EP.8 ข่าวลือของเกี๊ยว

เกี๊ยว…

ไม่คิดไม่ฝันว่าวันนี้ฉันจะตื่นสายทั้ง ๆ ที่มีเรียนเช้า  ส่วนคนที่ตื่นก่อนก็ไม่ได้ปลุกฉันทั้งที่รู้จักตารางเรียนฉันดีพอ ๆ กับฉัน  พี่เขาตื่นขึ้นมาแล้วก็กินข้าวแต่งตัวพร้อมไปเรียนแล้วก็นั่งดูทีวีอย่างสบายใจเฉิบ  ดีที่เพื่อนรักเข้าเรียนก่อนแล้วโทรมาปลุกฉันถึงได้ตื่นขึ้นมา  แต่ก็คงเข้าเรียนวิชานี้ไม่ทันแล้วแหละเพราะจะหมดชั่วโมงแล้ว

“ปกติเห็นตื่นก่อนฉัน  เมื่อคืนนี้หลับฝันดีหรือไงเช้ามาถึงได้ตื่นสายน่ะ”

คนข้าง ๆ ที่กำลังเลี้ยวรถเข้าไปจอดหน้าตึกคณะเรียนของฉันพูดขึ้น  วันนี้เพราะความเร่งรีบของฉันพี่เขาจึงเข้ามาส่งที่หน้าตึก  ต่างจากวันก่อนที่มาส่งแค่หน้ามหาลัย  ส่วนพี่เขาก็แค่ไปส่งงานที่มหาลัยไม่ได้มีเรียนเลยดูไม่รีบร้อนเหมือนฉัน

“ถ้านอนกอดฉันแล้วฝันดี  คราวนี้ฉันหักเงินเธอนะ”

คนข้าง ๆ หันมากระตุกยิ้มให้ขณะที่หยุดรถหน้าตึกคณะ  ฉันไม่ได้พูดอะไรเรื่องเมื่อคืนกับพี่เขาเพราะรู้สึกร้อนวูบวาบขึ้นมาเมื่อนึกถึง  ในใจก็รู้สึกหมั่นไส้ที่พี่เข้าเอาแต่แซวฉันเรื่องตื่นสายเพราะได้นอนกอดเขา  แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เหมือนกันว่านอนกอดพี่เขาแล้วรู้สึกหลับสบายกว่าทุกครั้ง

“เกี๊ยวไปแล้วนะคะ  ขอบคุณที่มาส่งค่ะ”

ฉันหันไปตอบคนข้าง ๆ ทั้งที่พยายามทำสีหน้าให้ดูเป็นปกติเพราะเรื่องเมื่อคืนยังวนเวียนอยู่ในหัว

“เดี๋ยวฉันแวะไปส่งงานที่มหาลัยเสร็จแล้วจะแวะมาที่นี่เรื่องค่าเทอมเธอ  ไม่มีใครทวงใช่มั้ยวันนั้นฉันแค่ให้คนโทรมาคุยกับมหาลัยแต่ยังไม่ได้จ่ายน่ะ”

อ่อ  ฉันก็คิดว่าพี่เขาจ่ายไปแล้วเสียอีก

“ไม่มีใครทวงค่ะ  ขอบคุณอีกครั้งนะคะ”

ฉันตอบพร้อมกับส่งยิ้มบาง ๆ ให้พี่เขาก่อนจะหันเปิดประตูรถ  

หมับ!  ทว่ามือใหญ่ของคนที่นั่งอยู่กลับรั้งแขนข้างหนึ่งของฉันเอาไว้จนต้องหันไปสบตากับเขา  และนี่คงเป็นอีกครั้งที่ฉันกับพี่เขาเราจูบกัน

“อื้อ  ไม่  อื้ม”

“ไม่เป็นไร  คนข้างนอกไม่เห็นหรอก”

เหมือนพี่เขาจะรู้ว่าที่ฉันขัดขืนเป็นเพราะอะไร  แต่ถ้าเขาบอกว่าไม่เป็นไรก็คงต้องปล่อยให้พี่เขาทำตามใจสินะ  ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถึงได้ไว้ใจพี่เขานัก  แต่พอนึกถึงคำพูดที่บอกว่าจะดูแลฉันก็ทำให้รู้สึกอุ่นใจขึ้นมา

“อื้ม”

รสจูบนุ่มละมุนต่างจากเมื่อคืนลิบลับ  ทำให้ฉันเริ่มผ่อนคลายจากอาการเกร็งเพราะกลัวเจ็บ  กลิ่นน้ำหอมผู้ชายที่โชยออกมาจากตัวพี่เขาทำให้ฉันเคลิ้มตาม  ไม่รู้ว่านานแค่ไหนที่ฉันนั่งนิ่งรับรสจูบหวานละมุนที่คนตรงหน้าป้อนมา  รู้ตัวอีกครั้งก็สบตากับเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาที่ตอนนี้ผละออกจากจูบละมุนนั่นแล้ว

