ย้อนเวลามายุค 80 พร้อมระบบทำฟาร์มแสนห่วย

ย้อนเวลามายุค 80 พร้อมระบบทำฟาร์มแสนห่วย

last updateDernière mise à jour : 2025-08-29
Langue: Thai
goodnovel12goodnovel
6
1 Note. 1 commentaire
107Chapitres
3.9KVues
Lire
Bibliothèque

Partager:  

Report
Overview
Catalog
Scanner le code pour lire sur l'application

จากอลิส เจนี่ ร็อกส์ กลายมาเป็นหลิวตานผู้สู้ชีวิตกับระบบทำฟาร์มแสนห่วย ครอบครัวปู่ย่าไม่เหลียวแล กดขี่ข่มเหงทั้งยังทำเหมือนว่าบ้านรองเป็นแค่คนรับใช้เท่านั้น ในฐานะคนที่ไม่เคยได้รับความรักจากบิดามาก่อน ชาตินี้หลิวตานจึงหาหนทางเพื่อพาบ้านรองไปจุดสูงสุด หลิวตานใช้ความสามารถที่เธอมีพลังธาตุเร่งการเจริญเติบโตของผัก ทำฟาร์มผัก และยังมีตัวช่วยอย่างระบบทำฟาร์มแสนห่วยอยู่ในมือ เธอจะต้องพาครอบครัวมั่งคั่งร่ำรวยให้ได้! แต่ระบบที่มีทำให้เธอชักไม่แน่ใจแล้วว่ามันช่วยเหลือเธอได้จริง ๆ - - ตัวอย่างในเล่ม “ดูสิ ฉันจะได้อะไร” หลิวตานถูมืออย่างตื่นเต้น ก่อนจะบอกระบบว่าเริ่มสุ่มวงล้อ “ระบบเริ่มสุ่มวงล้อได้เลย” ทันใดนั้นหน้าจอโปร่งใสก็ปรากฏตรงหน้าเธอ ดวงตาคู่งามมองวงล้อสุ่มของรางวัลที่หมุนไปมาด้วยความประหม่า เพราะมันเป็นของรางวัลชิ้นแรกที่เธอคาดหวัง ไม่รู้มันจะสามารถทำอะไรได้บ้าง แต่ขอให้ช่วยสี่แม่ลูกได้ยิ่งดี “เมล็ดพันธุ์ผักกาด?” หลิวตานมองภาพตรงหน้าแล้วได้แต่น้ำตาตกในเมื่อของรางวัลที่แลกมากับการไปตัดหญ้ามาให้หมูคือเมล็ดพันธุ์ผักกาด!

Voir plus

Chapitre 1

เซิร์กบุกดาวรกร้าง 1

浴室からシャワーの音が聞こえてくる。

森川拓海(もりかわ たくみ)がシャワーを浴びているのだ。

午前3時。

さっき帰宅したばかりだった。

森川知佳(もりかわ ちか)は浴室の扉の前に立っていた。話したいことがあったのだ。

これから相談しようとしていることを、彼が聞いてくれるだろうか。少し不安になった。

どう話しかけようかと迷っていると、中から妙な音が聞こえてきた。

耳を澄ませて、やっと理解した。拓海が一人でしていることの音だった……

荒い息づかいと押し殺したうめき声。胸を重いハンマーで叩かれたような衝撃が走った。苦しみが波のように押し寄せてくる。その痛みに息が詰まった。

今日は二人の結婚記念日で、結婚して5年が経つ。それなのに夫婦として一度も……

結局、自分で済ませることを選んでも、私には触れたくないということなのか?

彼の息づかいがさらに荒くなる中、限界まで我慢したような低い声で果てた。「結衣……」

この一言が、心を完全に砕いた。

頭の中で何かが音を立てて崩れ、すべてが粉々になった。

必死に口を押さえ、声を漏らさないよう振り返った瞬間、よろめいた。洗面台にぶつかって床に倒れてしまった。

「知佳?」中から拓海の声がした。まだ息が整わず、必死に抑えようとしているのが分かったが、呼吸は荒いままだった。

「あ……お手洗いに行こうと思って、シャワー中だなんて知らなくて……」苦しい言い訳をしながら、慌てて洗面台につかまって立ち上がろうとした。

でも焦れば焦るほど、みじめになっていく。床も洗面台も水で濡れていた。やっとの思いで立ち上がったとき、拓海が出てきた。白いバスローブを慌てて羽織って乱れていたが、腰の紐だけはしっかりと結ばれていた。

