คุณหมอไร้รัก

ความชื้นเหงื่อและกลิ่นสบู่เด็กผสมผสานกันอยู่ในอากาศที่ถูกกดอุณหภูมิไว้จนเย็นเฉียบ ผิวสัมผัสของผ้าปูที่นอนสีเทาเข้มยับย่นอยู่ใต้มือที่จิกเกร็ง แพรวากัดริมฝีปากตัวเองจนรู้สึกถึงรสฝาดจางๆ ขณะที่ขยับสะโพกบดเบียดแกนกายร้อนผ่าวที่ฝังลึกอยู่ภายในตัวเธออย่างหนักหน่วง

เสียงเนื้อกระทบกันดังก้องสะท้อนในห้องนอนสลัวที่มีเพียงแสงไฟจากโคมไฟหัวเตียง

เธอทิ้งน้ำหนักโถมทับลงไป มือสองข้างยันอยู่บนลาดไหล่กว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อของคนใต้ร่าง เล็บเคลือบสีนู้ดจิกลงบนผิวเนื้อสีขาวเหลืองตามจังหวะการขยับขับเคลื่อนที่เธอเป็นคนคุมเกมเองทั้งหมด ร่างกายของนพ.เมืองน่านตอบสนองต่อการกระทำของเธออย่างซื่อตรง ท่อนเอวสอบสวนจังหวะสวนขึ้นมาอย่างดิบเถื่อนและเอาแต่ใจตามสัญชาตญาณ เสียงครางทุ้มต่ำหลุดลอดจากลำคอหนาเมื่อเธอจงใจกดน้ำหนักลงไปเน้นย้ำในจุดที่ลึกที่สุด

แพรวาก้มหน้าลง หอบหายใจรดปลายคางของเขา เส้นผมสีดำขลับที่ดัดลอนใหญ่ทิ้งตัวลงมาคลอเคลียกรอบหน้าของคนทั้งคู่ เธอจงใจสบตาเขา มองลึกเข้าไปในดวงตาสีเข้มที่มักจะสงบนิ่งจนอ่านไม่ออกอยู่เสมอ

เวลานี้ นัยน์ตาของเมืองน่านพร่ามัวไปด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งสูง เขาเอื้อมมือขึ้นมากอบกุมสะโพกกลมกลึงของเธอไว้ บีบเค้นจนเกิดรอยแดงและช่วยบังคับจังหวะให้กระแทกกระทั้นรุนแรงยิ่งขึ้น ร่างกายของเขาหลอมรวมกับเธอ สัมผัสของเขาบอกว่าเขาต้องการเธอ มือของเขากอดรัดเธอไว้แน่นราวกับไม่อยากให้ห่างไปไหน

แต่ในดวงตาคู่นั้น... ว่างเปล่า

มันมีความปรารถนา มีความลุ่มหลงทางกาย แต่ไม่มีความหวงแหน ไม่มีเงาของการครอบครองในฐานะที่มากกว่าคู่นอน ไม่มีคำสัญญาใดๆ ซ่อนอยู่ในนั้นเลย

แพรวาเร่งจังหวะเร็วขึ้นอีก ขอบตาของเธอร้อนผ่าวแต่ไม่มีน้ำตาไหลออกมา เธอใช้ร่างกายของตัวเองตอกย้ำตัวตนลงไปในตัวเขา อยากรู้ว่าถ้าเธอรีดเค้นทุกความรู้สึกของเขาออกมาจนหมด เขาจะหลุดปากเรียกเธอด้วยคำอื่นที่ไม่ใช่แค่ชื่อหรือสรรพนามห่างเหินบ้างไหม

"เมือง..." เธอครางชื่อเขาเสียงพร่า หวังจะได้ยินคำตอบรับที่มากกว่าเสียงคราง

เมืองน่านขบกรามแน่นจนนูนเป็นสัน เส้นเลือดที่ลำคอปูดโปน เขาพลิกตัวตลบเดียวกลับมาเป็นฝ่ายคร่อมทับเธอไว้ใต้ร่าง แผ่นหลังของแพรวากระแทกลงบนฟูกนุ่ม ก่อนที่พายุอารมณ์ระลอกสุดท้ายจะถูกสาดซัดเข้ามาอย่างไม่ปรานี เขาโหมกระหน่ำจังหวะรักใส่เธออย่างรวดเร็วและลึกซึ้งจนร่างกายของเธอสั่นคลอนไปตามแรงกระแทก

