ลงทัณฑ์ : EP 15 ไม่อยากตื่น

บทที่ 15 

  แววตาคู่หนึ่งจ้องมองนาฬิกาที่อยู่บนโต๊ะทำงานมือทั้งสองข้างกุมเข้าหากันความคิดหลายอย่างในความรู้สึกตอนนี้จนกระทั่งเวลาผ่านไปถึงเวลาที่จะต้องไปโรงพยาบาลเพื่อดูเพลงมีนาหลังจากผ่าตัด 

ครืด! มือถือวางอยู่บนโต๊ะทำงานนั้นโชว์หน้าจอขึ้นชื่อว่าคุณแม่ มือจึงเอื้อมไปหยิบมากดรับสาย

"เงียบหายไปเลยนะลูกชายเป็นยังไงบ้าง" 

"ก็เหมือนเดิมครับสบายดี มีอะไรหรือเปล่า โทรหาผมวันนี้ปกติแล้วคุณแม่ไม่ค่อยโทรมาหาผม" 

"ก็เห็นเงียบหายไป ไม่มีอะไรหรอกแม่แค่ฝันไม่ดีเป็นห่วงธารามเลยโทรมาหา จำเรื่องที่แม่บอกได้ไหม"

"ครับคุณแม่ผมจำได้"

"ถ้าจำได้ก็ดีอย่าให้ประวัติมันซ้ำรอย ได้สิ่งที่ต้องการก็ถอยออกมา" เขาถอนหายใจออกมาเหมือนกับกำลังเหนื่อยใจหลังจากนั้นกดวางสายจากแม่ของเขาลุกขึ้นเดินออกมาจากห้องทำงาน

"อุ๊ย คุณผู้ชายตกใจหมดเลยค่ะน้องดาว่าจะเอาน้ำกับกาแฟไปให้คุณผู้ชายในห้อง" เธอเป็นแม่บ้านคนใหม่ที่เพิ่งรับเข้ามาได้ไม่ถึงสามวันกิริยาและท่าทางนั้นบ่งบอกถึงความอ่อยการแต่งตัวใส่ชุดแม่บ้านก็จริง แต่ทุกอย่างรัดสัดส่วนจนเผยเห็นได้ชัดสายตาของธารามจ้องมองตั้งแต่หัวจดเท้า

"เธอเป็นแม่บ้านคนใหม่หรอ" เขาจะไม่ค่อยยุ่งเรื่องที่บ้าน แม่ของธารามนั้นมักจะโทรสั่งงานกับแม่บ้านคนสนิท และธารามเองก็มักจะอยู่ที่คอนโด 

"ใช่ค่ะคุณผู้ชาย คุณผู้ชายจะดื่มกาแฟกับน้ำก่อนไหมคะ" สายตายั่วยวนจ้องมองให้เสือนั้นติดกับแต่คนอย่างธารามเขาไม่ใช่ผู้ชายมักมากที่จะไม่เลือกผู้หญิงและคว้าเอาใครง่ายๆ 

"ต้องการอะไร" เธอนั้นชื่อว่าน้องดาเดินเอาถาดแก้วน้ำวางไว้ที่โต๊ะด้านข้างหันหลังเดินกลับมาหาธารามก้าวเท้าจนกระทั่งชิดร่างใหญ่ที่ยืนจ้องมองเธออยู่นั้น 

"ถ้าน้องดาบอกว่าน้องดาต้องการคุณ" มือสองข้างของเธอลูบเข้ายังแผงอกของเขาทำท่าทีเหมือนคนกำลังมีอารมณ์และยั่วยวนให้ฝ่ายตรงข้ามมีอารมณ์ตาม เธอกำลังคิดผิดที่ยั่วยวนธารามจนต้องถูกผลักประเด็นออกจากตัวล้มลงที่พื้นอย่างไม่เป็นท่า

ว้าย!! "ทำไมทำกับน้องดาแบบนี้คะ"

"มาทางไหนก็ออกไปทางนั้นอย่ามายุ่งกับกูผู้หญิงแบบมึง กูไม่เอามาทำพันธุ์หรอก อย่าคิดว่ากูจะคว้าเอาใครมาบำเรอกูง่ายๆโดยเฉพาะผู้หญิงที่เสนอตัวให้กับกู กูจะไม่มีวันเอา" 

"นายคะ"

"ใครอยู่แถวนี้มาเอาผู้หญิงคนนี้ออกไปจากบ้านของกู จะรับใครเข้ามาทำงานทำไมไม่ดูดีๆว่าเอาแม่บ้านหรือว่าเอาแรดเข้ามา!

