บทที่7

ศิริกานดามาหยุดยืนตั้งหลักอยู่ตรงหน้าร้านขายรองเท้า เธอสูดลมหายใจเข้าปอดไปยาวๆ อยู่หลายที พยายามปั้นหน้าให้เป็นปกติที่สุด แล้วถึงหันกลับไปมองคนเดินตามมาห่างๆ นั้นนิดหนึ่ง ก่อนจะกะพริบตาปริบๆ ราวกับไม่เชื่อสายตา

‘พระเจ้า! เขายิ้ม นี่เธอตาฝาดไปหรือเปล่าเนี่ย’

หากประกายบางอย่างในดวงตาสีน้ำตาลคมกริบที่กำลังจ้องตรงมาที่เธอ ทำให้ศิริกานดาต้องเป็นฝ่ายหลบตาโดยการทำเป็นหันมาสนใจรองเท้าในตู้โชว์ข้างหน้าแทน

ทว่าสายตาก็สะดุดเข้ากับรองเท้าคู่หนึ่ง ซึ่งมันเตะตาเธอเข้าอย่างจัง เพราะมันเป็นยี่ห้อเดียวกับที่เธอมีอยู่ หากตอนนี้มันเน่าจนใช้การแทบไม่ได้แล้ว แต่พอเหลือบเห็นป้ายราคาก็ต้องปล่อยลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เธอต้องทำงานพิเศษเป็นอาทิตย์เลยเชียวละถึงจะได้มันมาครอบครอง ตอนนี้ก็คงทำได้แค่เกาะตู้กระจกมองด้วยสายตาละห้อย พลางพูดกับตัวเองเบาๆ เท่านั้น

“ค่าเทอมๆ ยายกานท่องเอาไว้”

ศิริกานดาไม่ใช่คนฟุ้งเฟื้อ จะซื้อข้าวของแต่ละทีเธอจะซื้อแบบที่ดีๆ ไปเลย ถึงแม้ราคาจะแพงไปหน่อย แต่เธอก็ใช้จนคุ้ม กระทั่งเปื่อยหรือซ่อมแล้วซ่อมอีกจนเกินเยียวยาแล้วนั่นแหละถึงยอมตัดใจทิ้ง และที่สำคัญเธอจะเก็บเงินซื้อด้วยตัวเองทุกครั้ง

“ใส่รองเท้าเบอร์อะไร”

คนตัวเล็กถึงกับสะดุ้งเมื่อได้ยินคนมายืนอยู่ข้างหลังตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้เอ่ยถามขึ้นมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย เธอหันไปมองคนถามอย่างสงสัยว่าเขาถามทำไม แต่ปากก็ตอบออกไปแบบงงๆ

“ห้าค่ะ”

สิ้นเสียงตอบอ่อยๆ ฟังแทบไม่ได้ยินนั้นมือใหญ่ก็คว้าข้อมือเล็กหมับ แล้วดึงพาเข้าไปในร้านแบบไม่พูดพร่ำทำเพลง พอเจอหน้าพนักงานขายก็เอ่ยบอกทันที

“ผมอยากได้รองเท้าแบบในตู้โชว์ข้างหน้านั่นน่ะ เบอร์ห้ามีไหม”

“มีค่ะ จะรับไปเลยไหมคะ”

พนักงานสาวก็ตอบรับพลางแย้มยิ้มหวานให้สองหนุ่มสาวที่จับจูงกันเข้ามาในร้านอย่างเตรียมพร้อมที่จะบริการเต็มที่ คีรินทร์ไม่ตอบว่าอย่างไร แต่ล้วงเอากระเป๋าสตางค์แบรนด์หรูออกมาจากเสื้อสูท แล้วดึงบัตรเครดิตส่งให้กับพนักงานคนนั้นไป

ไม่ถึงสองนาทีพนักงานคนเดิมก็ถือถุงใส่กล่องรองเท้ามายื่นให้พร้อมกับนำสลิปบัตรเครดิตมาให้ชายหนุ่มเซ็น มือใหญ่รับถุงใบนั้นมายัดใส่ในมือเล็ก แล้วถึงหันไปเซ็นสลิปแบบเร็วๆ

ศิริกานดาก็รับถุงมาถือเอาไว้แบบมึนๆ งงๆ กระทั่งถูกเขาลากออกมานอกร้านอีกครั้ง เธอถึงเอ่ยถามขึ้นด้วยความไม่แน่ใจ

“ซื้อให้กานเหรอคะ”

“อยากได้ไม่ใช่เหรอ”

คนถือโอกาสจับจูงข้อมือเล็กดึงให้ก้าวตามไปเรื่อยๆ ไม่ยอมตอบคำถาม แต่ย้อนถามกลับมาแทน

“แล้วซื้อให้กานทำไมล่ะคะ กานอยากได้ก็จริง แต่มันหลายตังค์อยู่นะคะ เอาไว้กานค่อยเก็บเงินซื้อเองก็ได้ค่ะ”

