LOGIN"เธอมันไม่เคยหยุดที่จะทำตัวน่ารำคาญสักวันเลยสินะ" "เหอะ! น่ารำคาญเหรอ รำคาญมากแล้วมาแต่งกับฉันทำไม" "อยากลองของแปลกมั้ง"
View Moreจอมทัพ x ไคร่า
พลาดมีอะไรกันเพราะโดนยั่วแต่คนดุอย่างเขาก็ไม่ได้เลวที่จะไม่รับผิดชอบ เมื่อเจาะไข่แดงเธอไปแล้วสิ่งที่เขาทำต่อมาคือลากเธอไปจดทะเบียนสมรส!
************
จอมทัพ อายุ 22ปี
นักศึกษาวิศวะคอมฯปีสี่/ เจ้าของผับดัง C Club
เขาคือผู้ชายที่ถูกขนานนามว่า ‘หล่อดุ’ และเป็นเจ้าของเรือนร่างสูงใหญ่ 190 เซนติเมตรที่สาวๆพากันหลงใหลแถมหน้าตาคมเข้มนิ่งๆ แต่แอบดุดันใช่เล่นก็ยังถูกสเปกสาวๆค่อนมหาวิทยาลัยอีกด้วย
แต่ความลับคือไม่มีใครรู้ว่าเขาได้ผูกพันธนาการกับสาวบัญชีไว้แล้ว
*************
ไคร่า อายุ 20ปี
นักศึกษาบัญชีปี2/ ลูกสาวผู้มีอิทธิพล(มาเฟีย)
เธอคือหญิงสาวที่มีใบหน้าสะสวย เป็นที่ต้องตาต้องใจของหนุ่มๆแต่เธอกลับไม่รู้สึกแยแสสิ่งที่หนุ่มๆให้ความสนใจกับตัวเอง
เธอสวย เธอเริ่ด และเธอดื้อมาก
แต่ทั้งหมดที่กล่าวมากำลังจะถูกปราบโดย…
คนดุที่พี่ชายเห็นดีเห็นงามให้ตบแต่งเพราะดันรู้เรื่องที่เธอทำพลาดที่สุดในชีวิต!
**************
ติ๊ง!
เสียงข้อความดังขึ้น มือเรียวสวยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดอ่านข้อความด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง แต่พอเห็นชื่อเจ้าของข้อความที่ส่งเข้ามาใบหน้าสวยก็ทำท่าเซ็งอย่างเบื่อหน่ายออกมาทันที
เฮียทัพ: เปิดประตู ฉันอยู่หน้าห้อง
อ่านจบไคร่าสาวสวยหน้านิ่งแบบนางเอกตัวร้ายในละครก็แอบถอนหายใจพร้อมกลอกตามองบนด้วยความเบื่อหน่ายอีกระลอก ก่อนที่จะยอมหยัดกายขึ้นจากโซฟาเดินไปกระชากประตูเปิดออกด้วยความไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นัก
ปึก!
"มายุ่งวุ่นวายอะไรนักหนา" ประโยคที่แฝงไปด้วยความน่ารำคาญและเจือไปด้วยความหงุดหงิดไม่ชอบใจถูกพ่นออกไปทันทีที่ประตูเปิดออกแล้วพบกับร่างสูงเจ้าของเรือนผมสีเทาควันบุหรี่แสนโดดเด่นที่มาพร้อมกับหน้าตาแสนหล่อเหลาแต่กลับแฝงความดุอยู่ในทีกำลังยืนล้วงมือในกระเป๋ากางเกงจังก้าอยู่ข้างหน้าด้วยความนิ่งขรึม
เขาคือ...จอมทัพ เป็นลูกชายคนโตของนักรบกับลูกพีชมีน้องชายหนึ่งคนชื่อภูผาและมีลูกพี่ลูกน้องสองคนชื่อน้ำขิงกับสิงโต เขาเป็นเจ้าของผับและกำลังศึกษาในคณะวิศวกรรมปีที่สี่ สถานะโสด สเปกชอบผู้หญิงเรียบร้อยว่านอนสอนง่าย
และแน่นอนว่าเขาไม่ค่อยถูกชะตากับเจ้าของห้องอย่างไคร่า ทว่า...
