เมื่อดาราสาวเกิดใหม่มาเป็นตัวประกอบตกอับในยุค80

ณ หมู่บ้านหลงซาน เป็นหมู่บ้านเก่าแก่ที่เต็มไปด้วยอารยธรรมแบบโบราณ“หลิวซินเยว่ ทางนี้!” เสียงเรียกสดใสของซูหย่าฉิน ดาราสาวที่ขึ้นชื่อเรื่องความสวยความงาม เพื่อนในวงการของเธอเอ่ยขึ้น พร้อมโบกมือให้หลิวซินเยว่ ก้าวเท้าลงจากรถตู้คันหรูอย่างสง่างาม ในชุดกี่เพ้าสีฟ้าอ่อนปักลวดลายดอกโบตั๋นพลิ้วไหว เธอยิ้มให้กล้องและแฟนๆ ที่มารอต้อนรับ ใบหน้าหวานใสเปล่งประกายออร่าของซูเปอร์สตาร์แห่งยุค ยิ่งทำให้ผู้คนรอบข้างต่างชื่นชมในความงามและมารยาทอันน่ารักของเธอนอกจากจะเป็นนักแสดงที่โด่งดังแล้ว เธอยังมีความสามารถในการเขียนบทละครที่โดดเด่น แต่ที่ใครหลายคนไม่รู้ เธอคือนักเขียนนิยายรักน้ำเน่าแนวชิงรักหักสวาทที่กำลังขายดิบขายดี ด้วยนามปากกาลับที่ไม่เคยเปิดเผยตัวตน“วันนี้อากาศดีจริงๆ นะ เหมาะกับการถ่ายทำสุดๆ ฉันไม่เคยคิดเลยว่าในจีนจะมีที่แบบนี้อยู่ด้วย” ถังมี่มี่ ดาราสาวร่างเล็กที่มีความสามารถในการเขียนบทละครเช่นเดียวกับหลิวซินเยว่เอ่ยขึ้นอย่างกระตือรือร้นช่างภาพของรายการ ‘ลมหายใจแห่งอดีต’กำลังจัดเตรียมอุปกรณ์กันอย่างขะมักเขม้น รอบตัวเต็มไปด้วยทีมงานและชาวบ้านหลงซานที่มารอชมดาราที่พวกเขาเห็นแต่ในจอแก้ว“

ถ้วยยาจีนถูกวางลงบนโต๊ะข้างเตียง ดวงตาที่เคยหมองหม่นด้วยความเหนื่อยล้าของเจ้าของห้องเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เขามองเจียงหมิ่นด้วยแววตาที่ห่วงใย“คิดได้ไงไปทะเลาะกับซูอี้” หลี่หมิงเหว่ยบ่นให้เธอเล็กน้อย พลางส่ายหน้า“ก็ซูอี้ อ๋อ.. แม่นางเอกนั่นนะหรือ ก็เธอมาดูถูกฉันก่อนนี่” เธอตอบแล้วยกถ้วยยามาดม ก่อนจะจิบมันเล็กน้อยเพื่อรักษาน้ำใจสหายรักเจียงหมิ่นมองปฏิกิริยาของเขาแล้วรู้สึกเอ็นดู ชายหนุ่มคนนี้ดูเป็นสหายที่ซื่อตรงและจริงใจ ใบหน้าของเขาไม่มีร่องรอยของการเสแสร้งใดๆ เลยแม้แต่น้อย“แล้วนายล่ะ ไปโผล่ที่สถานีโทรทัศน์ได้ยังไง เอาบทละครไปเสนออีกแล้วเหรอ”“อืม ไม่ผ่านเหมือนเดิม” เขาพูดเสียงเบาด้วยความผิดหวัง“แต่สุดท้ายสิ่งที่นายนำไปเสนอที่พวกนั้นไม่ให้ผ่าน ก็ถูกซ่งเหยาเอาไปดัดแปลงมาเขียนเป็นบทละครจนโด่งดังอยู่ดี นายควรจะร้องเรียนเรื่องพวกนี้ได้แล้วนะ” ในความทรงจำ คนขี้แพ้ที่ส่งบทละครให้สถานีโทรทัศน์ไม่เคยผ่าน แต่กลับถูกลอกพล็อตเรื่องไปเขียนใหม่ แต่เขาก็ไม่เคยโวยวาย“แต่เขาเขียนได้ดีกว่าฉันจริงๆ ที่นา” หลี่หมิงเหว่ยเงยหน้าขึ้นมองเธออีกครั้ง คราวนี้ใบหน้าของเขาแดงก่ำกว่าเดิมชัดเจน“เอาเถอะ หากนาย

