Accueil / โรแมนติก / ลวงรักกับดักแค้น / บทที่ 7 ความจริงที่น่าตกใจ

Partager

บทที่ 7 ความจริงที่น่าตกใจ

last update Date de publication: 2025-03-03 12:00:53

ธีรภัทรจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของพิมพ์ดาว ราวกับกำลังประเมินว่าเธอรู้อะไรมาบ้าง เขาไม่ตอบในทันที แต่กลับเดินเข้ามาใกล้ มือใหญ่คว้ากระดาษหนังสือพิมพ์ในมือของเธอไปดู

"ข่าวนี้...เธอไปเจอมันที่ไหน?" เสียงของเขาเรียบเย็น แต่แฝงไปด้วยความระแวง

"ฉันแค่...บังเอิญเจอในลิ้นชัก" พิมพ์ดาวตอบพลางมองเขาด้วยแววตาจริงจัง

"มันเป็นข่าวเกี่ยวกับบริษัทที่ล้มละลายเพราะถูกคู่ค้าหักหลัง... แล้วทำไมฉันถึงรู้สึกว่ามันเกี่ยวกับฉัน?"

ธีรภัทรกำเอกสารแน่น ราวกับกำลังอดกลั้นอารมณ์บางอย่าง

"เธอไม่จำเป็นต้องรู้" เขาตอบเสียงเข้ม ก่อนจะหันหลังเดินไปทางประตู แต่พิมพ์ดาวไม่ยอมแพ้ เธอรีบเดินไปขวางหน้าเขาไว้

"ฉันต้องรู้! เพราะตั้งแต่ฉันก้าวเข้ามาในบ้านนี้ ทุกคนมองฉันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง ฉันถูกดูถูก เหยียดหยาม และถูกตราหน้าว่าเป็น 'ลูกของคนทรยศ' โดยที่ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพ่อของฉันทำอะไรผิด! ถ้าคุณไม่บอก ฉันก็คงต้องไปหาคำตอบเอง!"

ธีรภัทรจ้องเธอด้วยสายตาแข็งกร้าว ดวงตาที่เคยเย็นชาเริ่มฉายแววความเจ็บปวดที่เขาพยายามซ่อนมาโดยตลอด

"เธออยากรู้จริง ๆ ใช่ไหม?" น้ำเสียงของเขาเย้ยหยัน

"งั้นผมจะบอกให้ก็ได้..."

พิมพ์ดาวกลั้นหายใจรอฟัง

"เพราะพ่อของเธอ... เป็นคนที่หักหลังครอบครัวผม เป็นคนที่ทำให้พ่อของผมต้องตาย และเป็นเหตุผลที่ทำให้ทุกอย่างที่ครอบครัวผมเคยมีต้องพังพินาศ!"

พิมพ์ดาวรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน คำพูดของธีรภัทรทิ่มแทงเข้าไปในจิตใจของเธอ เธอส่ายหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ

"เป็นไปไม่ได้... พ่อของฉันไม่มีทางทำเรื่องแบบนั้น... คุณต้องเข้าใจอะไรผิดแน่ ๆ!"

"เข้าใจผิดงั้นเหรอ?" ธีรภัทรหัวเราะเยาะ

"ถ้าเธอคิดว่าผมเข้าใจผิด งั้นก็ลองไปถามพ่อของเธอดูสิ ว่าความจริงมันเป็นยังไง!"

พิมพ์ดาวรู้สึกเหมือนหัวใจหล่นวูบ เธอไม่เคยได้ยินเรื่องนี้จากพ่อมาก่อนเลย ทำไมพ่อถึงไม่เคยพูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้? หรือว่าสิ่งที่ธีรภัทรพูดเป็นความจริง?

เธอถอยหลังไปเล็กน้อย สับสนและหวาดหวั่นไปหมด ก่อนจะตัดสินใจพูดออกไปเสียงเบาแต่หนักแน่น

"ฉันจะหาความจริงด้วยตัวเอง... และถ้าฉันพบว่าคุณเข้าใจผิด ฉันจะไม่ยอมให้คุณมาดูถูกฉันอีกต่อไป!"

