LOGINสามปีที่เขายอมมอบทุกอย่างให้เธอยกเว้นคำว่า "สถานะ" จนวันที่เธอตัดสินใจเดินจากไป เขาถึงเพิ่งรู้ว่าคนที่บอกว่าไม่ได้คบกัน คือคนที่ขาดเธอไม่ได้แม้แต่วินาทีเดียว เมื่อผู้ชายที่เกลียดการผูกมัด ต้องมาเจอกับผู้หญิงที่หมดความอดทนกับความสัมพันธ์ที่ไม่มีชื่อเรียก... การทวงคืนพื้นที่หัวใจจึงเริ่มต้นขึ้น สามปีที่ผ่านมา 'แพรวา' ยอมเป็นคนในมุมมืดของ 'หมอเมืองน่าน' ศัลยแพทย์หนุ่มผู้เพียบพร้อมแต่เกลียดการผูกมัด เขาดูแลเธอดีทุกอย่าง แต่ขีดเส้นไว้ชัดเจนว่า 'เราไม่ได้คบกัน' จนกระทั่งวันที่เธอตระหนักได้ว่าความรักครั้งนี้ไม่มีอนาคต เธอจึงเลือกที่จะหันหลังกลับ เปลี่ยนรหัสประตู คืนกุญแจบ้าน และลบเขาออกจากชีวิตอย่างเด็ดขาด แต่ทำไมคนที่คอยพร่ำบอกว่าไม่ได้เป็นอะไรกัน ถึงได้กลายเป็นคนบ้าคลั่งที่พยายามทำทุกวิถีทางเพื่อทวงคืนพื้นที่ของตัวเองกลับมา โดยเฉพาะเมื่อมีผู้ชายแสนดีอีกคนก้าวเข้ามามอบความชัดเจนในแบบที่เขาไม่เคยให้เธอได้เลย! "ถ้าพรุ่งนี้แพรไม่อยู่ตรงนี้แล้ว คุณจะรู้สึกยังไง" "เราไม่ได้คบกัน คุณจะเอาอะไรมาเลิก"
View Moreแสงเงินยวงของเช้าตรู่ลอดผ่านมู่ลี่ไม้สักตกกระทบลงบนผืนผ้าปูที่นอนสีเทาเข้ม ไอเย็นยะเยือกของหมอกเมืองน่านช่วงปลายฝนต้นหนาวลอยอ้อยอิ่งอยู่ด้านนอก ทว่าภายในห้องนอนชั้นสองของบ้านพักแพทย์กลับอบอวลไปด้วยไอร้อนชื้นและกลิ่นคาวหวานที่คุ้นเคย
สองมือของผ้าแพรวางทาบอยู่บนแผงอกกว้างที่มีมัดกล้ามแน่นตึงตามธรรมชาติของคนออกกำลังกายสม่ำเสมอ ผิวเนื้อใต้ฝ่ามือของเมืองน่านร้อนจัด จังหวะการเต้นของหัวใจใต้ฝ่ามือเธอเต้นระรัวเป็นจังหวะหนักแน่น สอดประสานกับแรงขยับที่บั้นเอว
ผ้าแพรขยับสะโพกขึ้นลงอย่างเชื่องช้าแต่บดเบียดลึกซึ้ง เธอเป็นฝ่ายนั่งคร่อมอยู่ด้านบน คุมท่วงทำนองทุกลมหายใจในเช้าวันนี้ เส้นผมดัดลอนยาวสยายปรกแผ่นหลังเปลือยเปล่า ปลายผมระลงมาแตะยอดอกของคนใต้ร่าง ทุกครั้งที่เธอยกสะโพกขึ้นจนส่วนปลายของแกนกายอุ่นจัดแทบจะหลุดพ้นจากรอยแยก หลุมรักชื้นแฉะที่โอบรัดเขาไว้ก็ส่งเสียงฉ่ำหวานแผ่วเบา ก่อนที่เธอจะทิ้งน้ำหนักกดสะโพกลงไปใหม่ กลืนกินความยาวใหญ่เข้าไปจนมิดโคน
"อืม..."
