4…สะดุดบ่วง (1)

เรือสำราญของเชสเตอร์เมดิเตอร์เรเนียนครูสเป็นเรือขนาดกลางเน้นความเรียบหรูดูดีผสานความคลาสสิกสวยงามมากกว่าความอลังการ ถือความเป็นส่วนตัวของแขกเป็นหลัก กลุ่มลูกค้าจึงเป็นพวกเงินหนาที่ไม่ต้องการความวุ่นวาย มีมาทั้งแบบครอบครัว กลุ่มเพื่อน การสัมมนาเล็กๆ แบบพิเศษ หรือแม้กระทั่งฮันนีมูน

ร่างสูงใหญ่ที่เดินมาพร้อมผู้จัดการและคนของเขาอีกสองสามคนทำให้คนที่กำลังจัดแจกันเข้ามุมให้เรียบร้อยหลบวูบโดยใช้รูปร่างพอๆ กันของมินตรากำบัง พร้อมกับแอบเหลือบมองตามอย่างระแวดระวัง เพราะเขาหยุดตามจุดต่างๆ พูดคุยสอบถามและนิ่งฟังบ้างบางครั้ง คงจะดูความเรียบร้อยก่อนเปิดต้อนรับแขกและเธอก็เกรงว่าอีกฝ่ายจะมาถึงตรงนี้

“มิ้นท์เสร็จแล้วก็รีบไปเถอะ”

หญิงสาวสะกิดกระซิบกับเพื่อน

“เดี๋ยวขอพรมน้ำนิดนึง”

“ไม่ต้องแล้ว ไปเร็ว”

เมื่อเห็นว่าปิลันธ์กำลังเดินตรงมาทางนี้ ซึ่งเป็นมุมบันไดเพื่อจะขึ้นไปยังชั้นของสระว่ายน้ำหญิงสาวก็คว้ามือเพื่อนหลบลงไปข้างล่างทันที ทว่ามินตราก็ทันมองตามจนรู้ว่าชาริสาหลบใคร

“หลบทำไมริสา วีให้ตีสนิทเขานี่”

“เอาไว้ก่อน”

“มันควรจะเริ่มตั้งแต่ช่วงแรกๆ ไม่ใช่เหรอเพื่อความแนบเนียน”

“แล้วจะให้อยู่ๆ ไปทักเขาได้ไง ยังไม่ได้เตรียมตัวเลย”

คนที่ถูกฝากความหวังทำหน้ายุ่ง เธอไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าเขาด้วยซ้ำ

“ก็ไม่ต้องทัก ยืนทำงานเราไปเดี๋ยวเขาก็ทักเอง หลบแบบนี้จะดึงความสนใจของเขาได้ยังไง”

“มันง่ายแบบนั้นซะที่ไหนเล่า ตอนนี้เราก็เหมือนพนักงานของเขา ริสาไม่คิดว่าเขาจะทักเราต่อหน้าคนของเขาหรอกมิ้นท์”

“เออ ก็ใช่นะ”

มินตรานึกเห็นด้วยขึ้นมา

“คนระดับเขาคงไม่แสดงออกว่าสนใจเราต่อหน้าพนักงานหรอก เผลอๆ จะเมินทำเป็นไม่รู้จัก ไม่เห็นหัวด้วยซ้ำ”

ชาริสาฟังที่เพื่อนพูดแล้วก็ถอนหายใจพร้อมกับทำหน้ายุ่ง มินตราจึงโอบไหล่อย่างปลอบใจ

“งั้นเรื่องนี้ไว้ก่อน งานเสร็จแล้วเราไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่อีกรอบดีกว่า อุตส่าห์มีวาสนาได้ขึ้นเรือสำราญทั้งที ต้องเก็บเกี่ยวให้เต็มที่ ไปดูวิวข้างบนกัน”