“ไม่ค่ะ ฉันไม่แต่งงานกับเถ้าแก่หวังเด็ดขาด”“อะไรนะ! แกกล้าดียังไงมาปฏิเสธ แกอย่าคิดว่าตัวเองมีสิทธิ์เลือกอะไรได้ ฉันเป็นแม่แกนะ” ซูหย่าตวาดลั่น ใบหน้าของเธอบิดเบี้ยวด้วยความโมโห“ฉันมีคนรักแล้วค่ะ และเรากำลังจะแต่งงานกันในไม่ช้านี้” เจียงหมิ่นตอบสวนกลับอย่างใจเย็น เธอตัดสินใจแล้วว่าจะใช้เรื่องคนรักเป็นข้ออ้างเพื่อปฏิเสธการแต่งงานครั้งนี้“คนรัก ใครกัน” แม่เลี้ยงถามเสียงแหลมสูงด้วยความอยากรู้“เขายังไม่อยากให้ฉันเปิดเผยในตอนนี้ แต่เดี๋ยวคุณก็จะรู้เอง” เจียงหมิ่นยังไม่รู้ว่าจะอ้างชื่อใครใบหน้าของนายเจียงก็เปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยความโกรธ เขาตบโต๊ะเสียงดังปัง จนถ้วยชาที่วางอยู่กระเด็นไปเล็กน้อย“แกอย่างบอกนะว่าเป็นหลี่หมิงเหว่ย ไอ้คนไร้ค่าที่เขียนบทละครไม่ได้เรื่องนั่นน่ะ แกจะไปแต่งงานกับไอ้ขี้แพ้แบบนั้นได้อย่างไร” เขาตวาดลั่นด้วยความโมโห ผู้ชายคนเดียวที่สนิทกับลูกสาวจะมีใครอื่นไปได้“ฮ่าๆ คิดว่าจะหาใครมาหลอกฉันได้เหรอ หลี่หมิงเหว่ยมันก็แค่คนตกอับ ไม่มีอะไรเลย แกจะเอาอะไรกิน” นางซูหัวเราะเยาะ“ไม่ใช่เขา และฉันจะแต่งงานกับใครมันเรื่องของฉันค่ะ” เจียงหมิ่นเริ่มมีน้ำเสียงที่แข็งกระด้างขึ้น

เจียงหมิ่นเดินออกมาจากอพาร์ตเมนต์เก่าๆ ของตัวเอง ทิ้งไว้เบื้องหลังคือแม่เลี้ยงที่หลับใหลไม่ได้สติ และเถ้าแก่หวังที่กำลังจะมาเยือนตามนัดหมายของเธอหญิงสาวเดินหลบเลี่ยงจากตรอกซอกซอยที่ไม่คุ้นเคย มุ่งหน้าไปยังจุดที่เธอรู้ว่าเถ้าแก่หวังจะต้องมาถึงในไม่ช้า ซ่อนตัวอยู่หลังเสาไฟต้นใหญ่ริมถนน สอดส่องสายตามองหารถคันหรูของเถ้าแก่หวังไม่นานนัก รถเก๋งสีดำเงางามคันหนึ่งก็เคลื่อนมาจอดสนิทหน้าอาคาร หวังสวี่จ้าวในชุดผ้าไหมราคาแพง ก้าวลงจากรถพร้อมกับผู้ติดตามอีกสองคน ร่างอ้วนท้วมของเขาก้าวขึ้นบันไดไปยังชั้นสามอย่างไม่รีบร้อน ใบหน้าเปื้อนยิ้มด้วยความกระหยิ่มยิ้มย่องราวกับมั่นใจในสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นเจียงหมิ่นมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ เธอรู้ว่าในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า เถ้าแก่หวังจะต้องพบกับเซอร์ไพรส์ที่ไม่คาดคิด เธอจินตนาการภาพเหตุการณ์ที่จะตามมาอย่างชัดเจน และรู้สึกพอใจเป็นอย่างยิ่งที่ซูหย่าจะต้องรับผลกรรมจากการกระทำของตัวเองหญิงสาวรออยู่ตรงนั้นอีกพักใหญ่ จนกระทั่งแน่ใจว่าเถ้าแก่หวังได้เข้าไปในอาคารเรียบร้อยแล้ว จึงค่อยๆ ก้าวเดินออกมาจากที่ซ่อน เธอไม่ได้รีบร้อนที่จะกลับบ้าน แต่เดินไปตามถนนเรื่

วันรุ่งขึ้น เจียงหมิ่นตื่นแต่เช้าด้วยหัวใจที่เปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่น นี่คือวันแรกของการทำงานในฐานะผู้ช่วยช่างแต่งหน้า และเป็นก้าวแรกที่สำคัญบนเส้นทางสู่การเป็นซูเปอร์สตาร์เธอสวมเสื้อผ้าที่เธอจัดแต่งใหม่เมื่อวานนี้ และมุ่งหน้าไปยังสถานีโทรทัศน์ด้วยความกระตือรือร้นเมื่อไปถึงห้องแต่งหน้าขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์มากมาย อาจารย์โจวช่างแต่งหน้าชื่อดังที่รับเธอเข้าทำงานก็มอบหมายงานแรกให้ทันที“อาหมิ่น วันนี้เธอรับผิดชอบแต่งหน้าให้กับ หลี่เวยเวย นักแสดงสมทบหลักนะ ส่วนฉันจะไปดูแลคุณจางเหล่ย” อาจารย์โจวเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้ม“ได้ค่ะ” หญิงสาวตอบรับด้วยความเต็มใจ ไม่ได้เสนอตัวอยากไปแต่งหน้ากับดาราในดวงใจของเจ้าของร่างเดิม เธอเริ่มจัดเตรียมอุปกรณ์แต่งหน้าด้วยความคล่องแคล่วหลี่เวยเวยเป็นนักแสดงสาวที่สวยคม มีผลงานละครหลายเรื่อง แต่ยังไม่โด่งดังเป็นพลุแตก เธอนั่งลงบนเก้าอี้แต่งหน้า ใบหน้าของเธอดูเหนื่อยล้าเล็กน้อย“แต่งออกมาให้สวยที่สุดเลยน้องสาว” เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงเป็นกันเอง“แน่นอนค่ะคุณหลี่” เจียงหมิ่นยิ้มตอบเธอเริ่มลงมือแต่งหน้าอย่างพิถีพิถัน ด้วยความรู้และประสบการณ์จากโลกอนาคต เธอสามารถมอง