แสงสว่างวาบขึ้นในหัวพร้อมกับความรู้สึกซ่านเสียวที่วิ่งพล่านไปทั่วทุกอณู แพรวาหวีดร้องเสียงหลง จิกปลายเล็บลงบนแผ่นหลังกว้าง ขณะเดียวกันเมืองน่านก็เกร็งกระตุก ปลดปล่อยหยาดน้ำอุ่นร้อนออกมาจนเต็มพื้นที่ของถุงยางอนามัย เขาซุกหน้าลงกับซอกคอของเธอ หอบหายใจหนักหน่วง กลิ่นกาแฟคั่วจางๆ ที่ติดตัวเขาลอยมาแตะจมูก

ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศและเสียงลมหายใจที่ค่อยๆ กลับมาเป็นปกติ

เมืองน่านผละออกไปอย่างเชื่องช้า เขาจัดการกับซากอารมณ์ของตัวเอง โยนมันลงถังขยะข้างเตียง ก่อนจะล้มตัวลงนอนหงาย ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมช่วงเอว ทิ้งระยะห่างระหว่างเขากับเธอไว้ประมาณหนึ่งฝ่ามือเหมือนทุกครั้ง

พื้นที่บนเตียงกว้างพอให้นอนเบียดกันได้ แต่ช่องว่างหนึ่งฝ่ามือนั้นคือกำแพงที่เขาสร้างไว้เสมอ

แพรวานอนตะแคงมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของเขา จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากหยักศกที่เพิ่งจูบเธอเมื่อครู่ปิดสนิท เขาหลับตาลง ไม่มีการดึงเธอเข้าไปกอดซุกอก ไม่มีการจุมพิตที่หน้าผาก ไม่มีการพูดคุยสัพเพเหระหลังเสร็จกิจ มีเพียงความคุ้นเคยทางกายที่จบลงเมื่อความต้องการถูกปลดปล่อย

สามปี... มันเป็นแบบนี้มาสามปีแล้ว

หญิงสาวลุกขึ้นนั่ง หยิบเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งของเขาที่ตกอยู่บนพื้นมาสวมทับร่างกายเปลือยเปล่า อากาศเย็นเยียบของห้องแอร์ปะทะผิวเนื้อจนขนลุกซัน เธอมองแผ่นหลังกว้างที่หันหนีไปอีกทาง ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไปเงียบๆ เพื่อจัดการตัวเองให้พร้อมสำหรับงานเช้านี้

งานแต่งงานของเพื่อนสนิท

เสียงดนตรีบรรเลงเพลงรักหวานซึ้งดังก้องไปทั่วห้องบอลรูมของโรงแรมหรู แสงไฟสีวอร์มไวท์สาดส่องลงมาที่ทางเดินปูพรมสีขาว กลิ่นดอกกุหลาบและดอกลิลลี่อบอวลอยู่ในอากาศจนแทบจะกลบกลิ่นน้ำหอมของผู้ร่วมงาน

แพรวายืนอยู่ในชุดเพื่อนเจ้าสาวสีแชมเปญ ทรงผมดัดลอนถูกเกล้าขึ้นอย่างประณีต ปล่อยปอยผมตกลงมาระกรอบหน้า เธอส่งยิ้มกว้างให้กล้องวิดีโอที่แพนผ่านมา ก่อนจะหันกลับไปมองจุดศูนย์กลางของงานบนเวที

โบว์ เพื่อนสนิทสมัยมหาวิทยาลัยของเธอกำลังยืนเคียงข้างเจ้าบ่าว รอยยิ้มของเจ้าสาวสว่างไสวทะลุผืนผ้าโปร่งบางที่คลุมหน้า เจ้าบ่าวจับมือโบว์ไว้แน่น สายตาที่เขามองเพื่อนของเธอเต็มไปด้วยความรัก ความทะนุถนอม และความมั่นใจอย่างเปี่ยมล้น

"ผมขอรับคุณเป็นภรรยา และสัญญาว่าจะดูแลคุณไปตลอดชีวิต"

คำปฏิญาณนั้นดังชัดเจนผ่านไมโครโฟน ไม่มีการหลบเลี่ยง ไม่มีการเว้นวรรคให้ตีความ แหวนเพชรวงสวยถูกสวมลงบนนิ้วนางข้างซ้ายของโบว์ ท่ามกลางเสียงปรบมือแสดงความยินดีจากแขกเหรื่อหลายร้อยคน พ่อแม่ของทั้งสองฝ่ายยืนยิ้มอยู่ด้านข้าง เป็นภาพครอบครัวที่สมบูรณ์แบบและชัดเจนในทุกสถานะ

แพรวายืนปรบมืออยู่ตรงนั้น แต่ปลายนิ้วกลับเย็นเฉียบ เธอก้มลงมองมือซ้ายของตัวเอง นิ้วนางของเธอว่างเปล่า ไม่มีแหวน ไม่มีร่องรอยของการถูกจับจอง