ธีรภัทรมองเธอเงียบ ๆ ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"งั้นก็ลองดูสิ พิมพ์ดาว แต่ระวังให้ดี... เพราะบางความจริงมันอาจจะทำให้เธอรับไม่ไหว"

พิมพ์ดาวยืนนิ่ง ราวกับถูกตรึงอยู่กับที่ คำพูดของธีรภัทรดังก้องอยู่ในหัวของเธอ

"บางความจริงมันอาจจะทำให้เธอรับไม่ไหว"

เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเต้นแรงราวกับจะหลุดออกมา ความจริงที่เขาพูดถึงมันคืออะไรกันแน่? มีอะไรมากกว่านั้นอีกงั้นเหรอ? หรือว่าสิ่งที่เธอรู้มา ยังเป็นเพียงเศษเสี้ยวของความจริงทั้งหมด?

"การแต่งงานนี้คุณเป็นคนวางแผนใช่มั้ย เพราะอะไร?" เธอถามออกไป น้ำเสียงสั่นไหวกว่าที่ตั้งใจไว้

ธีรภัทรหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบจ้องมองเธอราวกับกำลังวัดปฏิกิริยา

"แล้วเธอคิดว่าเพราะอะไรล่ะ พิมพ์ดาว?" เขาเอ่ยเสียงเรียบ "เพราะความรักงั้นเหรอ?"

คำพูดนั้นเหมือนคมมีดที่กรีดลงกลางหัวใจของเธอ ความเย้ยหยันในน้ำเสียงของเขาทำให้เธอรู้ได้ทันทีว่าอะไรคือความจริง

"คุณ... วางแผนแต่งงานกับฉัน เพื่อแก้แค้น?"

เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจมดิ่งลงไปในความมืดมิดที่ไร้ทางออก

ธีรภัทรไม่ปฏิเสธ รอยยิ้มของเขาไม่มีความอ่อนโยนหลงเหลืออยู่อีกแล้ว

"แล้วเธอคิดว่ายังไงล่ะ? การได้เห็นลูกสาวของคนทรยศต้องมาอยู่ใต้กำมือของผม ต้องมองเห็นพ่อของตัวเองทุกข์ทรมานเพราะไม่สามารถช่วยเธอได้... นั่นไม่ใช่การแก้แค้นที่สาสมเหรอ?"

พิมพ์ดาวตัวสั่นสะท้าน ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วร่างกายราวกับถูกทิ่มแทงด้วยหนามแหลม น้ำตาที่พยายามกลั้นเอาไว้เอ่อล้นออกมาโดยไม่อาจห้ามได้

"เพราะเหตุนี้ใช่ไหม... คุณถึงพยายามทำร้ายจิตใจฉันมาตลอด? ปล่อยให้คนอื่นดูถูกเหยียดหยาม ฉันเป็นเพียงเครื่องมือในการแก้แค้นของคุณงั้นเหรอ? ซื้อฉันมาด้วยเงิน... แล้วก็ทำร้ายฉันแบบนี้?"

พิมพ์ดาวเอ่ยเสียงสั่น ดวงตาฉายแววผิดหวังและเจ็บปวด ขณะที่จ้องมองเขาราวกับไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน

ธีรภัทรเม้มริมฝีปากแน่น ราวกับกำลังลังเลอยู่ชั่วครู่ แต่แล้วเขาก็หัวเราะออกมา

“ใช่ และมันจะเป็นอย่างนี้ไปเรื่อย ๆ ให้สาสมกับสิ่งที่ครอบครัวเธอทำไว้”

แต่แม้เขาจะพูดเช่นนั้น ดวงตาของเขากลับฉายแววบางอย่างที่บอกเป็นนัยว่าเขาเองก็ไม่ได้ภูมิใจกับสิ่งที่ทำ

พิมพ์ดาวรู้สึกเหมือนถูกบีบหัวใจ เธอไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองอ่อนแอเท่านี้มาก่อน ร่างกายไร้เรี่ยวแรงจนแทบทรงตัวไม่อยู่ เธอเงยหน้ามองเขา น้ำตาร่วงหล่นลงมาอย่างไม่อาจห้ามได้