「転んだのか?俺が手伝うよ」彼女を抱き上げようとした。

痛みで涙が溢れそうになったが、それでも彼の手を振り払った。そして意地を張って、「大丈夫、一人でできるから」と言った。

そして再び滑りそうになりながら、足を引きずって寝室へと逃げ帰った。

「逃げる」という表現は決して大げさではない。

拓海と結婚したこの5年間、知佳はずっと逃げ続けていた。

外の世界から逃げ、周囲の視線から逃げ、そして拓海の憐憫の視線からも逃げていた――拓海の妻が足の不自由な人だなんて。

足の不自由な人が、端正で事業も成功している拓海と釣り合うはずがない。

でも彼女にも以前は健康で美しい脚があったのに……

拓海もすぐに出てきて、やさしい口調で心配そうに尋ねた。「痛くないか?見せてくれ」

「大丈夫」知佳は布団を引き寄せ、自分のみじめさと一緒に布団の中に身を隠した。

「本当に大丈夫か?」彼は本当に心配していた。

「うん」彼女は背中を向けて、強くうなずいた。

「じゃあもう寝るか?お手洗いに行きたかったんじゃなかったのか?」

「もう行きたくない。寝ましょうか?」知佳は小さく言った。

「わかった。そうそう、今日は俺たちの記念日だから、君にプレゼントを買ったんだ。明日開けて、気に入るかどうか見てくれ」

「うん」知佳は答えた。プレゼントはベッドサイドに置かれており、もう見ていた。ただ、開けなくても中身がわかる。

毎年同じ大きさの箱で、中には全く同じ時計が入っている。

知佳の引き出しには、誕生日プレゼントと合わせて、すでに9個の同じ時計が眠っており、これが10個目だった。

会話はそこで途切れ、彼は電気を消して横になった。空気中にボディソープの湿った香りが漂っていた。でもベッドの沈み込みをほとんど感じなかった。2メートルの大きなベッドで、彼女がこちら側に寝て、彼は向こう側の端に横になっている。二人の間にはまだ3人が寝られるほどの距離があった。

二人とも結衣という名前を口にすることはなく、ましてや彼が浴室でしていたことについても触れなかった。まるで、何も起こらなかったかのように。

知佳は固まったまま仰向けに横たわり、ただ目の奥がヒリヒリと痛むのを感じていた。

結衣、立花結衣(たちばな ゆい)は彼の大学の同級生で、初恋であり、憧れの人だった。

大学卒業のとき、結衣は海外に行き、二人は別れた。拓海は一時期立ち直れず、毎日酒に溺れていた。

知佳と拓海は中学の同級生だった。

中学時代からひそかに彼を好きだった。

その頃、拓海は学校一のイケメンで、クールな優等生だった。一方知佳は芸術系の生徒だった。美しくはあったが、美しい女の子は大勢いた。成績がすべてだった学生生活において、芸術系の生徒はそれほど目立たず、偏見を持たれることさえあった。

だから、それは彼女だけの片思いで、いつか彼の前に立てる日が来るなんて思ったこともなかった。

芸術大学のダンス学科を卒業して夏休みに実家に帰っていた時、落ち込んでいる拓海と再会するまでは。

その夜も拓海は酔っぱらっており、ふらふらと歩いていた。横断歩道を渡るとき信号を見ておらず、一台の車がブレーキも間に合わず突っ込んできた。彼を突き飛ばしたのは彼女だった。心配で彼の後をついていた知佳が、彼を押しのけて自分が車にはねられたのだった。

知佳はダンス専攻で、大学院への推薦も決まっていた。

しかし、この交通事故で、足は不自由になった。

もう二度と踊ることができなくなった。

その後、拓海は酒をやめ、知佳と結婚した。

知佳に対して罪悪感を抱き続け、感謝し続け、優しい言葉をかけ続けた。でも同時に冷淡で水のように冷たく、そしてたくさんのプレゼントをくれ、たくさんのお金をくれた。

ただ一つだけ、愛してはくれなかった。

知佳は、時間がすべてを癒してくれると思っていたし、時間がすべてを薄れさせてくれるとも思っていた。

しかし想像もしなかったのは、5年が過ぎても、彼は「結衣」という名前をこれほど深く心に刻んでいるということだった。さらには、自分で処理するときでさえ、呟いているのはその名前だということだった。

結局は私があまりにも愚かで世間知らずだったのだ……

一睡もできず、スマホの中のそのメールを、この夜100回は見返した。

海外のある大学からの大学院入学許可通知で、今夜彼と相談するつもりだったこと――私が海外の大学院に行くことは可能かどうか?

