บทที่ 7 ความจริงที่น่าตกใจ

ธีรภัทรจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของพิมพ์ดาว ราวกับกำลังประเมินว่าเธอรู้อะไรมาบ้าง เขาไม่ตอบในทันที แต่กลับเดินเข้ามาใกล้ มือใหญ่คว้ากระดาษหนังสือพิมพ์ในมือของเธอไปดู

"ข่าวนี้...เธอไปเจอมันที่ไหน?" เสียงของเขาเรียบเย็น แต่แฝงไปด้วยความระแวง

"ฉันแค่...บังเอิญเจอในลิ้นชัก" พิมพ์ดาวตอบพลางมองเขาด้วยแววตาจริงจัง

"มันเป็นข่าวเกี่ยวกับบริษัทที่ล้มละลายเพราะถูกคู่ค้าหักหลัง... แล้วทำไมฉันถึงรู้สึกว่ามันเกี่ยวกับฉัน?"

ธีรภัทรกำเอกสารแน่น ราวกับกำลังอดกลั้นอารมณ์บางอย่าง

"เธอไม่จำเป็นต้องรู้" เขาตอบเสียงเข้ม ก่อนจะหันหลังเดินไปทางประตู แต่พิมพ์ดาวไม่ยอมแพ้ เธอรีบเดินไปขวางหน้าเขาไว้

"ฉันต้องรู้! เพราะตั้งแต่ฉันก้าวเข้ามาในบ้านนี้ ทุกคนมองฉันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง ฉันถูกดูถูก เหยียดหยาม และถูกตราหน้าว่าเป็น 'ลูกของคนทรยศ' โดยที่ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพ่อของฉันทำอะไรผิด! ถ้าคุณไม่บอก ฉันก็คงต้องไปหาคำตอบเอง!"

ธีรภัทรจ้องเธอด้วยสายตาแข็งกร้าว ดวงตาที่เคยเย็นชาเริ่มฉายแววความเจ็บปวดที่เขาพยายามซ่อนมาโดยตลอด

"เธออยากรู้จริง ๆ ใช่ไหม?" น้ำเสียงของเขาเย้ยหยัน

"งั้นผมจะบอกให้ก็ได้..."

พิมพ์ดาวกลั้นหายใจรอฟัง

"เพราะพ่อของเธอ... เป็นคนที่หักหลังครอบครัวผม เป็นคนที่ทำให้พ่อของผมต้องตาย และเป็นเหตุผลที่ทำให้ทุกอย่างที่ครอบครัวผมเคยมีต้องพังพินาศ!"

พิมพ์ดาวรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน คำพูดของธีรภัทรทิ่มแทงเข้าไปในจิตใจของเธอ เธอส่ายหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ

"เป็นไปไม่ได้... พ่อของฉันไม่มีทางทำเรื่องแบบนั้น... คุณต้องเข้าใจอะไรผิดแน่ ๆ!"

"เข้าใจผิดงั้นเหรอ?" ธีรภัทรหัวเราะเยาะ

"ถ้าเธอคิดว่าผมเข้าใจผิด งั้นก็ลองไปถามพ่อของเธอดูสิ ว่าความจริงมันเป็นยังไง!"

พิมพ์ดาวรู้สึกเหมือนหัวใจหล่นวูบ เธอไม่เคยได้ยินเรื่องนี้จากพ่อมาก่อนเลย ทำไมพ่อถึงไม่เคยพูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้? หรือว่าสิ่งที่ธีรภัทรพูดเป็นความจริง?

เธอถอยหลังไปเล็กน้อย สับสนและหวาดหวั่นไปหมด ก่อนจะตัดสินใจพูดออกไปเสียงเบาแต่หนักแน่น

"ฉันจะหาความจริงด้วยตัวเอง... และถ้าฉันพบว่าคุณเข้าใจผิด ฉันจะไม่ยอมให้คุณมาดูถูกฉันอีกต่อไป!"