"ถ้าการทำร้ายฉันทำให้คุณรู้สึกดีขึ้น ก็แสดงว่าคุณเองก็ยังหนีจากอดีตไม่ได้เลยสินะ" เธอพูดออกมาแผ่วเบา

ธีรภัทรจ้องมองเธอด้วยสายตาแข็งกร้าว แต่ลึก ๆ แล้ว เหมือนมีบางอย่างฉายแววลังเลอยู่ชั่วขณะ

พิมพ์ดาวกำมือแน่น สูดลมหายใจลึก พยายามเรียกสติของตัวเองกลับมา เธอไม่ใช่คนที่จะยอมแพ้อะไรง่าย ๆ

"ก็ได้... ถ้าสำหรับคุณ ฉันเป็นแค่เครื่องมือในการแก้แค้น ฉันจะไม่ยอมให้คุณใช้ฉันเป็นหมากอีกต่อไป" เธอประกาศเสียงหนักแน่น แม้หัวใจจะแตกสลายไปแล้วก็ตาม

ธีรภัทรนิ่งไปกับคำพูดของเธอ ดวงตาของเขาสั่นไหวเพียงเสี้ยววินาที แต่แล้วก็กลับมาเรียบเฉยอีกครั้ง

"งั้นก็ดี พิมพ์ดาว ลองดูสิ ว่าเธอจะทนได้แค่ไหน" เขาพูดเสียงเย็นชา ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป ทิ้งเธอไว้กับความเจ็บปวดที่ไม่มีคำใดจะอธิบายได้...

พิมพ์ดาวทรุดตัวลงนั่งอย่างหมดเรี่ยวแรง น้ำตาร่วงหล่นเงียบ ๆ ขณะที่เสียงฝีเท้าของธีรภัทรค่อย ๆ จางหายไป

เธอกัดริมฝีปากแน่น พยายามกลั้นเสียงสะอื้นที่ตีตื้นขึ้นมาในอก หัวใจของเธอแตกสลายเป็นเสี่ยง ๆ เมื่อได้รู้ว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็นเพียงแผนการแก้แค้นของเขาเท่านั้น

“คุณมันใจร้าย…จริง ๆ” เธอพึมพำกับตัวเอง แววตาหม่นเศร้า แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังไม่สามารถเกลียดเขาได้เลย

เธอไม่เข้าใจตัวเอง…ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมถึงยังรู้สึกถึงความเจ็บปวดของเขาที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทีเย็นชา แม้ว่าเขาจะทำร้ายเธอด้วยคำพูดแสนโหดร้าย แต่แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวดซึ่งเขาเองก็คงไม่รู้ตัว

พิมพ์ดาวยกมือขึ้นเช็ดน้ำตา สูดลมหายใจลึก พยายามเรียกสติกลับคืนมา

เธออาจเป็นแค่เครื่องมือในการแก้แค้นของเขาในตอนนี้ แต่เธอเชื่อว่า…ไม่มีใครสามารถใช้ชีวิตอยู่บนความเกลียดชังได้ตลอดไป หัวใจของธีรภัทรยังเต็มไปด้วยบาดแผลแห่งอดีต และเขาเลือกที่จะใช้เธอเป็นทางออกในการระบายความเจ็บปวดนั้น

แต่ถ้าหากเธอสามารถทำให้เขาเห็นได้ว่าความเกลียดชังไม่ได้ช่วยให้หัวใจสงบสุขได้ล่ะ? ถ้าเธอสามารถทำให้เขาเห็นว่าความรักยังคงมีอยู่…และอาจช่วยปลดปล่อยเขาจากความทุกข์ที่กัดกินหัวใจมาโดยตลอด?

