เมื่อดาราสาวเกิดใหม่มาเป็นตัวประกอบตกอับในยุค80

เมื่อดาราสาวเกิดใหม่มาเป็นตัวประกอบตกอับในยุค80

last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-28
Bahasa: Thai
goodnovel16goodnovel
Belum ada penilaian
43Bab
1.1KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

หกดาราสาวยอดนิยมแห่งปี เข้าร่วมรายการส่งเสริมอนุรักษ์วัฒนธรรมดั้งเดิมที่หมู่บ้านโบราณ แต่ระหว่างถ่ายทำรายการเกิดแผ่นดินไหวทำให้ต้องเสียชีวิต และหลิวซินเยว่คือหนึ่งในนั้น เมื่อเธอฟื้นมาอีกทีจึงพบว่าตนเองอยู่ในร่างของเจียงหมิ่น นักแสดงประกอบที่ไม่มีแม้แต่บทพูดและถูกกลั่นแกล้งสารพัด ในเมื่อกลับไปไม่ได้ เธอจะใช้ทักษะที่ติดตัวมาพลิกชะตาของดาราตัวประกอบให้เป็นนักแสดงนำอย่างเฉิดฉาย ใช้ชีวิตใหม่ในร่างของเจียงหมิ่นให้สมกับโอกาสที่ได้รับ

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทนำ

REJET

« Moi, Christopher Morgan de la Meute de la Lune de Sang, je te rejette, Ashley Xavier de la Meute de la Colline de la Montagne, comme compagne et future Luna », annonça-t-il d'un ton autoritaire.

J'entendis des murmures et des exclamations de surprise dans toute la salle. Je restai là, perplexe et déconcertée par cette tournure des événements.

« Il nous rejette ! » « Mon compagnon ne veut pas de nous », hurlait mon loup intérieur.

Je m’apitoyais sur mon sort, car j’avais été dupée et j’avais cru qu’il m’accepterait comme compagne. J’avais attendu ce jour toute ma vie.

En réalité, c’était le jour où j’avais imaginé être enfin libérée de l’emprise maléfique de ma belle-mère.

Elle avait finalement réussi à convaincre mon père que je ne valais rien et que je ne serais qu’une source de déshonneur.

Je me tenais là, devant la foule nombreuse venue assister à ma cérémonie d’union. Les larmes me montèrent aux yeux dès que je compris qu’il était parfaitement sérieux.

« Que ferons-nous ? » Alice, ma louve, demanda hystériquement, paniquée et gémissante en moi. Elle était profondément blessée, et moi aussi.

J'étais humiliée et déshonorée publiquement par la seule personne qui, je le croyais, pourrait me sauver de ce cachot de mensonges, d'intimidation et de tromperie.

Les larmes me montèrent aux yeux, mes pieds engourdis, incapables de bouger.

Tous les regards de la foule étaient braqués sur moi, tandis que des chuchotements et des rires s'élevaient en arrière-plan.

Je restai là, serrant contre moi le bas de la magnifique robe bleue que ma belle-mère m'avait offerte.

Pas étonnant qu'elle soit si gentille ; elle savait que cela allait arriver. Je me tournai vers elle et ne vis qu'un sourire narquois se dessiner sur ses lèvres. Elle m'avait offert une robe… une robe de honte.

« Mesdames et Messieurs », tonna une voix dans le micro, me tirant de mes pensées.

C'était mon père qui parlait.

« Je vous présente l'Alpha Christopher Morgan et sa Luna, Joanna », annonça mon père. L'annonce fut faite.

La foule acclama et bruissa d'excitation tandis que ma demi-sœur descendait l'allée, vêtue de la même robe, pour rejoindre mon âme sœur sur le podium.

« Je ne supporte pas cette honte », dit Alice, ses émotions me submergeant.

Le sourire de ma belle-mère s'élargit lorsque sa fille prit ma place. Et juste au moment où je pensais avoir tout entendu, la voix de mon père retentit à nouveau.

« Je te bannis, Ashley Xavier, de la meute de Mountain Hill pour toujours. » Ces mots me pesèrent sur les épaules.

