Novels by พิจิกา Pijika / นาวาพันดาว / ณ สรา

คาเซียร์รับรู้ได้ถึงอารมณ์ของเรนน์ในตอนนี้ เธอไม่ได้โกรธแต่น้อยใจ ทำไมถึงรับรู้ว่าเธอกำลังน้อยใจเขาอยู่ อัลฟ่าสูงสุดไม่เข้าใจ ว่าทำไมบางครั้งก็สามารถรับรู้ถึงความรู้สึกของเรนน์ได้ แต่บางครั้งก็ขาดหายไปไม่ชัดเจน ราวกับการเชื่อมสัญญาณยังไม่สมบูรณ์น้อยใจ ทำไมเธอถึงน้อยใจ“ที่บอกจะใช้คืนจะได้เมื่อไหร่”“ผมจะได้เงินค่างานมาแล้วจะผ่อนให้ท่าน จะรีบผ่อนให้หมด ๆ จะได้หลุดพ้นจากท่านเสียที” เรนน์พูดประชดทั้งที่ในใจมีความรู้สึกบางอย่างคัดค้านคำพูดเมื่อครู่“ได้ ฉันให้ผ่อนเดือนละ 5,000 เหรียญไม่เอาเกินนั้น”ยอดหนี้ 7 ล้านเหรียญเวิร์สผ่อนส่งเดือนละ 5,000 เหรียญ เรนน์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเครื่องคิดเลยแล้วก็ต้องตกใจ “1,400 เดือน 1 ปีมี 12 เดือน ร้อยกว่าปีถึงจะผ่อนหมด ใครมันจะมีชีวิตใช้หนี้ไปนานขนาดนั้น อีกอย่างทำอย่างกับท่านจะมีชีวิตอยู่จนถึงหนี้งวดสุดท้ายอย่างนั้นแหละ” ประโยคสุดท้ายเรนน์พูดเบาลงจนดูคล้ายว่าบ่นอุบอิบกับตัวเอง แต่คนฟังกลับได้ยินอย่างชัดเจน“นี่เธอแช่งฉันเหรอ”“ก็ใครใช้ให้ท่านแกล้งผมก่อน ท่านจงใจแกล้งผมชัด ๆ”“ฉันไม่ได้แกล้ง แต่ตั้งใจทำ.... ใช้มากกว่า 5,000 เหรียญก็ได้ แต่ฉันตัดยอดใ

เรนน์ไม่มีศัตรูที่ไหนนอกจากคนที่พึ่งมีปัญหากันไปอย่างโอลีฟ ว่าแต่คาเซียร์นั้นเรียกว่าศัตรูได้หรือไม่ จากที่คิดว่าแก้ต่างให้ตัวเองเรียบร้อยแล้วทุกอย่างจะจบลง ต่างคนต่างแยกย้ายไปทำหน้าที่ของตน แต่ดูท่าแล้วโอลีฟคงไม่ยอมรามือถึงได้ส่งคนมาเล่นงานเธอแบบนี้“ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ ไอ้พวกหมาลอบกัด” แม้จะตกอยู่ในความกลัว แต่โอเมก้าอย่างเรนน์ก็ยังสู้ยิบตาฉันแค่อยากใช้ชีวิต แต่ชีวิตทำไมต้องใช้ฉันกลับ ทำไมต้องให้รับบทชีวิตรันทดแบบนี้ไม่เข้าใจ!!ความกลัวเกาะกุมหัวใจของเรนน์ ทำไมชีวิตของเธอไม่เคยราบรื่นแบบคนอื่น แต่ในเวลาของความมืดมนเรนน์กลับสัมผัสได้ถึงสัญชาตญาณบางอย่างที่ไม่เคยมี การดิ้นรนเอาชนะและการใช้กำลัง ช่างน่าแปลกโอเมก้ามักหลบเลี่ยงการใช้กำลังเสมอ เพราะรู้ตัวดีว่าไม่อาจชนะเพศรองอื่น ๆ ได้ แต่วันนี้เรนน์กลับรู้สึกถึงการเป็นผู้ล่ามากกว่าเหยื่อ รับรู้ได้ว่าเลือดในกายสูบฉีดและต้องการโต้กลับ มันเกิดจากอะไรหรือเพราะเธอมีกำลังใจที่จะใช้ชีวิตต่ออย่างนั้นเหรอ“ปล่อยฉัน ไอ้พวกเล่นสกปรก ใส่ร้ายฉันไม่สำเร็จก็คิดวิธีนี้ออกมา”คนที่อยู่ในรถหันมองหน้ากัน โอเมก้าของเจ้านายฤทธิ์เยอะกว่าที่คิดเอาไว้มาก แต่ถึงอย

ไซรัสเอ่ยถามด้วยความสงสัย อยู่ห่างกันขนาดนั้น คนที่ไม่ได้ผูกพันธะกันจะรู้ได้อย่างไรว่าอีกฝ่ายตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบาก การรับรู้ถึงกันในระดับนี้มีเพียงการผูกพันธะด้วยจิตวิญญาณหรือ soulmate bonding เท่านั้น แต่การตามหาโซลเมทท่ามกลางคนนับพันล้านบนโลกนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย จึงเป็นสิ่งแรกที่ผู้คนต่างตัดประเด็นนี้ออกไป จนไม่คิดว่ามันจะมีจริง การกล่าวถึงล้วนเป็นเพียงการเย้าแหย่เพื่อความสนุกก็เท่านั้น“ฉันแค่เดาเอาก็เท่านั้น เรื่องแค่นี้มันไม่น่าจะเดายากนะไซ ถ้าสมองนายมีประสิทธิภาพมากพอ”“แต่เรนน์ไม่เหมือนวันแรกที่ผมเจอ เธอไม่กลัวจนตัวสั่น ที่สำคัญด่าเจ้าหนี้ด้วย”คนที่นั่งนิ่งเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง แสดงความสนใจอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะปรับสีหน้าเก็บอาการของตัวเองให้เป็นปกติ พร้อมกลบเกลื่อนด้วยการยกกาแฟขึ้นมาจิบ“เรนน์บอกว่าเจ้าหนี้เป็นอัลฟ่าประสาทแดก”แคก ๆ ความขมร้อนที่ควรอยู่ในปากแล้วไหลลงไปที่ลำคอ ย้อนกลับขึ้นมามิหนำซ้ำยังย้อนกลับเข้าทางจมูก จนคาเซียร์ต้องรีบกวักมือขอทิชชูจากไซรัสที่นั่งหัวเราะอย่างอารมณ์ดีที่เขาถูกต่อว่าแบบนี้“ไซ นายจะหัวเราะอะไรนักหนา”“พี่ ตั้งแต่เกิดมา สามสิบห้าปีผมไม่เ