“รอยยิ้มเมื่อกี้นี้…  เป็นของฉัน…”

คนที่วาดวนปลายนิ้วบนเรียวปากของฉันพูดเสียงแผ่วทั้งที่ยังจ้องมองกันอยู่  ถึงจะไม่ค่อยเข้าใจในสิ่งที่พี่เขาพูดนักแต่พอได้ฟังกลับรู้สึกดีขึ้นมาและไม่รอช้าที่จะตอบกลับ

“ค่ะ”

ฉันส่งยิ้มบาง ๆ ให้พี่เขาอีกครั้งก่อนจะลงจากรถและยืนมองรถของเขาเคลื่อนตัวออกไปจนลับสายตา  แต่แล้วพอหันกลับมาลูกปลาก็ยืนยิ้มกรุ่มกรุ่มอยู่ด้านหลังฉันแล้ว

“ก็ว่ารถใครทำไมสวยจัง  ที่ไหนได้รถผู้ชายของเพื่อนเรานี่เอง”

เพื่อนซี้ยิ้มเจ้าเล่ห์ให้ก่อนจะเดินมาควงแขนฉันให้เดินขึ้นไปบนตึกเรียนเพราะวิชาต่อไปกำลังจะเริ่มแล้ว  

“ว่าแต่ทำไมรถจอดตั้งนานแล้วเพื่อนรักของลูกปลาถึงยังไม่ลงมาจากรถล่ะคะ”

เพื่อนซี้หันมาขยิบตาให้ขณะที่ควงแขนฉันเดินไปด้วย  ไม่ใช่ว่าลูกปลาน่ะเห็นอะไรหรอกนะ  แต่พี่เขาบอกว่าไม่เห็นนี่นา

“ปลาเลิกทำหน้าแบบนั้นได้แล้วน่าไม่มีอะไรสักหน่อย  แค่คุยธุระกันแป๊บเดียวเอง”

ฉันตอบเพื่อนรักทั้งที่ริมฝีปากยังอมยิ้มอยู่เมื่อนึกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นในรถ  

“แล้วทำไมถึงหน้าแดงอะ  มีลิปสติกเลอะด้วยนะเนี่ย”

เพื่อนรักยังไม่หยุดเซ้าซี่จนฉันต้องหยิกแขนนางไปแรง ๆ หนึ่งที

“อยู่กับพี่เขาเกี๊ยวโอเคใช่ปะ  เขาไม่ได้ทำร้ายหรือทำอะไรรุนแรงใช่มั้ย”

คราวนี้เพื่อนรักเปลี่ยนสีหน้าเป็นจริงจังขึ้นพร้อมกับมองฉันด้วยแววตาห่วงใย  ฉันรู้ว่าลูกปลายังคงรู้สึกผิดที่แนะนำให้ฉันทำแบบนี้และยังเป็นห่วงฉันเพราะกลัวว่าจะเจอคนไม่ดีเข้า    

“อื้ม  พี่เขาดูแลเกี๊ยวดีมากแล้วก็ไม่มีอะไรน่ากลัวหรอก  ลูกปลาสบายใจได้”

ฉันตอบเพื่อนรักก่อนจะเดินควงกันเข้าห้องเรียนไป

วันนี้ก็เหมือนกับเมื่อวานที่ฉันจะโดนคนอื่นพูดถึงเรื่องครอบครัวแบบซึ่ง ๆ หน้า  ร้อยพันคำซุบซิบนินทาที่เข้ามาในหูทำให้คนฟังรู้สึกไม่ดีนัก  แต่เพราะมันเป็นเรื่องจริงฉันก็เลยไม่ได้ห้ามปรามหรือโต้แย้งอะไรพวกเขา

“ได้ข่าวว่าเมื่อเช้ามีรถหรูมาส่งถึงหน้าตึกเลยเหรอ”

เสียงหนึ่งในกลุ่มคนที่กำลังพูดเรื่องของครอบครัวฉันพูดขึ้น  พร้อมกับหันมามองมองฉันก่อนจะหันกลับไปสนใจเพื่อน ๆ ของเธอที่นั่งอยู่ด้วยกันต่อ

“เดี๋ยวนี้เลิกขายยามาขายตัวแล้วเหรอ  เก่งจัง”

ถึงประโยคนี้คนพูดจะไม่ได้หันมาหาฉัน  แต่ที่นั่งฟังอยู่ก็พอจะรู้ว่าพูดถึงใคร  คิดอยู่แล้วเชียวว่าต้องมีคนสังเกตรถที่มาส่งฉันเมื่อเช้านี้

