Chapter 15.รวดเร็วดุจดวงดาวกะพริบแสง

          ปีที่นางอายุสิบห้า นางอาจหาญขอเป็นเจ้าสาวของเขา ปีนี้นางอายุสิบหกขอจุมพิตแรกและปรารถนาจะให้เขาเป็นเพียงผู้เดียวเท่านั้น

          ทั้งที่ตั้งมั่นตั้งใจอย่างเต็มที่ กระนั้นนางก็อดประหม่าและเขินอายไม่ได้ แม้ดวงตาของเขาจะปิดสนิทแต่เมื่อเห็นเขาใกล้ถึงเพียงนี้ ขนตางามงอน หลังเปลือกตาคือดวงตาที่กลิ้งไปมาคล้ายระแวงระวัง นางยื่นปากของตนเข้าไปใกล้ ทว่าความตื่นเต้นทำให้นางประหม่าเอนตัวเข้าหาร่างสูงมากเกินไปจนกลายเป็นล้มเข้าใส่เขาเต็มแรง

          ริมฝีปากนุ่มสัมผัสกันอย่างไม่ตั้งใจ

          รวดเร็วดุจดวงดาวกะพริบแสง

          หญิงสาวเบิกตาโตอย่างตกใจ เช่นเดียวกับดวงตาสีเทาหม่นที่เบิกกว้างจ้องมองการกระทำของนาง

          สิ่งที่คาดหวัง ไม่ใช่เช่นนี้

          มือใหญ่ยื่นมาจับสองไหล่ของหญิงสาวยันร่างนางออกเบาๆ ซิ่นฮวาได้แต่กะพริบตาปริบๆ งุนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้น เห็นเพียงเขาหรี่ตามองอย่างดุดันทำให้ใบหน้าของนางเห่อร้อนขึ้นมาทันที

          “เจ้าทำอะไร?”

          “ก็...” ถูกจับได้เช่นนี้ปฏิเสธก็ไม่ทันเสียแล้ว นางจึงยืดอกอย่างสง่าเผยทั้งที่พวงแก้มแดงจัดลามเลียลงลำคอของนางไปแล้ว “จูบไง”

          “จูบ?”

          “อืม”

          “เหตุใดเจ้าจูบข้า”

          หญิงสาวสูดลมหายใจลึก กล้ำกลืนความอับอายลงท้อง “ก็ข้าชอบท่าน ข้าจูบคนที่ชอบผิดอย่างไร”

          “เจ้าเป็นสตรี! ไยทำเช่นนี้”

          “ก็ข้าบอกแล้วข้าชอบท่าน รักท่าน อยากเป็นเจ้าสาวของท่าน!” นางโต้เถียงอย่างไม่ยอมรับความพ่ายแพ้อันน่าอับอายนี้

          “เจ้ารักข้าไม่ได้”

          “ได้สิ! ข้าก็รักท่านอยู่นี่ไงเล่า!”

          “เจ้า!”

          ซิ่นฮวาไม่อาจคาดเดาได้ว่าสีหน้าดุจน้ำแข็งที่มีเพียงแววตาไหวระริกของเขานั้นหมายความเช่นไร สองมือของเขาปล่อยไหล่นางออกอย่างแผ่วเบา นางยังไม่ทันกะพริบตา ร่างของเขาก็หายวับไปทันที

          หลังจากเหตุการณ์วันนั้น นางไม่กล้าเอ่ยนามของเขาอีกนานนับเดือน จนกระทั่งมารดาเห็นนางผิดปกติไป หญิงสาวไม่อาจซุกซ่อนความทุกข์ใจได้มิดชิด สารภาพกับมารดาไปหมดสิ้น แรกคิดว่ามารดาจะโกรธขึง แต่มารดากลับยื่นมือมาลูบผมยาวของนางอย่างเอ็นดูและอ่อนโยน

          ‘หากเจ้ารักคนผู้นั้นจริง เจ้าจะอดทนเพื่อเขาได้หรือไม่’

          ‘ได้ ลูกทำได้ทุกอย่าง เพื่อเขาแล้ว ลูกทำได้...ลูกทำได้จริงๆ เจ้าค่ะ’

