ログインตอนที่สอง
โชคดีที่ลืมของ
อิงดาวหรืออิ๊งค์ล้มตัวลงไปนอนคิดเรื่องของตัวเองในร่างก่อนที่จะลอยมาเข้าร่างนี้
เธอเพิ่งจะอายุ19ปี ยังอยู่ในวัยสดใสสวยงาม แม้จะมีปัญหาเดือดร้อนเรื่องเงินทองไม่พอใช้จ่าย แต่ก็แก้ปัญหาด้วยการเปิดช่องของตัวเองเพื่อถ่ายภาพหวิวลงขายจนได้เงินมาไม่น้อย
อิ๊งค์นอนคิดไปถึงจุดเริ่มต้นที่เริ่มถ่ายภาพนิ่งลงขายจนพัฒนามาเป็นการเปิดกล้องไลฟ์สดโดยสวมหน้ากากปิดหน้าตา ให้เห็นเพียงรูปร่างอันเร้าอารมณ์เท่านั้น ด้วยความที่เธอมีทรวงอกอวบอิ่มและมีรูปร่างเล็กบางจึงทำให้ดูน่ารักน่ารังแก เมื่อเปิดช่องได้ไม่นานจึงเป็นที่นิยมอย่างรวดเร็ว จากแรกๆที่อวดเพียงรูปร่างด้วยการถอดเสื้อผ้าให้ดูบ้าง เหลือเพียงบิกินี่ตัวบางจิ๋วบ้าง เมื่อมีเสียงเรียกร้องและสายเปย์จ่ายเงินเข้ามามากขึ้น หญิงสาวจึงเริ่มถอดออกจนเปลือยร่างให้เห็นทั้งหมด
จากนั้นเสียงเรียกร้องก็เริ่มหนักข้อขึ้น กลายเป็นเธอต้องนั่งขยำนมตัวเองและสุดท้ายต้องนั่งแหกขาช่วยตัวเองต่อหน้ากล้องจนครั้งนั้นได้เงินมากขนาดหยุดไลฟ์ไปใช้เงินได้อย่างเพลิดเพลิน
เมื่อได้เงินมากประกอบกับไม่ต้องกลัวว่าคนจะจำได้เพราะเธอสวมหน้ากากตลอดเวลา อิ๊งค์จึงติดใจการหาเงินด้วยวิธีง่ายๆนี้ เธอเปิดกล้องช่วยตัวเองไปตามสถานที่ต่างๆเพื่อไม่ให้คนเห็นแต่ภาพจำเจ แม้แต่ในห้องน้ำของมหาวิทยาลัย
และขณะกำลังเปิดกล้องช่วยตัวเองอยู่ที่ห้องอาบน้ำของนักกีฬานั่นเอง เธอก็ต้องตกใจเมื่อรุ่นพี่หนุ่มสุดหล่อเปิดเข้ามาเห็นพอดี
หญิงสาวรีบปิดกล้องแทบไม่ทัน ก่อนจะแก้เก้อด้วยการทักทายเสียงสั่นแล้วเก็บของเตรียมเผ่นหนี
“พี่ยังไม่กลับเหรอคะ หนูเห็นว่าคนอื่นๆออกไปกันหมดแล้ว”
“พี่ลืมของก็เลยกลับมาเอา ไม่คิดว่าจะได้เห็นของดี” รุ่นพี่หนุ่มมองใบหน้าเขินนั้นด้วยสายตารู้ทัน
“หนู...เอ่อ...หนูออกไปก่อนนะคะ” อิ๊งค์รวบของแล้ววิ่งผ่านเพื่อจะออกไปอย่างเร็วด้วยความอับอาย
“เดี๋ยวสิ จะรีบไปไหน” รุ่นพี่หนุ่มรีบคว้าร่างเล็กบางเอาไว้ก่อนจะกอดแน่นเมื่อร่างน้อยเริ่มดิ้น
“พี่ปล่อยหนูก่อน หนูรีบค่ะ” อิ๊งค์อ้าง
“จะรีบไปไหน เมื่อกี้ยังเห็นว่าสนุกอยู่เลย” รุ่นพี่หนุ่มมีสีหน้าไม่เชื่อก่อนจะจับร่างสาวรุ่นน้องหันมาเผชิญหน้า
“ยังค้างอยู่ไม่ใช่เหรอ ไม่ทำให้เสร็จก่อนล่ะ”
“ไม่ค่ะ หนู...” อิ๊งค์พูดออกมาได้แค่นั้น เมื่อรุ่นพี่หนุ่มกดจูบมาอย่างหนักหน่วง