"ก็ไม่ได้อยากยุ่งนักหรอก ถ้าฉันเป็นคนเลวๆ คนหนึ่งที่เจาะไข่แดงลูกชาวบ้านเขาแล้วปล่อยไม่คิดจะรับผิดชอบ" น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แววตาแฝงความเบื่อหน่ายตวัดจ้องมองใบหน้าสวยตรงหน้าเงียบๆ ก่อนที่จะก้าวขาเดินผ่านหน้าเข้าไปนั่งบนโซฟาที่เจ้าของห้องเพิ่งลุกออกมาก่อนหน้านี้อย่างถือวิสาสะ
"หมายความว่าไง?" ไคร่าเอ่ยถามด้วยสีหน้าขมวดคิ้วหลังจากที่หมุนตัวเดินตามหลังร่างสูงของจอมทัพเข้าไปติดๆ ทันทีที่เห็นผู้ชายที่เธอไม่ค่อยถูกชะตาด้วยสักเท่าไหร่และ 'เป็นคนที่พรากความบริสุทธิ์' ของเธอไปนั่งลงบนโซฟาแล้วเธอจึงตั้งคำถามด้วยความไม่เข้าใจทันที
แต่สิ่งที่ได้รับกลับมากลับเป็นคำสั่งพร้อมประโยคคำพูดที่ทำให้เธอแทบช็อกแทน
"ไปแต่งตัว ฉันจะพาไปจดทะเบียนสมรสที่เขต"
"เฮียว่าไงนะ! จะบ้าเหรอไคไม่ไปเด็ดขาด เราไม่ได้รักกันเราแค่พลาดมีอะไรกัน เฮียไม่ต้องรับผิดชอบก็ได้ ไคโอเคไม่ได้ซีเรียส"
ไคร่ารีบปฏิเสธเสียงแข็งพร้อมกับยืนยันที่จะไม่ไปจดทะเบียนสมรสตามคำสั่งของจอมทัพอย่างเด็ดขาด
จริงที่เธอเสียความบริสุทธิ์ที่รักษามาทั้งชีวิตอย่างดีให้กับคนที่นั่งพิงพนักโซฟาซึ่งกำลังจ้องหน้าของเธอด้วยแววตาเรียบนิ่งกึ่งรำคาญอยู่ตอนนี้ แต่เรื่องรับผิดชอบไม่จำเป็นต้องเล่นใหญ่พาเธอไปจดทะเบียนสมรสแบบนั้นเลยสักนิด
เพราะมันไม่ใช่เรื่องเล่นๆ ที่ใครๆ เขาคิดจะทำกัน ที่สำคัญ มันคือความผิดพลาดไม่ใช่ความรัก เธอเมาเขาก็เมา เพราะฉะนั้น ก็ปล่อยเรื่องทุกอย่างให้มันจบไปแค่คืนนั้นก็เพียงพอแล้ว 'ไม่จำเป็นต้องมาผูกมัดด้วยพันธะเป็นลายลักษณ์อักษรขนาดนี้'
"แต่ปู่กับป๊าเธอซีเรียส เพราะท่านทั้งสองรู้เรื่องนี้แล้ว และฉันก็แสดงความรับผิดชอบด้วยการบอกว่าจะพาเธอไปจดทะเบียนสมรสแล้วด้วย ศักดิ์ศรีของตัวเองหัดรักษาไว้บ้างก็ดีนะ ไม่ใช่โอเคไปหมด โดนแทงยับจนเดินไม่ไหวก็ยังพูดว่าไม่ซีเรียสได้อีก"
"นี่!"