          หญิงสาวเผลอถอนหายใจแผ่วเบา ทว่าปลายนิ้วกลับดีดสายกู่เจิงขาด รวดเร็วเสียจนคนเหม่อไม่ทันหลบสายกู่เจิงตวัดผ่านดวงหน้าดุจหยกใส ซิ่นฮวายังไม่ทันกะพริบตา นางเห็นปลายนิ้วมือตวัดผ่านใบหน้า ข้อมือขยับพลิ้วไหวหมุนข้อมือไม่กี่ครั้ง สายกู่เจิงที่ขาดก็อยู่ในมือข้างนั้นแล้ว

          “เจ้าเป็นอะไร ไยเหม่อลอยเช่นนี้” ซิ่นหลิงที่ยืนอยู่ด้านหลังก้มหน้าลงมองน้องสาวฝาแฝดของตนเอง นางนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนได้สติแล้วเงยหน้าขึ้นมองเขาที่ก้มมองนางอยู่

          “ซิ่นหลิง?”

          “ท่านหญิงคงเหนื่อยแล้ว เช่นนั้นพักสักครู่เถิด”

          “ศิษย์ขออภัยท่านอาจารย์” ซิ่นฮวาได้สติรีบเอ่ยกับอาจารย์หลีจิ้นชิว บุรุษวัยสี่สิบผู้มีใบหน้าสงบนิ่งแต่ดวงตามีแววอ่อนโยนดุจสายน้ำ บิดาเชิญอาจารย์

หลีจิ้นชิวมาสอนนางบรรเลงเครื่องดนตรี ด้วยอุปนิสัยใจเย็นและรักสงบทำให้รั้งอยู่ตุนหวงได้สามปีแล้ว

          “หากจิตใจไม่สงบ ฝืนไปก็ไร้ความหมาย” อาจารย์หลีจิ้นชิวเอ่ยน้ำเสียงราบเรียบ “ท่านหญิงซิ่นฮวาพักผ่อนให้สบายใจก่อนเถิด”

          “เจ้าค่ะ”

          หญิงสาวรับคำรอจนอาจารย์หลีจิ้นชิวก้าวเดินออกไปแล้ว นางจึงลุกขึ้นยืนโดยมีซิ่นหลิงยื่นมือไปช่วยประคองนางลุกขึ้นยืน ซาโม่ที่นั่งอยู่บนกิ่งไม้ไม่ไกลนักเหวี่ยงตัวเองลงมายืนอยู่เบื้องหน้า ยกมือปัดปลายจมูกของตนเองเล่นอย่างเคยชินแล้วจ้องมองซิ่นฮวา

          “ตั้งแต่กลับมาจากหอนางโลม เจ้าดูแปลกพิกล”

          ซาโม่พูดอย่างตรงไปตรงมา ด้วยความที่เป็นลูกครึ่งมนุษย์หมาป่า ประสาทสัมผัสของเขาค่อนข้างไว สถานที่คนพลุกพล่านซ้ำจิตใจยังสกปรกโสมมทำให้เขารู้สึกอึดอัดจึงเลี่ยงไปเอกเขนกบนหลังคาหอนางโลม มิได้เข้าไปด้านใน

          “พี่จ้าวต้าก็มิได้ฟ้องท่านแม่มิใช่หรือ?” ซิ่นหลิงเองเป็นกังวลนัก

          เมื่อวานกันอี๋มาตามเขาในห้องพิเศษ เขาเลือกหญิงงามได้แล้วแต่รอ

ซิ่นฮวาเข้ามาในห้อง อย่างไรเขาก็เป็น ‘พี่’ ให้นางเห็นเขาจุมพิตสตรี ดีกว่าให้นางเห็นบุรุษอื่นจุมพิตหรือร่วมรักหลับนอนกับหญิงอื่น ซึ่งจริงๆ เขาเองไม่คิดจะทำอะไรมากไปกว่าจุมพิตหญิงคณิกาให้น้องสาวฝาแฝดได้เห็นนั่นแหละ นางจะได้เลิกวุ่นวายใจเสียที

          แต่กลายเป็นว่าพ่อบ้านจ้าวต้า หรือพี่จ้าวต้าที่พวกเขาเรียกติดปากนั้น กลับจากการเดินทางค้าขายเป็นตัวแทนมารดา บังเอิญผ่านมาทางหอนางโลมและจำซิ่นฮวาได้ แม้นางสวมอาภรณ์ของบุรุษก็ตามที พ่อบ้านจ้าวต้ารู้จักนิสัยซุกซนเกินเหตุของซิ่นฮวาดีจึงรีบตามเข้ามา ทำให้แผนการทั้งหมดพังไม่เป็นท่า ซิ่นฮวาถูก

