บทที่6

หลังจากนั้นพออาหารถูกนำมาเสิร์ฟทั้งหมดก็ต่างลงมือกันอย่างเรียบร้อย นานๆ ทีถึงจะมีเสียงพูดคุยเย้าแหย่ตามประสาเพื่อนรักดังขึ้นมาบ้าง แต่ก็เบาบางไม่รุนแรงอย่างเช่นเคย เพราะเกรงใจเจ้ามือคนที่กำลังนั่งจิบเบียร์อยู่เงียบๆ สลับกับละเลียดอาหารตรงหน้าช้าๆ

สักพักเขาก็ตักอาหารไปใส่จานให้น้องสาว แล้วหันมาตักใส่จานให้เธอบ้าง ศิริกานดาจึงอึ้งๆ ไปเล็กน้อย เธอเหลือบมองหน้าคนบริการให้อย่างอดสงสัยไม่ได้ เขาบริการให้น้องสาวน่ะไม่แปลกหรอก แต่กับเธอจะทำเพื่ออะไร จะว่าจานอาหารมันอยู่ไกลมือเธอก็ไม่น่าจะใช่ เพราะโต๊ะไม่ได้กว้างเกินมือเธอเอื้อมถึงเสียหน่อย

‘เป็นสุภาพบุรุษก็ได้ด้วย’

 ศิริกานดาคิดพลางอมยิ้มน้อยๆ และเธอคงเผลอมองหน้าเขานานไปนิดหนึ่ง เสียงทุ้มถึงได้ดังลอยมาเข้าหูเบาๆ ทั้งที่ตาสีสนิมเหล็กยังมองจานอาหารตรงหน้านิ่ง

“มองหน้าผมอย่างเดียวมันไม่อิ่มหรอกนะ”

คนลืมตัวถึงกับสะดุ้งเบาๆ แล้วรีบก้มหน้าก้มตาซ่อนหน้าแดงๆ ทำทีจัดการกับอาหารที่มีคนตักมาให้มือไม้แทบจะพันกันไปหมด เธอจึงไม่ได้เห็นว่าคนพูดปรายตามาจ้องริ้วแดงๆ บนแก้มขาวนวลพร้อมขยับยิ้มมุมปากอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะหันไปสนใจอาหารตรงหน้าต่อ

และคีรินทร์ก็ทำอยู่แบบนั้น ค่อยตักโน่นตักนี่มาให้สาวน้อยที่นั่งอยู่ข้างๆ สลับกับหันไปเอาใจใส่น้องสาวเป็นพักๆ ตลอดจนกระทั่งสิ้นสุดมื้ออาหาร

“ฉันขอตัวไปเปลี่ยนชุดแป๊บหนึ่งนะ ฝากหนังสือด้วย เดี๋ยวมา”

ศิริกานดาเอ่ยกับเพื่อนทั้งสามคน หลังจากเห็นว่าเจ้ามือทำการชำระค่าอาหารเรียบร้อยแล้ว และเตรียมตัวจะแยกย้ายกันกลับบ้าน บอกเสร็จมือเล็กก็วางกองหนังสือเรียนเอาไว้บนโต๊ะ แล้วหันไปคว้ากระเป๋าใบโตของตนเองก้าวออกจากห้องอาหารมุ่งตรงไปยังห้องน้ำของห้างสรรพสินค้าทันที

ครู่ใหญ่ร่างบอบบางในชุดนักศึกษาก็เดินกลับเข้ามาในห้องอาหารอีกครั้ง แต่บริเวณโต๊ะอาหารกลับเหลือแค่คนตัวใหญ่ที่กำลังนั่งเปิดหนังสือเรียนของเธอดูอยู่เงียบๆ เท่านั้น ศิริกานดาจึงเดินเลียบๆ เคียงๆ มาถามอย่างไม่แน่ใจสักเท่าไร

“เอ่อ...เพื่อนๆ ของกานล่ะคะ”

“ยัยควีนไปส่งเพื่อนของคุณทั้งสองคน ส่วนคุณ...พวกเขาให้ผมไปส่ง”

คำตอบที่ได้ยินทำเอาศิริกานดาจังงังอยู่หลายวินาที ก่อนจะคลี่ยิ้มแห้งๆ พร้อมกับแอบขบเขี้ยวเคี้ยวฟันให้กับบรรดาแม่เพื่อนสาวจอมเจ้ากี้เจ้าการอยู่ในใจอย่างเคืองๆ

‘ยัยพวกบ้านี่ ต้องรวมหัวกันแกล้งเราอยู่แน่ๆ รู้ก็ทั้งรู้ว่าพี่ชายยายควีนปากจัดกัดเจ็บอย่างกับอะไรดี แล้วยังโยนเธอไปอยู่ในอุ้งมือของเขาได้ลงคอ’

พลันโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าใบโตก็มีเสียงข้อความเข้า เธอจึงรีบค้นเอามาดูหน้าจอ ก็พบว่าสินีนาฏเป็นคนส่งมา จึงรีบกดเปิดข้อความขึ้นมาอ่าน

อิอิ...มีความสุขตลอดการเดินทางนะจ๊ะ ว่าที่คุณนายใหญ่ ภูวภาดล แม็คเวล หุหุ...