Ma poitrine se serra et je peinai à respirer. Je le fixai, incrédule, tandis que ces mots résonnaient encore et encore dans ma tête.

L'incroyable s'était produit. Mon père m'avait toujours mis la pression pour que je trouve une âme sœur.

Et maintenant que j'avais enfin trouvé la mienne, j'étais rejetée et bannie.

« Pourquoi a-t-il fait ça ? Qu'ai-je fait pour mériter ça ? » Je me posais la question.

« Bouh ! » entendis-je en essayant de me frayer un chemin à travers la foule. Une jambe surgit soudain devant moi et je trébuchai.

Heureusement, je me rattrapai à temps, mais trop tard : les rires bruyants de ceux qui m'avaient vue faillir tomber éclatèrent.

Honteuse, je me couvris le visage et m'enfuis de la salle en larmes. Le public me huait et se moquait de moi tandis que je m'échappais de ce gouffre de rejet.

Il était tard et je n'avais nulle part où aller. Je devais trouver un moyen de quitter cette meute ce soir, mais à la réflexion, dehors n'était pas plus sûr.

Les renégats ne sont pas là pour s'amuser avec les miens. Je passai par l'étroit couloir arrière qui menait à notre bâtiment principal.

Je pris le bas de ma robe dans ma main et tentai de me frayer un chemin dans l'obscurité.

Tout autour de moi semblait m'agacer. Les lustres ressemblaient à de grosses pastèques suspendues au plafond. À ce moment-là, ce n'étaient plus des décorations. Sous mes yeux.

Alors que je m'approchais de ma chambre, j'entendis une petite voix féminine au téléphone, du moins d'après ce que j'ai compris.

Quand j'entendis mon nom, je m'arrêtai et me rapprochai de la porte. Je collai mon oreille contre le bois et priai pour ne pas me faire prendre à écouter aux portes.

« L'idiot bon à rien a été rejeté comme prévu, vous pouvez poursuivre le plan. » Sa voix retentit, confirmant mes soupçons.

J'essuyai mes larmes ; si je voulais entendre la mauvaise nouvelle, il me fallait au moins la force de tout entendre.

« Elle sera à toi demain matin ; ne t'inquiète pas », dit-elle d'un ton badin, riant au téléphone.

« Oh non ! On nous a vendues ! » sanglota mon loup intérieur.

Ces mots me transpercèrent le cœur comme des flèches brûlantes. Ma belle-mère n'avait pas seulement orchestré mon rejet ; elle avait aussi tout organisé pour que je parte dès ce matin.

« Mon père était-il au courant de tout ça ? Comment pouvait-il être aussi cruel de choisir une étrangère plutôt que son unique enfant ? » Je me demandai s'il avait subi un lavage de cerveau ou s'il était sous son emprise.

Des larmes brûlantes se mirent à couler sur mes joues, et c'est alors que j'entendis un cri strident, quelqu'un se levant d'un siège, et le claquement moqueur de talons sur le sol en marbre.

Je pris mes jambes à mon cou et m'enfuis, me cachant sous l'escalier. Il faisait sombre, mais je forçais mes yeux à éclairer l'espace pour ne pas me cogner la tête contre les angles vifs.

Je me plaquai contre le mur et tendis l'oreille. Quand j'entendis la porte grincer, mon cœur rata un battement.

Je me mordis la lèvre et retins mon souffle tandis que les marches approchaient. Je fermai les yeux pour empêcher ma vision de percer l'obscurité. Arrivée à mi-chemin des escaliers, elle s'arrêta.

« Ô déesse de la lune, sauvez-moi », ai-je prié intérieurement. Elle descendit les escaliers, fit quelques pas, puis se retourna brusquement vers moi.

Elle fixa l'obscurité un long moment, comme si elle était certaine que quelqu'un s'y cachait. Après quelques secondes, elle disparut.

Je pris une profonde inspiration et poussai un soupir de soulagement. Dieu merci, elle n'avait pas pensé à allumer la lumière.