“คาร์ก คาร์ก”เสียงของไนท์เตอร์ดังลั่นไปทั้งคฤหาสน์โซลาริส ขอทานน้อยเดินวนไปทั้งบ้านเพื่อตามหาพี่ชายคนโต กลิ่น Wine กดดันฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ น้องชายคนเล็กต้องการกดดันให้พี่ชายออกมาพูดคุยกันให้รู้เรื่อง ฟีโรโมนของไนท์เตอร์เข้มขึ้นจนคาเซียร์เริ่มหงุดหงิด จากที่ทำเป็นนิ่งเฉยกลับไม่สามารถปล่อยผ่านได้ ไม่ใช่แค่คาเซียร์ที่ตอบสนองกับฟีโรโมนของอัลฟ่าอื่น ความเข้มข้นของมันดึงความสนใจของไซรัสที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ให้สมาธิกระเจิดกระเจิง สุดท้ายแล้วทั้งสองคนก็ต้องพ่ายแพ้ ยอมออกมาพบน้องชายตัวดีที่กำลังโวยวาย“เก็บฟีโรโมนของแกเดี๋ยวนี้ไนท์เตอร์ ก่อนที่ฉันจะจับแกโยนออกนอกบ้าน”คาเซียร์เอ่ยบอกน้ำเสียงเข้ม ใครใช้ฟีโรโมนเพื่ออะไรไนท์เตอร์ไม่สนใจ สำหรับเขามีไว้เรียกพี่ชายออกมาในเวลาที่ทั้งสองต้องการหลบหน้า ใครจะเอาไว้กดดันศัตรูก็เชิญตามสบาย แต่ไนท์เตอร์เอาไว้กดดันคาเซียร์กับไซรัสเท่านั้น“ไม่ทำแบบนี้ก็ไม่ออกมา”“มีอะไร แหกปากลั่นบ้านจนนึกว่าพ่อกับแม่ฟื้นจากความตายมาหาเมียให้แก” พี่ชายคนโตเอ่ยเสียงราบเรียบ ไม่ได้ตื่นเต้นไปกับท่าทางร้อนรนของไนท์เตอร์“ผมยังไม่มีเมีย แต่พี่นั่นแหละ” คาเซียร์เดินนำ

อึก!!!!“ขอโทษครับ ผมไม่ทันมอง”โอเมก้าผู้ที่พึ่งพ้นจากมลทิน รีบร้อนเอ่ยคำขอโทษโดยไม่ทันได้มองว่าตัวเองเดินชนเข้ากับใคร เรนน์เงยหน้าขึ้น เมื่อได้เห็นไนท์ก็ยิ้มกว้างออกมา“นายขอทาน”“อื้ม” ไนท์เตอร์ย่นจมูก คิ้วคม 2 ข้างขยับเข้าหากัน แววตาของเอเพ็กซ์อัลฟ่าเต็มไปด้วยคำถาม ทำไมโอเมก้าคนนี้ถึงมีกลิ่นคาเซียร์อยู่“ใช้น้ำหอมอะไร” ไนท์เตอร์เอ่ยถาม เพราะกลิ่นที่รายล้อมอยู่รอบตัวของเรนน์ ไม่ใช่วานิลลามิลค์หอมหวานอย่างที่พี่ชายเคยบอก แต่มันเป็นกลิ่นของคาเซียร์อย่างชัดเจน...ไหนบอกว่ายังไม่มีมื้อค่ำไง!!!! ไหนบอกว่าไม่ได้กินไนท์เตอร์ถึงกับหัวเราะลั่น เมื่อเรนน์ดันทำหน้าตาตื่น เพราะคิดว่าเขาได้กลิ่นฟีโรโมนของตัวเอง หากคาเซียร์มาเห็นลูกแกะที่ตัวเองกำลังไล่ต้อนอยู่เป็นแบบนี้จะจับกินลงท้องหรือยังอยากจะเลี้ยงไว้ดูเล่นต่อไป“กลิ่น กลิ่นอะไร กลิ่นแบบไหน”“กลิ่นฉุน ๆ” ไนท์เตอร์พูดเบี่ยงเบนไปทางอื่น“ไม่ใชกลิ่นหอม ๆ หวาน ๆ เหมือนลูกอมใช่ไหม”“ไม่ใช่”“อ้อ แล้วไป” เรนน์รู้สึกโล่งอก ที่ไนท์เ

สายตาที่มองเรนน์อย่างเกลียดชัง น้ำเสียงเย้ยหยันเสียดสีแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มหวาน และเดินเข้ามาหาเธอ ราวกับว่าผู้คนเหล่านั้นไหลมาตามพื้นที่ลาดเอียง“ว่าแล้วเชียว เรนน์จะไปทำแบบนั้นได้ยังไง”เมื่อได้ยินคำพูดที่พลิกกลับขั้วเหล่านั้น สิ่งเดียวที่ดังก้องในหัวของคนที่เพิ่งพ้นข้อกล่าวหามามีเพียงคำว่า....ปลอมหากเป็นเมื่อก่อนเรนน์คงดีใจ แต่ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาสิ่งที่เกิดขึ้นสอนให้เธอได้รู้ว่าทุกคนล้วนเข้าหาเธอเพราะผลประโยชน์ และชื่อเสียงจอมปลอม ผู้บริหารเดินเข้ามาหาเรนน์ แต่ต้องก้าวถอยหลังห่างออกไปเล็กน้อยก่อนจะยิ้มออกมากลิ่นอุ่นลึกดุดันเช่นนี้เป็นของใครเขาไม่รู้ แต่แรงกดดันที่อยู่รอบตัวทำให้โดมิแนนท์อัลฟ่าอย่างเขารับรู้ว่าเจ้าของกลิ่นคือเอเพ็กซ์ท่านคาเซียร์....อยู่ ๆ โซลาริสก็ยื่นมือเข้ามาคงไม่ใช่เรื่องบังเอิญ“ขอบคุณท่านมากครับที่ให้ความเป็นธรรมกับเรนน์”“อืม พ้นมลทินแล้วก็กลับมาทำงานของตัวเองตามเดิมก็แล้วกัน”ไม่ใช่แค่ให้ความเป็นธรรมกับคนตรงหน้า แต่เป็นการให้โอกาสตัวเองได้หายใจ

