บทที่ 6 การเผชิญหน้ากับธาริน

เสียงล้อรถบดลงบนถนนกรวดหน้าคฤหาสน์อัครเดชากุลดังขึ้น ก่อนที่รถยนต์สีดำสนิทจะจอดลงอย่างสมบูรณ์ ธาริน อัครวรเดช หรือ ธาร เปิดประตูรถก้าวลงมาอย่างสง่างาม รองเท้าส้นสูงกระทบพื้นดังก้องสะท้อนกับความเงียบสงัดของคฤหาสน์หลังใหญ่ นึกถึงครั้งหนึ่งที่เคยมีบ้านแบบเดียวกันนี้และมีครอบครัวที่อบอุ่นสำหรับเธอ แต่ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความทรงจำที่เจ็บปวด

“คุณหนูธารินกลับมาแล้วหรือคะ”

ป้าละม่อม แม่บ้านเก่าแก่ของครอบครัวรีบออกมาต้อนรับด้วยใบหน้าตื่นเต้นปนดีใจ เธอพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะมองไปรอบ ๆ บ้านหลังนี้ตกแต่งใกล้เคียงกับบรรยากาศของบ้านหลังเดิมทำให้ความรู้สึกเดิม ๆ กลับมากระทบกับจิตใจของเธอ แต่ทุกอย่างในความรู้สึกของเธอไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

“พี่ชายล่ะ?” ธารินถามเสียงเรียบ ขณะที่เดินตรงเข้าไปด้านใน

“คุณธีรภัทรอยู่ในห้องทำงานค่ะ กำลังรอคุณหนูอยู่”

ธารินเดินขึ้นบันไดไปยังห้องทำงานของพี่ชาย ประตูไม้หนาหนักถูกผลักออก เผยให้เห็นธีรภัทรที่ยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงาน เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอ ดวงตาคมเข้มฉายแววเหนื่อยล้าแต่ก็ยังคงไว้ซึ่งอำนาจ

“ธาร กลับมาแล้วสินะ” เขาพูดเสียงเรียบ

“ค่ะ และฉันกลับมาเพื่อช่วยพี่ทำในสิ่งที่ควรจะทำให้จบ” เธอยิ้มมุมปากเล็กน้อย เดินไปนั่งลงที่เก้าอี้ตรงข้าม

“ฉันหวังว่าพี่จะยังไม่ลืมว่าพวกมันทำอะไรกับครอบครัวเรา”

ธีรภัทรขบกรามแน่น ความเจ็บปวดและความแค้นที่เขาพยายามกดเอาไว้ในใจยังคงเด่นชัด ครอบครัวของพิมพ์ดาวเป็นต้นเหตุที่ทำให้ครอบครัวของเขาต้องพังพินาศ พ่อของเขาต้องจบชีวิตลง แม่ของเขาป่วยหนัก และตัวเขาต้องดิ้นรนสร้างทุกอย่างขึ้นมาใหม่จากศูนย์

ส่วนธารินเองก็ต้องถูกตราหน้าว่าเป็น "ลูกสาวคนล้มละลาย" เธอถูกเหยียดหยามและโดนดูถูกจากสังคมชั้นสูงที่เคยยกย่องตระกูลของพวกเขา

“พี่จำได้” เขาตอบเสียงเรียบ “แต่เรื่องนี้พี่จะเป็นคนจัดการเอง”

“แต่พี่กำลังอ่อนข้อให้ยัยพิมพ์ดาว!” ธารินเสียงแข็งขึ้น ดวงตาของเธอฉายแววไม่พอใจ

“พี่เริ่มใจอ่อนแล้วใช่ไหม?”

ธีรภัทรถอนหายใจหนักหน่วง จริงอยู่ที่เขาเริ่มรู้สึกซับซ้อนกับพิมพ์ดาว ผู้หญิงที่เขาเคยตั้งใจให้เป็นเพียงเครื่องมือในการแก้แค้น แต่ช่วงเวลาที่ได้อยู่ใกล้กัน ทำให้เขาเริ่มเห็นเธอในมุมอื่นที่เขาไม่เคยสนใจมาก่อน แต่ถึงอย่างนั้น...เขายังละทิ้งแผนการไม่ได้

“พี่ไม่ได้อ่อนข้อ” เขาตอบกลับไปเสียงเย็นชา

“แต่พี่ไม่ต้องการให้เรื่องนี้ผิดพลาด พิมพ์ดาวยังต้องเจ็บปวด แต่ทุกอย่างต้องเป็นไปตามแผน”

ธารินกัดฟันแน่น เธอไม่ชอบเลยที่เห็นพี่ชายของเธอเป็นแบบนี้

“ฉันไม่เข้าใจพี่เลย ทำไมต้องอ้อมค้อมขนาดนี้! ยัยผู้หญิงคนนั้นต้องเจอเหมือนกับที่ฉันเคยเจอ!”