"ไปแต่งตัวซะ ฉันจะนั่งรออยู่ตรงนี้"
หลายเดือนต่อมา..."เฮียทัพ!" ทันทีที่ฉันเห็นแผ่นหลังสูงที่คุ้นเคยเป็นอย่างดีของเฮียทัพกำลังยืนหันหลังคุยกับใครสักคนหนึ่ง ฉันที่ถือทั้งดอกไม้และพวงมาลัยธนบัตรที่เตรียมไว้ให้สามีสุดหล่อในวันเรียนจบปีสี่จึงตะโกนเรียกชื่อของเขาเสียงดังจนเจ้าของชื่อหันขวับมาหาอย่างช้าๆ พร้อมรอยคิ้วขมวดเข้ากันด้วยความสงสัยหลังจากถูกเรียก แต่ใดๆ ใบหน้าตอนหันมากลับดูหล่อเหลามากๆ จนฉันใจเต้นแรงเลยทีเดียววันนี้เฮียทัพเขาหล่อจริงๆ นะ ร่างสูงในชุดครุยของคณะวิศวกรรมศาสตร์เซตผมมาอย่างหล่อเหลาและแวววับมากเหมือนอาบน้ำวันละสิบรอบ จะบ้าตาย ฉันเหมือนแม่ที่ภูมิใจหลังจากที่ได้เห็นลูกชายเรียนจบแล้วได้ใส่ชุดครุยอะ พี่ชายฉันเรียนจบรุ่นเดียวกันกับเฮียทัพฉันยังไม่รู้สึกดีใจขนาดนี้เลย ทำไม่กับเฮียทัพมันตื้นตันใจขนาดนี้ล่ะ อยากร้องไห้อะ"ไปไหนมา เฮียรอเธอจนเกือบจะงอนแล้วนะ" เฮียทัพตะโกนกลับมาด้วยสีหน้ามู่ทู่เล็กน้อยที่ไม่เห็นฉันตอนเดินออกมาจากห้องประชุม งื้ออ ที่รักอย่าเพิ่งงอนเค้า ก่อนหน้านี้ฉันลืมหยิบดอกไม้มาก็เลยวิ่งกลับไปเอาที่คณะของตัวเองใหม่อีกรอบ ตอนเฮียทัพเดินออกมาจากหอประชุมเขาเลยไม่เห็นฉัน"ไปเอาดอกไม้แล้วก็พวงมาลัย
หนึ่งชั่วโมงต่อมา..."อื้ออออ เฮีย พอได้แล้ว""ขออีกนิดได้ไหม ยังไม่อิ่มเลย"หลังจากที่ปรับความเข้าใจและไคร่าก็ได้คุกเข่าลงขอโทษจอมทัพด้วยความรู้สึกผิดอย่างสุดซึ้งต่อการกระทำของตัวเองและคำพูดใจร้ายที่ทำร้ายความรู้สึกจอมทัพอย่างคำว่าหย่า เธอก็ได้รับการให้อภัยจากคนเป็นสามีที่รักเธอมากซึ่งพร้อมให้อภัยเธอเสมอขอแค่ได้กลับมาอยู่ด้วยกันอย่างที่เคยมีความสุขอีกครั้งจอมทัพมองไคร่าที่นั่งบนพื้นตรงปลายเท้าของตัวเอง มือทั้งสองข้างของเธอวางบนหน้าตักกำลังก้มหน้ารู้สึกผิดอยู่อย่างนั้น จนเขาต้องยื่นมือลงไปช้อนคางสวยขึ้นมา จ้องมองดวงหน้าสวยแววตาคิดถึงแต่เจือไปด้วยความเจ้าเล่ห์นานนับนาทีก่อนที่จะอุ้มเธอขึ้นมาแนบอกแล้วเดินผ่านห้องโถงเข้าไปในห้องนอนที่เคยใช้นอนด้วยกัน จากนั้นก็จัดการเมียตัวดีที่ทำให้เขาเกือบจะเป็นบ้าตายมาหลายวันด้วยการรักเธอให้สมกับที่ไม่ได้รักมาหลายคืนจอมทัพทั้งกอดทั้งลูบทั้งคล้ำ บดจูบริมฝีปากของไคร่าด้วยความคิดถึงอย่างเร่าร้อน ขณะเดียวกันเขาก็บดเบียดความเป็นตัวเองใส่ร่างกายของไคร่าอย่างโหยหาเช่นกัน คิดถึงเธอจนไม่สามารถที่จะผละออกแล้วให้เธอเป็นอิสระได้ร่างกายเปลือยเปล่าสองร่างจึงยังต้
@คอนโดอาร์โน23.50น.ปึก!มือใหญ่ดันประตูใหญ่ของห้องให้เปิดออกก่อนที่จะพาร่างกายที่เมากรึ่มเบาๆ ของตัวเองเดินผ่านเข้าไปด้านใน หยุดกลางห้องโถงแล้วใช้สายตามองรอบๆ ห้องผ่านความเงียบเหงาด้วยความรู้สึกชาวาบไปทั้งตัว เพราะคืนนี้เป็นอีกคืนที่เขายังต้องนอนแยกห้องกับไคร่าเหมือนเดิม ความเหน็บหนาวที่เกาะกินกลางใจมาหลายสัปดาห์เขาก็ยังคงไม่สามารถที่จะสลัดมันออกไปได้เหมือนเดิมและคำว่าทรมานหัวใจ เขาก็ยังคงต้องเรียนรู้มันไปอีกหนึ่งคืนและตลอดของการทะเลาะในครั้งนี้เขาก็ยังต้องจดจำคำว่าพลาดไปอีกนานแสนนาน ใช่ เขาพลาดที่ลืมคิดว่าความสุขของไคร่าคืออะไร เธอรักเรื่องแข่งรถมาแต่ไหนแต่ไรทำไมเขาถึงได้ลืมมันไป ห่วงและกลัวจนเผลอทำร้ายความรู้สึกของเธอได้ขนาดนี้ทำไมวันนั้นเขาไม่พูดดีๆ กับเธอ เก็บอารมณ์ไม่ดีให้อยู่ลึกๆ เพราะบางทีเธอก็แค่อยากเล่าเรื่องที่มีคนชวนเธอกลับไปแข่งรถเฉยๆ ทำไมวันนั้นเขาไม่ใจเย็นและฟังเธอพูดให้จบก่อนทำไม ทำไม ทำไม"มึงมันใจร้อนเองไงไอ้ทัพ ทุกอย่างเลยพังแบบนี้" เสียงทุ้มยานคางน้อยๆ พึมพำเบาๆ ด้วยหัวใจที่ปวดหนึบและจุกกับเหตุการณ์ทุกอย่างที่นำพามาถึงตอนนี้ จนเผลอยืนเหม่อมองไปรอบๆ ห้องด้วยควา
@คอนโดอาร์โนหลังจากที่ฉันกับเฮียทัพเดินทางกลับถึงคอนโด เราสองคนก็ต่างเงียบไม่มีใครพูดอะไรออกมา เฮียทัพแยกตัวออกไปสูบบุหรี่ตรงระเบียงห้อง ส่วนฉันก็พาตัวเองเข้ามาขังอยู่ในห้องนอนคนเดียว ด้วยความที่เราต่างคนต่างแยกกันอยู่บรรยากาศในห้องก็เลยดูอึมครึมแปลกๆ แต่ก็ไม่แปลกหรอกก็เราทะเลาะกันนี่ จะให้บรรยากาศในห้องมันสดใสเป็นสีชมพูอย่างเมื่อเช้าได้ไงกันล่ะ ใช่ เมื่อเช้าเรายังนอนกอดกัน จูบกัน และดูเข้าอกเข้าใจกันและกันมาก ดูมีความสุขโลกสดใสเป็นสีชมพู แต่ตอนนี้มันไม่ใช่แบบนั้นแล้วมันเหมือนโลกที่สดใสเมื่อเช้าหยุดหมุนไปแล้วและแทนที่ด้วยความมืดพร้อมกับพายุฝนที่กระหน่ำเข้ามากลางใจแต่มันก็ถูกแล้ว อยู่ท่ามกลางความรู้สึกหน่วง รู้สึกอยากร้องไห้ และรู้สึกต่างคนต่างอยู่แบบนี้แหละถูกแล้วเพราะฉันแย่เอง ฉันเอาแต่ความรู้สึกตัวเองเป็นที่ตั้ง ฉันไม่สนใจความรู้สึกของคนเป็นสามีที่รักและเป็นห่วงฉัน ก็ถูกแล้วที่มันเป็นแบบนี้......ตู้ด~ ตู้ด~ [ว่าไงครับลูกสาวป๊า ตั้งแต่แต่งงานกับจอมทัพไปหนูไม่โทรหาป๊าเลยนะ จอมทัพดูแลหนูดีใช่ไหม] "ป๊า หนูต้องการยุติสัญญาเรื่องการแต่งงาน" ฉันนั่งคิดมาสักพักใหญ่และทบทวนเรื่องร