เห็นคาตาขนาดนั้น ใครปล่อยออกไปก็โง่แล้ว
ชายหนุ่มคิดอย่างคึกคะนอง เขาเคยเห็นสาวน้อยคนนี้อยู่บ้างเพราะเธอเป็นทีมงานประชาสัมพันธ์ของงานกีฬา ที่ผ่านมาเธอมักจะแต่งตัวเรียบร้อยจนเขานึกเสียดายหุ่นและหน้าตาที่น่ารักขนาดนั้น ไม่คิดว่าที่แท้จะเป็นเสือซ่อนลายนั่นเอง
มือหนาผลักร่างเพรียวบางเข้าหากำแพงก่อนจะตะโบมจูบไม่ยั้ง มืออีกข้างเอื้อมล้วงกระโปรงสั้นเพื่อสอดเข้าไปบดขยี้ติ่งเสียวซึ่งแฉะท่วมอยู่ก่อนแล้ว
“แฉะเชียว ให้พี่ช่วยนะ” รุ่นพี่หนุ่มเอ่ยบอกก่อนจะรัวนิ้วเร่งความเร็วเพื่อให้รุ่นน้องสาวได้เสียวซ่านอย่างสะใจ
“อื้อ....พี่...อ่า...” อิ๊งค์รู้สึกดีกว่าใช้มือตัวเองหลายเท่าจนเกร็งตัวยกเท้าลอย
“ดีใช่ไหม พี่ใช้ปากให้นะ” รุ่นพี่หนุ่มสังเกตว่าสาวรุ่นน้องลอยล่องไปแล้วจึงถกกระโปรงขึ้นแล้วลงลิ้นเลียให้อย่างสมใจ
“อ้า...อา...” สาวน้อยเท้าลอยขึ้นอีกเมื่อความเสียวพุ่งขึ้นสูงอย่างที่ไม่เคยสัมผัส ยิ่งชายหนุ่มใช้ทั้งลิ้นทั้งนิ้ว เธอก็ยิ่งร้องดังจนร่างสั่นกระตุกรัดถี่ก่อนจะหอบหายใจออกมาเมื่อสัมผัสความสุขสมยิ่งกว่าที่เคย
“ข้างในน้องรัดนิ้วพี่จนเจ็บเชียว แสดงว่ายังแน่นอยู่ คงเพิ่งเคยไม่กี่ครั้งสินะ” รุ่นพี่หนุ่มสันนิษฐาน
“ไม่เคยสักครั้งต่างหาก” อิงดาวรีบบอกความจริง
ตอนพิเศษศึกนี้ผู้ใดจะชนะสามีหนุ่มดีใจที่สร้างความสุขความเสียวให้แก่ภรรยาสาวได้ รอยยิ้มปรากฎขึ้นบนใบหน้าคร้ามแดดพลางสอดแหวกล้วงไปใต้กระโปรงเพื่อแยงแหย่ในร่องดอกไม้งาม“ให้ข้าลงลิ้นเลียเช่นเดียวกับพวกเขาดีหรือไม่”“พวกเราอยู่กลางแจ้งเช่นนี้ หากมีผู้ใดเห็นเข้า”“เช่นนั้นเจ้าหันมานี่” สามีหนุ่มจับร่างภรรยาสาวหมุนเข้าหาตัวหันหลังให้ภาพชั้นบนของร้านอาหารก่อนจะเปิดกระโปรง กางขา สอดลิ้นแหย่ระรัว“อื้อ...ให้ข้ามองอีกหน่อย อ้า..พี่เหว่ย ...อู้ววว...ข้ายังไม่ได้ดูต่อเลย อู๊ยยยย ข้าเสียว”ว่านจินเจียวบิดกายขาสั่นใจเต้นรัวด้วยลิ้นอุ่นของสามีซึ่งรุกไล่จนซ่านกระสัน“เช่นนั้น หันเช่นนี้ ดีหรือไม่” อดีตแม่ทัพใหญ่จับร่างบางหันข้างเพื่อให้นางมองภาพด้านในได้บ้างแต่นิ้วมือและลิ้นร้อนยังคงละเลงเล่นไม่หยุดหญิงสาวทั้งเสียวซ่านจนอยากให้เขาสอดใส่ แต่อีกใจยังอยากเห็นภาพด้านในของผู้อื่นจึงได้แต่เหลือบมองทั้งใจสั่นระริก“เอาล่ะ ผู้ที่ยังไม่ส