しかし今となっては、拓海と相談する必要はなさそうだった。

5年間の結婚生活、数え切れない眠れぬ夜。それがついにこの瞬間から終わりに向かって歩み始めるのだ。

拓海が起きたとき、知佳はまだ寝たふりをしていた。外で家政婦の中村さんと話している声が聞こえた。「今夜は接待があるから、彼女には待たずに休むよう伝えて」

言い終えると、彼はまた部屋に戻ってきて様子を見た。知佳は布団をかぶっており、涙で枕が濡れていた。

普段拓海が会社に行くときは、知佳が彼の着る服をコーディネートして脇に置いておき、彼はそれを着るだけだった。

しかし今日はそれをしなかった。

拓海は自分でクローゼットに行って着替え、会社に向かった。

知佳はそのとき目を開け、ただ目がひどく腫れぼったいのを感じた。

スマホのアラームが鳴った。

それは自分で設定した時間で、起きて英語を読む時間だった。

結婚後の知佳は、足のことで9割の時間を家に閉じこもっていた。もう外出することはない。一日の時間を区切って、それぞれに何かすることを見つけて時間を潰すしかなかった。

スマホを手に取ってアラームを止め、それからさまざまなアプリを目的もなく見始めた。

頭の中はぼんやりと混乱していて、何も頭に入らなかった。

それが、ある動画アプリで突然一つの動画を見つけるまでは。

画面の中の人があまりにも見覚えがある……

もう一度アカウント名を見ると――結衣CC。

このおすすめ機能は……

投稿時間は、昨夜だった。

知佳が動画をタップすると、すぐに賑やかな音楽が響き、それから誰かが叫んでいる声が聞こえた。「いち、に、さん、結衣おかえり!乾杯!」

この声は、なんと拓海だった。

Déplier
Chapitre suivant
Télécharger

Dernier chapitre

Plus de chapitres

commentaires

Nattery
Nattery
เนื้อเรื่องอ่านได้เรื่อยๆ แบบชีวิตสโลไลฟ์มาก บทบรรยายเยอะ ขอบคุณที่อัพเดทจนจบ
2025-10-28 11:57:55
0
0
107
เซิร์กบุกดาวรกร้าง 1
อลิส เจนี่ ร็อกส์ มองพื้นที่แห้งแล้งตรงหน้าด้วยความว่างเปล่า ที่นี่เป็นดาวรกร้างของสหพันธ์ยูโร ดาวที่ขึ้นชื่อยากจนที่สุด ซึ่งผู้คนที่ดาวรกร้างแห่งนี้ต่างดิ้นรนออกไปอยู่เมืองใหญ่ หรือไม่ก็เมืองหลวงของสหพันธ์ยูโร จึงทำให้ดาวรกร้างที่เธออาศัยอยู่มีเพียงคนที่มีอายุเท่านั้น คงมีเพียงเธอที่เป็นหญิงสาวคนเดียวที่ถูกครอบครัวของพ่อเนรเทศมาอยู่ที่นี่ ที่ซึ่งไม่มีใครอยากอยู่แต่เธอไม่มีทางเลือกนอกจากใช้ชีวิตต่อไป เธอไม่มีเหรียญดวงดาวมากพอที่จะหนีไปอยู่ที่อื่น แค่มีกินไปวันๆ ก็ดีแค่ไหน ไม่ใช่เธอไม่มีความคิดที่จะจากไป แต่แม่เลี้ยงคนนั้นปิดกั้นเส้นทางเธอทุกอย่าง อลิส เจนี่ ร๊อกส์ เม้มปากแน่นเมื่อนึกถึงอดีตที่น่าสงสารของมารดา เธอเองก็เป็นลูกสาวของท่านนายพลคนหนึ่งแต่น่าเสียดายที่อโรม่า เจนี่ ร๊อกส์ แม่ของเธอเป็นเพียงภรรยานอกสมรสเท่านั้น เพราะความไม่รู้ว่าสามีตนเองมีภรรยาอยู่ก่อนแล้ว กว่าจะรู้ก็สายไปแล้วเพราะให้กำเนิดเธอ เมื่อรู้ว่าตนเองเป็นภรรยานอกสมรสแม่ก็พยายามทำเพื่อเธอทุกอย่าง ยอมกระทั่งไปอยู่ใต้อาณัติของสามีคนนั้น ทว่านายพลอีรอน คาร์ล ผู้เป็นพ่อเป็นเพียงผู้ชายขี