พิมพ์ดาวหลับตาลงชั่วขณะ ก่อนจะลืมตาขึ้นมาพร้อมแววตามุ่งมั่น

“ฉันจะไม่ยอมแพ้” เธอกระซิบกับตัวเอง เธอปาดน้ำตาออกแรง ๆ ราวกับจะปัดเป่าความอ่อนแอออกไปด้วย

ไม่ว่าเขาจะผลักไสเธอแค่ไหน เธอจะไม่ปล่อยให้ความเกลียดชังเป็นสิ่งเดียวที่หลงเหลืออยู่ระหว่างพวกเขา เธอจะเปลี่ยนแปลงเขา…แม้ว่าเส้นทางนี้จะเต็มไปด้วยความเจ็บปวดก็ตาม

แม้ว่าเขาจะไม่เชื่อในความรัก แต่เธอจะทำให้เขาเห็นเอง…ว่าความรักนั้นแข็งแกร่งกว่าความแค้นเสมอ

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • ลวงรักกับดักแค้น   บทที่ 40 บทสรุปของความรัก

    พิมพ์ดาวยิ้มทั้งน้ำตา ก่อนจะพูดเสียงสั่นว่า "ฉัน… ฉันพร้อมแล้ว ที่จะให้โอกาสคุณอีกครั้ง"ธีรภัทรเบิกตากว้าง ก่อนที่รอยยิ้มจะปรากฏบนใบหน้า เขายกมือขึ้นกุมมือของพิมพ์ดาวแน่น ก่อนจะดึงเธอเข้ามากอด"ขอบคุณนะพิมพ์ดาว… ขอบคุณที่ยอมให้โอกาสผม…"ปริญมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาพึงพอใจ เขายิ้มบาง ๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืน"ผมยินดีกับพวกคุณทั้งสองคนจริง ๆ" ปริญพูดขึ้น ก่อนจะเดินไปหาธีรภัทรธีรภัทรลุกขึ้นยืนหันไปมองปริญ ปริญยิ้มบาง ๆ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า"ฉันกำลังจะเดินทางไปต่างประเทศ แต่ขอให้รู้ไว้ ถ้านายทำให้พิมพ์ดาวเสียใจแม้แต่นิดเดียว… ฉันจะกลับมา และพาพิมพ์ดาวกับลูกหนีไปจากนายทันที"ธีรภัทรมองสบตาปริญด้วยสายตาจริงจัง ก่อนจะพยักหน้าตอบ"ฉันสัญญา… ฉันจะไม่มีวันทำให้พิมพ์ดาวเสียใจอีก"ปริญยิ้มอย่างพอใจ ก่อนจะตบไหล่ธีรภัทรเบา ๆทันใดนั้น…"แด๊ดดี้! แม่!"เสียงเล็ก ๆ ดังขึ้นก่อนที่พัตเตอร์จะวิ่งเข้ามาในห้องรับแขก เด็กน้อยวิ่งตรงมาหาธีรภัทรกับพิมพ์ดาว ก่อนจะกระโดดกอดพวกเข

  • ลวงรักกับดักแค้น   บทที่ 39 โอกาสที่สอง

    ปริญยืนมองหลังของธีรภัทรที่เดินจากไปจนลับสายตา เขาถอนหายใจยาว ก่อนจะหยิบเครื่องอัดเสียงขนาดเล็กออกมาจากกระเป๋าเสื้อ คลื่นความรู้สึกบางอย่างกระเพื่อมอยู่ในอก เขารู้ดีว่าธีรภัทรรักพิมพ์ดาวมากแค่ไหน คำพูดเหล่านั้นไม่ได้เสแสร้ง ไม่ได้เป็นเพียงคำพูดเพื่อเอาใจ แต่เป็นคำพูดที่มาจากหัวใจอย่างแท้จริงปริญก้มมองเครื่องอัดเสียงในมือ ก่อนจะกำมันไว้แน่น และตัดสินใจเดินตรงไปที่รถของตัวเอง เขาสตาร์ทรถและมุ่งหน้ากลับไปที่บ้านของพิมพ์ดาวทันทีบรรยากาศในบ้านของพิมพ์ดาวเงียบสงบ มีเพียงเสียงของลมที่พัดผ่านหน้าต่าง ปริญนั่งอยู่ตรงกลางห้องนั่งเล่น โดยมีพิมพ์ดาว พ่อ แม่ และน้องชายของเธอนั่งอยู่ล้อมรอบ บรรยากาศเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด"ปริญ... มีอะไรเหรอ?" พิมพ์ดาวถาม น้ำเสียงของเธอแผ่วเบาและเต็มไปด้วยความสงสัยปริญสบตากับเธอ ก่อนจะยกเครื่องอัดเสียงขึ้นมา"ฉันอยากให้พวกเธอได้ยินสิ่งนี้" เขาพูดช้า ๆ ก่อนจะเปิดเครื่องอัดเสียงทันทีที่เสียงของธีรภัทรดังขึ้น ความเงียบก็ปกคลุมทั่วห้อง"ผมรักเธอตั้งแต่แรกเห็น..."ดวงตาของพิมพ์ดาวเบิกกว้าง หัวใจเธอเต้นแรงเม

