จาก 2540 ถึงนิรันดร์

2 กรกฎาคม 2540 เสียงผู้ประกาศข่าวจากโทรทัศน์สีจอแก้วท้ายนูนเครื่องใหญ่ที่ตั้งอยู่มุมโรงอาหารของโรงเรียนสตรีชื่อดัง กำลังรายงานสถานการณ์ที่เด็กมัธยมปลายอย่างเธอไม่ค่อยเข้าใจนัก คำว่า ‘ประกาศลอยตัวค่าเงินบาท’ หรือ ‘วิกฤตสถาบันการเงิน’ ฟังดูเป็นเรื่องของผู้ใหญ่ที่อยู่ไกลตัวเกินกว่าจะเก็บมาใส่ใจ ภาพกราฟตัวเลขสีแดงที่ดิ่งหัวลงบนหน้าจอไม่ได้ทำให้จังหวะการเต้นของหัวใจเธอเปลี่ยนไปแม้แต่น้อย สำหรับ ริน หรือ รินรดา เรื่องที่คอขาดบาดตายที่สุดในชีวิตตอนนี้ มีเพียงการแข่งขันแบดมินตันชิงแชมป์ระดับเขตที่กำลังจะมาถึงในอีกสองเดือนข้างหน้าต่างหาก ภายในโรงยิมเนเซียมที่มีกลิ่นอายของพื้นยางสังเคราะห์และหยาดเหงื่อ เสียงรองเท้าผ้าใบสีขาวเสียดสีกับพื้นดังเอี๊ยดอ๊าดสลับกับเสียงหวดลูกขนไก่ที่ดังก้องกังวาน เด็กสาวเจ้าของใบหน้ารูปไข่จิ้มลิ้ม เกล้าผมเป็นมวยหลวมๆ เผยให้เห็นลำคอระหงกำลังกระโดดตบลูกอย่างสุดแรง ดวงตากลมโตสุกใสของเธอเปล่งประกายด้วยความมุ่งมั่นเสมอ แม้จะอยู่ในชุดกีฬาที่เปียกชุ่ม แต่รินก็ยังมีกลิ่นอายของคุณหนูที่ดูสวยงาม หวานละมุน และเปล่งประกายจนใครต่อใครต้องเหลียวมอง ผิวขาวจัดที่ขึ้นสีแดงระเรื่อ

5 กรกฎาคม 2540 แกร๊ก... แกร๊ก... แกร๊ก... เสียงกระทบกันของกระบอกตั๋วรถเมล์สแตนเลสในมือกระเป๋ารถเมล์วัยกลางคน ดังเป็นจังหวะแข่งกับเสียงเครื่องยนต์ดีเซลที่คำรามลั่น รถเมล์ร้อนสาย 16 สีครีมแดงที่อัดแน่นไปด้วยผู้คนในยามเย็นกำลังแล่นโคลงเคลงไปตามถนนเพชรบุรีตัดใหม่ สายลมร้อนระอุที่พัดลอดหน้าต่างเข้ามาหอบเอากลิ่นควันท่อไอเสียและฝุ่นละอองมาด้วย แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เด็กสาวในชุดนักเรียนที่ยืนเบียดเสียดอยู่โหนราวเหล็กรู้สึกรำคาญใจเท่ากับความคิดที่กำลังตีกันวุ่นวายอยู่ในหัว รินรดากระชับสายสะพายกระเป๋าใส่ไม้แบดมินตันใบเก่งแน่นขึ้น สองวันแล้วที่ชมรมถูกยุบ และสองวันแล้วที่เธอเอาแต่ตระเวนหาคอร์ทแบดมินตันสาธารณะที่พอจะให้เธอเข้าไปซ้อมได้ แต่คำตอบที่ได้รับมีเพียงความว่างเปล่า คอร์ทส่วนใหญ่ถ้าไม่ถูกจองคิวเต็มยาวเป็นเดือน ก็มีค่าเช่ารายชั่วโมงที่แพงหูฉี่เกินกว่าเด็กมัธยมปลายที่ถูกตัดเงินค่าขนมอย่างเธอจะจ่ายไหว (พ่อของรินเริ่มบ่นเรื่องเศรษฐกิจที่บ้านแล้วเหมือนกัน) เป้าหมายของเธอในวันนี้ คือ 'โรงเรียนสตรีศรีพัฒนา' โรงเรียนหญิงล้วนชื่อดังที่เป็นคู่แข่งตลอดกาลของโรงเรียนเธอ และที่สำคัญ... ที่นั่นคือศูนย์