ชาริสากับเพื่อนขึ้นเรือมาจัดการงานของพวกเธอตั้งแต่เช้ามืด และเวลานี้เรือก็พร้อมให้บริการแล้ว พวกเธอมีหน้าที่เพียงจัดแต่งดอกไม้วางในจุดต่างๆ ตามที่กำหนดแล้วก็ดูแลให้สดชื่นอยู่เสมอ ตลอดระยะเวลาสองอาทิตย์ที่เรือลำนี้แล่นอยู่ในทะเลตามที่ผู้จ้างเจาะจงมาตั้งแต่แรก

เมื่อสองสาวกลับมาถึงห้องที่พักชาริสาก็นั่งลงบนเตียงอย่างท้อแท้

“ริสาจะทำยังไงดีเนี่ยมิ้นท์ จะมีปัญญาที่ไหนไปดึงความสนใจของเขา งงวีมากอ่ะ”

“เอาน่า ยังมีเวลาอีกตั้งหลายวัน มิ้นท์ว่าวีคิดถูก ถ้าไม่สนใจเขาคงไม่มองตั้งแต่แรก”

“มันก็แค่บังเอิญ”

ชาริสาไม่รู้จะพูดให้เพื่อนเข้าใจได้ยังไง เพราะเธอเองก็ยังไม่เข้าใจสถานการณ์ของตัวเอง แต่ที่แน่ๆ คือเธอไม่อยากเข้าใกล้ปิลันธ์อีกเลย มินตราไม่รู้หรอกว่าเมื่อคืนเธอนอนแทบไม่หลับเพราะใบหน้าคมสันกับสัมผัสจู่โจมที่สร้างความวาบหวามในอกตามหลอกหลอนทุกครั้งยามหลับตา

หวังหมิงเป็นเจ้าของโบราณวัตถุทั้งหมดที่จะทำการประมูลในครั้งนี้ ตั้งแต่ทำธุรกิจเรือสำราญเอียนเปิดประมูลบนเรือหลายครั้ง ทว่าต้องเป็นครั้งที่พิเศษจริงๆ ซึ่งครั้งนี้ก็เช่นกัน โดยบรรดาโบราณวัตถุของราชวงศ์จีนสิบชิ้นของหวังหมิงมูลค่ามหาศาลและมีผู้คนมากมายสนใจอยากครอบครอง ทว่าที่เป็นไฮไลต์จริงๆ ของการประมูลครั้งนี้คือ ‘บลูสกายเพิร์ล’ ไข่มุกล้ำค่าสีชมพูทรงกลมขนาดสองคูณสองนิ้ว ซึ่งชื่อมุกเป็นบลูสกายเพราะว่าสามารถเรืองแสงออกมาเป็นสีฟ้าสว่างได้ในเวลากลางคืนและเมื่ออยู่ใต้น้ำรวมถึงใต้ท้องทะเลลึก เป็นสมบัติล้ำค่าจากแคว้นโบราณลึกลับที่ยากจะไปถึงในแถบทะเลบอลข่านและสูญหายไปในสมัยยุคล่าอาณานิคม เชื่อกันว่ามีพลังในการรักษาใครได้ครอบครองเป็นเจ้าของจะมั่งคั่งดูดทรัพย์มหาศาล มีอายุยืนยาวไม่เจ็บไข้ได้ป่วยเหมือนเป็นยาอายุวัฒนะ เป็นสิ่งที่ผู้เชี่ยวชาญต่างยืนยันเป็นเสียงเดียวกันว่ามีเพียงชิ้นเดียว หายากไม่ต่างจากไข่มุกราตรีของซูสีไทเฮาเลยทีเดียว

เอียนเคยเป็นนายหน้าจัดการประมูลให้หวังหมิงมาแล้วสองครั้ง แม้ครั้งนี้เขาค่อนข้างแปลกใจที่อีกฝ่ายเปิดประมูลบลูสกายเพิร์ลชิ้นนี้เพราะหวังหมิงเองก็ต้องการเป็นเจ้าของไข่มุกราตรีของซูสีไทเฮา ซึ่งในเมื่อมีสิ่งที่มีมูลค่าและล้ำค่าไม่ต่างกันเขาก็น่าจะเก็บไว้กับตัวมากกว่า