ไม่มีความโกรธแต่เต็มไปด้วยความขวยเขิน เขาหายไปหลายเดือนกลับมาก็โมเมว่าเธอเป็นแฟนแบบนี้มันใช้ได้ที่ไหนกัน มุกตาภาเดินลงบันไดจากชั้น 3 ของตึก โดยมีชารีฟเดินตามมาเงียบ ๆ เขาปล่อยให้เธอได้ปลดปล่อยอารมณ์อย่างเต็มที่โดยไม่ได้ขัดขวาง เพียงแต่มองดูห่าง ๆ ด้วยความห่วงใย "ตั้งแต่ชั้น 3 จนถึงลานจอดรถทำให้อารมณ์ดีขึ้นบ้างหรือยัง""ยัง!!! มันกล้าดียังไงมาว่าฉันเป็นผู้หญิงน่าเบื่อ ทั้งที่มันเป็นคนนอกใจฉัน ไอ้เลว""เลิกโกรธได้แล้วคุณหมอ หน้าเหี่ยวอินทผาลัมแห้งแล้ว""ชารีฟ!!""ครับ?"ท่าทางดี ๆ วันแบบนิ่ง ๆ ยิ่งทำให้คุณหมอแทบปรี๊ดแตก "ชอบเขามากเหรอครับถึงเป็นแบบนี้""ไม่ได้ชอบ" มุกตาภาตอบเสียงห้วน หมอก็คนโมโหเป็น อาละวาดได้ ยิ่งมาถูกพูดลับหลังแบบนี้ใครจะทนไหว "ไม่ได้ชอบเขาแล้วทำไมถึงเป็นแบบนี้ทำไมถึงคุมตัวเองไม่อยู่....รักเขามากเหรอ รักเขาจนลืมไม่ได้เลยหรือไง ผมรู้จักคุณมากี่ปีผมไม่เคยเห็นคุณเป็นแบบนี้ แค่เห็นเขาคุณก็คุมตัวเองไม่ได้ คุณรักเขามากขนาดนั้นเลยเหรอ"ชารีฟเอ่ยถามจากความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย หลายปีที่รู้จักกันมามุกตาภาไม่เคยเสียการควบคุมตัวเอง แต่เพราะคนคนนั้นทำให้เธอเป็นแบบนี้ เธอคงรักผู

บรรยากาศในโรงพยาบาลเอกชนไม่ได้วุ่นวายเหมือนในโรงพยาบาลรัฐที่มุกตาภาเคยทำงานก่อนหน้า หลายปีแล้วที่ลาออกและย้ายตัวเองมาเป็นคุณหมอเอกชนท่านหนึ่ง ไม่เคยมีใครรู้ว่าทำไมเธอถึงลาออก จนต้องหนีไปเที่ยวไกลถึงดินแดนทะเลทรายแล้วถูกจับตัวไป "พี่นอกใจมุก แล้วยังมีหน้ามาโทษว่ามุกไม่มีเวลาให้ พี่ก็หมอ มุกก็หมอน่าจะเข้าใจเรื่องเวลานะ....ถ้าไม่ใช่ก็แค่เลิกกันไม่ใช่นอกใจ แล้วหาข้ออ้างบอกว่าตัวเองไม่ผิด ไอ้เวร"ต้องการคุณหมอเรียบร้อยอ่อนหวานเหรอ เชิญป้ายหน้าได้เลยเพราะตรงนี้มีแค่หมอมุก ก๊อก ๆ เสียงเคาะประตูทำให้มุกตาภาออกจากภวังค์ความคิดของตัวเอง จัดระเบียบของชุดใก้เข้าที่เข้าทาง "เชิญค่ะ""หมอมุกคะ วันนี้คนไข้หมดแล้วค่ะ"พยาบาลส่งยิ้มให้คุณหมอคนสวย หลายเดือนแล้วที่ไม่ได้เห็นคนไข้ VIP ของคุณหมอแวะเวียนมา เธอไม่รู้ว่าชายหนุ่มคนนั้นเป็นใคร รู้เพียงว่าเป็นชาวต่างชาติ ใบหน้าหล่อคมเข้ม มีหนวดเคราเล็กน้อย แต่มองอย่างไรก็ดูสะอาดสะอ้าน ทุกครั้งที่มามักจะร่างกายแข็งแรงแต่ต้องการปรึกษาเรื่องโรคหัวใจกับคุณหมอมุกตาภา จากนั้นก็จะรอรับไปทานข้าวกลางวัน บางครั้งก็อยู่รอจนเลิกงาน"คนไข้โรคหัวใจไม่มาหลายเดือนแล้วนะคะ"

"ใจคอจะโกรธพี่ไปนานแค่ไหนอามีน""จนกว่าพี่ซัลวาจะตายจริงนั่นแหละ"ข่าวการหายสาบสูญของเจ้าชายอันวารและองครักษ์ทั้งสองคนที่ไม่รู้ชะตากรรม ทำให้อามีนเสียใจจนกินนอนแทบไม่ได้ เธอพึ่งเรียนรู้ความรักหนุ่มสาวเป็นครั้งแรก และรู้ว่าสิ่งที่รู้สึกกับซัลวานั้นคือความรัก รักที่ไม่ใช่เพียงพี่น้องหรือคนที่คุ้นเคย แต่เป็นความรักที่หญิงคนหนึ่งมอบหัวใจให้ผู้ชายสักคน เขารับปากจะเป็นครอบครัวให้เธอแต่กลับมาด่วนจากไปทำให้อามีนเป็นทุกข์มาก แต่นั่นยังไม่เท่าการมีชีวิตอยู่แต่ไม่ยอมติดต่อเธอมา ปล่อยให้เธออยู่กับความเสียใจนั้นอยู่หลายเดือน "โธ่ อามีน...ทุกอย่างมันฉุกละหุกไปหมด มันวุ่นวายและอยู่ในความเป็นความตาย แค่เสี้ยววินาทีพี่ก็ลงไปนอนใต้ทรายในอัลบราบาได้เลยนะ""พี่ก็นอนสินอนไปเลย ฉันอยากจะทุบพี่ให้ตายจริง ๆ ทุบให้ตายคามือเลย""คุณนายก็ยอมให้อภัยนายท่านแล้ว เธอจะโกรธพี่ต่อแบบนี้ได้ยังไง อีกอย่างถ้าเธอจะโกรธใครสักคนก็ต้องโกรธนายท่าน เพราะพี่ทำตามคำสั่ง""นี่พี่เจ้าเล่ห์ที่สุด""พี่เจ้าเล่ห์ที่ไหนกัน พี่เป็นทหารก็ต้องฟังคำสั่งผู้บังคับบัญชา แล้วคนที่ออกคำสั่งนั่นไม่ใช่ยศนายพลนะเป็นกษัตริย์ เธอต้องเห็นใจพี่ทหาร