Read More
เซิร์กบุกดาวรกร้าง 2
ในค่ำคืนที่อากาศร้อนระอุจนแทบทนไม่ไหว ทำให้อลิสนอนไม่หลับพลิกกายไปมาหัวใจเธอไม่สงบเลยจริง ๆ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอากาศร้อนหรือจะเกิดเภทภัยอะไรขึ้นกันแน่ จนกระทั่งเที่ยงคืน เสียงกรีดร้องดังระงมไปทั่วทั้งดาวรกร้าง ร่างบางดีดตัวลุกออกจากบ้านหลังเล็กของตัวเองออกไปนอกบ้านอย่างรวดเร็ว ดวงตาคู่งามเบิกกว้าง เพราะสิ่งที่เห็นทำให้ขนกายเธอลุกชันด้วยความหวาดกลัว ทำไมเซิร์กถึงมาที่เมืองรกร้างแห่งนี้! กรี๊ดดดด!!! เสียงกรีดร้องระงมดังไปทั่วดาวรกร้างแห่งนี้ พร้อมร่างมนุษย์ที่วิ่งหนีตายอย่างน่าสงสารถูกพวกมันอ้าปากกัดกินในคำเดียวกัน เซิร์กที่เห็นตรงหน้ามากกว่าร้อยตัว ไม่ว่าจะหนีไปทางไหนก็ไม่อาจหลุดพ้น ขาเธอแข็งทื่อด้วยความหวาดกลัว เธอเป็นเพียงหญิงสาวชาวบ้านที่แสนธรรมดาจะไปต่อสู้กับพวกเซิร์กนับร้อยตัวได้อย่างไร ขณะนั้นก็หันไปเห็นคุณย่าโรซ่าที่กำลังถูกพวกมันกำลังตะบบ ไม่รู้ว่าความกตัญญูหรืออย่างไรทำให้ขาที่แข็งทื่อของเธอวิ่งไปช่วยย่าโรซ่าเอา เธอใช้พลังธาตุไม้ที่มีอยู่น้อยนิดดึงร่างของย่าโรซ่าออกจากปากอันใหญ่โตของมัน แต่เพราะร่างกายเธออ่อนแอทำให้พลังอ่อนแอตามไปด้วย
Read More
ย้อนเวลามายุค 80
“ตายเพราะถูกพี่สาวผลักตกน้ำอย่างนั้นหรือ”หลิวตานที่ในตอนนี้คือร่างวิญญาณของอลิสพึมพำแผ่วเบา หลังจากได้รับความทรงจำของร่างเดิม อย่างน้อยมันก็ช่วยเธอได้มาก แต่ความทรงจำที่ได้รับทำให้เธอได้แต่สบถด่าสวรรค์ลำเอียง เพราะชีวิตของร่างนี้มันโหดร้ายมากอายุเพียงสิบสองแต่ถูกใช้งานยิ่งกว่าทาสเสียอีก ร่างกายผอมบางและขาดสารอาหารรุนแรงยิ่งกว่าเธอชาติก่อนเสียอีกหลิวตานคือลูกสาวคนโตของบ้านรอง เป็นหลานคนที่สามของตระกูลหลิวแต่ไม่ใช่หลานรัก หลิวอี้ผิงหลานสาวคนโตของบ้านเป็นคนเอาแต่ใจ ถูกตามใจจนเสียคนและคิดว่าตัวเองคือเจ้าหญิงของบ้าน การที่อีกฝ่ายกล้าลงมือกับน้องสาวคนนี้เพียงเพราะอีกฝ่ายคิดว่าหลิวตานมีใบหน้าที่สวยเกินไป “ไร้เหตุผลเกินไปแล้ว!”เธอสถบออกมาอย่างหัวเสีย ชีวิตของร่างเดิมช่างน่าสงสารเสียจริง ในสายตาคนอื่นจะเห็นว่าพี่น้องบ้านรองมอมแมมแต่คนในบ้านรู้ดีว่าบ้านรองหน้าตาดีทั้งบ้าน ความอิจฉาริษยาทำให้อีกฝ่ายกล้าลงมืออีกทั้งที่หลิวตานไม่ใช่หลานรัก ตายไปก็ไม่ทำให้ครอบครัวเสียใจ พวกเขาเห็นชีวิตคนอื่นไร้ค่าจริง ๆ อลิสขมวดคิ้วยิ่งอ่านความทรงจำของร่างเดิมยิ่งรู้สึกอึดอัดใจตระกูลหลิวเป็นตระกูลใหญ่อาศัยในหม