พ่อบ้านจ้าวต้าพากลับตำหนัก ส่วนกันอี๋ที่ไม่รู้เรื่องราวใดมาตามกลับมาด้วย ทั้งหมดจึงกลับโดยไม่ได้ทำในสิ่งที่ซิ่นฮวาต้องการ ซึ่งนับว่าเป็นเรื่องดีไม่น้อย

          แต่อาการเหม่อลอยนี้ แม้นางพูดย้ำหนักหนาว่าไม่เป็นอะไร แต่เขา-

ซิ่นหลิง ไม่เชื่อนางอย่างสุดจิตสุดใจ ทว่าเมื่อนางไม่พูด เขาจึงได้แต่เฝ้ามองเพื่อจับพิรุธของนาง ทำให้คว้าสายกู่เจิงไว้ได้ทัน

          “ข้าบอกว่าไม่มีก็คือไม่มีสิ”

นางขึ้นเสียงหมุนตัวเดินออกมาแสร้งทำเป็นชื่นชมความงามของดอกไม้ในสวนกระจ่างใจ นางชอบสวนดอกไม้ของมารดามาก ยามเรียนกู่เจิงจึงขอให้อาจารย์หลีจิ้นชิวมาสอนที่นี่

          “เจ้าเป็นเช่นนี้แล้ว วันพรุ่งนี้จะขึ้นบวงสรวงเทพมังกรดินได้อย่างไร”

          เพียงได้ยิน ‘เทพมังกรดิน’ ซิ่นฮวาพลันได้สติ ถูกแล้ว นางมีหน้าที่และความรับผิดชอบที่ต้องทำ นางมิใช่เด็กเล็กที่เอาแต่ใจตนเอง หญิงสาวระบายลมหายใจเบาๆ หันมาทางซิ่นหลิงแล้วเอ่ยขึ้น

          “ไม่เห็นกันอี๋เลย ถูกท่านน้าจื่อเหยี่ยนดุเอาหรือเปล่า”

          ซิ่นหลิงพยักหน้ารับ แม้เรื่องที่นางซุกซนเข้าไปในหอนางโลมจะรู้กันแค่พวกเขาและพ่อบ้านจ้าวต้าไม่ปริปากพูดเรื่องนี้นอกจากกำชับไม่ให้เกิดเรื่องเช่นนี้อีก แต่กันอี๋ที่โกหกใครไม่เก่งนักถูกบิดามารดาของตนเองสอบถาม ด้วยความเป็นคนโกหกไม่เก่ง กันอี๋เลือกที่จะปิดปากสนิท ด้วยเหตุนี้จึงถูกกักบริเวณให้วันนี้อยู่ในเรือนของตน

          “ประเดี๋ยวข้าจะไปพูดกับน้าจื่อเหยี่ยนเอง” นางเอ่ยออกมา “เมื่อวาน ขณะที่ข้ากำลังเดินไปที่ห้องพิเศษ ข้าได้ยินเหมือนคนสนทนากัน แต่จับใจความทั้งหมดไม่ได้ แต่ต้องมีแผนการบางอย่างที่จะลงมือในงานบวงสรวงเทพมังกรดิน”

          “อย่างนั้นรึ” ซิ่นหลิงได้ยินเช่นนั้นแล้วก็เข้าใจไปว่าที่นางเหม่อลอยเพราะเรื่องนี้ “ปกติตุนหวงก็มีผู้คนมากมายหลากชนเผ่าเดินทางผ่านอยู่แล้ว แต่ช่วงงานบวงสรวงชาวบ้านจะเฉลิมฉลองดื่มกินดุจงานรื่นเริง อาจขาดความระแวดระวังไปบ้าง อย่างไรข้าจะคอยดูแลความเรียบร้อยก็แล้วกัน”

          “อืม” ซิ่นฮวาพยักหน้ารับ

          “เจ้ากังวลแค่เรื่องนี้” ซิ่นหลิงหรี่ตามอง ส่วนหนึ่งในใจไม่เชื่อว่านางจะเหม่อลอยเพราะเรื่องนี้เรื่องเดียว