L'interrupteur était juste devant elle, et elle ne l'avait pas fait. Je n'avais pas une seconde à perdre ; je me précipitai hors de l'obscurité et me réfugiai dans ma chambre.

Mon sac n'était pas assez sûr, alors je verrouillai la porte à double tour et m'allongeai sur mon lit, réfléchissant à la suite.

« Vanessa », son nom me revint en mémoire. Je bondis sur mes pieds et attrapai mon téléphone.

Je tapai les trois premières lettres de son nom, et ses coordonnées s'affichèrent. J'ai composé le numéro, et dès la première sonnerie, elle a décroché, comme si elle attendait mon appel.

« Salut Ashley, comment s'est passée la rencontre ? » Sa voix chaleureuse et pétillante résonna au téléphone.

« Je pense arriver en Californie demain matin, dès l'aube », lui dis-je. Je venais à peine de terminer ma phrase qu'un grand coup frappa à ma porte. Mes yeux s'écarquillèrent, le téléphone toujours à la main.

Qui était-ce ? Et pourquoi était-ce à ma porte ?

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
43 Bab
บทนำ
ณ หมู่บ้านหลงซาน เป็นหมู่บ้านเก่าแก่ที่เต็มไปด้วยอารยธรรมแบบโบราณ“หลิวซินเยว่ ทางนี้!” เสียงเรียกสดใสของซูหย่าฉิน ดาราสาวที่ขึ้นชื่อเรื่องความสวยความงาม เพื่อนในวงการของเธอเอ่ยขึ้น พร้อมโบกมือให้หลิวซินเยว่ ก้าวเท้าลงจากรถตู้คันหรูอย่างสง่างาม ในชุดกี่เพ้าสีฟ้าอ่อนปักลวดลายดอกโบตั๋นพลิ้วไหว เธอยิ้มให้กล้องและแฟนๆ ที่มารอต้อนรับ ใบหน้าหวานใสเปล่งประกายออร่าของซูเปอร์สตาร์แห่งยุค ยิ่งทำให้ผู้คนรอบข้างต่างชื่นชมในความงามและมารยาทอันน่ารักของเธอนอกจากจะเป็นนักแสดงที่โด่งดังแล้ว เธอยังมีความสามารถในการเขียนบทละครที่โดดเด่น แต่ที่ใครหลายคนไม่รู้ เธอคือนักเขียนนิยายรักน้ำเน่าแนวชิงรักหักสวาทที่กำลังขายดิบขายดี ด้วยนามปากกาลับที่ไม่เคยเปิดเผยตัวตน“วันนี้อากาศดีจริงๆ นะ เหมาะกับการถ่ายทำสุดๆ ฉันไม่เคยคิดเลยว่าในจีนจะมีที่แบบนี้อยู่ด้วย” ถังมี่มี่ ดาราสาวร่างเล็กที่มีความสามารถในการเขียนบทละครเช่นเดียวกับหลิวซินเยว่เอ่ยขึ้นอย่างกระตือรือร้นช่างภาพของรายการ ‘ลมหายใจแห่งอดีต’กำลังจัดเตรียมอุปกรณ์กันอย่างขะมักเขม้น รอบตัวเต็มไปด้วยทีมงานและชาวบ้านหลงซานที่มารอชมดาราที่พวกเขาเห็นแต่ในจอแก้ว“