15 กรกฎาคม 2540สามวันผ่านไปนับตั้งแต่เหตุการณ์ปะทะอันธพาลในร้านเช่าวิดีโอ บาดแผลที่มุมปากของเขตต์เริ่มตกสะเก็ดจนแทบมองไม่เห็นแล้ว แต่พลาสเตอร์ยาลายทามาก็อตจิสีสะท้อนแสงกลับยังคงแปะติดอยู่ที่เดิม ไม่ใช่เพราะแผลยังไม่หายดี แต่เป็นเพราะเขารู้สึกขี้เกียจฟังเสียงบ่นแหลมๆ ของยัยคุณหนูจอมจุ้นจ้านที่ขู่บังคับไว้ว่า 'ห้ามแกะออกจนกว่าแผลจะหายสนิท ไม่งั้นฉันจะเอาไม้แบดฟาดหัวนาย!’ช่วงบ่ายวันเสาร์ที่แสงแดดแผดเผากรุงเทพฯ จนยางมะตอยบนถนนแทบจะละลาย ร้านเช่าวิดีโอยังคงเงียบเหงาตามสภาพเศรษฐกิจ เขตต์นั่งเท้าคางอ่านหนังสือกีฬารายสัปดาห์อยู่หลังเคาน์เตอร์ เสียงพัดลมเพดานหมุนดังเอี๊ยดอ๊าดเป็นจังหวะน่าเบื่อหน่ายกรุ๊งกริ๊ง!เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของร่างเล็กๆ ในชุดเสื้อยืดสีขาวสกรีนลายวงดนตรีสไมล์บัฟฟาโล่ (Smile Buffalo) กางเกงยีนส์ขาสั้นทะมัดทะแมง และกระเป๋าเป้ใบใหญ่ที่สะพายอยู่บนบ่า รินรดาเดิน (ก้าวยาวๆ อย่างมาดมั่น) ตรงดิ่งเข้ามาหาเขา ใบหน้าหวานละมุนนั้นเปื้อนเหงื่อเล็กน้อย แต่ดวงตากลับเป็นประกายเจิดจ้าเสียยิ่งกว่าพระอาทิตย์ข้างนอก"เขตต์! ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้เลย เปลี่ยนป้ายหน้าร้านเ

25 กรกฎาคม 2540เสียงล้อรถเมล์บดไปบนถนนสุขุมวิทยามเช้าตรู่ไม่ได้ทำให้รินรดารู้สึกง่วงซึมเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม หัวใจของเธอเต้นแรงและสูบฉีดเลือดไปทั่วร่างกายจนรู้สึกร้อนผ่าวไปถึงปลายนิ้ว วันนี้คือวันชี้ชะตา... วันคัดตัวนักกีฬาอิสระของ 'สโมสรสายฟ้า'รินนั่งอยู่บนเบาะริมหน้าต่างรถเมล์ปรับอากาศสาย 511 ขากางเกงวอร์มสีน้ำเงินเข้มขยับยุกยิกไปมาด้วยความตื่นเต้น เธอกระชับเสื้อแจ็กเก็ตวอร์มของโรงเรียนที่สวมทับเสื้อยืดคอกลมเอาไว้แน่น ก่อนจะหันไปมอง 'ผู้ติดตาม' ที่นั่งกอดอกหลับตาพริ้มอยู่บนเบาะข้างๆเขตต์ในวันนี้สวมเสื้อยืดสีขาวทับด้วยเสื้อเชิ้ตยีนส์สีซีดที่ไม่ได้ติดกระดุม กางเกงยีนส์ขายาว และรองเท้าผ้าใบคอนเวิร์สเก่าๆ ที่ส้นสึกไปข้างหนึ่ง บนตักของเขามีกระเป๋าไม้แบดมินตันใบยักษ์ของเธอวางพาดอยู่ เขาดูเหมือนผู้จัดการส่วนตัวที่ถูกบังคับให้มาทำงานในวันหยุดพักผ่อนไม่มีผิด"นี่เขตต์... นายหลับจริงๆ เหรอ" รินเอานิ้วชี้จิ้มท่อนแขนแข็งแรงของเขาเบาๆชายหนุ่มลืมตาขึ้นข้างหนึ่ง ถอนหายใจเฮือกใหญ่ "ผมเพิ่งปิดร้านตอนห้าทุ่มครึ่ง และคุณโทรไปปลุกผมที่หอพักตอนหกโมงเช้าเพื่อลากผมขึ้นรถเมล์... ถ้าผมไม่หลับ ผมก็คงเ

2 สิงหาคม 2540 (คืนเดียวกัน)เสียงตะหลิวเหล็กกระทบกระทะเหล็กหล่อดังฉ่า แข่งกับเสียงฝนที่ตกลงมากระทบหลังคาสังกะสี กลิ่นน้ำมันพืชที่ใช้ทอดซ้ำจนเหม็นหืน ผสมกับกลิ่นควันไฟและกลิ่นอับชื้นของท่อระบายน้ำริมถนน คือกลิ่นประจำตัวที่ 'พิม' หรือ พิมชนก คุ้นเคยมาตั้งแต่จำความได้ร้านข้าวต้มกุ๊ยริมทางรถไฟย่านวงเวียนใหญ่ของครอบครัวเธอ เคยเป็นร้านที่ขายดิบขายดีจนพ่อกับแม่พอจะมีเงินส่งเธอเรียนในโรงเรียนสตรีชื่อดังและสนับสนุนให้เธอเล่นแบดมินตันได้ แต่ตั้งแต่ต้นปี 2540 เป็นต้นมา ทุกอย่างก็พลิกคว่ำคะมำหงายพิมในชุดวอร์มของโรงเรียนที่ชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อจากการฝึกซ้อมอย่างหนัก เดินลากเท้าเข้ามาทางหลังร้าน แสงไฟนีออนสีขาวกะพริบติดๆ ดับๆ ส่องให้เห็นแผ่นหลังที่ค้อมต่ำของชายวัยกลางคนผู้เป็นพ่อ เขากำลังนั่งยองๆ ล้างจานกองโตอยู่ในกะละมังพลาสติก มือที่เคยแข็งแรงบัดนี้เหี่ยวย่นและเต็มไปด้วยรอยแผลจากการถูกน้ำยาล้างจานกัด"พ่อคะ... พิมกลับมาแล้ว" พิมเอ่ยเสียงแผ่ว วางกระเป๋าไม้แบดมินตันใบเก่าที่ซิปแตกไปข้างหนึ่งลงบนเก้าอี้พลาสติกพ่อเงยหน้าขึ้นมามอง รอยยิ้มเหนื่อยล้าปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอย "กลับมาแล้วเหร