  • ลวงรักกับดักแค้น   บทที่ 38 คำสารภาพสุดท้าย

    เสียงเครื่องบินที่กำลังลดระดับลงล้อแตะกับรันเวย์ของสนามบินสุวรรณภูมิ ทำให้พิมพ์ดาวที่กำลังยืนรออยู่หน้าเกทขาเข้าหัวใจเต้นแรงอย่างไม่รู้ตัว ดวงตาคู่งามจับจ้องไปยังประตูที่กำลังเปิดออก ผู้โดยสารทยอยเดินออกมาเรื่อย ๆ จนกระทั่งเธอเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยของพ่อ แม่ และน้องชายที่เดินมาพร้อมกับกระเป๋าเดินทางใบโต พิมพ์ดาวรีบสาวเท้าเข้าไปหา ก่อนจะโผเข้าสวมกอดมารดาแน่น ร่างบางสั่นไหวเล็กน้อยอย่างตื้นตัน“คุณแม่... คุณพ่อ...” พิมพ์ดาวน้ำตาคลอเบ้า“แม่คิดถึงลูกเหลือเกิน” น้ำเสียงอบอุ่นของมารดาทำให้พิมพ์ดาวกอดท่านแน่นขึ้น ก่อนจะหันไปกอดบิดา และสุดท้ายคือ ภัทร น้องชายที่ยืนกอดอก มองพี่สาวด้วยสีหน้ากึ่งดีใจ กึ่งเคืองขุ่น“กลับมาอยู่ด้วยกันแล้วนะคะ” พิมพ์ดาวยิ้มทั้งน้ำตา ขณะที่คุณหญิงจินดาและเจ้าสัวพิชิตพยักหน้า แม้รอยยิ้มบนใบหน้าของท่านทั้งสองจะดูขมขื่นเล็กน้อยก็ตาม“กลับมาก็ดีแล้วล่ะ จะได้ดูแลพิมพ์ดาวกับหลานให้ดี ๆ เสียที” เจ้าสัวพิชิตกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบขรึม แววตาเย็นชานั้นทำให้พิมพ์ดาวรู้ดีว่าเขายังไม่ให้อภัยธีรภัทร

  • ลวงรักกับดักแค้น   บทที่ 37 บาดแผลที่สมานกัน

    แสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้าสาดส่องลอดผ่านม่านสีขาวภายในห้องพักฟื้นของโรงพยาบาล เสียงเครื่องวัดชีพจรที่ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ทำให้บรรยากาศภายในห้องดูสงบอย่างน่าประหลาด พิมพ์ดาวนั่งเฝ้าธีรภัทรอยู่ข้างเตียง ดวงตากลมโตของเธอจ้องมองไปที่ใบหน้าหล่อเหลาซีดเซียวของชายหนุ่มที่ยังคงหลับสนิทเธอวางมือลงเบา ๆ บนหลังมือของเขา แม้ไม่อยากยอมรับ แต่หัวใจเธอกลับเต้นแรงทุกครั้งที่ได้สัมผัสเขาแบบนี้"อืม..."เสียงครางเบา ๆ ดังขึ้นจากริมฝีปากของธีรภัทร ก่อนที่เปลือกตาของเขาจะขยับเล็กน้อย แล้วค่อย ๆ ลืมตาขึ้นช้า ๆ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มของเขากวาดมองไปทั่วห้อง ก่อนจะหยุดที่ใบหน้าของพิมพ์ดาว"พิมพ์..." เสียงของเขาแหบพร่าและอ่อนแรง แต่แฝงไว้ด้วยความดีใจอย่างชัดเจน "เธอกับลูก... ปลอดภัยใช่มั้ย?"พิมพ์ดาวเม้มริมฝีปากแน่น รู้สึกเหมือนก้อนอะไรบางอย่างจุกอยู่ที่ลำคอ ความเป็นห่วงเป็นใยของเขาที่มีต่อเธอและพัตเตอร์ ทำให้หัวใจของเธอสั่นไหว น้ำตารื้นขึ้นมาที่ขอบตาโดยไม่รู้ตัว"พวกเราปลอดภัย..." เธอตอบเสียงเบา ก่อนจะก้มลงไปใกล้เขา "คุณน่ะสิ เป็นยังไงบ้าง?"ธีรภัทรยิ้มบาง ๆ แม้ใบหน