Baca selengkapnya
ตอนที่ 1 ชีวิตในร่างใหม่
ความมืดมิดจางหายไปช้าๆ หลิวซินเยว่รู้สึกเหมือนศีรษะหมุนเคว้งคว้าง ดวงตาพร่ามัวค่อยๆ ปรับโฟกัส เธอลืมตาขึ้นมาพบกับแสงสลัวๆ เพดานสูงที่ดูแปลกตา“ฉันอยู่ที่ไหนเนี่ย” เธอพึมพำกับตัวเอง พยายามขยับตัว แต่กลับรู้สึกว่าร่างกายหนักอึ้งผิดแปลกไปจากเดิมเสียงโหวกเหวกโวยวายดังเข้ามากระทบโสตประสาท ร่างบอบบางขยับลุกขึ้นนั่งอย่างทุลักทุเล ภาพเบื้องหน้าคือฉากกองถ่ายละครที่ดูไม่คุ้นตา นักแสดงหญิงชายในชุดจีนโบราณกำลังยืนจับกลุ่มคุยกันอยู่ เสียงเอะอะมะเทิ่งของทีมงานที่กำลังจัดแสงจัดฉากทำให้เธอรู้สึกปวดศีรษะชุดที่เธอสวมอยู่ตอนนี้ไม่ใช่กี่เพ้าสวยหรู แต่เป็นชุดทาสหญิงสีทึมๆ ที่ทั้งเก่าและขาดวิ่น“นี่มันอะไรกัน” หลิวซินเยว่ขมวดคิ้วแน่น หรือนี่จะเป็นส่วนหนึ่งของรายการสารคดีที่เธอไปถ่ายทำงั้นหรือ รายการ ‘ลมหายใจแห่งอดีต’ อาจจะต้องการสร้างสถานการณ์จำลองขึ้นมาเพื่อทดสอบปฏิสัมพันธ์ของดาราในยุคโบราณกระมังทันใดนั้น เสียงแหลมสูงก็ดังขึ้นข้างหู“เจียงหมิ่น! ทำไมยังนั่งโง่ๆ อยู่ตรงนั้น รีบมาได้แล้ว ทุกคนรอเธอคนเดียว”เธอหันไปมอง พบกับนักแสดงสาวคนหนึ่ง ใบหน้างดงามแต่แฝงด้วยแววหยิ่งยโส เธอคนนั้นสวมชุดที่หรูหราอลังกา
Baca selengkapnya
ตอนที่ 2 วางแผนชีวิต
ถ้วยยาจีนถูกวางลงบนโต๊ะข้างเตียง ดวงตาที่เคยหมองหม่นด้วยความเหนื่อยล้าของเจ้าของห้องเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เขามองเจียงหมิ่นด้วยแววตาที่ห่วงใย“คิดได้ไงไปทะเลาะกับซูอี้” หลี่หมิงเหว่ยบ่นให้เธอเล็กน้อย พลางส่ายหน้า“ก็ซูอี้ อ๋อ.. แม่นางเอกนั่นนะหรือ ก็เธอมาดูถูกฉันก่อนนี่” เธอตอบแล้วยกถ้วยยามาดม ก่อนจะจิบมันเล็กน้อยเพื่อรักษาน้ำใจสหายรักเจียงหมิ่นมองปฏิกิริยาของเขาแล้วรู้สึกเอ็นดู ชายหนุ่มคนนี้ดูเป็นสหายที่ซื่อตรงและจริงใจ ใบหน้าของเขาไม่มีร่องรอยของการเสแสร้งใดๆ เลยแม้แต่น้อย“แล้วนายล่ะ ไปโผล่ที่สถานีโทรทัศน์ได้ยังไง เอาบทละครไปเสนออีกแล้วเหรอ”“อืม ไม่ผ่านเหมือนเดิม” เขาพูดเสียงเบาด้วยความผิดหวัง“แต่สุดท้ายสิ่งที่นายนำไปเสนอที่พวกนั้นไม่ให้ผ่าน ก็ถูกซ่งเหยาเอาไปดัดแปลงมาเขียนเป็นบทละครจนโด่งดังอยู่ดี นายควรจะร้องเรียนเรื่องพวกนี้ได้แล้วนะ” ในความทรงจำ คนขี้แพ้ที่ส่งบทละครให้สถานีโทรทัศน์ไม่เคยผ่าน แต่กลับถูกลอกพล็อตเรื่องไปเขียนใหม่ แต่เขาก็ไม่เคยโวยวาย“แต่เขาเขียนได้ดีกว่าฉันจริงๆ ที่นา” หลี่หมิงเหว่ยเงยหน้าขึ้นมองเธออีกครั้ง คราวนี้ใบหน้าของเขาแดงก่ำกว่าเดิมชัดเจน“เอาเถอะ หากนาย
