บทที่8

ดวงตาคมกริบเลื่อนมาหยุดตรงปากจิ้มลิ้มสีระเรื่ออยู่ชั่วอึดใจ แต่ครั้นเหลือบเห็นชุดนักศึกษาที่คุณเธอใส่อยู่ก็ต้องถอนหายใจออกมายาวเหยียด ก่อนย้อนถามอย่างไม่ยอมแพ้พร้อมยกมุมปากหยักยิ้มหยันๆ

“แล้วถ้าสินค้ามันเป็นผ้าอนามัยหรือชุดชั้นใน คุณไม่ต้องแก้ผ้าไปยืนนำเสนอหรือไง ลูกค้าคงตอมกันให้ตรึมสินะ”

คนได้ฟังถึงกับอ้าปากค้างกับฝีปากจัดจ้านของคนพูดซึ่งดูเขาไม่กระดากปากเลยสักนิดที่เอ่ยออกมาแบบนั้น เป็นศิริกานดาเองเสียอีกที่นั่งแก้มแดงหูแดงอย่างอับอายเต็มที ก่อนจะสะบัดหน้าออกไปมองนอกหน้าต่างรถ บอกให้รู้ว่าเธอไม่พอใจกับประโยคเย้ยหยันแกมดูถูกกลายๆ นั้น แล้วนั่งคอแข็งเงียบกริบไม่ต่อล้อต่อเถียงกับคนปากจัดกัดเจ็บที่นั่งอยู่ข้างๆ อีกต่อไป ชั่วครู่ถึงได้ยินเสียงทุ้มเอ่ยดังมาเข้าหู แต่น้ำเสียงจริงจังขึ้น

“ผมแค่อยากบอกว่างานแบบนี้มันอันตราย ในสายตาคนอื่นเขาจะมองคุณไม่ดี โดยเฉพาะมนุษย์ผู้ชาย”

“รวมถึงคุณด้วยงั้นสิ” ศิริกานดาหันมาย้อนด้วยอารมณ์โมโหไม่หาย

“ใช่”

คำตอบทื่อๆ หน้าตาเฉยนั่นทำเอาศิริกานดาอึ้งไปชั่วขณะ แต่ก็ยังงมหาถ้อยคำออกมาเถียงไม่เลิกและแอบเหน็บแนมเข้าให้เล็กน้อย

“กานรู้หรอกค่ะว่างานไหนควรทำหรือไม่ควรทำ งานไหนที่มันล่อหูล่อตาพวกผู้ชายตันหาจัดทั้งหลายกานก็ไม่รับหรอกค่ะ ไม่งั้นคงไม่อยู่รอดปลอดภัยมาได้ตั้งสามสี่ปีหรอกนะคะ”

“เก่งนี่! เก่งให้ตลอดเหมือนปากพูดก็แล้วกัน”

คีรินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเน้นหนักๆ พร้อมปรายตามองใบหน้าขาวนวลอย่างหมายมาด และจบบทสนทนาเผ็ดร้อนแต่เพียงแค่นั้น แล้วหันไปตั้งหน้าตั้งตาขับรถต่อไป

ด้านคนฝีปากไม่เป็นรองใครก็แอบเหล่มองคนกำลังขับรถที่เงียบกริบไปซะเฉยๆ นิดหนึ่ง ก่อนหันไปซ่อนยิ้มกับกระจกหน้าต่างรถอย่างสมใจ เพราะยกนี้เธอเป็นฝ่ายชนะ

‘นึกว่าจะแน่ ทีว่าเขาละว่าได้ว่าดี พอโดนสวนกลับเข้าหน่อยทำเป็นเงียบ’

**********

รถปอร์เช่สีดำคันสวยพามาถึงหน้าปากซอยทางเข้าบ้านของศิริกานดาในครึ่งชั่วโมงต่อมา และขณะนั้นเจ้าของบ้านสาวถึงเพิ่งนึกขึ้นมาได้ว่าภายในซอยช่างได้มาทำการซ่อมแซมถนนอยู่หลายวันแล้ว กระทั่งวันนี้ก็ยังไม่เสร็จ ซึ่งพาหนะสี่ล้อจะไม่สามารถแล่นเข้าออกได้ เธอจึงรีบเอ่ยบอกคนมาส่ง

“ส่งแค่หน้าปากซอยก็พอค่ะ ในซอยเขายังซ่อมถนนไม่เสร็จรถสี่ล้อเข้าไปไม่ได้น่ะค่ะ เดี๋ยวกานเดินเข้าไปเองได้ ไม่ไกลเท่าไรหรอกค่ะ ขอบคุณนะคะที่กรุณามาส่ง”

ศิริกานดาเอ่ยขอบคุณพร้อมยกมือไหว้เรียบร้อย ถึงจะไม่พอใจเขาสักแค่ไหน แต่เขาก็เป็นผู้ใหญ่กว่าเธอมาก แถมยังอุตส่าห์มาส่งถึงบ้านอีกด้วย