อันวารไม่ได้สนใจคำตอบเพราะตอนนี้เขาได้กำจัดสิ่งน่ารำคาญทุกชิ้นบนตัวเธอออกไปจนหมดในเวลาอันสั้น ตอนนี้มีเพียงร่างเปล่าเปลือยอวดโฉมอยู่ตรงหน้า เขาครอบครองยอดอิ่มกลางอกดูดเลียจนได้ลิ้มรสอาหารหลักของทารกจากอกเธอ ลิ้นร้อนกระดกรัวจนยอดอกนั้นชูชันแข็งเป็นไตสู้ลิ้นของอันวาร อีกข้างก็ถูกฝ่ามือใหญ่บีบเคล้นจนเนื้อปูดออกตามซอกนิ้ว ร่างกายของเธอถูกกระตุ้นให้เตรียมพร้อม เขาสัมผัสเธอเพียงด้านบนแต่ความวาบหวามกลับวิ่งพล่านลงไปถึงด้านล่าง กลีบดอกไม้งามนั้นวาบหวามบหลั่งน้ำหวานออกมาจนเปียกชุ่ม "แฉะไปหมดแล้วที่รัก"ร่างเล็กบิดตัวสะดุ้งเบา ๆ เมื่อปลายนิ้วของเขาสะกิดโดนเม็ดเกสรเต่งเหนือกลีบดอกไม้งามของเธอ "พี่อันวารแกล้ง....แกล้งซีรีน อื้อออ""เรียกพี่บ่อย ๆ เรียกอีกสิ พี่ชอบให้เธอเรียกชื่อพี่""อื้มมม พี่อันวาร อ้าาาาาา พี่อันวาร"ใบหน้าหล่อเหลาลดระดับลง ซีรีนที่เกือบจะหลุดลอยกลับมามีสติอีกครั้ง เธอยื่นมือมาปิดดอกไม้งามที่อวดโฉมอยู่ต่อหน้าของสามี แล้วส่ายหน้าเบา ๆ ให้อีกฝ่ายรับรู้ว่าเขาไม่สามารถทำเช่นนั้นได้ "ไม่ได้นะคะ....พี่จะทำแบบนั้นไม่ได้ ไม่เหมาะไม่ควร""ทำไม....""พี่อันวารลืมไปแล้วเหรอคะว่าตัวเอง

"เจ้าตัวกลมกินจุเกินไปแล้ว"อันวารที่นั่งมองซีรีนให้นมลูกอยู่ครู่ใหญ่ก็ไม่อิ่มสักทีถึงกับต้องเอ่ยปาก เด็กอะไรกันอายุเพียง 6 เดือนหนักเกือบ 10 กิโลกรัม อุ้มแต่ละทีไหล่แทบหลุด แถมยังเอาแต่กินกับนอน ต้องขอร้องให้ตื่นลืมตามาเล่นกับพ่อบ้าง แสร้งบ่นไปอย่างนั้นเอง เพราะต่อให้กินจุกว่านี้อันวารก็ยังจะตามใจอาดิลอยู่ดี"พี่พาอะมานเข้านอน หลับไปตั้งนานแล้วแต่อาดิลยังกินไม่เสร็จสักที"ซีรีนหัวเราะเบา ๆ นี่คือองค์อันวาร กษัตริย์แห่งดูบีอาที่น่าเกรงขามจริงหรือ ซีรีนเห็นเพียงลูกชายคนโตที่กำลังงอแงอิจฉาน้องอยู่ต่างหาก "อาดิลหลับแล้วค่ะ"ซีรีนอุ้มลูกชายคนที่สองออกไปมอบให้พี่เลี้ยงที่รออยู่ด้านนอก อาดิลเป็นเด็กเลี้ยงง่ายกินเก่งและหลับยาว ไม่ตื่นมากวนในเวลากลางคืนเท่าไหร่นัก เรียกได้ว่าลูกชายของเธอทั้งสองคนนั้นไม่ทำให้เหนื่อยและได้พักผ่อนพอควร "วันนี้ซีรีนเห็นพี่งานยุ่งคิดว่าคงเหนื่อย"เป็นภรรยาเขามาตั้งหลายปีมีหรือจะไม่รู้อาการของสามี ว่าต้องการอะไร "ก็เหนื่อย...อยากให้เธอนวดให้พี่สักหน่อย"อันวารรั้งแขนของซีรีนเบา ๆ ให้เธอนั่งลงบนตักเขา ซีรีนรับรู้ได้ถึงบางสิ่งที่ร้อนลวกอยู่ภายใต้ชุดนอนเนื้อดี เธอ

อันวารหัวเราะลั่น ตัวแค่นี้เข้าข้างแม่เป็นที่สุด โกรธตนทีไรก็มักบอกว่าจะเอาไปทิ้งถังขยะ ไม่เก็บเอาไว้ "ลูกจะเอาท่านพ่อทิ้งหยะ""อะมาน ทำแบบนั้นไม่ได้นะ ขอโทษท่านพ่อก่อน" ซีรีนเอ่ยปรามลูกชายที่ยังไม่รู้ความนัก "ท่านพ่อรังแกท่านแม่" อะมานแย้ง พร้อมทำปากจู๋ก่อนจะยกขวดนมในมือขึ้นดูด"พ่อไม่ได้รังแกแม่เจ้าสักหน่อย พ่อรักแม่เจ้าจะตายไป เมื่อกี้ที่อะมานเห็นพ่อช่วยแบ่งลมหายใจให้แม่เจ้า แม่เจ้าเป็นลม"อะมานทำตาโตนึกขึ้นได้ว่าตนเองได้ยินที่ผู้ใหญ่ด้านนอกต่างบอกว่าซีรีนเป็นลม ได้ยินดังนั้นก็เชื่ออันวารสนิทใจ "ท่านพ่อช่วยท่านแม่เหรอ ลูกผิดไปแล้ว ลูกจะเก็บท่านพ่อกลับมา"อะมานโยนขวดนมออกจากมือแล้ววิ่งเข้าไปกอดขาของอันวารอย่าออดอ้อน เจ้าตัวกลมพุงพุ้ยมองดูกี่ทียิ่งน่ามันเขี้ยว "ลูกรักท่านพ่อกับท่านแม่ที่สุด...รักน้องด้วย"มือกลมป้อมลูบที่ท้องของแม่เบา ๆ ยิ้มจนตาหยี จากนั้นก็ทำตาโตยืดตัวตรงเมื่อเห็นว่ามีใครกำลังเดินเข้ามา "อาชารีฟ อาซัลวา""เจ้าชายทรงเสด็จหนีพี่เลี้ยงอีกแล้วนะพ่ะย่ะค่ะ ทุกคนตามหากันวุ่นไปหมดเลย""อาชารีฟไปไหนมา อะมานตามหาแทบแย่"เด็กน้อยจอมซนแก้ตัวไปน้ำขุ่น ๆ ยิ่งฟังยิ่งหน้ามันเข