Baca selengkapnya
ตอนที่ 3 ครอบครัว
สองสหายกำลังวางแผนที่จะเขียนนิยายออกมา โดยเลือกเขียนแนวพระเอกที่ปิดบังตัวตนเพื่อตามหารักแท้“เธอต้องกลับบ้านนี่ จะเอาเวลาไหนมาช่วยฉันเขียน” นักเขียนหนุ่มถามขึ้นหลังจากที่นึกถึงความเป็นไปได้“บ้านเหรอ” เจียงหมิ่นพึมพำ แล้วภาพความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมก็พรั่งพรูเข้ามาในหัวอีกครั้งภาพบ้านหลังเก่าที่เต็มไปด้วยความคับแคบ พ่อที่ไม่เคยแยแส และซูหย่าแม่เลี้ยงใจร้ายที่มักจะใช้ถ้อยคำเชือดเฉือนและใช้งานเจียงหมิ่นเยี่ยงทาสชีวิตในบ้านหลังนั้นเต็มไปด้วยการกดขี่ข่มเหง เจียงหมิ่นมักจะถูกตบตีและดุด่าจากแม่เลี้ยงอยู่เสมอ เธอต้องทำงานบ้านทุกอย่างโดยไม่ได้รับการเหลียวแล การกลับไปอยู่กับครอบครัวนั้นเท่ากับกลับไปสู่ขุมนรกดีๆ นี่เองในยุคนี้ การแต่งงานคือหนทางเดียวที่จะทำให้ผู้หญิงหลุดพ้นจากครอบครัวเดิมได้ ยิ่งไปกว่านั้น หลี่หมิงเหว่ยยังเป็นคนเดียวที่ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือเธอในยามนี้ และดูเหมือนจะเป็นคนที่เชื่อใจได้มากที่สุดในสถานการณ์ที่เธออ้างว้างเช่นนี้“หรือฉันจะแต่งงานกับนายดี”“จะบ้าเหรอ เธอก็รู้ว่าฉัน... ไม่ได้ชอบผู้หญิง” หลี่หมิงเหว่ยกล่าวเสียงเบาด้วยความขัดเขินเล็กน้อย เขาไว้ใจสหายรักคนนี้มาก ไม
Baca selengkapnya
ตอนที่ 4 การต่อต้าน
“ไม่ค่ะ ฉันไม่แต่งงานกับเถ้าแก่หวังเด็ดขาด”“อะไรนะ! แกกล้าดียังไงมาปฏิเสธ แกอย่าคิดว่าตัวเองมีสิทธิ์เลือกอะไรได้ ฉันเป็นแม่แกนะ” ซูหย่าตวาดลั่น ใบหน้าของเธอบิดเบี้ยวด้วยความโมโห“ฉันมีคนรักแล้วค่ะ และเรากำลังจะแต่งงานกันในไม่ช้านี้” เจียงหมิ่นตอบสวนกลับอย่างใจเย็น เธอตัดสินใจแล้วว่าจะใช้เรื่องคนรักเป็นข้ออ้างเพื่อปฏิเสธการแต่งงานครั้งนี้“คนรัก ใครกัน” แม่เลี้ยงถามเสียงแหลมสูงด้วยความอยากรู้“เขายังไม่อยากให้ฉันเปิดเผยในตอนนี้ แต่เดี๋ยวคุณก็จะรู้เอง” เจียงหมิ่นยังไม่รู้ว่าจะอ้างชื่อใครใบหน้าของนายเจียงก็เปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยความโกรธ เขาตบโต๊ะเสียงดังปัง จนถ้วยชาที่วางอยู่กระเด็นไปเล็กน้อย“แกอย่างบอกนะว่าเป็นหลี่หมิงเหว่ย