เสียงครางต่ำในลำคอของเมืองน่านเล็ดลอดผ่านริมฝีปากหยักได้รูป มือหนาหยาบกร้านจากการจับมีดผ่าตัดเลื่อนขึ้นมาบีบขยำสะโพกกลมกลึงทั้งสองข้าง นิ้วโป้งของเขากดฝังลงบนผิวเนื้อนุ่มเพื่อช่วยพยุงและควบคุมแรงกระแทก กล้ามเนื้อหน้าท้องของเขาเกร็งแน่นจนขึ้นลอนชัด
ผ้าแพรโน้มตัวลงไปใกล้ ก้มลงมองใบหน้าคมสันที่เธอหลงรักมาตลอดสามปี แพขนตายาวหลับพริ้ม สันจมูกโด่งเป็นสันรับกับริมฝีปากที่เผยอน้อยๆ เพื่อระบายลมหายใจร้อนผ่าว เมืองน่านในยามนี้ช่างดูไร้พิษสง ไร้เกราะป้องกันที่เขามักสร้างขึ้นมาเสมอในยามตื่น
"เมือง..." เธอเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงแหบพร่า
เมืองน่านลืมตาขึ้นช้าๆ แววตาสีน้ำตาลเข้มคู่นั้นทอประกายฉ่ำวาวด้วยไฟเสน่หาแต่ยังคงความเยือกเย็นลึกล้ำจนอ่านไม่ออก เขาไม่ตอบรับเป็นคำพูด แต่ยกมือขึ้นข้างหนึ่งแตะที่ข้างแก้มของเธอ ปลายนิ้วโป้งลูบไล้ริมฝีปากล่างที่บวมเจ่อของผ้าแพรเบาๆ
ผ้าแพรบดสะโพกวนเป็นวงแคบ จงใจให้ส่วนไวสัมผัสด้านในถูกขูดครูดไปตามความแข็งขึงที่อัดแน่นอยู่ในกาย เธอต้องการให้เขารู้สึก ต้องการให้เขารับรู้ว่ามีเพียงเธอเท่านั้นที่อยู่ตรงนี้ สัมผัสนี้ ร่างกายนี้ เป็นของจริงที่กำลังตอบสนองเขา
"อย่าแกล้ง..." เมืองน่านกระซิบเสียงพร่า กรามขบแน่นจนนูนเป็นสันเมื่อถูกกระตุ้นอย่างจงใจ "ขยับเร็วขึ้นอีกหน่อย แพร..."
คำสั่งแผ่วเบานั้นสั่งให้ผ้าแพรเร่งจังหวะ เธอเริ่มขย่มตัวขึ้นลงอย่างต่อเนื่อง แรงปะทะระหว่างหน้าขาของเธอกับท่อนขาแข็งแรงของเขาดังสะท้อนก้องในห้องที่เงียบสงัด ความเปียกชื้นหล่อลื่นจนทุกจังหวะการสอดแทรกส่งเสียงเฉอะแฉะกระตุ้นอารมณ์ดิบ เมืองน่านทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาเป็นฝ่ายยันตัวลุกขึ้นนั่งพิงพนักเตียง รวบเอวคอดกิ่วของเธอไว้ด้วยสองมือ แล้วเป็นฝ่ายสวนสะโพกขึ้นรับแรงกระแทกจากด้านล่างอย่างดุดัน
"อ๊ะ... อึก เมือง..."