ดั่งคำมั่นที่ได้มอบให้บิดามารดา โดยไม่รู้เลยว่าอนาคตจะเป็นเช่นไร วันเวลาล่วงเลยมาเนิ่นนานจากวันเป็นเดือนหมุนผ่านเป็นปี คำมั่นในวัยเก้าขวบของเด็กชายพยับเมฆยังคงเป็นเช่นนั้นมาโดยตลอด ความรักของพี่ชายมอบไว้ให้น้องทั้งสอง ทั้งดูแลและปกป้องอย่างดีที่สุดทว่าหากหมุนย้อนคืนเวลากลับไปได้ ซีร์รัสในวัยยี่สิบสามปีจะไม่ยอมพูดอะไรแบบนั้นออกมาเป็นอันขาด หรือไม่ถ้าเปลี่ยนได้ขอให้คำมั่นแค่กับพิลวี่คนเดียวก็พอ“คุณครูโทรมาบอกเฮียว่าคลาวด์โดดเรียน”ผู้ปกครองจำเป็นเคยถามน้องชายที่แอบเอาเบอร์โทรศัพท์ตัวเองไปให้คุณครูแทนเบอร์โทรศัพท์ของเมฆินทร์และอวัศยา ความเจ้าเล่ห์กะล่อนร้ายไม่มีใครเกินคลาวด์ตัวแสบ ที่ขยันสร้างงานให้พี่ชายอย่างซีร์รัส“คลาวด์ไม่ได้โดดเรียน แค่ไปสั่งสมประสบการณ์นอกรั้ว”“คลาวด์ไปไหนมา ไม่งั้นเฮียไม่ไปนะ พรุ่งนี้ให้ป๊าไปพบครูเองเลย”“จะบ้าเหรอ ให้ป๊าไปก็โดนกินหัวสิ” คลาวด์บ่นอุบอิบ ที่ให้ครูที่โรงเรียนโทรหาพี่ชายก็เพราะกลัวว่าเรื่องจะถึงเมฆินทร์ผู้เป็นพ่อ แต่พี่ชายบังเกิดเกล้ากลับข่มขู่กันแบบนี้ซะได้“แล้วจะโดดทำไม”“คลาวด์เน้นเข้าร่วม ไม่เน้นเข้าเรียน”น้องชายตัวดีทิ้งตัวลงนั่งข้างซีร์รั

“ของเฮีย แจ้มน้องหมอกของเฮีย...ปะป๊าห้ามขโมย”“โอ้โห...คนมาทีหลังทำไมเขาออกตัวแรงแบบนี้”เมฆินทร์หัวเราะลูกชาย เพราะตั้งแต่รู้ความเจ้าคลาวด์ตัวแสบก็หวงมารดายิ่งกว่าอะไร ทั้งยังทำตัวติดหนึบ“มาเฟียที่ไหนติดแม่ครับ”“ปะป๊าจะเป็น...” คลาวด์หันไปหาพี่ชาย “เฮียเยียกอะไรนะ ที่ไม่ถูกกัน...ที่ไม่ชอบกัน”“ศัตรู” ซีร์รัสกระซิบบอกน้องชายเบา ๆ“อื้ม ๆ” ตัวแสบหันกลับมาหาบิดาอีกครั้ง“ปะป๊าจะเป็นศัตรูกับหัวหน้ามาเฟียตุ๊กแกหยอ”เมฆินทร์ชำเลืองมองขวดนมของรักของหวงแล้วยื่นมือไปคว้ามาถือไว้“ใช่...แล้วนี่ก็คือตัวประกัน”คลาวด์ทำหน้ามุ่ยหันมองหน้าอวัศยาเพื่อขอความช่วยเหลือ ทว่ามารดากลับส่ายหน้าเบา ๆ“อยากได้ขวดนมคืนก็เอาคุณแม่มาแลก”“ไม่ได้ เฮียคลาวด์จะปกป้องคุณแม่จากอสูรร้าย”“เฮียคลาวด์ไม่เป็นมาเฟียแล้วเหรอ” อวัศยาเอ่ยเย้าแหย่ลูกชาย“เป็นมาเฟียสู้กับอสูร”จินตนาการของเด็กน้อยช่างล้ำลึกจากมาเฟียสักลายมังกรสู่มาเฟียสู้อสูร การ์ตูนทุกเรื่องที่เคยดูหลอมรวมมาไว้เป็นเรื่องเดียว มาเฟียฟันหลอผละออกจากอกมารดาแล้วพุ่งตัวเข้าหาเมฆินทร์ คลาวด์กระโจนเข้าหาบิดาที่พร้อมจะเอนตัวลงนอน ทั้งสองคนกอดกันกลิ้งไปมาพร้อมเสีย

เมฆินทร์มองลูกทั้งสองเพียงครู่ก็เข้าใจได้ ยิ่งเห็นคลาวด์ที่ทั้งตัวมีแต่รอยปากกายิ่งชวนให้ขบขัน แต่แน่นอนว่าเขาไม่คิดจะหัวเราะหรือตำหนิลูกโดยตรงด้วยถ้อยคำที่รุนแรง เมฆินทร์ย่อตัวลงนั่งคุกเข่าเพื่อคุยกับลูกชาย“ในปากกามันมีสารเคมีหนูเล่นแล้วต้องไปอาบน้ำนะ แล้วอย่าเอาปากกามาเขียนตัวเองแบบนี้มันเป็นอันตรายครับ”“ซีร์ขอโทษครับป๊า ซีร์พาน้องดื้อ” ซีร์รัสรีบออกตัวแทนน้องชาย เป็นสิ่งประจำที่เห็นได้ทุกครั้งเมื่อน้องคนใดคนหนึ่งทำผิด“หนู หนู” เด็กชายตัวน้อยที่ร่างกายเต็มไปด้วยปากกาชูมือขึ้น สองเท้ากระโดดเหยง ๆ แล้วก้าวมายืนด้านหน้าพี่ชาย“หนูเกเย เฮียเปล่า...หนูดื้อ ป๊าดุดุหนู อย่าดุดุเฮีย”“ป๊าไม่ได้ดุดุใครเลย...แต่คราวหลังอย่าเอาปากกามาเล่นแบบนี้นะ ป๊าเป็นห่วงครับ”ฝ่ามือใหญ่สองข้างวางบนศีรษะลูกชายทั้งสอง แล้วขยี้เบา ๆ ด้วยความมันเขี้ยว“ไหนป๊าขอดูมังกรหน่อยสิ”คลาวด์หันหลังมาด้วยความภูมิใจ เมฆินทร์ทำได้เพียงยิ้มกว้างกับมังกรของลูกชาย“ตุ๊กแก” พิลวี่เอ่ยขึ้นอีกครั้งพร้อมชี้ไปยังหลังของแฝดผู้พี่“ไม่ใช่พิลวี่” ซีร์รัสเจ้าของผลงานเอ่ยปฏิเสธ“นี่ไงตุ๊กแก มีลาย ๆ”“อันนั้นไม่ใช่ลาย เรียกเกล็ดมังก