“เกี๊ยวเราไปนั่งที่อื่นกันเถอะ  ไม่ก็กลับเลยก็ได้เพราะไม่มีเรียนแล้ว”

เพื่อนรักกระซิบบอกก่อนจะทำท่าเก็บของลงกระเป๋าเพราะไม่อยากให้ฉันคิดมากกับเรื่องที่ได้ยิน

“แต่รายงานเรายังไม่เสร็จเลยนะลูกปลา  ถ้ากลับเลยจะทำยังไง”

ฉันรั้งมือเพื่อนรักที่กำลังเก็บรายงานไปก่อนจะดึงรายงานกลับมานั่งอ่านทบทวนเตรียมหาข้อมูลต่อ

“เดี๋ยวปลาทำเองก็ได้  ถ้ามีอะไรไม่เข้าใจเดี๋ยวเราค่อยโทรคุยกันก็ได้นี่”

เพื่อนรักตอบ

“แบบนั้นเกี๊ยวกลัวไม่ว่างตอบน่ะสิ  ปลาก็น่าจะรู้”

“แล้วจะนั่งฟังเขาพูดเสียดสีอยู่แบบนี้หรือไง”

“อื้ม”

ฉันพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะสนใจงานตรงหน้าต่อ  ถ้าเขาพูดจนเหนื่อยแล้วเดี๋ยวก็คงเงียบไปเองนั่นแหละ  คงไม่มีใครสนใจชีวิตคนอื่นหรือพูดแต่เรื่องคนอื่นจนไม่เป็นอันทำอย่างอื่นหรอก

“ถ้าคิดจะหากินแบบนี้ก็ไม่รู้ว่าจะมาเรียนทำไมเนอะ”

กลุ่มคนอีกโต๊ะหนึ่งพูดขึ้นมาบ้างก่อนจะมีเสียงพูดคุยของคนอื่น ๆ ที่นั่งอยู่ไม่ไกลกันนักดังตามขึ้นมาเรื่อย ๆ 

“ก็เรียนไว้อัปเกรดตัวเองไงแก  นักศึกษาน่ะราคาดีจะตาย”

“โบ๋ตั้งแต่เด็กขนาดนี้  แก่ตัวไปจะเป็นยังไงเนอะเธอ”

บางครั้งฉันก็อยากจะด่ากลับสักครั้ง  แต่เพราะมันคือเรื่องจริงก็ทำได้แค่นิ่งเอาไว้  ถึงแก้ตัวไปก็รู้สึกละอายใจที่จะเถียงอยู่ดี

“ว๊ายแก!  คนคนนั้นใช่เจ้าทัพปะ  /  ไหน ๆ”

แต่แล้วชื่อของใครบางคนที่ถูกเอ่ยขึ้นพร้อมกับเสียงฮือฮาของคนที่นั่งอยู่ใต้ตึกคณะด้วยกันก็ทำให้ฉันต้องหันไปมองตาม  ร่างสูงโปร่งในชุดนักศึกษาแต่งกายเรียบร้อยดูสะอาดสะอ้านกำลังเดินตรงมาทางนี้  ผมสีทองที่เปล่งประกายเมื่อปะทะกับแสงแดดอ่อนยามเย็นทำให้ผิวหน้าขาวเนียนของพี่เขาดูสว่างขึ้นกว่าปกติ

“เขาเป็นนายแบบนี่แก  อร๊าย  ฉันชอบเขา”

“ว่าแต่เขามาที่นี่ทำไมอะแก  /  โอ๊ยเขามีเพื่อนเรียนที่นี่เป็นอดีตเดือนแพทย์ปีสี่กับรุ่นน้องวิศวะปีสองไงแก”

เสียงสาว ๆ ที่นั่งอยู่ใต้ตึกฮือฮาและกรี๊ดกร๊าดกันใหญ่เมื่อหนุ่มต่างมหาลัยเริ่มเดินเข้ามาใต้ตึก

“เอ่อ  พี่เขามาหาเกี๊ยวหรือเปล่าอะ”

เพื่อนรักที่ตั้งสติได้จากการตื่นตะลึงคนรูปหล่อหันมากระซิบถามฉัน

“เห็นบอกว่าจะมาจ่ายค่าเทอมให้น่ะ  แต่ไม่รู้เหมือนกันว่าเดินมาทางนี้ทำไม”

ฉันตอบเพื่อนรัก

“หรือว่าเขาจะมาหาเพื่อน…”

ฉันพูดต่อเพราะเมื่อกี้ได้ยินว่าพี่เขามีเพื่อนและรุ่นน้องเรียนอยู่ที่นี่

“แต่เขาเดินตรงมาทางนี้นะเกี๊ยว”