ถึงเอียนจะมองเรื่องความเชื่อเป็นสิ่งงมงายเพราะตนไม่ได้นับถือในสิ่งนั้น ทว่าไม่เคยคิดดูถูก และด้วยความสงสัยจึงชวนอีกฝ่ายพูดคุยเมื่อเข้ามานั่งในห้องทำงานส่วนตัวของเขาหลังจากควบคุมการลำเลียงโบราณวัตถุไปไว้ในตู้นิรภัยเป็นที่เรียบร้อย

“ผมอดแปลกใจไม่ได้ที่คุณหวังนำบลูสกายเพิร์ลเข้าประมูลด้วย”

“ผมเองก็คิดอยู่นาน แต่เรื่องแบบนี้ไม่เข้าใครออกใคร รู้สึกว่าดวงของผมจะค่อนข้างขัดกับบลูสกายเพิร์ล ไม่เสริมกันเลย”

ชายชาวจีนรูปร่างสันทัดบอกด้วยท่าทางสบายๆ ทว่านั่งตัวตรงอย่างคนที่มีบุคลิกภาพดีเข้าสังคมบ่อย

“ผมว่าออกจะหนุนกันดีนะครับ คุณหวังมีของโบราณดีๆ เข้ามาตลอด”

เอียนท้วงขำๆ อีกฝ่ายจึงหัวเราะ

“ผมถูกกับของเก่า แต่อาจจะไม่ถูกกับของที่มีพลังพิเศษ เพราะตั้งแต่ได้มาสุขภาพแย่ลง มีเรื่องต้องเข้าออกโรงพยาบาลบ่อยๆ”

หวังหมิงพูดทีเล่นทีจริง เอียนจึงไม่อยากต่อความมากมาย และเป็นฝ่ายยกกาน้ำชาขึ้นเทให้เพราะอีกฝ่ายอายุมากกว่า นับเป็นลุงเลยก็ว่าได้

“ผมรู้ว่าหลายคนตามหามันอยู่ ในเมื่อมันไม่เข้ากับเราก็คงต้องแล้วแต่วาสนาดีกว่าครับ”

คนอายุน้อยกว่าพยักหน้าอย่างเข้าใจ เขาเห็นของโบราณมามาก บางชิ้นคนที่ประมูลได้ไปยังเอากลับมาให้เขาเปิดประมูลใหม่ ด้วยเหตุผลหลายอย่างเช่น ฝันเห็นอะไรแปลกๆ หรือเจอสิ่งเหนือธรรมชาติต่างๆ นานา แต่รวมแล้วได้ข้อเดียวคือ ไม่เหมาะกับตนนั่นเอง

“แต่ครั้งนี้ผมอยากให้คนของผมเฝ้าห้องนิรภัยด้วย ผมค่อนข้างกังวลเพราะบลูสกายเพิร์ลนั่นแหละ”

เอียนเงยหน้าด้วยท่าทางตั้งอกตั้งใจฟัง แต่ยังไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ

“คุณคงไม่ขัดข้องอะไรใช่ไหม”

ยอมรับว่าการที่หวังหมิงก้าวก่ายความรับผิดชอบของเขาทำให้รู้สึกไม่พอใจนิดๆ ทว่าสุดท้ายเอียนก็ยอมตกลงด้วยรู้ดีว่าอีกฝ่ายไม่ได้ขออนุญาต แต่ต้องการบอกว่าจะส่งคนมาคุ้มกันบลูสกายเพิร์ล ในแง่ธุรกิจอะไรที่พอปล่อยวางได้เอียนก็มักจะยอมปล่อย ทั้งที่นิสัยส่วนตัวแล้วชายหนุ่มจะไม่ยอมให้ใครมาวางอำนาจบังคับเขาได้แน่

=====