“เฮีย หนูเท่ไหม...หนูเป็นมาเฟีย”คลาวด์ตัวแสบวันนี้ได้ของเล่นเป็นปากกาของเมฆินทร์ที่ตกอยู่บนพื้น พูดจบก็ยกขวดนมขึ้นกระดกอย่างหิวโหยทั้งที่ความจริงแล้วทิ้งช่วงห่างจากขวดก่อนหน้าไม่ถึงครึ่งชั่วโมง และก่อนหน้านั้นก็ยังตุนข้าวชามโตไปอีก“เอาปากกาไปเขียนตัวเองทำไม” ซีร์รัสเอียงหน้ามองเส้นยึกยือที่อยู่ตามตัวน้องชาย เด็กน้อยเพ่งมองด้วยความไม่เข้าใจ ว่าเหตุใดน้องชายจึงเล่นสกปรกแบบนี้“เล่นสกปรก เดี๋ยวโดนคุณแม่ดุนะ...ใส่เสื้อด้วยสิ”คลาวด์ปล่อยจุกนมออกจากปาก แล้วชี้ไปที่หน้าอกตัวเองเหนือพุงกลม ๆ ที่บรรจุสารพัดของกินไว้ข้างใน“ตรงนี้เยียก เฉือเผ่น...หนูดูจากหนังฉือปะป๊ามา"ลายเส้นยึกยือหงิกงอไปมา ไม่ได้เข้าใกล้เสือหรือแมวเลยด้วยซ้ำ“เฉือเผ่นคืออะไรอะ เฮียไม่เคยได้ยิน” ซีร์รัสไม่ได้กลั่นแกล้งน้องชายแต่อย่างใด แค่เพราะฟันหน้าที่เหลือเพียงเขี้ยวแดร็กคูล่าทำให้การออกเสียงของน้องชายไม่ชัดเจน จนสร้างความเข้าใจคลาดเคลื่อนให้แก่ซีร์รัส“เฉือที่มันดุ ๆ ตัวใหญ่ ๆ...ร้อง โอ้กกกกก”คลาวด์ใช้ขาสองข้างหนีบขวดนมเอาไว้ชั่วคราว แล้วยกมือขึ้นมาทำท่ากางกรงเล็บพร้อมทำเสียงเสือคำรามน่ากลัวจนเห็นเขี้ยวสองซี่ที่ฟันหน

“เฮียเมฆ อื้อออออออ”“ดังอีก...”“อ๊า!!! งั้นเฮียก็เร็ว ๆ แรง ๆ สิ หนูจะได้ครางดัง ๆ แบบที่เฮียชอบ” เธอกำลังท้าทายเขาเมฆินทร์ปล่อยมือจากแขนของเธอข้างหนึ่งแล้วเชยคางให้อวัศยาเอี้ยวใบหน้ามาด้านหลัง จากนั้นจึงมอบจูบดูดดื่มและเร่าร้อนให้กับเธอพร้อมการโถมกระแทก เขาให้เธอลงนอนตะแคงข้างแล้วสอดใส่ซ้อนความเสียวจากด้านหลัง“อ้าขาเอาไว้กว้าง...เดี๋ยวเฮียทำให้หนูเสร็จท่านี้”เสียงแหบพร่ากระซิบที่ข้างหู อวัศยาทำตามที่เขาบอก เธอแยกยกขาข้างหนึ่งค้างเอาไว้ มือหนึ่งของเมฆินทร์ขย้ำบีบเคล้นเต้าอวบอิ่ม ร่องลึกของกลีบดอกไม้ถูกเติมเต็มด้วยความใหญ่โตของคนที่นอนซ้อนอยู่ด้านหลัง“หันมาจูบกันหน่อย”อวัศยาเอี้ยวหันกลับไปรับจูบของเมฆินทร์ มืออีกข้างของเขาลูบไล้สะโพกงามแล้ววกมาด้านหน้า นิ้วกลางที่คุ้นเคยแหวกกลีบเนื้ออกเพื่อสัมผัสกับเม็ดเต่งตึงเหนือถ้ำลึกที่กลืนกินแท่งเนื้อแข็งขืนเข้าสู่ด้านในถ้ำลึกถูกรัวกระแทกเติมเต็มพร้อมการบดบี้ขยี้เขี่ยเม็ดแห่งความกระสัน ปากเธอรับจูบที่ดูดดื่มราวกับจะกลืนเธอลงท้อง อกอวบถูกบีบเคล้นจนเป็นรอยแดง อวัศยารู้สึกเบาโหวง คล้ายล่องลอยอย่างไร้ทิศทาง เสียวบนเสียวล่างดื่มด่ำจุมพิตที่เขาม

เมฆินทร์กดสายตาลงมองภรรยาที่ปรือตาขึ้นมามองเขา แววตาของเธอฉ่ำเยิ้มไปด้วยความปรารถนา อวัศยาจับประคองความใหญ่โตนั้นเอาไว้แล้วดูดตรงส่วนปลายของมันอย่างแรง จนเมฆินทร์ต้องครางเครือในลำคอ เธอจับแท่งเนื้อนั้นมาถูไถกับใบหน้าแล้ววกกลับมาดูดจูบแรง ๆ อีกครั้ง“บนตัวหนูได้ไหม”เมฆินทร์เอ่ยถามเจ้าของเรือนร่างว่ายินยอมให้เขาปลดปล่อยก่อนได้หรือไม่ หากจะควบคุมให้ไปต่อก็ย่อมได้ ทว่าเขาแอบคิดในใจว่าหากน้ำสีขาวขุ่นข้นราดรดบนยอดเม็ดทับทิมกลางอกอวบอิ่มจะน่ามองสักแค่ไหน“เฮียอยากตรงไหน หนูตามใจทั้งนั้น”“อย่ายั่ว...เดี๋ยวจะไม่ได้นอน”“ตอนนี้หนูก็นอนอยู่...เฮียค่ะที่ไม่ได้นอน”เสียงครางเครือกระหึ่มในลำคอ จากปากสู่ร่องอกอวบ เมฆินทร์ขบกรามแน่นเมื่ออารมณ์ความปรารถนาพุ่งจนทะลุเพดาน“อาาา...” มือใหญ่กอบกุมลำแน่นของตัวเองให้ปลายของมันถูไถกับทับทิมเม็ดงามที่กลางอก ก่อนจะปลดปล่อยของเหลวขาวขุ่นข้นหนืดราดลงบนเม็ดงามคู่นั้น“สวยงามมาก...อยากรึยัง อยากให้เอาเข้าไปรึยัง”“อื้ม”“อื้มอะไร”“อยาก...นานแล้ว” เธอตอบไม่เต็มเสียงนัก ทั้งเขินอายทั้งกระสันเสียววาบหวาม ทั้งตัวร้อนรุ่ม ทั้งร่องลึกเปียกเยิ้มต้องการให้เมฆินทร์เข้าไ