พวกแม่บ้านรีบเอาแม่บ้านที่ชื่อน้องดานั้นออกไปเพราะรู้ดีว่าถ้าธารามโมโหจะเกิดอะไรขึ้น 

"เจอแต่เรื่องอะไรวะเนี่ยจะไม่ทันเวลาแล้ว" เขายกแขนขึ้นมาดูนาฬิกาที่ข้อมือของตัวเองรีบก้าวเท้าเดินออกจากบ้านด้วยความเร็วตรงมาที่รถและขับออกมุ่งหน้าสู่โรงพยาบาล

"เฮีย" พราวมุกเห็นพี่ชายของตนเดินมาจึงรีบวิ่งมากอดแขนของพี่ชาย เธอกับคุณเพลิงนั่งรออยู่ที่หน้าห้องผ่าตัด ธารามเดินตรงเข้าไป เขาโอบกอดน้องสาวพร้อมใช้มือลูบหัวของเธอ

"ร้องไห้ทำไม" เขามองหน้าน้องสาวสลับมองหน้าคุณเพลิงเพื่อนสนิทของตนที่กำลังนั่งอยู่เก้าอี้กุมมือเข้าหากันไว้ใต้คางแววตาแดงก่ำดั่งคนกำลังเครียด

"มันเกิดอะไรขึ้นไอ้เพลิง" ธารามเอ่ยถามขึ้น คุณเพลิงได้เพียงแต่หันมองหน้าธารามและหันกลับไปเหมือนเดิมไม่พูดแล้วตอบอะไร เหมือนกับว่าเขานั้นไม่อยากพูดกับธาราม

"ระหว่างผ่าตัดเพลงมีนาเกิดอาการช็อคค่ะเฮียฮือๆหมอกำลังช่วยอยู่" 

แกร๊ก!! ประตูห้องฉุกเฉินเปิดออกมา ครั้งนี้เขาคือคุณหมอคนที่ผ่าตัดเพลงมีนาใบหน้าของเขาบ่งบอกถึงความซีด คุณเพลิงรีบลุกขึ้นจากเก้าอี้เดินตรงมาหาคุณหมอเพราะก่อนหน้านี้มีเหตุการณ์เกิดขึ้นเพลงมีนาเกิดอาการช็อคและคุณหมอได้ทำ CPR หลายครั้ง

"หมอ น้องสาวของผมเป็นยังไงบ้าง? เธอปลอดภัยใช่ไหม คุณหมอตอบมาสิว่าเพลงมีนาปลอดภัย"

"ใจเย็นๆสิวะ หมอเขาตอบมึงไม่ทันหรอกมึงไปเขย่า...

พรึ่บ! คุณเพลิงนั้นผลักธารามออกจากตัวเองที่กำลังจับเขา หันมองหน้าเพื่อนด้วยแววตาที่บ่งบอกถึงความโกรธ

"อย่าเพิ่งยุ่งกับกู"

"ใจเย็นๆนะครับทุกคนพวกคุณจะมาทะเลาะกันตรงนี้ไม่ได้ แล้วคุณก็ปล่อยผม ผมเป็นหมอผมมีหน้าที่รักษาคนไข้ไม่ใช่มีหน้าที่รองรับอารมณ์ของใคร" คุณเพลิงยกมือขึ้นในทำนองขอโทษคุณหมอ พราวมุกเดินเข้ามาประคองไว้เพราะว่าคุณเพลิงนั้นแทบจะยืนไม่อยู่

"หมอได้ทำ CPR ด้วยเครื่องกระตุ้นหัวใจไปสามครั้งตอนนี้ยังไม่พ้นขีดอันตรายอาการของคนไข้ 50-50 ยังคงต้องเฝ้าดูอาการในห้องฉุกเฉินอย่างใกล้ชิด หมอออกมาแจ้งอาการกับญาติเท่านี้นะครับ" 

"ผมขอเข้าไปหาน้องสาวได้ไหม ถือว่าขอร้องผมอยากให้น้องสาวผมกลับมาแบบปลอดภัย"

"ไม่ได้ครับถ้าเกิดการติดเชื้อขึ้นมา มันจะทำให้อาการของคนไข้แย่ลง"

"มันจะต้องติดเชื้ออะไรขนาดนั้น ปล่อยให้พี่ชายเขาได้เข้าไปดูอาการ" ธารามจ้องมองหน้าหมอเขม่งตะคอกออกมาหลายครั้งและพูดหลายประโยคจนกระทั่งธารามควักปืนออกมาจากทางด้านหลังหมอจึงยอมเสี่ยงให้กับญาติได้เข้าไปดูอาการ 

ภาพตรงหน้าของเขาทั้งสามคนนั้น เห็นผู้หญิงคนหนึ่งที่นอนอยู่บนเตียงผ่าตัดมีเครื่องช่วยหายใจและสายวัดความดันชีพจร มีถุงน้ำเกลือและถุงเลือดมีผ้าสีเขียวปกคลุมร่างกาย ใบหน้าเล็กนั้นซีดเซียวดั่งคนไม่มีลมหายใจ เขาเห็นน้องสาวตัวเองอยู่ในสภาพนี้เขายิ่งร้องไห้ขาอ่อนแรงจนเข่าทรุดลง

"ฮือๆเพลง ตื่นขึ้นมานะเฮียขอโทษ เฮียขอโทษสำหรับทุกอย่างขอร้องอยู่กับเฮียนะ ตื่นขึ้นมามีชีวิตใหม่นะ อย่าทิ้งเฮียไปพ่อกับแม่ทิ้งเฮียไปแล้วเพลงจะทิ้งเฮียอีกหรอ เพลงไม่รักเฮียหรอเฮียยอมทุกอย่างเลยขอแค่ตื่นขึ้นมาอยู่กับเฮีย" พราวมุกและคุณเพลิงกอดกันร้องไห้อยู่ที่พื้น แตกต่างจากธารามที่ยืนกอดอกมองด้วยสายตาที่นิ่งเฉย