ผ้าแพรเงยหน้าขึ้น หอบหายใจรัวเร็ว แผ่นอกกระเพื่อมไหว ร่างกายสั่นสะท้านไปตามแรงส่งที่หนักหน่วงและตรงจุด เมืองน่านสวนเอวสอบเข้าหาเธออย่างไม่ปรานี ทุกลมหายใจของเขาเริ่มถี่กระชั้น มือที่เกาะกุมสะโพกเธอเปลี่ยนเป็นบีบแน่นจนเนื้อขึ้นรอยแดง ดวงตาคมกริบจ้องมองยอดอกสีระเรื่อที่แกว่งไกวอยู่ตรงหน้า ก่อนจะอ้าปากงับยอดถันข้างหนึ่งเข้าปาก ดูดดึงและใช้ปลายลิ้นสะกิดตวัดอย่างช่ำชอง
ความเสียวซ่านแล่นริ้วจากยอดอกลงสู่ท้องน้อย ปลายประสาทตื่นตัวจนผ้าแพรเกร็งสะท้าน ช่องทางรักบีบรัดตัวตนของเขาแน่นหนึบถี่รัวราวกับจะรีดเค้นทุกหยาดหยด เมืองน่านสบถเสียงต่ำในลำคอ ซอยสะโพกกระแทกกระทั้นขึ้นมาอีกนับสิบครั้งติดกัน เสียงเนื้อกระทบกันหนักหน่วงจนเตียงไม้สักส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด
"แพร... พร้อมกัน"
เขาออกคำสั่งชิดซอกคอเธอ ลมหายใจร้อนรดผิวเนียน ก่อนจะกระแทกสะโพกเน้นย้ำเข้าไปลึกที่สุดจนแทบไม่มีช่องว่างให้อากาศแทรกผ่าน ร่างกายของผ้าแพรกระตุกเกร็ง ปลดปล่อยความสุขสมออกมาระลอกแล้วระลอกเล่า ภายในตอดรัดลำกายหนาอย่างบ้าคลั่ง บีบเค้นจนเมืองน่านต้องหลับตาแน่น กัดฟันครางลึกในอก และปลดปล่อยความอุ่นร้อนทั้งหมดพุ่งทะลักเข้าไปในถุงยางอนามัยจนเต็มเหนี่ยว
เขาทิ้งน้ำหนักตัวลงมาซบหน้ากับลาดไหล่ของเธอ ลมหายใจหนักหน่วงเป่ารดผิวเนื้อเนียนละเอียด แขนยาวยังคงกอดรัดเอวเธอไว้แน่นไม่ยอมปล่อย
ผ้าแพรลูบแผ่นหลังที่ชื้นเหงื่อของเขาช้าๆ สัมผัสกล้ามเนื้อที่ค่อยๆ คลายตัวลง ความอุ่นของร่างกายเขาแนบสนิทอยู่กับตัวเธอ ทว่าสิ่งที่สะท้อนอยู่ในความรู้สึกของเธอกลับไม่ใช่ความอิ่มเอม
มันคือความว่างเปล่า
สายตาของเธอทอดมองเลยไหล่กว้างของเขาไปยังมุมห้อง นาฬิกาแขวนผนังบอกเวลาหกโมงครึ่ง อีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าเธอต้องไปร่วมงานแต่งงานของมินต์ เพื่อนสนิทตั้งแต่วัยมัธยม งานแต่งงานที่จัดขึ้นด้วยความรัก คำสัญญา และการประกาศให้โลกรู้ว่าคนสองคนพร้อมจะใช้ชีวิตร่วมกัน
เมืองน่านขยับตัวออกช้าๆ เขาถอนกายออกอย่างระมัดระวัง จัดการรูดถุงยางอนามัยทิ้งลงในถังขยะข้างเตียงอย่างชำนาญ ก่อนจะดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมท่อนล่างให้เธออย่างสุภาพอ่อนโยนเหมือนทุกครั้ง
"ตื่นเช้าจัง วันนี้ไม่มีเคสผ่าตัดเช้าไม่ใช่เหรอ"