ตอนพิเศษศึกนี้ผู้ใดจะชนะว่านจินเจียวงุนงงไปกับคำชวนของสามีหนุ่มที่บอกให้ไปแอบดู“ก็เพื่อปั้นเจ้าก้อนแป้งน้อยอีกสักคนอย่างไรเล่า” ฮัวจางเหว่ยรู้สึกคึกคักเมื่อคิดว่ากำลังจะได้ชมภาพใด“เจ้าไม่คิดถึงยามนั้นหรือ ที่เจ้าแอบเห็นพวกเขาเริงรักกันบนเรือแล้วพี่ไปลากเจ้าออกมาแอบซ่อนไม่ให้พวกเขาเห็น คราวนี้พวกเราลองไปแอบดูกันเช่นนั้นอีกครา ย่อมน่าเร้าใจนัก”เมื่อคิดภาพตาม ว่านจินเจียวจึงเริ่มมีสีแดงระเรื่อที่ใบหน้า พลางพยักหน้าด้วยความขวยเขินสองสามีภรรยาอิ่มหนำสำราญแล้วจึงโอบอุ้มกันมาถึงบนหลังคาของบ้านฝั่งตรงข้ามร้านอาหารเพื่อแอบชมภาพความร้อนแรง“พี่หยาง พวกท่านเหนื่อยมามาก ให้ข้าช่วยปลุกความฮึกเหิมดีหรือไม่เจ้าคะ” เสียงชุนเหนียงเอ่ยขึ้นก่อนจะเห็นร่างเกือบเปลือยของนางเดินไปนั่งบนโต๊ะด้านหน้า“ดี ดี ดี” เสียงตอบรับดังกึกก้องพร้อมร่างของชายหลายคนลุกขึ้นด้วยสายตาหิวกระหายร่างอวบของชุนเหนียงเดินไปหย่อนก้นลงหมิ่นเหม่แล้วลงมือเปิดควักซาลาเปาคู่แน่นของตนเอ
ตอนที่สามสิบสี่ ตัดสินใจถูกร้านอาหารของสองแม่ครัวแห่งเรือรบเฉียงต้าขายดิบขายดีด้วยความสดใหม่ของวัตถุดิบและรสชาติที่แตกต่าง ว่านจินเจียวคิดค้นรายการอาหารออกมาหลายอย่างโดยดึงจุดเด่นให้แปลกใหม่น่าลิ้มลองพวกเขายังได้รับการสนับสนุนจากเหล่าทหารที่เคยลงเรือลำเดียวกัน อีกทั้งยังมีขุนนางหลายคนที่ชื่นชอบในรสชาติแวะมาลิ้มรสแล้วนำไปกล่าวขวัญนั่นย่อมทำให้ร้านอาหารแห่งนี้ขายได้แม้จะเพิ่งเปิดใหม่และไม่มีชื่อเสียงมาก่อนว่านจินเจียวยังคงถูกจัดหนักจัดเต็มอยู่ทุกค่ำคืน กว่าจะมีเรี่ยวแรงออกมาตรวจบัญชีและจัดการงานการก็สายมากแล้ว นางยังต้องรีบกลับไปต้อนรับสามีและดูแลจัดการจวนไม่ให้บกพร่อง เพื่อไม่ให้สามีหนุ่มมีใจเป็นอื่นเพียงไม่ถึงเดือน ว่านจินเจียวก็ตั้งครรภ์จนไม่อาจออกมาดูแลกิจการต้องทิ้งให้ชุนเหนียงจัดการจนหัวหมุนถึงตอนนี้ สาวน้อยปรับตัวปรับใจใช้ชีวิตอยู่ได้อย่างดีโดยแทบลืมชื่อ’จินนี่’ไปแล้วด้วยซ้ำแต่เมื่อมีอาการข้างเคียงจากการตั้งครรภ์อย่างหนัก ว่านจินเจียวจึงกลายร