ไอ้คนไร้ค่าที่เขียนบทละครไม่ได้เรื่องนั่นน่ะ แกจะไปแต่งงานกับไอ้ขี้แพ้แบบนั้นได้อย่างไร” เขาตวาดลั่นด้วยความโมโห ผู้ชายคนเดียวที่สนิทกับลูกสาวจะมีใครอื่นไปได้“ฮ่าๆ คิดว่าจะหาใครมาหลอกฉันได้เหรอ หลี่หมิงเหว่ยมันก็แค่คนตกอับ ไม่มีอะไรเลย แกจะเอาอะไรกิน” นางซูหัวเราะเยาะ“ไม่ใช่เขา และฉันจะแต่งงานกับใครมันเรื่องของฉันค่ะ” เจียงหมิ่นเริ่มมีน้ำเสียงที่แข็งกระด้างขึ้น
Baca selengkapnya
ตอนที่ 5 แม่เลี้ยง
หลังจากวันนั้น ซูหย่าก็เริ่มวางแผนทันที ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ร้ายกาจ ทุกครั้งที่มองเห็นเจียงหมิ่น เธอก็ยิ่งรู้สึกโมโหที่เด็กสาวไม่ยอมเชื่อฟัง แต่เงินสินสอดแปดพันหยวนจากหวังสวี่จ้าวเถ้าแก่ผู้ร่ำรวย ความโลภนั้นก็มีอิทธิพลเหนือเธอมากกว่าสิ่งใดสามวันต่อมา ซูหย่าทำตัวผิดแปลกไปจากเดิมอย่างเห็นได้ชัด เธอมีท่าทางใจดีเป็นพิเศษกับเจียงหมิ่น คอยพูดจาอ่อนหวานผิดหูผิดตาในตอนสายของวันนั้น ซูหย่านำแก้วน้ำโคล่าเย็นเจี๊ยบมาวางตรงหน้าเจียงหมิ่นขณะที่เธอกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้องส่วนตัว“อาหมิ่นลูกรัก” ซูหย่าเอ่ยเสียงหวานหยดย้อย ส่งแก้วน้ำโคล่าให้ด้วยรอยยิ้มที่ฝืนทำอย่างเห็นได้ชัด“อากาศร้อนๆ แบบนี้ ดื่มน้ำโคล่าสักหน่อยไหม แม่เพิ่งไปซื้อมาให้เลยนะ”เจียงหมิ่นมองแก้วน้ำโคล่าในมือของซูหย่าด้วยความสงสัยค้างคาใจ นี่ไม่ใช่เจียงหมิ่นคนเดิมที่ถูกหลอกง่ายๆ ซูหย่าเป็นคนขี้เหนียวตัวแม่ ไม่เคยยอมเสียเงินซื้อเครื่องดื่มราคาแพงอย่างน้ำโคล่าให้เธอดื่มเลยแม้แต่ครั้งเดียว ปกติแล้วแม้แต่น้ำเปล่าเธอยังตวงให้ดื่มอย่างจำกัดจำเขี่ย การที่ซูหย่าลงทุนซื้อน้ำโคล่ามาให้ถึงที่ แสดงว่าต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลเป็
Baca selengkapnya
ตอนที่ 6 ดาบนั้นคืนสนอง
เจียงหมิ่นเดินออกมาจากอพาร์ตเมนต์เก่าๆ ของตัวเอง ทิ้งไว้เบื้องหลังคือแม่เลี้ยงที่หลับใหลไม่ได้สติ และเถ้าแก่หวังที่กำลังจะมาเยือนตามนัดหมายของเธอหญิงสาวเดินหลบเลี่ยงจากตรอกซอกซอยที่ไม่คุ้นเคย มุ่งหน้าไปยังจุดที่เธอรู้ว่าเถ้าแก่หวังจะต้องมาถึงในไม่ช้า ซ่อนตัวอยู่หลังเสาไฟต้นใหญ่ริมถนน สอดส่องสายตามองหารถคันหรูของเถ้าแก่หวังไม่นานนัก รถเก๋งสีดำเงางามคันหนึ่งก็เคลื่อนมาจอดสนิทหน้าอาคาร หวังสวี่จ้าวในชุดผ้าไหมราคาแพง ก้าวลงจากรถพร้อมกับผู้ติดตามอีกสองคน