  • ลวงรักกับดักแค้น   บทที่ 36 ระยะห่างที่เหลืออยู่

    วันต่อมา – หน้าโรงเรียนของพัตเตอร์พิมพ์ดาวยืนอยู่หน้าโรงเรียนของพัตเตอร์ในช่วงเย็น ขณะที่ธีรภัทรยืนอยู่ข้าง ๆ เขาใส่สูทสีเข้ม ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองไปรอบ ๆ อย่างระมัดระวัง ขณะที่พัตเตอร์กำลังเล่นกับเพื่อน ๆ อยู่ที่สนามเด็กเล่น"ขอบคุณนะคะ ที่มารับพัตเตอร์ด้วยกันทุกวัน" พิมพ์ดาวพูดเบา ๆธีรภัทรหันไปมองเธอ รอยยิ้มบางปรากฏบนริมฝีปาก "ไม่เป็นไรครับ ผมอยากมาอยู่กับพวกคุณ"พิมพ์ดาวหลุบตาลง เธอรู้สึกว่าธีรภัทรกำลังพยายามอย่างหนักที่จะทำให้เธอเปิดใจ แต่เธอยังไม่กล้าที่จะเชื่อใจเขาเต็มร้อยทันใดนั้น…"พิมพ์ดาว!!"เสียงแหลมสูงที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้นดังขึ้น ทำให้พิมพ์ดาวและธีรภัทรหันไปมองทันทีร่างของกานต์รวีในชุดเดรสสีดำแนบเนื้อพุ่งตรงเข้ามาด้วยดวงตาวาวโรจน์ ในมือของเธอมีมีดคมกริบเล่มหนึ่ง"กานต์รวี!" ธีรภัทรร้องเสียงดัง ขณะที่กานต์รวีพุ่งเข้าหาพิมพ์ดาวด้วยความเร็ว"แกต้องตาย!!"พิมพ์ดาวเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ขาทั้งสองข้างของเธอเหมือนถูกตรึงไว้กับพื้น เธอได้แต่มองปลายมีดที่กำลังพุ่งเข้าหาอย่างตกตะ