ตอนที่สามสิบสี่ ตัดสินใจถูก ว่านจินเจียวรีบบอกความคิดที่ใคร่ครวญมาทั้งคืน“อืม...เช่นนั้นอาจเป็นได้” เมื่อหญิงสาวหาทางออกไว้แล้ว แม่ทัพหนุ่มจึงไม่อยากขัดใจ“ขอบคุณพี่เหว่ย” ว่านจินเจียวรู้ดีว่าหากนางมีเหตุผลที่ดีพอ เขาย่อมรับฟังก่อนอื่น สาวน้อยออกสำรวจจวนแม่ทัพใหญ่เพื่อให้เข้าใจฐานะตนเอง แล้วจัดวางคนให้เหมาะสม ฮัวจางเหว่ยส่งคนคุ้มกันมาให้นาง4คน และสาวใช้ส่วนตัวอีก2คน ด้วยถึงอย่างไรนางก็มีฐานะเป็นคู่หมายของเขาจวนแม่ทัพซึ่งร้างราจากเจ้าของด้วยเขามักออกรบจนไม่มีเวลาอยู่อาศัย แห้งแล้งและเงียบเหงา พ่อบ้านซึ่งเคยเป็นทหารปลดระวางทำงานตามหน้าที่และมีระเบียบวินัยตามแบบทหาร“พี่เหว่ย ข้าอยากจ้างสาวใช้เพิ่มและจัดแต่งจวนให้สวยงาม” ว่านจินเจียวร้องขอ“เจ้าคือภรรยาของพี่ อยากทำสิ่งใดล้วนได้ตามใจ” ฮัวจางเหว่ยแสดงออกถึงการเอาอกเอาใจอย่างที่สุด เขาเรียกคนรับใช้มาสั่งการและมอบเงินทองให้นางใช้จ่ายตามความพอใจว่านจินเจียวจ้างสาวใช้มาอีกไม่มาก
ตอนที่สามสิบสาม โชคชะตานำพาจินนี่หรือว่านจินเจียวสะดุ้งตื่นทั้งน้ำตาท่วมนองใบหน้าพลางสะอึกสะอื้นด้วยความฝันนั้นช่างเหมือนจริง “ฝันร้ายหรือ” “ไม่ใช่ฝัน ข้าได้กลับไปที่นั่น ข้าเห็นมารดาและพี่สาวกำลังร้องไห้อย่างหนักอยู่ที่ท่าเรือ พวกเขาบอกว่าข้าเสียชีวิตไปแล้วด้วยเรือลำนั้นจมลงกลางท้องทะเลท่ามกลางความมืดมิดอย่างที่ไม่มีผู้ใดทันรู้ตัว” “ข้าพยายามร้องเรียกพวกเขา แต่พวกเขาไม่เห็นข้า สุดท้ายพวกเขาก็พากันเดินจากไป” ว่านจินเจียวเล่าไปสะอื้นไปอย่างน่าสงสาร “ข้าได้ตายไปแล้วจากโลกนั้น ข้ากลับไปไม่ได้อีกแล้ว ฮือๆๆๆๆๆ” สาวน้อยร้องไห้อย่างหนัก
ตอนที่สามสิบสอง อยู่กับข้าเถิด“พวกเขามีผู้ดูแลอยู่แล้ว ใช่หรือไม่ มิเช่นนั้นเจ้าคงไม่ออกเดินทางผู้เดียว” ฮัวจางเหว่ยเดาถูกอืม...ก็จริง แม่ของเธอมีสามีใหม่ซึ่งรักใคร่คอยดูแล ส่วนพี่สาวก็เพิ่งแต่งงานกับสามีที่รักกันมาก ส่วนนาง...หันมามองชายผู้ซึ่งได้ชื่อว่าเป็นสามีทางกายตรงหน้า เขาแสดงออกถึงความรักใคร่มากขึ้นทุกวัน ทั้งดูแลใส่ใจเอาอกเอาใจ หากนางอยู่ที่นี่อาจจะดีกว่าก็เป็นได้“หากข้ายอมอยู่ที่นี่จริง ข้าจะมีฐานะใดหรือ”“ย่อมเป็นเมียเอกของพี่” ฮัวจางเหว่ยรีบให้คำมั่นเพื่อชักจูงใจ“เมียเอก หมายความอาจมีเมียรอง หรืออนุเพิ่มอีกใช่หรือไม่” สาวน้อยคาดคั้น“ไม่ใช่ พี่ไม่ชอบความยุ่งยาก หากเจ้ารับความหื่นของพี่ได้ พี่ย่อมมีเจ้าเพียงผู้เดียวเท่านั้น” แม่ทัพหนุ่มสบสายตาวิบวับ“พี่เหว่ย เหตุใดเงื่อนไขจึงกลายเป็นเรื่องนี้ไปได้เล่า” สาวน้อยออกอาการงอแง“ย่อมเป็นเรื่องนี้ การที่ชายมีหลายเมีย