Read More
ระบบทำฟาร์ม
‘ระบบติดตั้งสำเร็จ ยินดีด้วยท่านได้เลือกระบบทำฟาร์ม เราขอให้ท่านโชคดี’ ดะ เดี๋ยวสิ! นิ้วของเธอยังยกค้างและยังไม่ได้เลือกอะไรสักอย่างเลย ทำไมถึงเป็นระบบทำฟาร์มไปได้! แต่ยังไม่ทันได้คิดอะไรเธอต้องหันมามองระบบทำฟาร์มที่มันเอ่ยบอก ‘การใช้งานระบบเพียงแค่ทำภารกิจตามที่ระบบมอบหมายให้สำเร็จก็สามารถนำมาแลกรางวัลได้ หนึ่งภารกิจหนึ่งของรางวัล ของรางวัลเป็นความลับต้องสุ่มเพื่อลุ้นรางวัล ยกเว้นบางภารกิจที่จะมีรางวัลให้อยู่แล้ว โปรดทำภารกิจให้เสร็จสิ้นไม่อย่างนั้นจะไม่สามารถทำภารกิจอื่นต่อได้’หลิวตานอ่านรายละเอียดตรงหน้าก่อนที่มันจะหายไป ระบบทำฟาร์มอย่างนั้นหรือ หลิวตานหลับตาเพื่อนึกถึงระบบก่อนมันปรากฎตัวขึ้นด้านหน้า เธอมองมันเพื่อหารายละเอียดเพิ่มเติมแต่มันไม่มี “แล้วฉันจะรู้ได้ยังไงว่าภารกิจแต่ละอย่างต้องทำแบบไหน” เพราะลองคิดว่าต้องการจะทำภารกิจแล้วระบบยังนิ่งเฉยไม่ปรากฏภารกิจให้ทำแล้วเธอจะทำอย่างไร ‘ระบบผิดพลาด ท่านจะได้รับภารกิจก็ต่อเมื่อมีภารกิจเข้ามา’ “ฮะ” หลิวตานพยักหน้ารับเมื่อเข้าใจแล้วว่าระบบจะเข้ามาให้เธอทำภารกิจเรื่อย ๆ เอง หากทำภารกิจสำเร็จก็จะได้รับรางวัล แต่หากไม่สำเร็จก็จ
Read More
ทำความคุ้นเคยกับชีวิตใหม่
เสียงเปิดประตูทำให้คนในห้องที่กำลังครุ่นคิดกับตัวเองหันไปมอง ก่อนจะมีเสียงเล็ก ๆ เอ่ยขึ้น “พี่ใหญ่ พี่ตื่นแล้ว” หลิวอิ๋งอี เด็กผู้หญิงอายุเพียงห้าขวบต้องไปทำงานบ้านแทนพี่สาวที่ป่วยในห้อง หล่อนเข้ามาพร้อมพี่ชายผู้มีสติไม่สมประกอบ “พี่ใหญ่” หลิวตานมองทั้งสองคนเงียบ ๆ เวลานี้ปกติเธอต้องออกไปทำงานบ้านเหมือนเคย แต่ย่าคงเห็นว่าหลานสาวไม่สบายจริง ๆ จึงใช้หลานสาวอีกคน “พี่ใหญ่รอก่อนเสี่ยวอีจะไปหยิบแผ่นแป้งให้” หลิวอิ๋งอีดันพี่ชายเข้ามาในห้องก่อนปิดประตูและเดินออกไปอย่างรวดเร็ว หลิวตานเรียกน้องชายพลางตบพื้นข้าง ๆ “อาสวี่ เข้ามานั่งกับพี่สาวเร็วเข้า” “ครับ” เจ้าตัวพยักหน้างึกงักแล้วเดินเข้ามานั่งและมองหน้าพี่สาวนิ่งๆซึ่งการกระทำนี้ทำให้หลิวตานมีโอกาสได้มองน้องชายของร่างนี้อย่างใกล้ชิด หลิวเหอสวี่สติไม่สมประกอบก็จริงแต่ไม่ใช่ว่าไม่รู้เรื่องเลย ยิ่งถูกเลี้ยงในบ้านของเธอที่เต็มไปด้วยความรักอีกฝ่ายจึงค่อนข้างรู้ความ “ข้างนอกห้อง นอกจากเสี่ยวอีแล้วยังมีใครอยู่อีกไหม” หลิวตานหลอกถาม เธออยากออกไปดูข้างนอกว่าพอมีอะไรให้ทำกินบ้างหรือไม่ แต่ยังไม่พร้อมไปเจอกับใครให้ทะเลาะกัน ยิ่งตอนที่ยังมึนงงแบ
Read More
ภารกิจแรกของระบบทำฟาร์ม 1
ควันไฟจากเตาฟืนเรียกสายตาของหลิวตานได้เป็นอย่างดี น้องสาวของเธอคงจัดการไม่เรียบร้อยเลยต้องเข้าไปจัดการ ไม่อย่างนั้นถ้าคนอื่นกลับบ้านน้องสาวโดนตีแน่ ไม่รู้ว่าเพราะเป็นบ้านรองหรือไม่ อะไร ๆ ก็ถูกตี จะบอกว่าเพราะเป็นหลานสาวก็ไม่ได้ เพราะบ้านใหญ่มีหลานสาวยังเป็นหลานรัก ความลำเอียงนี้ทำให้เธออยากรู้เลยว่าพ่อของร่างนี้เป็นลูกชายแท้ ๆ ของหล่อนหรือไม่ “ฉันขอหน่อยเถอะ” ก่อนจะกลับเข้าห้องนอนหันไปเห็นแตงบนหิ้งไม้พอดีสองสามลูก หลิวตานไม่รอช้าที่จะเก็บเอาเข้าห้องไปด้วย ใครบอกให้เธอเห็นตอนไม่มีคนอยู่บ้านล่ะ เอาไปไว้ให้น้องสาว น้องชาย และแม่ของเธอกินมื้อดึก เพราะอาหารมื้อเย็นคงกินไม่อิ่มแน่ ๆ โมโหก็แต่ไข่ไก่ในบ้านที่จะถูกยกให้พวกเด็กที่ได้ไปเรียนกินหมด บ้านรอง บ้านสามที่ไม่มีใครเรียนก็เลยไม่ได้กินไข่ วันไหนได้กินหรือเอามาทำอาหารจะถูกบ่นและด่าทอทันที ในอดีตหลิวตานเคยนำมาทำอาหารผลที่ได้รับคือถูกตีจนมือแตก เพราะย่าหลิวเอาไว้ให้หลานชายกินตอนกลับจากโรงเรียน หลิวตานมาอยู่ที่นี่ได้สามวันแล้ว แต่เธอไม่ยอมออกจากห้องเลยเวลามีคนอยู่บ้าน รอออกจากห้องตอนที่คนไม่อยู่บ้านเพื่อพักฟื้นตัวเอง แต่วันนี้ได้รับภารก
Read More
ภารกิจแรกของระบบทำฟาร์ม 2
“ย่าลำเอียงมาก เด็กบ้านใหญ่ไม่เห็นต้องมาทำอะไรแบบนี้เหมือนเราเลย” หลิวอิ๋งอีช่วยพี่สาวลากรถลากไปด้วยบ่นไปด้วย คนเป็นพี่สาวหัวเราะให้กับคำพูดของน้องสาว ถ้าเป็นเด็กคนอื่นอาจจะไม่คิดเรื่องพวกนี้แต่น้องสาวเธอรู้หลายอย่าง “หลานชังแบบเราจะไปทำอะไรได้ล่ะ” “ก็จริง” หลิวเหอสวี่ที่เห็นพี่สาว น้องสาว สนทนากันสองคนไม่สนใจตัวเองก็พยักหน้าตาม “อือ ๆ” ทั้งสองเห็นน้องชายที่อยากเข้าร่วมวงสนทนานี้ก็หัวเราะออกมาเบาๆ พร้อมขยี้ศีรษะเหอสวี่อย่างเอ็นดู ก่อนจะรีบลากรถขนหญ้าเอาไปให้หมูหลังบ้าน อันที่จริงอาหารที่เหมาะกับหมูคือพวกธัญพืช แต่หลิวตานไม่ได้บอกย่าของเธอให้เปลี่ยนเพราะเธอไม่ได้รับส่วนแบ่งตรงนี้ ถ้าเลี้ยงหมูตัวใหญ่ก็จะได้ราคาเพิ่มแต่เธอไม่คิดจะให้บ้านใหญ่ได้รับมัน ‘ภารกิจที่ 1 เสร็จสิ้นได้รับการหมุนวงล้อเสี่ยงโชคหนึ่งครั้ง’ เสียงอิเล็กทรอนิกส์ดังขึ้นขณะที่หลิวตานให้อาหารหมูเสร็จสิ้น แต่เธอยังไม่ทันได้ทำความเข้าใจกับระบบ เสียงของย่าหลิวก็ดังขึ้นจนเธอต้องยกนิ้วปิดหูด้วยความรำคาญ“หายไปไหนมาเป็นชั่วโมงแบบนี้! แอบอู้ใช่ไหม หน็อย ฉันไม่ออกมาดูก็เลยไม่ทำงานกันสินะ ไปเก็บฟืนมาเดี๋ยวนี้เลยนะ! ไม่มีฟืนพว
Read More
ระบบแสนห่วย
“ไม่บอก ไม่บอก” หลิวเหอสวี่รีบตอบ ในใจนึกถึงเนื้อปลาที่ได้กินก่อนหน้าอย่างหิวโหย เป็นไม่กี่ครั้งที่ได้กินเนื้อดี ๆ ต้องรอพ่อกลับมาถึงได้กินเนื้อ“เด็กดี” สามพี่น้องได้ฟืนกลับบ้านเพียงสองมัดเล็ก เป็นกลอุบายของหลิวตานเท่านั้นเอง ถ้ามันหมดจะได้เข้าป่าบ่อย ๆ ไม่ต้องมีข้ออ้างเข้าไปหาปลา แต่แลกมากับเสียงบ่นของย่า “ใช้ไม่ได้จริง ๆ ! ออกไปตั้งนานได้กลับมาแค่สองมัด ไม่กี่วันก็หมดแล้ว!” ย่าหลิวตวาดเรียกสายตาคนเดินผ่านมาได้เป็นอย่างดี ยิ่งเป็นช่วงเลิกงานหลายคนได้แต่ส่ายศีรษะ ภาพที่คุ้นเคยในแต่ละวันกลับมาแล้ว “ย่าไม่ให้พวกเราสามพี่น้องกินข้าว ฉันจะไปมีแรงหาฟืนได้อย่างไร อีกอย่างถ้ามันหาง่ายย่าก็ไปหาเอาเองสิ” เธอบอกอย่างท้อแท้ใจ ได้ยินแต่เสียงตวาดจริง ๆ “เข้าห้องเถอะ” หลิวตานไม่คิดจะสนใจย่าอยากบ่นก็บ่นไปเดี๋ยวเหนื่อยก็หยุดบ่นไปเอง พาน้องทั้งสองเข้าห้องรอแม่กลับมาจากที่ทำงาน สองพี่น้องก็ออกไปข้างนอก เหลือเพียงหลิวตานที่อยู่ในห้องพร้อมเสียงก้นด่าตามหลังอย่างฉุนเฉียว แต่คนที่โดนด่ากลับไม่สนใจแม้แต่น้อยเพราความสนใจของเธอตอนนี้คือระบบที่ผูกกับเธอไว้ “ดูสิ ฉันจะได้อะไร” หลิวตานถูมืออย่างตื่นเต้น ก
Read More
น้องชายผู้ถูกรังแกกับย่าผู้ลำเอียง