ร่างอ้วนท้วมของเขาก้าวขึ้นบันไดไปยังชั้นสามอย่างไม่รีบร้อน ใบหน้าเปื้อนยิ้มด้วยความกระหยิ่มยิ้มย่องราวกับมั่นใจในสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นเจียงหมิ่นมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ เธอรู้ว่าในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า เถ้าแก่หวังจะต้องพบกับเซอร์ไพรส์ที่ไม่คาดคิด เธอจินตนาการภาพเหตุการณ์ที่จะตามมาอย่างชัดเจน และรู้สึกพอใจเป็นอย่างยิ่งที่ซูหย่าจะต้องรับผลกรรมจากการกระทำของตัวเองหญิงสาวรออยู่ตรงนั้นอีกพักใหญ่ จนกระทั่งแน่ใจว่าเถ้าแก่หวังได้เข้าไปในอาคารเรียบร้อยแล้ว จึงค่อยๆ ก้าวเดินออกมาจากที่ซ่อน เธอไม่ได้รีบร้อนที่จะกลับบ้าน แต่เดินไปตามถนนเรื่
Baca selengkapnya
ตอนที่ 7 โอกาสที่มาถึง
ในตอนเช้า เจียงหมิ่นตื่นมาพร้อมกับเสียงทะเลาะกันของเจียงหย่งฉีและซูหย่า เธอลุกขึ้นนั่งด้วยความหงุดหงิดที่ถูกรบกวนการนอนเสียงทะเลาะกันทำให้ภาพความทรงจำของเจียงหมิ่นที่ถูกทอดทิ้ง ถูกกดขี่ และถูกทรยศหักหลังวนเวียนอยู่ในหัวอย่างไม่ขาดสาย“โธ่เอ๊ย อาหมิ่น ครอบครัวเธอนี่มันบ้าบอ ชีวิตน่าสมเพชจริงๆ” เจียงหมิ่นระบายความโกรธด้วยการทุบหมอนเก่าๆ อย่างแรงครั้งแล้วครั้งเล่าความสงสารจับใจต่อเจียงหมิ่นคนเดิมพุ่งขึ้นมาอย่างท่วมท้น เธอเข้าใจแล้วว่าทำไมเจ้าของร่างเดิมถึงอ่อนแอและไร้เรี่ยวแรงถึงเพียงนั้น การถูกกระทำย่ำยีจากคนที่ควรจะเป็นที่พึ่ง มันเจ็บปวดเสียยิ่งกว่าอะไรทั้งหมดเสียงทะเลาะกันของพ่อและแม่เลี้ยงที่ดังมาจากข้างนอกยังคงดำเนินต่อไป แต่สำหรับเจียงหมิ่นแล้ว เสียงเหล่านั้นได้กลายเป็นเพียงเสียงรบกวนที่ห่างไกลออกไป เธอหลับตาลงวางแผนการในใจอย่างเงียบเชียบ หลังจากนี้คือจุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลงเธอเริ่มจากการสำรวจข้าวของเครื่องใช้ของเจียงหมิ่นคนเดิม เสื้อผ้าส่วนใหญ่เป็นชุดเก่าๆ สีทึมๆ ที่ไม่เข้ากับยุคสมัยของเธอเลยแม้แต่น้อย แต่ด้วยความรู้ด้านแฟชั่นและสไตล์ที่สั่งสมมาจากการเป็นซูเปอร์สตาร์ในอนา
Baca selengkapnya
ตอนที่ 8 เริ่มงาน