ธีรภัทรมองเธอเงียบ ๆ ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"งั้นก็ลองดูสิ พิมพ์ดาว แต่ระวังให้ดี... เพราะบางความจริงมันอาจจะทำให้เธอรับไม่ไหว"

พิมพ์ดาวยืนนิ่ง ราวกับถูกตรึงอยู่กับที่ คำพูดของธีรภัทรดังก้องอยู่ในหัวของเธอ

"บางความจริงมันอาจจะทำให้เธอรับไม่ไหว"

เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเต้นแรงราวกับจะหลุดออกมา ความจริงที่เขาพูดถึงมันคืออะไรกันแน่? มีอะไรมากกว่านั้นอีกงั้นเหรอ? หรือว่าสิ่งที่เธอรู้มา ยังเป็นเพียงเศษเสี้ยวของความจริงทั้งหมด?

"การแต่งงานนี้คุณเป็นคนวางแผนใช่มั้ย เพราะอะไร?" เธอถามออกไป น้ำเสียงสั่นไหวกว่าที่ตั้งใจไว้

ธีรภัทรหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบจ้องมองเธอราวกับกำลังวัดปฏิกิริยา

"แล้วเธอคิดว่าเพราะอะไรล่ะ พิมพ์ดาว?" เขาเอ่ยเสียงเรียบ "เพราะความรักงั้นเหรอ?"

คำพูดนั้นเหมือนคมมีดที่กรีดลงกลางหัวใจของเธอ ความเย้ยหยันในน้ำเสียงของเขาทำให้เธอรู้ได้ทันทีว่าอะไรคือความจริง

"คุณ... วางแผนแต่งงานกับฉัน เพื่อแก้แค้น?"

เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจมดิ่งลงไปในความมืดมิดที่ไร้ทางออก

ธีรภัทรไม่ปฏิเสธ รอยยิ้มของเขาไม่มีความอ่อนโยนหลงเหลืออยู่อีกแล้ว

"แล้วเธอคิดว่ายังไงล่ะ? การได้เห็นลูกสาวของคนทรยศต้องมาอยู่ใต้กำมือของผม ต้องมองเห็นพ่อของตัวเองทุกข์ทรมานเพราะไม่สามารถช่วยเธอได้... นั่นไม่ใช่การแก้แค้นที่สาสมเหรอ?"

พิมพ์ดาวตัวสั่นสะท้าน ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วร่างกายราวกับถูกทิ่มแทงด้วยหนามแหลม น้ำตาที่พยายามกลั้นเอาไว้เอ่อล้นออกมาโดยไม่อาจห้ามได้

"เพราะเหตุนี้ใช่ไหม... คุณถึงพยายามทำร้ายจิตใจฉันมาตลอด? ปล่อยให้คนอื่นดูถูกเหยียดหยาม ฉันเป็นเพียงเครื่องมือในการแก้แค้นของคุณงั้นเหรอ? ซื้อฉันมาด้วยเงิน... แล้วก็ทำร้ายฉันแบบนี้?"

พิมพ์ดาวเอ่ยเสียงสั่น ดวงตาฉายแววผิดหวังและเจ็บปวด ขณะที่จ้องมองเขาราวกับไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน

ธีรภัทรเม้มริมฝีปากแน่น ราวกับกำลังลังเลอยู่ชั่วครู่ แต่แล้วเขาก็หัวเราะออกมา

“ใช่ และมันจะเป็นอย่างนี้ไปเรื่อย ๆ ให้สาสมกับสิ่งที่ครอบครัวเธอทำไว้”

แต่แม้เขาจะพูดเช่นนั้น ดวงตาของเขากลับฉายแววบางอย่างที่บอกเป็นนัยว่าเขาเองก็ไม่ได้ภูมิใจกับสิ่งที่ทำ

พิมพ์ดาวรู้สึกเหมือนถูกบีบหัวใจ เธอไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองอ่อนแอเท่านี้มาก่อน ร่างกายไร้เรี่ยวแรงจนแทบทรงตัวไม่อยู่ เธอเงยหน้ามองเขา น้ำตาร่วงหล่นลงมาอย่างไม่อาจห้ามได้

"ถ้าการทำร้ายฉันทำให้คุณรู้สึกดีขึ้น ก็แสดงว่าคุณเองก็ยังหนีจากอดีตไม่ได้เลยสินะ" เธอพูดออกมาแผ่วเบา

ธีรภัทรจ้องมองเธอด้วยสายตาแข็งกร้าว แต่ลึก ๆ แล้ว เหมือนมีบางอย่างฉายแววลังเลอยู่ชั่วขณะ

