ตอนที่ 6 กลับคืนอีกครั้ง (2)

“อุ๊ย...ขออภัยค่ะ”

“ขอโทษ เราไม่ทันระวัง”

เพราะตรงนี้เป็นมุมทึบจึงทำให้มองไม่เห็นคนที่กำลังเดินมา อันวารกล่าวคำขอโทษหญิงสาว ก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมอง หญิงสาวที่สนทนาอยู่กับตัวแทนจากประเทศไทยเมื่อครู่ 

“ถ้าไม่เจ็บเราขอตัว” อันวารจำเธอได้แต่มันไม่ได้มีความหมายอะไร เดี๋ยวเขาก็จากที่นี่ไปแล้ว

“ไม่เจ็บค่ะ” ...เจ้าชายอันวาร คีฟ ราเจฟ

เพียงสามคำที่เธอได้พูดกับเจ้าชายผู้ฝึกเหยี่ยว คงมีเพียงซีรีนเท่านั้นที่ยังจำชื่อนี้ของเขาได้ ในเวลานี้ทุกคนล้วนจดจำเขาในนามเจ้าชายกบฏทั้งสิ้น 

“ท่านกลับมาแล้ว ท่านสบายดี” ซีรีนเอ่ยกับตัวเองด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา พร้อมรอยยิ้มบางใต้ผ้าเนื้อดีที่ใช้ปิดบังใบหน้า คนที่เธออยากรู้ข่าวคราวของเขามาโดยตลอด หนทางสู่อัลบราบานั้นช่างยากเย็น แต่เจ้าชายผู้นี้กลับมาได้อย่างปลอดภัย

หนวดเคราบนใบหน้าไม่อาจปกปิดความหล่อเหลาของอันวารได้ ซีรีนที่มาเป็นตัวแทนซารอได้แต่มองตามหลังคู่หมั้นของพี่สาว แผ่นหลังกว้างไหล่แกร่งที่เคยมีเหยี่ยวบินมาเกาะเธอยังจำได้ดี

“ฟาฮัด ใช่...เหยี่ยวฟาฮัด”

กี๊ยยยยยยย กี๊ยยยยยยย เสียงแหลมสูงทำให้ซีรีนต้องเชิดหน้าขึ้นมองบนท้องฟ้า ราวกับฟาฮัดรับรู้ได้ว่ามีใครกำลังเอ่ยถึงมัน เหยี่ยวบาดเจ็บในวันนั้นเติบโตเป็นเหยี่ยวทะเลทรายตัวโตและสง่างามเช่นเดียวกับเจ้านายของมัน ฟาฮัดแฝดเสียงร้องบินโฉบลงมาใกล้ซีรีนแล้วก็เชิดขึ้นฟ้า สิ่งที่มันแสดงออกทำให้อันวารหันกลับมามอง ฟาฮัดเป็นพญาเหยี่ยวที่เหยี่ยวทุกตัวที่เขาฝึกในอัลบราบาต่างหวั่นเกรงมัน แต่ดูท่าทางของมันต่อสตรีแปลกหน้าในตอนนี้สิ ฟาฮัดบินโฉบมาใกล้ซีรีนอีกครั้งก่อนที่อันวารจะยื่นแขนออกไป เป็นการส่งสัญญาณให้มันกลับลงมา 

เขามองซีรีนด้วยแววตานิ่งสงบ ต่างจากเธอที่มองเขาด้วยความชื่นชมและปีติยิ่งที่ได้พบ เธอย่อตัวทำความเคารพเขาอย่างนอบน้อม แต่คนใจหินกลับมองการกระทำนี้เป็นเพียงเรื่องเสแสร้ง ต่อหน้าเคารพพอหันหลังกลับก็ขุดวาจาเชือดเฉือนขึ้นมาแต่งเติมเรื่องราวของเขาให้คนอื่นได้เข้าใจในมุมที่ผู้พูดต้องการ สุดท้ายล้วนจอมปลอม อันวารจึงไม่ได้ใส่ใจและตอบรับการทำความเคารพของเธอ เขาหันหลังเดินต่อไป โดยไม่ได้ไยดีสิ่งรอบตัว 

“นายท่าน ฟาฮัดมันเป็นอะไรครับ ผมไม่เคยเห็นมันเป็นแบบนี้มาก่อนเลย” ซัลวาเอ่ยถามเจ้าชาย

“ถ้าแบบนี้ปกติก็คงบอกว่ามันดีใจ แต่ตอนนี้ไม่แน่ใจเพราะมันจะดีใจไปทำไม” 