ธีรภัทรมองน้องสาวของเขานิ่ง ก่อนจะเดินไปยืนตรงหน้าเธอ วางมือบนไหล่บางของเธอ

“ธาร เราสูญเสียมามากพอแล้ว พี่รู้ว่ามันยาก แต่เราต้องควบคุมเกมนี้ให้ได้”

ธารินมองพี่ชายของเธอ ก่อนจะเบือนหน้าหนี เธอไม่ชอบเลยที่พี่ชายของเธอดูอ่อนโยนต่อศัตรูแบบนี้ แต่ในเมื่อเขายังยึดมั่นในแผนการ เธอคงต้องรอดูต่อไป

“ฉันจะเชื่อพี่...แต่ถ้าพี่ปล่อยให้ยัยผู้หญิงคนนั้นได้มีความสุข ฉันจะไม่ยอมเด็ดขาด” เธอเอ่ยก่อนจะลุกขึ้นยืน

“และอย่าหาว่าฉันไม่เตือน”

เธอหันหลังเดินออกจากห้อง ทิ้งให้ธีรภัทรยืนอยู่เพียงลำพัง ดวงตาของเขามีแต่ความเคร่งเครียดและลังเลใจระหว่างแผนการที่เขายึดถือมาโดยตลอด กับความรู้สึกที่เริ่มสั่นคลอนเพราะพิมพ์ดาว

สามวันต่อมา......

งานเลี้ยงต้อนรับธารินถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ภายในโรงแรมหรู แขกเหรื่อที่มาร่วมงานล้วนแต่เป็นบุคคลสำคัญในแวดวงสังคมชั้นสูง ทุกอย่างถูกจัดเตรียมอย่างหรูหราไร้ที่ติ ไม่ว่าจะเป็นแสงไฟระยิบระยับจากแชนเดอเลียร์ หรือเสียงเพลงคลอเบา ๆ ที่ช่วยสร้างบรรยากาศให้ดูเลิศหรูมากยิ่งขึ้น

พิมพ์ดาวในชุดเดรสเรียบหรูยืนเคียงข้างธีรภัทร แม้เธอจะไม่ได้เต็มใจนัก แต่ในฐานะภรรยา เธอก็ต้องมาร่วมงานตามหน้าที่ คำซุบซิบจากแขกในงานเริ่มดังขึ้นทันทีที่เธอปรากฏตัว สายตาหลายคู่จับจ้องมาที่เธอด้วยความดูถูก

"นี่หรือภรรยาของคุณธีรภัทร?"

"ได้ยินว่าถูกจับแต่งงานกันล่ะสิ ดูท่าจะไม่ใช่ความเต็มใจสักเท่าไหร่"

"ก็แน่ล่ะ ใครจะอยากรับผู้หญิงที่เป็นภาระกันล่ะ ต้องให้เงินใช้หนี้ให้กับครอบครัวของเธอตั้ง 100 ล้าน"

คำพูดเหล่านั้นกรีดลึกเข้าไปในใจพิมพ์ดาว เธอพยายามไม่แสดงความรู้สึกอะไรออกมา แต่มือกลับกำแน่นโดยไม่รู้ตัว ธีรภัทรยืนอยู่ข้างเธอ แต่เขาไม่ได้พูดอะไรออกมาเลย สีหน้าของเขาเรียบเฉยเหมือนไม่ได้รับรู้ถึงคำพูดเหล่านั้น

แต่แล้วเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นขัดจังหวะ เสียงที่แฝงไปด้วยความเยาะเย้ยและดูแคลน

"พวกคุณก็อย่าเพิ่งพูดแบบนั้นสิคะ" ธารินเดินเข้ามาในวงสนทนา ดวงตาของเธอเปล่งประกายเจ้าเล่ห์

"ถึงยังไงพี่สะใภ้ของฉันก็เป็นภรรยาของพี่ชายฉันแล้ว เรื่องถูกบังคับหรือเปล่าไม่สำคัญหรอกค่ะ จริงไหมคะ พิมพ์ดาว?"

พิมพ์ดาวเงยหน้าขึ้นมองธาริน หญิงสาวร่างเพรียวในชุดเดรสสีน้ำเงินเข้มส่งรอยยิ้มเยาะให้เธอ สายตานั้นเต็มไปด้วยความเกลียดชังที่เธอไม่เข้าใจ

"ฉันไม่เข้าใจว่าคุณต้องการจะพูดอะไร" พิมพ์ดาวตอบเสียงเรียบ

"อ้าว ไม่เข้าใจเหรอ?" ธารินหัวเราะเบา ๆ

"หรือจริง ๆ แล้วเธอแค่แกล้งโง่? ไม่เป็นไรหรอก ฉันแค่อยากบอกว่า... เธอควรจะรู้ตัวนะ ว่าตัวเองเป็นใคร อยู่ในฐานะอะไร อย่าได้คิดว่าจะมีสิทธิ์มาอยู่ในครอบครัวของพวกเราอย่างแท้จริง เพราะยังไงซะ... เธอก็คือลูกของคนทรยศอยู่ดี"

พิมพ์ดาวนิ่งงันไปกับคำพูดนั้น คำว่า "ลูกของคนทรยศ" ก้องอยู่ในหัวของเธอ เธอไม่เข้าใจว่าธารินหมายถึงอะไร ทำไมเธอถึงถูกเรียกแบบนั้น?