ศิริกานดากัดปากพลางฮึดฮัดอยู่กับตัวเองอย่างเจ็บใจเมื่อได้รู้แน่ว่าถูกเพื่อนแกล้ง ก่อนจะหันไปเอ่ยกับคนตัวโตที่ยังนั่งอยู่ที่เดิมเสียงอ่อยๆ

“ความจริงแล้วเอ่อ...คุณไม่ต้องไป...”

ทว่าเสียงปิดหนังสือพึ่บด้วยมือหนักๆ ของคนที่นั่งอยู่ทำให้คนจะเอ่ยปฏิเสธพูดค้างอยู่แค่นั้น จากนั้นเขาก็รวบรวมกองหนังสือเรียนของเธอบนโต๊ะเอามาถือไว้ในมือข้างเดียว แล้วหยัดยืนขึ้นเต็มความสูงที่ข่มให้ศิริกานดาดูตัวเล็กไปถนัดตา ทั้งๆ ที่เธอสูงตั้งร้อยหกสิบห้าเซนติเมตร

ดวงตาคมกริบจ้องหน้าเธอเขม็ง ก่อนมืออีกข้างของเขาจะฉวยกระเป๋าใบโตออกไปจากมือเล็ก แล้วก้าวยาวๆ ออกจากห้องอาหารไปทันที ทำให้ศิริกานดาจำต้องจ้ำตามไปอย่างไม่มีทางเลี่ยง พอออกจากห้องอาหารมาไกลพอสมควรคนขายาวกว่ามากก็ทอดฝีเท้าช้าลง เพื่อให้คนตัวเล็กที่จ้ำพรวดๆ ตามหลังมาได้เดินทัน แต่ก็เล่นเอาสาวน้อยหอบกันเลยทีเดียว

ขณะที่กำลังเดินเคียงกันมาช้าๆ ต่างคนก็ต่างเงียบไม่มีใครเปิดปากคุยขึ้นมาก่อน พอดีเสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงของคนตัวใหญ่ดังขึ้น  เขาจึงล้วงออกมากดรับสาย แล้วเดินคุยโทรศัพท์ไปด้วยเบาๆ ด้านศิริกานดาไม่สนใจสิ่งที่เขากำลังคุย ทำทีหันไปมองนั่นมองนี่ไม่จริงจังนักแก้เก้อ เพราะภาษาเยอรมันรัวเร็วที่เขาใช้สนทนากับคนในสายหูเธอไม่กระดิกเลยสักนิด ถ้าเป็นภาษาอังกฤษละพอไหว

พลันตากลมโตคู่สวยก็เหลือบไปเห็นหนุ่มสาวในชุดนักศึกษาคู่หนึ่ง ซึ่งฝ่ายชายหอบหนังสือและถือกระเป๋าของฝ่ายหญิงเอาไว้ในมือข้างหนึ่ง ส่วนมืออีกข้างก็จับจูงมือฝ่ายหญิงพลางคุยกันกระหนุงกระหนิงไปด้วยพลางๆ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าสถานะของทั้งสองไม่ใช่เพื่อนกันธรรมดาอย่างแน่นอน

ศิริกานดาจึงอดหันกลับมามองคนที่กำลังเดินอยู่เคียงข้างไม่ได้ ซึ่งเขาเองก็แย่งเอาข้าวของของเธอไปถือเอาไว้ให้ทั้งหมดเช่นกัน ทว่าตอนนี้ชายหนุ่มไม่ได้คุยโทรศัพท์แล้ว และที่แน่ๆ เขากำลังมองภาพที่เธอเห็นอยู่เหมือนกัน ก่อนตาคมกริบจะเบือนกลับมาจ้องหน้าเธอนิ่ง แล้วเอ่ยถามออกมาหน้าตาย

“ต้องให้จูงมือด้วยไหม”

‘อ๊าย! แล้วจะมาถามอะไรอย่างนี้เล่า จะให้เธอตอบว่ายังไงได้ล่ะ’

คนอายที่ยังหาคำตอบไม่พบก้าวจ้ำอ้าวพาหน้าแดงก่ำหนีไปซึ่งๆ หน้าอย่างนั้นนั่นแหละ ปล่อยให้คนเอ่ยถามหัวเราะหึๆ พลางก้าวยาวๆ ตามหลังไปช้าๆ