เพื่อนรักยังไม่หยุดพูดขณะที่สายตาจ้องมองไปยังคนที่เดินมาหยุดอยู่ตรงโต๊ะที่เรานั่งกัน

“ทำไมไม่รับโทรศัพท์หื้ม”

“…”

เสียงทุ้มละมุนของคนที่นั่งลงข้างฉันทำให้ฉันรู้สึกงุนงงเล็กน้อยขณะที่เพื่อนรักยังนั่งตะลึงอยู่  ฉันรีบล้วงโทรศัพท์ออกมาดูแต่ก็พบว่าพี่เขาไม่ได้โทรมา  แล้วทำไมถึงพูดแบบนั้นล่ะ?

“ยังโกรธเรื่องวันนั้นอยู่เหรอคะ  แฟนพี่นี่ขี้งอนจริง ๆ เลย”

“…”

ไม่ใช่ฉันที่อึ้งและสับสนจนพูดอะไรไม่ออกแต่ลูกปลาเองตอนนี้เหมือนกับว่าวิญญาณได้ออกจากร่างไปแล้ว

“แกเมื่อกี้เขาบอกว่าเป็นแฟนกัน”

เสียงโต๊ะข้าง ๆ พูดขึ้นอีกครั้ง  คนข้างฉันกระตุกยิ้มมุมปากเล็กน้อยก่อนจะนั่งกุมมือฉันข้างหนึ่งเอาไว้บนโต๊ะแล้วเขี่ยโทรศัพท์มือเล่นด้วยมืออีกข้างอย่างไม่สนใจใคร  รวมถึงไม่สนใจลูกปลาที่ยังขยับตัวไม่ได้ในตอนนี้ด้วย

“งั้นรถคันเมื่อเช้าที่มาส่งก็ของเจ้าทัพอะดิ / ไม่ได้ขายตัวหรอกเหรอ”

“ใครปล่อยข่าวอะไม่กรองให้ดีเลยเดี๋ยวโดนฟ้องหรอกแก”

ฉันไม่เข้าใจในสิ่งที่พี่เขาทำอยู่ในตอนนี้นักแต่ก็ไม่กล้าถามว่าทำไมพี่เขาถึงมาหาฉันแล้วทำอะไรแบบนี้  หากคิดเป็นเรื่องดีก็คงมาแก้ข่าวลือวันนี้ให้ฉัน  แต่เมื่อกี้ที่พี่เขาพูดจาดี ๆ แบบนั้นมันก็ละมุนใจดีเหมือนกันนะถึงเราจะไม่ได้เป็นแฟนกันจริง ๆ ก็เถอะ

‘คิดจะเป็นผู้หญิงของฉัน  อย่าทำตัวเป็นขี้ปากใครเข้าใจมั้ย’

คำพูดของพี่เขาที่พูดกับฉันเมื่อคืนทำให้ฉันรู้ว่าฉันเลือกคนดูแลไม่ผิด  ถึงจะไม่ได้อยู่ด้วยกันตลอดชีวิตแต่ก็คิดว่าตัวเองคงปลอดภัยถ้าได้อยู่กับเขา

“ขอบคุณนะคะ”

ฉันก้มหน้ามองแผ่นกระดาษรายงานตรงหน้าพร้อมกับบอกคนข้าง ๆ ด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาเพราะกลัวคนรอบข้างจะได้ยิน

“วันนี้มีรายงานเหรอ”

เหมือนคนข้าง ๆ ไม่ได้สนใจในสิ่งที่ฉันพูดแต่เงยหน้าขึ้นไปสบตากับเพื่อนรักที่ตอนนี้สติกลับมาแล้ว  

“อ๋อใช่ค่ะ  แต่พี่พาเกี๊ยวกลับเลยก็ได้ค่ะเดี๋ยวลูกปลาทำที่เหลือต่อเอง”

เพื่อนรักตอบยิ้ม ๆ ก่อนจะรีบเก็บข้าวของลงกระเป๋า  

“งั้นก็กลับกันเถอะเดี๋ยวพี่ไปส่ง”

คนข้าง ๆ พยักหน้าให้ลูกปลาก่อนจะกระตุกมือฉันให้เดินไป  คำว่าพี่ที่เขาพูดกับลูกปลาเมื่อกี้นี้มันดูอบอุ่นหัวใจอย่างบอกไม่ถูก  ไม่รู้ว่ามันคืออีกมุมของพี่เขาที่เอาไว้ปฏิบัติกับคนทั่วไปที่ไม่ใช่ผู้หญิงอย่างฉันหรือเปล่า  แต่ถ้าได้ฟังอีกสักครั้งก็คงจะดีต่อใจไม่น้อย