พิมพ์ดาวกำมือแน่น สูดลมหายใจลึก พยายามเรียกสติของตัวเองกลับมา เธอไม่ใช่คนที่จะยอมแพ้อะไรง่าย ๆ

"ก็ได้... ถ้าสำหรับคุณ ฉันเป็นแค่เครื่องมือในการแก้แค้น ฉันจะไม่ยอมให้คุณใช้ฉันเป็นหมากอีกต่อไป" เธอประกาศเสียงหนักแน่น แม้หัวใจจะแตกสลายไปแล้วก็ตาม

ธีรภัทรนิ่งไปกับคำพูดของเธอ ดวงตาของเขาสั่นไหวเพียงเสี้ยววินาที แต่แล้วก็กลับมาเรียบเฉยอีกครั้ง

"งั้นก็ดี พิมพ์ดาว ลองดูสิ ว่าเธอจะทนได้แค่ไหน" เขาพูดเสียงเย็นชา ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป ทิ้งเธอไว้กับความเจ็บปวดที่ไม่มีคำใดจะอธิบายได้...

พิมพ์ดาวทรุดตัวลงนั่งอย่างหมดเรี่ยวแรง น้ำตาร่วงหล่นเงียบ ๆ ขณะที่เสียงฝีเท้าของธีรภัทรค่อย ๆ จางหายไป

เธอกัดริมฝีปากแน่น พยายามกลั้นเสียงสะอื้นที่ตีตื้นขึ้นมาในอก หัวใจของเธอแตกสลายเป็นเสี่ยง ๆ เมื่อได้รู้ว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็นเพียงแผนการแก้แค้นของเขาเท่านั้น

“คุณมันใจร้าย…จริง ๆ” เธอพึมพำกับตัวเอง แววตาหม่นเศร้า แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังไม่สามารถเกลียดเขาได้เลย

เธอไม่เข้าใจตัวเอง…ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมถึงยังรู้สึกถึงความเจ็บปวดของเขาที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทีเย็นชา แม้ว่าเขาจะทำร้ายเธอด้วยคำพูดแสนโหดร้าย แต่แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวดซึ่งเขาเองก็คงไม่รู้ตัว

พิมพ์ดาวยกมือขึ้นเช็ดน้ำตา สูดลมหายใจลึก พยายามเรียกสติกลับคืนมา

เธออาจเป็นแค่เครื่องมือในการแก้แค้นของเขาในตอนนี้ แต่เธอเชื่อว่า…ไม่มีใครสามารถใช้ชีวิตอยู่บนความเกลียดชังได้ตลอดไป หัวใจของธีรภัทรยังเต็มไปด้วยบาดแผลแห่งอดีต และเขาเลือกที่จะใช้เธอเป็นทางออกในการระบายความเจ็บปวดนั้น

แต่ถ้าหากเธอสามารถทำให้เขาเห็นได้ว่าความเกลียดชังไม่ได้ช่วยให้หัวใจสงบสุขได้ล่ะ? ถ้าเธอสามารถทำให้เขาเห็นว่าความรักยังคงมีอยู่…และอาจช่วยปลดปล่อยเขาจากความทุกข์ที่กัดกินหัวใจมาโดยตลอด?

พิมพ์ดาวหลับตาลงชั่วขณะ ก่อนจะลืมตาขึ้นมาพร้อมแววตามุ่งมั่น

“ฉันจะไม่ยอมแพ้” เธอกระซิบกับตัวเอง เธอปาดน้ำตาออกแรง ๆ ราวกับจะปัดเป่าความอ่อนแอออกไปด้วย

ไม่ว่าเขาจะผลักไสเธอแค่ไหน เธอจะไม่ปล่อยให้ความเกลียดชังเป็นสิ่งเดียวที่หลงเหลืออยู่ระหว่างพวกเขา เธอจะเปลี่ยนแปลงเขา…แม้ว่าเส้นทางนี้จะเต็มไปด้วยความเจ็บปวดก็ตาม

แม้ว่าเขาจะไม่เชื่อในความรัก แต่เธอจะทำให้เขาเห็นเอง…ว่าความรักนั้นแข็งแกร่งกว่าความแค้นเสมอ