใหญ่จนคนมองลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างติดขัด เพียงแค่มองก็รู้สึกเหมือนมีใครจุดไฟให้ร่างกายแผดเผาไหม้ ท้องน้อยบิดเกร็งราวกับมีผีเสื้อบินว่อนอยู่ข้างใน นับพัน ๆ ตัวต่อตระการใช้มือผลักเรียวขาเสลาให้แยกกว้างออกจากกัน ใบหน้าคมก้มลงซุกไซ้ปาดเลียน้ำหวานของกุหลาบสวยอย่างบ้าคลั่ง จากนั้นก็จับท่อนเอ็นขึงขังถูไถกับกลีบเนื้อนุ่มที่ปกคลุมไปด้วยเส้นไหมสีอ่อน“จะ..จันทร์กลัว มัน.. มันใหญ่เกินไป” ชิดจันทร์ขยับตัวหนีเมื่อเห็นอาวุธประจำกายของอีกฝ่ายเต็มสองตา เธอกำลังหาเรื่องให้ตัวเองเจ็บตัวแท้ ๆ“จันทร์รับไหวครับเชื่อพี่” น้ำเสียงอ่อนโยนปลอบประโลม มาถึงขั้นนี้แล้วเขาไม่มีทางให้เจ้าหล่อนถอยกลับเป็นอันขาด ใครเป็นคนเริ่มก็ควรต้องรับผิดชอบเพราะรู้ว่าเธอยังสดใหม่จึงค่อย ๆ แทรกใส่ลำกายขึงขังเข้าไปใน โพรงเนื้อนิ่ม เพื่อหล่อหลอมให้เราสองผสานเป็นหนึ่งเดียว ความคับแน่นอุ่นร้อนตอดรัดจนเสียวแปลบไปทั่วทั้งสรรพางค์มือบางจิกลงบนไหล่กว้างเพื่อระบายความเสียดแน่นที่สอดแทรก เข้ามา ทุกจังหวะการชักเข้าออกก่อเก

“เท้าจันทร์เปียกน้ำค่ะ ก็เลยลื่น” เสียงหวานใสละล่ำละลักบอก“เป็นอะไรหรือเปล่า เจ็บตรงไหนบ้าง” นัยน์ตาสีเข้มฉายชัดไปด้วยความเป็นห่วง“ตึง ๆ ข้อเท้าค่ะ น่าจะเคล็ด” วงแขนแกร่งช้อนอุ้มร่างเล็กบอบบาง เข้าสู่อ้อมอก สองขายาวก้าวไปยังเตียงกว้างแล้วค่อย ๆ วางคนข้อเท้าเคล็ดลงไป“ไหนขอพี่ดูหน่อย” ต่อตระการคุกเข่าลงบนพื้นแล้วจับเท้าเล็กของคนที่นั่งอยู่บนเตียงขึ้นมานวดคลึงเบา ๆ เพื่อไม่ให้มันบวมจนเดินไม่ได้“พี่ต่อเปลี่ยนกลิ่นน้ำหอมเหรอคะ” ชิดจันทร์ส่งประโยคคำถามมาให้อย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย“เปล่านี่ครับ พี่ใช้กลิ่นนี้ประจำ”คิ้วเรียวเหนือดวงตาคู่สวยมุ่นเข้าหากัน แล้วจึงค่อย ๆ โน้มตัวเข้ามาหาใกล้ ๆ คล้ายจะสูดดมกลิ่นกายของคนที่คุกเข่าอยู่บนพื้นอีกครั้งชายหนุ่มตัวเกร็งขึ้นเล็กน้อยเมื่อโดนลมหายใจอุ่นร้อนเป่าลดลงตรงซอกคอ กลิ่นหอมละมุนจากเรือนกายนุ่มนิ่มทำให้ลมหายใจเริ่มปั่นป่วน“กลิ่นเดิมจริงด้วย จมูกจันทร์คงเพี้ยนไปเอง” ปากบอกแบบนั้นทว่าริมฝีปากกลับคลอเคลียอยู่ตรงใบหูไม่ห่าง“จันทร์....” ลมหายใจของต่อตระการขาดห้วง เลือดในกายร้อนฉ่าจนต้องสูดลมหายใจลึกเพื่อระงับความต้องการที่หลอมหล่อให้ลำกายขยายเหยียดตัว