อันวารส่งไม้ต่อให้ชารีฟ ปล่อยให้ฟาฮัดไปเกาะบนแขนของชารีฟแทนแล้วจึงเอ่ยกับเจ้าแห่งนภาด้วยความไม่เข้าใจ

“เจ้าจะดีใจทำไม เหยี่ยวอกตัญญู ทีกับซารอเมื่อก่อนเจ้าไม่ให้จับ ทั้งยังดุใส่เธอ ทั้งที่เธอช่วยทำแผลให้เจ้า”

อันวารเอ่ยถึงคู่หมั้นที่ไม่ได้พบกันมานาน บุตรสาวของตระกูลมั่งคั่งอันดับหนึ่งในดูบีอา ผู้หญิงที่ผู้คนต่างบอกว่าเธอคือสตรีที่สวยที่สุด อันวารไม่เข้าใจเจ้าเหยี่ยวดื้อตัวนี้ ทั้งที่เมื่อก่อนซารอช่วยมันไว้ มันกลับไม่แม้แต่จะเข้าใกล้เธอ

กริด!!! ฟาฮัดทำเสียงสั้นในลำคอ จากนั้นก็โผบินขึ้นสู่ท้องฟ้า ให้คนเบื้องล่างทั้งสามได้แหงนหน้ามองจนปวด

“เอาแต่ใจจริง ๆ ฉันถูกมันโกรธ...ทุกวันนี้ฉันหรือมันกันแน่ที่เป็นเจ้านาย”

การได้อยู่กับคนที่ไว้ใจเป็นเวลาที่อันวารรู้สึกผ่อนคลายที่สุด อีกไม่กี่วันก็ต้องออกจากนครหลวงไป ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะได้รับอนุญาตให้กลับมาอีก ดังนั้นก็อดนึกถึงคู่หมั้นของตนเองไม่ได้ ด้วยประเพณีของดูบีอาเธอไม่อาจแต่งงานหรือรับหมั้นใครได้ เพราะเขายังไม่ได้เอ่ยยกเลิกการหมั้นหมายในครั้งนี้ หากอีกฝ่ายรับหมั้นผู้อื่นทั้งที่รู้ว่าเขายังมีชีวิตอยู่ ฝ่ายหญิงจะเสียหายอย่างมิอาจชดใช้ ฟังดูแล้วช่างเป็นประเพณีที่ไม่ยุติธรรม แต่มันกลับทำให้อันวารพอใจ

“พรุ่งนี้ฉันจะไปตระกูลอัลซาดี”

“นายท่านจะไปทำไมครับ”

อันวารไม่ตอบเพียงยกยิ้มมุมปากแล้วเดินต่อไป หากแต่ในใจมีคำตอบแล้วว่าเขาจะต้องไปทวงสัญญาหมั้นหมาย จะปล่อยให้นางอดสูต่อไปไม่ได้ แต่ไม่มีทางที่อันวารจะยกเลิกงานแต่งระหว่างเขากับซารอ มีหรือจะไม่รู้ว่ารัชทายาทเองก็ต้องการตระกูลนี้เพื่อเสริมเก้าอี้บัลลังก์ของตัวเอง

“ไปทวงสัญญา”

“แต่พรุ่งนี้จะมีการอ่านพระราชสาส์นฉบับสุดท้ายนะครับ นายท่านจะไม่อยู่ฟังเหรอครับ” ซัลวาเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจ

“เดี๋ยวชารีฟมาบอกเองแหละว่าตาเฒ่านั้นต้องการอะไร คงไม่ใช่ชีวิตแม่ฉันหรอก นางตายไปแล้วและตายซ้ำ ๆ เพราะวาจาของฟาติมาภรรยารักของเขาเอง...พรุ่งนี้ไปแสดงความเคารพท่านแม่ที่สุสานก่อนค่อยไป สิบปีมานี้ไม่รู้จะมีคนดูแลหรือไม่”

“ครับนายท่าน” ทั้งซัลวาและชารีฟตอบรับแข็งขัน เพราะสายตาของเจ้านายหม่นลงทันทีที่เอ่ยถึงพระมารดา

“ลูกมีชีวิตอยู่ตามคำของท่านแม่แล้ว”

นอกจากมีชีวิตอยู่ ยังพลิกฟื้นอัลบราบาจากผืนทะเลทรายเวิ้งว้างสู่ความเจริญ จนทำให้นครหลวงอยู่ไม่ติดเก้าอี้