ธารธาราที่นั่งอยู่สะดุ้งตัวตกใจ เมื่อได้ยินเสียงดังจากแม่ที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เด็กน้อยแผดเสียงร้องดังจนคนเป็นยายต้องรีบวิ่งมาดู"เดี๋ยว สองคนทะเลาะกันดูลูกด้วย"นิศาเข้ามาห้ามทัพในทันที แม้แต่เธอเองยังตกใจ ในเสียงที่พิงชลได้ระเบิดออกมา คนที่เคยนิ่งเงียบและใจเย็น ก็ไม่ได้ต่างจากระเบิดเวลาเท่าใดนัก"แม่พาธาราออกไปก่อนนะ ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้ว พิงขอยุติทุกเรื่องไว้วันนี้ จะได้ไม่ต้องมาพูดอะไรกันอีก"เสียงของพิงชลดูอ่อนลงมากเมื่อหันมาพูดกับมารดา และยังคงส่งยิ้มปลอบใจให้ลูกชายที่ตกใจจากเสียงของตนเองเมื่อครู่ "แม่ขอโทษครับที่ทำหนูตกใจ ธาราไปเล่นกับคุณยายก่อนนะ"เด็กน้อยที่ไร้เดียงสาหยุดสะอื้นไห้เมื่อได้รับรอยยิ้มและคำปลอบโยนจากแม่ แม้จะชอบที่หมื่นนทีมาหาแต่ถึงอย่างไรลูกที่อยู่กับแม่ตลอดเวลาย่อมมีความผูกพันกับพิงชลมากกว่าหมื่นนที พิงชลจึงเป็นความปลอดภัยที่ธารธาราในวัยสามขวบครึ่งมองเป็นโลกทั้งใบ เมื่อได้รับรอยยิ้มและน้ำเสียงละมุนที่คุ้นเคยเด็กชายก็หยุดโยเยโดนง่าย "ค่อย ๆ คุยกันนะลูก""ครับ"นิศาพาธารธาราออกไปจากจุดนั้น ปล่อยให้ทั้งคู่ที่ไม่ต่างจากน้ำแข็งห่อไฟมาตลอดสี่ปีได้เคลียร์กันให้จบสิ้นเสีย

อย่างไรหมื่นนทีก็อยากจะได้ครอบครัวของเขาคืนมา ถึงใครจะมองว่าตัวเองหน้าด้านก็ตามที หมื่นนทีไม่คิดจะสนใจ ใครจะมองว่าเขาหน้าไม่อายที่อยากได้ในสิ่งที่ตนเองเคยทิ้งขว้างกลับมาก็แล้วแต่ ขอแค่ได้ลูกและเมียคืนมา เขาจะยอมเป็นทั้งคนหน้าหนาหน้าด้านและหน้าไม่อาย ดีกว่ายืนมองให้ลูกเรียกคนอื่นว่าพ่อ หรือยอมให้ใครมาพาพิงชลไปจากเขา"เรากลับมาเริ่มต้นกันใหม่ได้ไหม"พิงชลกำมือแน่นเมื่อได้ยินสิ่งที่ไม่คิดว่าเขาจะพูดมันออกมาได้เต็มปาก หมื่นนทีกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่ถึงพูดคำนี้ออกมา คนอะไรถึงเห็นแก่ตัวได้ขนาดนี้ หากพิงชลยอมเริ่มต้นใหม่กับเขาอีกครั้งแล้วครอบครัวเขาฝั่งนั้นจะเป็นอย่างไร พิงชลคงได้เป็นเมียน้อยโดยที่มีพัชชาเป็นเมียหลวงเหมือนที่เขาเคยพูดไว้เมื่อหลายปีก่อน "เลิกพูดอะไรบ้า ๆ ได้แล้ว""พี่พูดจริง ๆ""ถ้าไม่เลิกพูดก็ไม่ต้องมาที่นี่อีก กลับไปซะ"พิงชลเดินเข้าด้านในบ้านที่ได้ทำข้อตกลงเอาไว้ว่าหมื่นนทีมีสิทธิ์ก้าวข้ามเข้ามา เขาอยู่ได้เพียงด้านนอกห้ามเข้ามาในตัวบ้านเป็นอันขาด "พี่รักพิง"สองเท้าชะงักในทันที ร่างกายพิงชลเหมือนโดนสาดด้วยน้ำเย็น ไม่กล้าจะหันกลับไปมองคนที่อยู่ด้านหลัง ตลอดเวลาที่ผ่านมาแม

"ธาราหิวไหม พ่อชงนมให้"ยังไม่ทันที่จะได้ก้าวข้ามธรณีประตูเข้าสู่ด้านใน ขวดนมที่อยู่ในอุณหภูมิพร้อมดื่มก็ยื่นมาตรงหน้าเขา พิงชนได้เตรียมทุกอย่างเอาไว้เสร็จสรรพ และเมื่อได้เวลาดื่มนมของลูกก็ส่งมันมาให้หมื่นนที โดยที่เขาไม่มีโอกาสได้ย่างกรายเข้าไปด้านในของตัวบ้านเช่นเคย"นี่นมของธารา""ครับ""ดื่มนมเสร็จก็ได้เวลานอนกลางวันของธารา พอเขาจะหลับคุณก็กลับไปได้แล้ว"ไล่แบบมีมารยาทเป็นเช่นนี้ หมื่นนทีไม่ใช่คนโง่ที่จะไม่เข้าใจ แต่เขาไม่อยากให้พิงชลอยู่กับเจตรินเพียงลำพังแต่ก็ต้องกลับไปก่อน หลังจากวันนั้นดูเหมือนว่าเจตรินจะเข้าออกบ้านของพิงชลเป็นปกติ บางครั้งก็กลับไปจนดึกดื่นจากวันเป็นเดือนจนร่วมปีสถานะขอหมื่นนทีไม่ได้ทีท่าทีจะคืบหน้าไปกว่าที่เป็นอยู่ เขาได้เขาใกล้แค่ธารธาราแต่กลับพิงชลดูเหมือนว่าระยะห่างของเขาทั้งคู่ดูจะไกลห่างขึ้นเรื่อย ๆ ยิ่งหมื่นนทีพยายามเข้าใกล้พิงชลก็ยิ่งถอยออกไป หมื่นนทีไม่รู้เลยว่าเขาพยายามมาตลอดนั้นพิงชลไม่รับรู้หรือหมดรักเขาไปแล้วจริง ๆ 3 ปีต่อมา...."พิง วันนี้พี่พาธาราไปเดินเล่นข้างนอกนะ""อื้ม"ยังเป็นเช่นเดิมตลอด 3 ปีพิงชลยังคงรักษาระยะห่างจากเขาได้อย่างเสมอต้นเ