  • ลวงรักกับดักแค้น   บทที่ 35 การเสียสละของกวิน

    แสงแดดยามเช้าสาดกระทบผ่านม่านสีขาวในห้องนอนของคอนโดฯ หรูใจกลางเมือง พิมพ์ดาวค่อย ๆ ลืมตาขึ้นช้า ๆ ขณะที่เสียงนกร้องแว่วดังมาจากนอกหน้าต่าง ร่างบางขยับกายเบา ๆ ก่อนจะได้ยินเสียงเคาะประตูห้องเบา ๆ ตามมาด้วยเสียงของพัตเตอร์ที่ตะโกนเรียกเธอ"มามี๊~ ตื่นได้แล้วครับ!"พิมพ์ดาวยิ้มบาง ๆ ก่อนจะลุกขึ้นนั่ง มือเรียวเสยผมยาวสลวยของตัวเองเบา ๆ ก่อนจะตอบกลับไป"มามี๊ตื่นแล้วครับลูก เดี๋ยวมามี๊จะออกไปเดี๋ยวนี้"พิมพ์ดาวค่อย ๆ ลุกจากเตียง เดินไปเปิดประตูห้องนอนก็พบกับพัตเตอร์ที่ยืนยิ้มแฉ่งอยู่หน้าห้อง ในชุดนักเรียนที่ถูกแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว มือเล็ก ๆ ถือกล่องนมไว้ในมือ ก่อนที่เขาจะเดินเข้ามากอดขาเธอแน่น"พัตเตอร์ตื่นเช้าจังเลยค่ะ" พิมพ์ดาวลูบศีรษะลูกชายเบา ๆ ก่อนจะก้มลงจูบหน้าผากของเขา"พัตเตอร์ไม่ได้ตื่นเองนะครับ" เด็กชายเงยหน้ามองเธอ ดวงตากลมโตใสซื่อเต็มไปด้วยความไร้เดียงสา"แด๊ดดี้โทรปลุกพัตเตอร์เองต่างหาก!"พิมพ์ดาวชะงัก หัวใจเต้นกระตุกเมื่อได้ยินคำว่า 'แด๊ดดี้'"คุณธีรภัทรจะมาเหรอคะ?" เธอถามด้วยความสงสัยพัตเตอร์พยักหน้าแรง

  • ลวงรักกับดักแค้น   บทที่ 10 จุดแตกหักครั้งแรก

    พิมพ์ดาวยืนอยู่หน้ากระจกในห้องของตัวเอง จ้องมองเงาสะท้อนที่ดูอ่อนล้าและปราศจากแววตาสดใสที่เคยมี คำพูดของธีรภัทรในงานเลี้ยงวันเกิดยังคงดังก้องในหัวของเธอ ซ้ำไปซ้ำมาเหมือนเสียงสะท้อนที่ไม่มีวันจางหาย"อย่าคิดว่าความใจดีของเธอจะทำให้ฉันลืมทุกอย่างได้"แค่คิดถึงคำพูดนั้น หัวใจของพิมพ์ดา

  • ลวงรักกับดักแค้น   บทที่ 9 วันเกิดที่ไร้ค่า

    สองเดือนต่อมา...พิมพ์ดาวยืนอยู่กลางห้องจัดเลี้ยงที่ตกแต่งด้วยแสงไฟสีอบอุ่น ธารินเป็นคนช่วยเธอจัดเตรียมทุกอย่างสำหรับเซอร์ไพรส์วันเกิดของธีรภัทร ตั้งแต่สถานที่ไปจนถึงลิสต์แขกที่ได้รับเชิญแต่เธอไม่รู้เลยว่าทั้งหมดนี้เป็นเพียงแผนการร้ายที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มของธารินภายในห้อ

  • ลวงรักกับดักแค้น   บทที่ 8 ความหวังที่เริ่มริบหรี่

    พิมพ์ดาวยังคงทำหน้าที่ของเธอไม่ขาดตกบกพร่อง แม้จะรู้ว่าธีรภัทรยังคงวางกำแพงสูงชันระหว่างพวกเขา แต่เธอก็ไม่ยอมแพ้ เธอคอยดูแลเขาและธารินอย่างเต็มที่ ไม่ว่าจะเป็นการเตรียมอาหาร คอยสอบถามอาการป่วย และจัดการทุกสิ่งทุกอย่างในบ้านอย่างเงียบ ๆธีรภัทรแม้จะยังคงความเย็นชา แต่ลึก ๆ ก็เริ่มสังเกตเห็น

  • ลวงรักกับดักแค้น   บทที่ 6 การเผชิญหน้ากับธาริน

    เสียงล้อรถบดลงบนถนนกรวดหน้าคฤหาสน์อัครเดชากุลดังขึ้น ก่อนที่รถยนต์สีดำสนิทจะจอดลงอย่างสมบูรณ์ ธาริน อัครวรเดช หรือ ธาร เปิดประตูรถก้าวลงมาอย่างสง่างาม รองเท้าส้นสูงกระทบพื้นดังก้องสะท้อนกับความเงียบสงัดของคฤหาสน์หลังใหญ่ นึกถึงครั้งหนึ่งที่เคยมีบ้านแบบเดียวกันนี้และมีครอบครัวที่อบอุ่นสำหรับเธอ แต

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status