วันรุ่งขึ้น เจียงหมิ่นตื่นแต่เช้าด้วยหัวใจที่เปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่น นี่คือวันแรกของการทำงานในฐานะผู้ช่วยช่างแต่งหน้า และเป็นก้าวแรกที่สำคัญบนเส้นทางสู่การเป็นซูเปอร์สตาร์เธอสวมเสื้อผ้าที่เธอจัดแต่งใหม่เมื่อวานนี้ และมุ่งหน้าไปยังสถานีโทรทัศน์ด้วยความกระตือรือร้นเมื่อไปถึงห้องแต่งหน้าขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์มากมาย อาจารย์โจวช่างแต่งหน้าชื่อดังที่รับเธอเข้าทำงานก็มอบหมายงานแรกให้ทันที“อาหมิ่น วันนี้เธอรับผิดชอบแต่งหน้าให้กับ หลี่เวยเวย นักแสดงสมทบหลักนะ ส่วนฉันจะไปดูแลคุณจางเหล่ย” อาจารย์โจวเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้ม“ได้ค่ะ” หญิงสาวตอบรับด้วยความเต็มใจ ไม่ได้เสนอตัวอยากไปแต่งหน้ากับดาราในดวงใจของเจ้าของร่างเดิม เธอเริ่มจัดเตรียมอุปกรณ์แต่งหน้าด้วยความคล่องแคล่วหลี่เวยเวยเป็นนักแสดงสาวที่สวยคม มีผลงานละครหลายเรื่อง แต่ยังไม่โด่งดังเป็นพลุแตก เธอนั่งลงบนเก้าอี้แต่งหน้า ใบหน้าของเธอดูเหนื่อยล้าเล็กน้อย“แต่งออกมาให้สวยที่สุดเลยน้องสาว” เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงเป็นกันเอง“แน่นอนค่ะคุณหลี่” เจียงหมิ่นยิ้มตอบเธอเริ่มลงมือแต่งหน้าอย่างพิถีพิถัน ด้วยความรู้และประสบการณ์จากโลกอนาคต เธอสามารถมอง
Baca selengkapnya
ตอนที่ 9 มิตรภาพที่ยาวนาน
วันหยุดที่เจียงหมิ่นไม่ได้ไปทำงาน เธอตื่นแต่เช้าและกำลังจะออกไปหาหลี่หมิงเหว่ย“วันนี้วันหยุด แกจะไปไหน” เจียงหย่งฉีพูดขึ้นโดยไม่มองหน้า“ไปทำงานพิเศษค่ะ” เธอตอบเสียงเรียบเรื่องที่เกิดขึ้นทำให้เธอยิ่งห่างเหินจากบิดา ยิ่งเขาแสดงจุดยืนว่าเข้าข้างซูหย่า เธอก็ยิ่งเจ็บแค้นแทนเจ้าของร่างเดิมที่มีพ่อที่ละเลยความรู้สึกเธอขนาดนี้“เรื่อง...”“เงินเดือนฉันยังไม่ออกค่ะ หากพ่อต้องการ ฉันจะลองถามเจ้านายว่าจะสามารถเบิกล่วงหน้าได้ไหม” เธอกล่าวตัดบท“ฉันไม่ได้จะถามเรื่องเงิน ฉันจะถามเรื่องที่แกบอกว่ามีคนรักที่บอกไม่ได้ ถ้ามีจริงๆ ก็ควรพามาพูดคุยกัน” เขาพูดขึ้นมา ทำให้เจียงหมิ่นรู้สึกว่าเขากำลังทำหน้าที่บิดาที่กำลังห่วงลูกสาว“นั่นสิ พามา จะได้พูดคุยเรื่องแต่งงานและสินสอดให้มันจบๆ ไป ไหนๆ เถ้าแก่หวังก็ไม่เอาเธอแล้ว มีคนรักก็รีบพามาพูดเรื่องสินสอด พวกเราจะได้รีบหาเงินไปจ่ายหนี้” ซูหย่าที่เดินออกมาจากห้องครัวพูดขึ้นถึงวัตถุประสงค์ที่แท้จริง“ฉันก็นึกว่าพ่อห่วงฉันเสียอีก ที่แท้ก็อยากได้สินสอด” เธอพูดเสียงเรียบ รู้สึกผิดหวังซ้ำซากกับเรื่องที่ไม่ควรคาดหวัง“พี่ครับ มากินข้าวเถอะ” เจียงอี้จือเรียกพี่สาวให้
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status