ปริ๊นนนนนน เสียงแตรรถดังมาจากหน้าบ้าน ทำให้พิงชลวิ่งไปเปิดประตูในทันที เจ้าของบ้านยิ้มกว้างเมื่อผู้มาเยือนก้าวเท้าลงจากรถ "พี่เจ สวัสดีครับนึกว่าจะมาไม่ถูก""ถูกสิ""ไม่เจอตั้งนานยังซนเหมือนเดิมเลยนะเราน่ะ""เข้าบ้านก่อนเถอะครับ""ไป อยากจะอุ้มเจ้าอ้วนแล้ว"เจตรินอดีตเพื่อนร่วมงานของพิงชลที่ไม่ได้พบกันตั้งแต่พิงชลตัดสินใจลาออกในตอนนั้น ปัจจุบันเจตรินได้เลื่อนขั้นเป็นหัวหน้าแผนก จึงต้องการให้พิงชลกลับไปทำงานเหมือนเดิม ทุกอย่างอยู่ในสายตาใครบางคนที่ได้แต่แอบมอง แต่ไม่มีสิทธิ์ใดให้แสดงตัว อยากจะเป็นเจ้าของเขาแต่ก็ไม่กล้าจะเรียกร้อง ทำให้หมิ่นนทีทำได้เพียงมองทุกอย่างด้วยความอดทน"มองไรวะ"หมื่นศิลานั่งลงที่เก้าอี้ พร้อมมองตามน้องชายที่มองไปยังบ้านตรงข้ามด้วยแววตาหม่น "ถ้าพิงเขามีคนใหม่กูจะมีสิทธิ์ไหมวะ"หมื่นนทีส่ายหน้าปฏิเสธเรื่องดื่มสีน้ำตาลทองจากพี่ชาย "อะไรวะ""กูเคยตั้งใจจะไม่ดื่มอีก ตั้งแต่วันที่คิดจะง้อพิงกลับมา มันทำให้กูเมามายมามากพอแล้ว""ก็ดี""ทำไมมึงทำหน้าแบบนั้น คนที่ถูกเมียทิ้งคือกูไม่ใช่มึง""ตอนมึงถูกทิ้งเจ็บมากไหมวะ แรก ๆ คิดว่าอยู่ได้ผ่านไปไม่กี่วันเหมือนจะตายแบบนี

เหนื่อยหนักคงไม่เท่าความเสียใจ ที่ต้องกัดฟันพูดออกไปเช่นนั้น แม้หมื่นนทีจะพยายามที่จะบอกว่าเขาไม่ได้มีใคร และเอกสารการขอหย่านั้นก็ไม่เคยได้ดำเนินการแต่อย่างใด เขาอยากจะบอกว่าพิงชลยังคงเป็นภรรยาคนแรกและคนเดียวของเขามาตลอด แต่มันคงไร้ประโยชน์เมื่อพิงชลไม่พร้อมจะฟังคำอธิบายของเขา หมื่นนทีทำได้เพียงมองพิงชลอุ้มลูกแล้วเดินเข้าบ้านไปพร้อมประตูที่ปิดลง เขายังพยายามไม่พอ หรือเขาเลวเกินกว่าจะได้รับการให้อภัย แต่หมื่นนทีไม่โทษพิงชลเลยสักนิด ---คนที่เจ็บถึงจะรู้ว่าเจ็บแค่ไหน พี่อาจจะยังไม่เจ็บเท่าที่พิงเจ็บเลยด้วยซ้ำ ธารารอก่อนนะลูกพ่อจะพาเรากลับมาเป็นครอบครัวให้ได้---สองเดือนต่อมา....."พิง พี่เอาของมาให้"".......""พี่วางไว้ตรงนี้นะ"หมื่นนทีที่กลับมาจากการสำรวจแหล่งขุดเจาะใหม่พร้อมทีมวิจัย ยังไม่ทันได้เขาบ้านตัวเองก็มุ่งตรงมาหาพิงชลและลูกเป็นอย่างแรก เขายังคงยืนรอคำพูดจากพิงชล แต่อีกฝ่ายก็ยังคงเงียบเช่นที่เคยผ่านมา "พี่อุ้มลูกได้ไหม"เด็กชายตัวเล็กคลานเข้ามาหาหมื่นนที เขาได้แต่ย่อตัวลงเล่นกับลูกที่พยายามเกาะผู้เป็นพ่อขึ้นยืน อา อา ~~เด็กน้อยส่งเสียงไม่เป็นคำพูด พร้อมตบฝ่ามือเล็กลงบนเข

บรรยากาศในห้องโดยสารดูอึมครึม พิงชลมองที่นั่งสำหรับเด็กด้วยความเจ็บปวดกอดธารธาราแนบอก กลืนความเจ็บปวดทุกอย่างลงคอ ---หากหนูอยากมีพ่อแม่จะไม่ขัด แต่ถ้าหนูไม่ต้องการเขาแม่ก็พร้อมจะเป็นทั้งพ่อและแม่ให้ธาราเติบโตมาอย่างดีที่สุด---แง๊~~~~ไม่รู้ว่าด้วยความบังเอิญหรือเด็กน้อยสามารถสัมผัสได้ถึงสิ่งรอบตัว ธารธาราแผดเสียงขึ้นมาอีกครั้ง พิงชลพยายามอุ้มปลอบอย่างไรก็ไม่มีท่าทีว่าเด็กน้อยจะเงียบเสียงลง ยิ่งลูกร้องดังมากเท่าไหร่ยิ่งกระตุ้นภาวะหลังคลอดของพิงชล ทุกอย่างรอบตัวเริ่มกดดันจนเธอเองเป็นฝ่ายร้องตามลูกเสียอย่างนั้น หมื่นนทีที่ขับรถมาจนถึงหน้าบ้านเป็นเวลาที่ฝนหยุดตกไปพักใหญ่แล้ว เขาเห็นท่าไม่ดีจึงเดินอ้อมมาเปิดประตูด้านหลัง หมื่นนทียื่นมือไปรับธารธาราจากพิงชล แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่ยอมให้เขาได้แตะต้องตัวทารกน้อย"พิง พี่อาจจะเลวร้ายในสายตาพิง แต่พี่ไม่เคยคิดทำร้ายลูก และไม่เคยคิดพรากลูกไปจากพิง"อ้อมแขนที่เคยกระชับแน่นเริ่มคลายลง"พี่เป็นพ่อเขานะ พี่รักธาราเหมือนที่พิงรัก พี่ไม่มีทางทำร้ายลูก"---สัตว์ที่ว่าร้ายมันยังไม่กินลูกตัวเอง เขาเป็นคนคงไม่คิดจะทำร้ายธารธาราที่เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขตัว