3.แผนสำรอง (2)

“หน้าแบบนี้แปลว่าชัวร์”

“นี่ไปแอบดูเขาเหรอ บอกมาให้หมดนะริสา”

มินตราเองก็อดอยากรู้อยากเห็นขึ้นมาไม่ได้ ทว่าวิเวียนห้ามทุกคนไว้เสียก่อน

“เอาล่ะๆ พอแล้ว พี่จะไม่ซักอะไรมากกว่านี้นะริสา แต่แค่ต้องการให้เธอช่วยอย่างที่บอกไป ตกลงนะ”

คำสรุปแล้วสั่งสั้นๆ ทำเอาชาริสาเหวอไปเลย ขณะที่มัวแต่อึกอักอยู่อาทิตยาก็อดถามไม่ได้เพราะรู้จักนิสัยสาวรุ่นน้องดี

“ถ้าริสาทำไม่สำเร็จล่ะ เผื่อเขาลองไปเมื่อกี้แล้วไม่ติดใจ ไม่สนใจอีกล่ะ เธอก็รู้ว่าเด็กของเราอินโนเซ้นต์จะตายไป ที่สำคัญก็ยังมีพี่ชายของเขาด้วยอีกคน”

“ถ้าเขาไม่สนใจค่อยหาทางออกใหม่ ตอนนี้เอาแผนนี้ไปก่อน ส่วนพี่ชายเขา ถ้าจำเป็นจริงๆ คงต้องหาคนไปประกบเพื่อความมั่นใจว่าเขาจะไม่รู้อะไรก่อนงานเราจะเสร็จ”

วิเวียนมีแผนในใจเรียบร้อยแล้ว ส่วนแผนที่เพิ่งบอกชาริสาไปคือแผนใหม่ที่คิดได้สดๆ ร้อนๆ ถ้าชาริสาพลาดก็ยังพอมีทางออกอื่นแต่เธอมองว่าใช้วิธีนี้จะเป็นการเบนความสนใจที่แนบเนียนที่สุดเพราะผู้ชายเป็นฝ่ายสนใจเราก่อน

“ประกบ? ยังไง?”

อาทิตยาเอ่ยถาม รู้ว่าทุกคนก็อยากรู้เช่นกัน

“เอียนไม่ได้เจ้าชู้จัดเหมือนน้องชายเขา เราคงต้องอาศัยสถานการณ์หรืออยู่ใกล้ๆ คอยสอดส่อง หรือไม่ถ้ามีโอกาสก็ต้องเข้าไปดึงความสนใจเอาไว้”

“งั้นก็ต้องเป็นคนสวยสะดุดตา เซ็กซ์แอพพีลสูงอย่างซันใช่ไหม”

เพียงขวัญชี้ตัวเพื่อนสนิท อาทิตยากับทุกคนรอคำตอบอย่างสนใจ ขณะที่วิเวียนไล่มองทุกคนพร้อมกับใช้ความคิดแล้วตัดสินใจในที่สุด

“ไม่ใช่ซันหรอก แต่เป็นเธอต่างหาก”

คนบอกชี้มายังเพียงขวัญแทนเจ้าตัวก็ถึงกับสะดุ้งระคนงุนงงเหมือนคนอื่น ส่วนชาริสานั้นเพียงแค่เรื่องของตัวเองก็ใจแป้วแล้ว จึงแทบไม่มีสติรับฟังแผนการต่อ

“นายเป็นบ้าอะไรหาเลียม”

เอียน เชสเตอร์ บ่นน้องชายเสียงดุขรึม เขาเป็นคนค่อนข้างสุขุมจนแทบจะเย็นชา ด้วยบุคลิกลักษณะที่มีความเป็นผู้นำเต็มเปี่ยมทำให้ชายหนุ่มเป็นที่เคารพและเกรงใจของลูกน้องรวมถึงญาติพี่น้อง ความเฉลียวฉลาดทันคนอย่างหาตัวจับยากก็เป็นข้อพิสูจน์ให้ชายหนุ่มได้รับการยอมรับ และได้กุมบังเหียนสถาบันประมูลของตระกูลของตา ทั้งที่ก่อนหน้านี้ผู้ถือหุ้นใหญ่นั้นเป็นน้องชายของตา เนื่องจากตาเขาเป็นเอกอัครราชทูต โดยตระกูลนี้หนึ่งรุ่นต้องมีหนึ่งคนได้เป็นท่านทูต ซึ่งรุ่นเขาเป็นหลานคนอื่นแถมเขายังใช้นามสกุลของพ่อที่เป็นคนอังกฤษไม่ได้เป็นทายาทสายตรง

“ทำไมต้องคอยหาเรื่องให้แม่โกรธอยู่เรื่อย”

ปิลันธ์นั่งเงียบอยู่บนโซฟากลอกตาเบื่อหน่ายแต่ก็ใบหน้านิ่ง ขณะที่พี่ชายยืนอิงสะโพกพิงโต๊ะทำงานกอดอกท่าทางหงุดหงิด

“นายจะปล่อยไปบ้างไม่ได้หรือไง ตอนนี้ก็ไม่ใช่เด็กๆ แล้ว”

เหมือนคนเป็นพี่จะรู้ว่าอีกฝ่ายต้องเจออะไรสักอย่างถึงได้แกล้งยั่วแม่เขาต่อหน้าต่อตาเพื่อนของท่านแบบนั้น เอียนรู้ดีว่าแม่ของตนเป็นคนเช่นไร แถมการต้องฟังแม่เดินมาต่อว่าปิลันธ์ต่อหน้าลูกน้องหลายคนในห้องอาหารก็ไม่ใช่เรื่องที่เขาต้องการให้เกิดขึ้น เพราะเขายกหน้าที่ดูแลรับผิดชอบระหว่างล่องเรือให้น้องดูแล ฉะนั้นปิลันธ์ควรต้องมีความน่าเชื่อถือและเป็นที่เคารพยำเกรงของพนักงานบนเรือ

คนฟังยักไหล่ ตอนกำลังจะออกไปเดินสูดอากาศริมทะเลบังเอิญเขาเจอกับคณะของแม่เลี้ยง แน่นอนว่าชายหนุ่มต้องเดินเลี่ยงแต่ก็ถูกเรียกเอาไว้ แม่เลี้ยงดุเขาต่อหน้าเพื่อนเหมือนทุกครั้ง

‘เดินหลบเลี่ยงผู้ใหญ่ไม่ยอมทักทาย ไม่มีมารยาท’

จากนั้นเพื่อนที่มาด้วยกันเหมือนจะได้โอกาสสมทบ

‘โอย พวกเราไม่ถือสาหรอก รู้ๆ กันอยู่ว่าลูกเลี้ยงเอมี่เป็นพวกไม่มีวัฒนธรรม”

‘แต่จะว่าไปคนไทยก็นอบน้อมนะ น่าจะอยู่ที่ตัวบุคคลมากกว่า’

‘นั่นสิ หึๆ ๆ ๆ’

เสียงหัวเราะเบาๆ ตามมาอีกระลอก สีหน้าแต่ละคนแสดงออกถึงการเหยียดหยามอย่างเห็นได้ชัด ขณะที่เขายืนเงียบอย่างข่มใจ ช่วงแรกที่มาอยู่กับแม่เลี้ยงและต้องเจอเหตุการณ์แบบนี้ในช่วงไฮสคูล เขาเก็บกด เครียด เจ็บใจและน้อยเนื้อต่ำใจ แต่ทุกอย่างก็เปลี่ยนไปเมื่อเรียนรู้การใช้ชีวิตและปรับตัวจากในรั้วมหาวิทยาลัย รู้ว่าตนเองเป็นที่สนใจของสาวๆ ไฮโซที่มางานเลี้ยงของแม่เลี้ยง พวกนั้นอยู่ต่อหน้าผู้ใหญ่ก็หงิมๆ เรียบร้อยแต่ลับหลังเป็นอีกแบบ จากนั้นเขาก็กล้าหักหน้าท่านในงาน แอบพาลูกสาวคุณหญิงคุณนายไปกอดจูบลูบคลำตั้งใจให้คนเห็นบ้าง หรือไม่ก็พาไปนอนที่ห้อง บางครั้งคนเดียว บางครั้งก็สองคนพร้อมกัน เพื่อให้แม่เลี้ยงขายหน้าแถมยังมีข่าวฉาวเรื่องผู้หญิงไปถึงหูตลอด

หลังกระทบกระเทียบเปรียบเปรยอีกมากมายจนเหมือนพอใจแล้วนั่นแหละ คณะคุณป้าย่อมๆ ถึงผละไป ส่วนเขาเดินออกประตูมาอีกด้านหนึ่งแล้วบังเอิญชนกับสาวน้อยคนนั้นพอดี

ปิลันธ์ไม่ได้คิดจะทำอะไรที่ดูหื่นกามขนาดนั้น แวบแรกเขาจำเธอได้ทันทีที่สบตา แล้วพอกวาดตามองร่างเล็กอวบอิ่มเปียกชื้นไปทั้งตัวแถมยังดูสั่นๆ ราวกับหนาวสะท้านมือก็เร็วกกว่าสมองไปซะแล้ว ทั้งยังรู้ว่าแม่เลี้ยงเขากับบรรดาเพื่อนๆ ต้องมองเห็นผ่านกระจกแน่นอน ทว่าสำนึกไม่ทันการกระทำแล้วจริงๆ อารมณ์ฉุนเฉียวที่เก็บกดเอาไว้และไม่รู้จะระบายออกที่ไหนถูกเอาไปลงกับเธอแบบไม่ยั้งคิด

“พี่อยากให้นายโฟกัสที่งาน นายเป็นคนขอมาช่วยงานพี่เอง แล้วก็บอกเองว่าพี่ดูแลนายอย่างดี ไม่มีอะไรจะทดแทนได้นอกจากช่วยพี่ทำงานให้เต็มที่”

“ผมก็ทำอยู่”

ปิลันธ์ขอเรียนรู้งานเมื่อพี่ชายหันมาทำกิจการเรือสำราญตอนเขาขึ้นปี 3 เพราะไม่อยากทนอยู่ในคฤหาสน์มืดนั่นอีก โดยเลือกไปกลับระหว่างปารีสกับนีซทุกอาทิตย์และพักแมนชั่นของพี่ชายในวันธรรมดาที่ต้องเรียนหนังสือ นั่นทำให้ชายหนุ่มหลุดพ้นแล้วก็ห่างจากแม่เลี้ยงมาได้ เท่ากับว่าเขาไม่ได้มาอาศัยอยู่ฟรี

ความจริงพ่อของเขามีเงินทุนสำหรับการเรียนโดยไม่ขัดสน แต่ก็ยังฝากฝังให้ลูกชายคนโตดูแลน้องซึ่งเอียนก็ยินดี ทว่ามันผิดคาดตรงช่วงที่ปิลันธ์มาฝรั่งเศสปีแรกพี่ชายเขายังเรียนปริญญาโทที่อังกฤษยังไม่ได้มีที่พักของตัวเองในฝรั่งเศสนอกจากบ้านแม่ จึงพาเขามาฝากไว้กับแม่ตนเองก่อน นั่นแหละหายนะจึงกระโจนเข้าหาปิลันธ์ เมื่อเอียนกลับมาฝรั่งเศสก็ต้องพิสูจน์ตัวเองให้เป็นที่ยอมรับจากคนในตระกูลมารดา และค่อนข้างยุ่งกับแผนธุรกิจที่อยากทำเป็นของตัวเองคือเรือสำราญ ปิลันธ์จึงไม่อยากทำให้พี่ชายลำบากใจมาก กระทั่งมีข้ออ้างมาขอเรียนรู้งานธุรกิจเรือสำราญ ส่วนสถาบันประมูลเขาไม่ยุ่งเกี่ยวด้วย

“รู้ว่านายกับแม่ยากที่จะญาติดีกันได้ แต่เดี๋ยวนี้แม่เองก็ถามถึงนายบ่อยขึ้น”

“เพราะข่าวผู้หญิงไปถึงหูท่านน้อยลงมั้ง”

อีกฝ่ายฟังแล้วถอนหายใจกับคำประชดนั้น

“พี่แค่อยากบอกว่า บางทีแม่ก็มีมุมที่ห่วงนายเหมือนกัน เพราะตอนนี้นายก็ตัวคนเดียว”

ใช่ว่าเอียนจะอยากพูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา แต่ก็จำเป็นต้องพูด ความจริงปิลันธ์ควรกลับไปอยู่เมืองไทยตั้งแต่เรียนจบ ทว่าเทอมสุดท้ายพ่อกับแม่ประสบอุบัติเหตุเสียชีวิต ญาติทางแม่ก็ไม่มีปิลันธ์จึงเลือกที่จะอยู่ที่นี่เพื่อไม่ต้องกลับไปเมืองไทยคนเดียวแล้วคิดถึงภาพสมัยเด็กขึ้นมา เขารู้ว่าน้องชายค่อนข้างเหงา

“กลัวผมเกาะพี่ไปตลอดหรือเปล่า”

“เลิกประชดทีเถอะ”

เมื่อพี่ชายเสียงเข้มขึ้นมาอีกระดับปิลันธ์จึงเลิกต่อปากต่อคำ

“ยังไงนายก็สามสิบแล้ว ทำตัวให้สมกับเป็นผู้ใหญ่หน่อย เลิกหาเรื่องยั่วโมโหแม่ได้แล้ว ท่านสุขภาพไม่ค่อยดี ความดันไม่ปกติ”

เอียนกลับมาอธิบายเสียงเรียบทว่าน้องชายก็จับกระแสความเครียดไม่สบายใจได้

“ครับ” สุดท้ายเขาก็ยอมรับปากง่ายๆ

“เรื่องห้องพักของแขกพิเศษเรียบร้อยดีใช่ไหม”

“ครับ คุณหวังจะมาถึงพรุ่งนี้แล้วขึ้นพักบนเรือเลยครับ แขกคนอื่นเข้าพักเรียบร้อยแล้วครับ”

อีกฝ่ายพยักหน้ารับน้อยๆ

“แล้วห้องนิรภัยเช็กทุกอย่างเรียบร้อยแล้วใช่ไหม”

“ครับ”

“โอเค เดี๋ยวพี่ให้ลูยส์แจ้งกับเลขาคุณหวังเอง”

=====