“เฮอะ คิดว่าตัวเองจะได้เรียนอย่างนั้นหรือ” หลิวถิงเหยาหัวเราะเยาะ “ฝันไปเถอะ แม่ของฉันดูแลเงินของบ้านถ้าแม่ฉันไม่อนุญาตหล่อนก็ไม่ได้เรียน อย่างตอนนี้ยังไม่ได้เรียนเลย” หลิวถิงเหยาไม่ชอบเด็กผู้หญิงในบ้านโดยเฉพาะสองพี่น้องบ้านพี่ชายคนรอง เพราะหลิวถิงเหยาต้องการให้คนที่บ้านสนใจเพียงตนเอง หลานสาวใหญ่ไม่ได้สนใจเพราะพี่ชาย พี่สะใภ้ใหญ่ยังเอาใจหล่อน แต่บ้านรองไม่มีใครสนใจหล่อนจึงพาลไม่ชอบเด็กบ้านนี้ไปด้วย หลิวตานส่ายหน้าไม่สนใจอาเล็กของเธออีกต่อไป แบกตะกร้าผ้าออกจากบ้านเดินตรงไปทางแม่น้ำ ยิ่งซักผ้าเสร็จเร็วเธอจะได้มีเวลาไปทำอย่างอื่น ‘พี่อี้ข่ายปล่อยพี่ชายของฉันเดี๋ยวนี้นะ!’ น้ำเสียงกระวนกระวายดังขึ้นไม่ไกลจากแม่น้ำ ‘ไม่ปล่อย!’ ‘ฉันจะไม่บอกย่า ปล่อยพี่ชายรองเถอะนะ’ โอ้ย! ‘พี่รอง!’ เสียงอ้อนวอนขอให้หยุดกับเสียงหัวเราะเรียกความสนใจจากหลิวตานได้เป็นอย่างดี เธอจำเสียงน้องสาวของตัวเองได้ เร็วเท่าความคิดตะกร้าผ้าถูกวางลงก่อนจะรีบวิ่งไปทางที่ได้ยินเสียง ภาพน้องชายถูกดึงแขนและหลิวอิ๋งอีที่พยายามช่วยพี่ชายแต่สู้แรงเด็กผู้ชายตัวอวบไม่ไหว สองพี่น้องจึงถูกจัดการได้ด้วยเด็กเพียงคนเดียวที่คุ้นหน้
Read More
งดอาหารมื้อเย็นหรือเลี้ยงฉลองกันแน่ 1
สะใภ้ใหญ่ชี้หน้าด่าหลานสาว “อี้ข่ายบอกฉันหมดแล้วว่าเขา... เธอขว้างกิ่งไม้ใส่ลูกชายของฉัน จิตใจทำด้วยอะไรกับเด็กตัวเล็ก ๆ!” “เหรอคะ”  หลิวตานจ้องหน้าสะใภ้ใหญ่ที่เอ่ยตะกุกตะกักในตอนแรก คงรู้ดีว่าลูกชายของตัวเองทำอะไรบ้างแต่ที่มาหาเรื่องเพราะลูกชายเจ็บ และยอมไม่ได้ที่คนอื่นชนะโดยเฉพาะพวกเธอ “เฮอะ ไม่ต้องพูดแล้ว วันนี้พวกแกสามพี่น้องไม่ต้องกินข้าวมื้อเย็น!” ย่าหลิวประกาศก่อนหันไปโอ๋หลานชายอีกคน ก่อนจะพาไปที่ห้องครัวอย่างเอาใจใส่“อี้ข่ายไม่ต้องร้องนะ ย่าจะให้แม่ของหลานต้มไข่ให้” หลิวตานมองภาพตรงหน้าแล้วเบ้ปาก ย่าของเธอช่างรักหลานเท่ากันจริง ๆ ไม่ลำเอียงเลยสักนิด!“แค่นี้ใช่ไหม ไม่มีอะไรแล้วฉันจะได้ไปทำอย่างอื่น เสียเวลา” เธอหันไปถามป้าสะใภ้ใหญ่อย่างเย็นชา พวกเขาได้แต่พูดด่าทอเท่านั้นและงดอาหารเท่านั้น ไม่ได้คิดลงไม้ลงมือเพราะกลัวว่าจะเสียเงินค่ารักษา ซึ่งเรื่องนี้คงเป็นเรื่องดีที่หลิวตานรู้สึกชอบใจอยู่บ้าง“เดี๋ยวนี้เก่งนะ มาต่อปากต่อคำสงสั
Read More
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status