มีเพียงความรักอันบริสุทธิ์ที่ผ่านการหล่อหลอมด้วยกาลเวลาจนกลายเป็นเนื้อเดียวกันเมืองน่านค่อยๆ โน้มใบหน้าคมสันลงมา ปลายจมูกโด่งคลอเคลียกับปลายจมูกรั้นของเธอ ริมฝีปากหยักจรดแตะลงบนกลีบปากกระจับของผ้าแพรอย่างแผ่วเบาสัมผัสแรกช่างนุ่มนวลและอ่อนหวาน ก่อนจะค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความดูดดื่มและลึกซึ้ง ปลายลิ้นร้อนชื้นสอดแทรกผ่านรอยแยกเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำที่เขาคุ้นเคยมานานนับทศวรรษอย่างใจเย็น ผ้าแพรเผยอริมฝีปากรับการรุกล้ำนั้นด้วยความเต็มใจ เรียวลิ้นเล็กเกี่ยวกระหวัดตอบสนองเขาอย่างลึกซึ้ง สองแขนเรียวยกขึ้นโอบรอบลำคอแกร่งเมืองน่านผละริมฝีปากออกช้าๆ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวหน้าของกันและกันเขาช้อนร่างสมส่วนของภรรยาขึ้นมาอุ้มไว้ในวงแขนแข็งแรงอย่างง่ายดาย ก้าวพาเธอเดินเข้าสู่ห้องนอนชั้นสองของเรือนไม้สักโบราณแกร๊ก...ประตูห้องนอนถูกปิดลงอย่างเงียบเชียบภายในห้องนอนที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของฟืนไม้สนจากเตาผิงอิฐมอญ และกลิ่นการบูรจางๆเมืองน่านวางร่างของผ้าแพรลงบนเตียงไม้สักหลังใหญ่อย่างทะนุถนอม ชายหนุ่มแทรกตัวตามขึ้นมาทาบทับ
แสงแดดยามเย็นทอดเงาร่างสูงใหญ่ของเขาให้ทาบทับลงมาบนร่างของเธอเมืองน่านก้าวขึ้นบันไดไม้มาหยุดยืนซ้อนชิดอยู่ทางด้านหลัง แขนยาวข้างหนึ่งวาดเข้าโอบรัดเอวคอดกิ่วของภรรยาไว้หลวมๆ ดึงแผ่นหลังของเธอให้เอนพิงกับแผงอกกว้างที่อุ่นจัด ปลายคางเกยลงบนกระหม่อมนุ่มอย่างคุ้นเคย"เหนื่อยไหมครับ ยืนดูลูกตั้งนานแล้ว" น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขานุ่มนวลและอ่อนหวานชิดริมใบหู"ไม่เหนื่อยเลยสักนิดค่ะ เห็นพี่เมืองเล่นกับลูกแล้วแพรมีความสุขจนลืมเหนื่อยไปหมดเลยค่ะ" เธอตอบรับด้วยรอยยิ้มหวาน เอียงศีรษะซบกับไหล่กว้างของเขา "พี่เมืองนั่นแหละค่ะ วิ่งจนเหงื่อท่วมตัวเลย เล่นสมบทบาทจนลูกเชื่อสนิทใจเลยนะคะ""กับลูกสาว... ยอมแพ้ได้ทั้งชีวิตแหละครับ" เขาตอบหน้าตาย แววตาพราวระยับ "แต่กับคุณแม่เนี่ยสิ... ไม่เคยคิดจะยอมแพ้เลยนะครับ"คำหยอกเย้าที่แฝงความนัยลึกซึ้ง ทำให้พวงแก้มใสของผ้าแพรขึ้นสีชมพูระเรื่อขึ้นมาทันที เธอยกศอกกระทุ้งสีข้างเขาเบาๆ แก้เขิน "อายุจะสี่สิบแล้วนะคะคุณหมอ เลิกพูดจาเจ้าชู้ได้แล้วค่ะ"เมืองน่านคลี่ยิ้มกว้าง เขาไม่สะทกสะท้าน ทว่ากลับกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นอีกนิด ก้มลงหอ