“ก็ซื้อให้ไปแล้วไง ผมซื้อให้ก็คือซื้อให้ ต้องมีทำไมด้วยเหรอ”

คำตอบยวนๆ รวนๆ ราวกับรำคาญของเขาทำให้ศิริกานดาหุบปากเงียบกริบ ไม่เซ้าซี้ถามอะไรอีกต่อไป พลางค้อนให้คนที่ถามอะไรนิดอะไรหน่อยก็ชักจะหงุดหงิดตาคว่ำ ในเมื่ออยากซื้อให้นักเธอก็จะรับเอาไว้ ยิ่งคนกำลังอยากได้อยู่ด้วย นี่ถ้าสะกิดบอกกันสักนิดว่าจะซื้อให้ เธอจะเลือกคู่เหมาะๆ อีกสักสามสี่คู่โน่นแหละ ศิริกานดาคิดอย่างพาลๆ พร้อมกับแอบย่นจมูกใส่แผ่นหลังกว้างไปหนึ่งที หากปากอิ่มก็ขมุบขมิบออกมาเบาๆ

“ขอบคุณค่ะ”

ไร้ซึ่งเสียงตอบกลับมาว่าอย่างไร ทว่าตากลมโตแววหวานก็อดก้มลงมองมือใหญ่ที่กำลังจับกุมข้อมือเล็กของเธอไม่ยอมปล่อยนั้นไม่ได้ มันให้ความรู้สึกอุ่นซ่านแปลกๆ พลันภาพสองหนุ่มสาวในชุดนักศึกษาที่เห็นเมื่อก่อนหน้านี้ก็ผุดขึ้นมาในมโนภาพซะเฉยๆ และมันพานให้หน้านวลเนียนร้อนผ่าวแดงปลั่งขึ้นมาดื้อๆ จนศิริกานดาต้องยกมือหยิกแก้มตัวเองเบาๆ พร้อมกับเดินตามคนจับจูงไปยังลานจอดรถของห้างสรรพสินค้าต้อยๆ

**********

ภายในรถยุโรปคันหรูที่กำลังแล่นออกมาจากบริเวณลาดจอดรถของห้างสรรพสินค้า สองหนุ่มสาวต่างวัยนั่งแข่งกันเงียบท่ามกลางเสียงเครื่องยนต์ที่ขับเคลื่อนได้เงียบเชียบสมกับสมรรถนะของมัน หลังจากที่ศิริกานดาบอกสถานที่ตั้งของบ้านให้คนจะไปส่งทราบเป็นอันเรียบร้อย

“ทำงานโชว์เนื้อหนังมังสาแบบนี้มานานหรือยัง”

พักใหญ่คนขับถึงเป็นฝ่ายเอ่ยถามขึ้นมาก่อนด้วยเสียงทุ้มเรียบๆ พร้อมกับปรายตามามองหน้าผู้โดยสารสาวแวบหนึ่ง ก่อนหันกลับไปสนใจถนนข้างหน้าตามเดิมเหมือนจะถามไปอย่างงั้นแหละ ไม่สลักสำคัญอะไร ทว่ามันกลับทำให้สาวน้อยอ้าปากหวอกับคำถามเกินจริงคล้ายจะชวนหาเรื่องนั้น

‘เอาสิ! ฝีปากเธอก็ไม่เป็นรองใครหรอกนะจะบอกให้’

 “ตั้งแต่เข้าเรียนมหาวิทยาลัยน่ะค่ะ แล้วไม่ใช่งานอย่างที่คุณว่าซะหน่อย” ศิริกานดาตอบเสียงขุ่นเล็กน้อย

“ก็หรือไม่จริง เถียงสิ! ว่าคุณไม่ได้แต่งตัววับๆ แวมๆ ไปเรียกลูกค้าน่ะ”

“มันก็ไม่แต่งแบบนี้เสมอไปหรอกค่ะ พอดีผลิตภัณฑ์มันเป็นพวกโลชั่นครีมบำรุงผิวอะไรประมาณนี้ เขาก็เลยให้แต่งแบบนี้ คุณว่าถ้าคนแนะนำสินค้าห่อมิดชิดทั้งตัวตั้งแต่หัวจรดเท้าลูกค้าเขาจะสนใจไหมล่ะคะ ถ้าสินค้าเป็นเครื่องกรองน้ำ หม้อ ไห จาน ชาม จะแต่งเสื้อยืดกับกางเกงยีนไปยืนนำเสนอเขาก็คงไม่ว่าอะไรหรอกมั้งคะ”

คีรินทร์หันไปมองคนลอยหน้าลอยตาโต้ตอบกลับมาฉอดๆ ด้วยตาดุๆ ก็แม่คุณเล่นเถียงจริงๆ ตามที่เขาท้าทายเสียด้วย แถมคอเป็นเอ็นอีกต่างหาก

‘มันน่านัก’