แต่ก่อนที่เธอจะได้ถามอะไร ธารินก็หันไปพูดคุยกับแขกคนอื่น ๆ ราวกับว่าเธอไม่มีค่าแม้แต่จะได้รับคำอธิบาย ปล่อยให้พิมพ์ดาวยืนอยู่ตรงนั้นเพียงลำพังกับความสงสัยและความเจ็บปวดที่ก่อตัวขึ้นในใจ

เสียงซุบซิบของแขกในงานยังคงดังแว่วอยู่รอบตัวพิมพ์ดาว แม้เธอจะพยายามทำเป็นไม่สนใจ แต่ทุกคำพูดเสียดสีและสายตาที่มองมาด้วยความเหยียดหยามก็ทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกทิ่มแทงซ้ำแล้วซ้ำเล่า

พิมพ์ดาวกลับมาถึงห้องนอนของตัวเองในคฤหาสน์ของธีรภัทรด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง เธอยังคงได้ยินเสียงของธารินสะท้อนอยู่ในหัว "ลูกของคนทรยศ" คำพูดนั้นติดอยู่ในใจเธอจนทำให้เธออดสงสัยไม่ได้

เธอพยายามทบทวนเรื่องราวที่ผ่านมา พ่อของเธอเคยเป็นนักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จ ครอบครัวของเธอไม่เคยมีปัญหากับใคร แล้วเหตุใดกัน ธารินถึงเกลียดเธอถึงเพียงนี้?

พิมพ์ดาวตัดสินใจว่าจะต้องหาคำตอบ เธอเริ่มสังเกตพฤติกรรมของคนในบ้าน ธารินแทบไม่เคยมองหน้าเธอตรง ๆ นอกจากเวลาจะพูดประชดประชัน ป้าละม่อมแม่บ้านเก่าแก่แม้จะไม่พูดอะไรออกมาตรง ๆ แต่ก็มองเธอด้วยแววตาเย็นชา ส่วนธีรภัทร... แม้จะไม่ได้แสดงออกชัดเจน แต่บางครั้งแววตาของเขาก็เต็มไปด้วยความขัดแย้ง ราวกับกำลังต่อสู้กับบางสิ่งบางอย่างในใจตัวเอง

เธอรู้ว่าการแต่งงานครั้งนี้ไม่ได้เกิดจากความรัก แต่เป็นข้อตกลงที่เธอไม่สามารถปฏิเสธได้ แต่เธอไม่เคยคิดเลยว่ามันจะนำมาซึ่งความเกลียดชังมากขนาดนี้

ในคืนเดียวกันนั้นเอง พิมพ์ดาวแอบไปที่ห้องหนังสือของคฤหาสน์ เธอไม่รู้ว่ากำลังมองหาอะไร แต่เธอเชื่อว่าที่นี่อาจมีคำตอบที่เธอต้องการ

เธอเริ่มค้นหาสิ่งที่อาจเกี่ยวข้องกับอดีตของครอบครัวธีรภัทร หนังสือพิมพ์เก่า ๆ ถูกเก็บไว้ในลิ้นชัก เธอเปิดมันออกมาดูอย่างตั้งใจ และทันใดนั้นเอง เธอก็เจอบทความเก่าชิ้นหนึ่งที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรง

"อัครวรเดชกรุ๊ปล้มละลาย หลังจากถูกคู่ค้าหักหลัง สูญเสียทรัพย์สินทั้งหมด"

มือของพิมพ์ดาวสั่นเล็กน้อยเมื่ออ่านถึงตรงนี้ เธอไม่แน่ใจว่าข่าวนี้เกี่ยวข้องกับเธอหรือไม่ แต่เธอรู้สึกได้ว่ามันอาจเป็นกุญแจสำคัญที่จะไขปริศนาความเกลียดชังที่เธอได้รับ

เสียงฝีเท้าดังขึ้นที่หน้าประตู เธอรีบเก็บหนังสือพิมพ์และทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ประตูเปิดออก และคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าก็คือธีรภัทร

"เธอมาทำอะไรที่นี่?" เสียงของเขาเย็นชาและเต็มไปด้วยความสงสัย

พิมพ์ดาวเงยหน้าขึ้นมองเขา แม้จะหวาดหวั่นอยู่ลึก ๆ แต่เธอก็ตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ถอยอีกต่อไป

"ฉันแค่อยากรู้... ว่าทำไมทุกคนในบ้านนี้ถึงเกลียดฉันนัก"