"นับจากวินาทีนี้ไป... ผมจะกางปีกปกป้องผ้าแพร และปกป้องลูกสาวคนนี้ ด้วยชีวิตและทุกลมหายใจที่ผมมีครับแม่"สิ้นคำประกาศิตของลูกผู้ชาย ลมหนาววูบใหญ่ก็พัดกรูผ่านช่องหน้าต่างไม้เข้ามาทว่าสายลมในค่ำคืนนี้... กลับไม่ได้นำพาเอาความเหน็บหนาวอันยะเยือกมาเหมือนวันวานกลิ่นหอมหวานละมุนของดอกกาแฟป่าสีขาวที่บานสะพรั่งทั่วหุบเขา พัดโชยเข้ามาอบอวลไปทั่วห้องนอนโบราณ ราวกับเป็นสัมผัสแห่งการให้อภัย การอวยพร และการปลดปล่อยจากมารดาบนสรวงสวรรค์ผ้าแพรคลี่ยิ้มหวานทั้งน้ำตา เธอยกมือขึ้นแตะแก้มสากของสามีเบาๆ"แม่รับรู้แล้วค่ะพี่เมือง... แม่กำลังยิ้มและอวยพรให้เราอยู่นะคะ"เมืองน่านหันกลับมาสบตากับภรรยา รอยยิ้มที่สว่างไสว ปราศจากพันธนาการใดๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าคมสันของเขาเขาโน้มตัวลง จูบประทับลงบนหน้าผากเนียนของผ้าแพร และจูบซับลงบนแก้มยุ้ยของลูกสาวตัวน้อยพร้อมกันโซ่ตรวนแห่งความกลัวในอดีต... บัดนี้ได้ถูกทำลายลงอย่างถาวรและถูกแทนที่ด้วยสายใยแห่งความรัก ความรับผิดชอบ และคำว่า 'ครอบครัว' ที่มั่นคงดั่งหินผา...ภายใต้ฟ้าเมืองน่าน... ตราบนานเท่านา
"เด็กหญิง 'น่านฟ้า ภักดีวิวัฒน์'..."น้ำเสียงทุ้มต่ำของเมืองน่านดังก้องสะท้อนในความเงียบสงบ"...ยินดีต้อนรับสู่โลกใบนี้ครับลูกสาวของพ่อ พ่อกับแม่รักหนูที่สุดในโลกเลยนะครับ"สองสัปดาห์ต่อมา แสงแดดอบอุ่นยามสายของฤดูหนาวสาดส่องตัดผ่านม่านหมอกสีขาวบนยอดดอยสูงบรรยากาศที่บ้านสวนกาแฟภักดีวิวัฒน์อบอวลไปด้วยความสุขและความสดชื่น ไร่กาแฟอาราบิกาที่ปลูกเรียงรายตามแนวลาดไหล่เขากำลังผลิดอกกาแฟสีขาวบริสุทธิ์บานสะพรั่ง ส่งกลิ่นหอมหวานละมุนคล้ายดอกมะลิลอยคลุ้งในอากาศ เสียงสายน้ำจากลำธารหลังบ้านไหลกระทบโขดหินดังกึกก้องผสานกับเสียงนกร้องเจื้อยแจ้วรถเอสยูวีสีดำแล่นเข้ามาจอดเทียบสนิทที่ลานดินหน้าเรือนไม้สักทองโบราณป้าจันทร์ หญิงชราวัยหกสิบหกปีรีบเดินกะเผลกออกมายืนรอรับที่ชานระเบียง ใบหน้าเหี่ยวย่นประดับด้วยรอยยิ้มกว้างจนแก้มแทบปริ น้ำตาแห่งความยินดีเอ่อคลอเบ้าเมืองน่านดับเครื่องยนต์ เขารีบก้าวลงจากรถ เดินอ้อมมาเปิดประตูฝั่งผู้โดยสาร ช่วยประคองผ้าแพรที่สวมเสื้อคาร์ดิแกนไหมพรมตัวหนาและกางเกงขายาวอย่างใส่ใจ ก่อนที่เขาจะเอื้อมตัวเข้าไปในเบาะหลัง ประคองอุ้