เมื่อคนขับชะลอรถจอดตรงข้างทางให้ สาวน้อยก็เปิดประตูก้าวลงจากรถพลางหอบกองหนังสือบนตักลงไปด้วย ก่อนหันกลับมาจะหยิบกระเป๋ากับถุงรองเท้าที่วางอยู่ตรงพื้นรถ ทว่าแขนยาวๆ ก็เอื้อมมาคว้ามันเอาไปถือไว้ซะก่อน แล้วก้าวลงจากรถทางด้านฝั่งคนขับหน้าตาเฉย ทำเอาเจ้าของกระเป๋าได้แต่ยืนอึ้ง พลางกะพริบตาปริบๆ อยู่อย่างงงๆ ชั่วครู่เธอถึงดันประตูรถปิดลงเบาๆ

“เดินนำไปสิ”

หลังจากกดรีโมตล็อกรถเสร็จแล้ว เจ้าของรถก็หันมาสั่งเธอน้ำเสียงเรียบๆ และหน้าตาก็เรียบนิ่งเช่นเคย ด้านศิริกานดาเมื่อได้รู้จุดประสงค์ของเขาแน่ชัดว่าจะไปส่งเธอจนถึงบ้านแน่นอน จึงรีบทักท้วงอย่างรู้สึกเกรงใจ

“กานเดินเข้าไปเองก็ได้ อยู่แค่นี้เองค่ะ”

“มาส่งก็ต้องส่งถึงบ้านสิ เดี๋ยวเพื่อนๆ ของคุณจะตำหนิผมเอาได้ แล้วเห็นไหมว่าถนนมันมืด”

‘ใครเขาจะกล้าตำหนิคุณไม่ทราบ แค่คุณเฉียดเข้าใกล้ยายพวกนั้นก็หงอสนิทแล้ว และซอยนี้เธอเดินเข้าออกมาตั้งแต่เด็กจะมืดสักแค่ไหนก็กลับบ้านถูกละน่า หลับตาเดินยังได้เลย’

 ศิริกานดาเถียงอยู่ในใจ แต่ก็ยอมก้าวช้าๆ นำไปก่อน เธอขี้เกียจต่อความยาวสาวความยืด เถียงไปก็ดูจะไร้ประโยชน์ ก็ท่าทางเอาจริงแถมมาดมุ่งมั่นซะขนาดนี้ เขาคงไม่ฟังความคิดเห็นของเธอหรอก

สาวน้อยในชุดนักศึกษากับหนุ่มนักธุรกิจมาดเฉียบขาดเดินเคียงกันเข้ามาในซอยได้ไม่กี่เมตรก็เจอเข้ากับอุปกรณ์ที่ใช้ซ่อมแซมถนนถูกวางระเกะระกะเกลื่อนอยู่บนพื้นหลายชิ้น เนื่องจากถนนมันยังซ่อมไม่เสร็จ ช่างรับเหมาคงวางทิ้งเอาไว้เพื่อที่จะได้กลับมาทำต่อในวันพรุ่งนี้

และบ้านของชาวบ้านตลอดสองข้างทางที่เคยเปิดไฟให้ความสว่างเผื่อแผ่มายังถนนก็ปิดประตูเงียบเชียบ ส่วนผู้อยู่อาศัยก็ต่างพากันเก็บตัวกันอยู่แต่ในบ้านเมื่อถนนที่เคยสัญจรไม่สะดวกเช่นนี้ ทำให้คืนนี้ถนนหนทางค่อนข้างมืดเอาการ สองหนุ่มสาวจึงต้องเดินกันอย่างระมัดระวัง คอยเดินหลีกบ้าง ก้าวข้ามบ้าง พลันจังหวะนั้นเท้าเล็กในรองเท้าคัทชูส้นเตี้ยก็สะดุดเข้ากับอะไรบางอย่างจนร่างบางพุ่งคะมำไปข้างหน้า

“ว้ายยยย!”

สาวน้อยร้องออกมาเสียงหลงด้วยความตกใจพร้อมกับปล่อยหนังสือในอ้อมแขนร่วงระนาว

ทว่าคนตัวใหญ่ที่เดินอยู่ข้างๆ ก็ตะครุบเอวคอดของคนจะล้มหน้าคะมำเอามากอดแนบอกเอาไว้ได้อย่างเฉียดฉิว แล้วกอดร่างที่สั่นน้อยๆ จากอาการตื่นตระหนกเอาไว้แบบนั้นอยู่ชั่วอึดใจ ก่อนจะเอ่ยถามออกมา ซึ่งถ้าศิริกานดาหูไม่เพี้ยน เธอรู้สึกได้ถึงความห่วงใยปนมากับคำถามนั้นด้วย

“เป็นอะไรหรือเปล่ากานดา”

คนที่ยังไม่หายตกใจก็ได้แต่สั่นหน้าให้เป็นคำตอบ เธอดันร่างออกจากแผงอกกระด้างอย่างเก้อๆ แต่เขายังไม่ยอมปล่อยซะทีเดียว มือหนายังจับแขนเรียวเอาไว้กระชับทั้งสองข้าง โชคดีที่ความมืดมันช่วยอำพรางหน้าแดงจัดจากความอับอายเอาไว้ได้บ้าง ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่รู้จะเอาหน้าไปซุกไว้ที่ไหนแล้ว