ตอนที่ 11 ว่าไม่นอนสอนแล้วเถียงทุกคำ

เป็นจริงอย่างที่ศิวพลพูดเอาไว้ก่อนจะลงไปเดินเที่ยวตลาด เพราะเมื่อกลับขึ้นมาบนห้องพักอีกครั้ง มนต์พระจันทร์ไม่อาจจะทนต่อเสื้อผ้าที่มีกลิ่นควันอาหารปิ้งย่าง อีกทั้งผิวละเอียดตามข้อพับยังมีเหงื่อชื้นนั่นด้วย จึงต้องขอเข้าไปอาบน้ำ เพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่

“พี่เพราทำไมตัวหอมจัง” คนที่นอนรอต่อคิวอาบน้ำ เดินเข้ามาโน้มจมูกสูดกลิ่นจากไหล่บางของมนต์พระจันทร์ที่ยังไม่ทันตั้งตัว

“นายปลาซิว ทำอะไร”

“ขอดมหน่อยสิ หืม...หอมจัง พี่ใช้ครีมอาบน้ำอะไรเนี่ย” มือสะบัดผ้าเช็ดตัวขึ้นไปพาดบ่า จากนั้นเดินเข้าไปในห้องน้ำหยิบจับขวดครีมอาบน้ำ ขวดแชมพูต่าง ๆ ของเจ้านายขึ้นมาพลิกอ่านยี่ห้อ

“ถามเยอะจริง รีบไปอาบน้ำเร็วเข้าจะได้มานอน”

มนต์พระจันทร์หยิบไอแพดของตัวเองขึ้นมาเปิดอ่านอีเมลและข้อความของบรรดาผู้จัดการทั้งหลาย ที่ส่งข้อความเข้ามารายงานความเคลื่อนไหวของทางบริษัทให้ได้รับรู้ ในช่วงที่เธอไม่อยู่ประจำออฟฟิศ รวมไปถึงสถานการณ์ความเป็นไปของงานกาชาด ที่กำลังจะจบเทศกาลลงในไม่กี่วันข้างหน้า

นานครู่หนึ่งกว่าเสียงผิวปาก และสายน้ำจากฝักบัวด้านในจะเงียบสงบ เมื่อประตูห้องน้ำถูกดึงให้เปิดออกพร้อมกับเจ้าตัววุ่นวายที่อ้อนขอมาดูพื้นที่งานแฟร์ด้วยก้าวขาออกมาพ้นประตู

“นายปลาซิว ทำไมไม่ใส่เสื้อผ้าให้มันเรียบร้อย” มนต์พระจันทร์หันไปพบกับร่างสูง ซึ่งเดินออกมาจากห้องน้ำในสภาพเปลือยท่อนอก ส่วนท่อนล่างนั้นมีเพียงผ้าเช็ดตัวของทางโรงแรมพันเอวอย่างหมิ่นเหม่ผืนเดียวเท่านั้น

“อ้าว ผมก็นุ่งผ้าเช็ดตัวออกมาเนี่ย ไม่เรียบร้อยตรงไหน” มือใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กขยี้ซับผมเปียก เดินไปเสียบไดร์เป่าผมเพื่อให้มันแห้งสนิท

“ทำไมไม่ใส่กางเกงให้มันเรียบร้อย”

“ผมจะเอากางเกงที่ไหนมาใส่ล่ะครับ ก็ผมซื้อกางเกงมาแค่ตัวเดียว เอาไว้สำหรับพรุ่งนี้ แล้วก็มีกางเกงในใหม่แค่ตัวเดียว ถ้าผมใส่คืนนี้พรุ่งนี้ผมก็ต้องใส่กางเกงในตัวเดิมสิพี่”

“แล้วนายจะนุ่งผ้าเช็ดตัวอยู่กับพี่ทั้งคืนแบบนี้หรือยังไง”

“แต่ถ้าผมใส่กางเกงตัวเก่าที่ใส่มาตลอดทั้งวัน แถมยังไปเดินตลาดมาเมื่อกี้ด้วย ทั้งฝุ่น ทั้งควัน เดี๋ยวเกิดผมเป็นสังคังขึ้นมาจะทำยังไง คันตายเลยนะ” มือข้างหนึ่งว่างจากการถือไดร์เลื่อนลงไปกุมผ้าเช็ดตัว ตำแหน่งที่ทำเอามนต์พระจันทร์ถึงกับหน้าร้อนผ่าว

ก็ในเมื่อศิวพลบอกว่ากางเกงในตัวเก่าเขาไม่กล้าใส่ แล้วกางเกงในใหม่ก็เก็บเอาไว้ใส่พรุ่งนี้ แสดงว่าตอนนี้ใต้ผ้าขนหนูสีขาวนั่นมันก็ไม่มีอะไรเลยน่ะสิ

“ไม่รู้ละ ไปเอากางเกงใหม่มาใส่เดี๋ยวนี้ ถ้านายไม่ใส่กางเกง พี่จะไล่ไปนอนที่อื่น”

“ดุจัง ก็ได้...ใส่กางเกงก็ได้”

ผู้ช่วยคนใหม่ว่าไม่นอนสอนแล้วเถียงทุกคำเปิดตู้เสื้อผ้าหยิบกางเกงออกมาจากไม้แขวน ยกขาสอดเข้าไปภายในอย่างไม่มีพิธีรีตองใด ๆ จนมนต์พระจันทร์ต้องรีบก้มเอาสายตาตัวเองกลับมาสนใจไอแพด

“เรียบร้อยแล้วครับเจ้านาย” เจ้าหนุ่มหน้ามึนจอมทะเล้นเดินเข้ามาในระยะสายตา ด้วยการสวมกางเกงขายาวตัวใหม่ซึ่งยังไม่ผ่านการซักทำความสะอาดใด ๆ เรียบร้อย หากแต่ท่อนบนนั้นยังคงเปลือยเปล่า ปราศจากเสื้อสวมใส่

“แล้วเสื้อล่ะ”

“ใส่เสื้อนอนมันก็ยับดิพี่”

“โอ้ย ทำไมนายถึงได้เรื่องเยอะอย่างนี้นะ”

“ผมเนี่ยนะเรื่องเยอะ พี่ต่างหากเรื่องเยอะ ปกติอยู่บ้านผมก็ถอดเสื้อนอนเป็นประจำ ไม่เห็นมีใครว่าอะไร”

“แต่คืนนี้นายไม่ได้นอนอยู่บ้านนี่ นายมานอนห้องเดียวกับพี่” มนต์พระจันทร์คว้าหมอนใบใกล้มือมาเหวี่ยงออกไปฟาดเจ้าเด็กปัญหามาก

“ทำไมครับ หรือพี่กลัวเห็นกล้ามอกแน่น ๆ ของผมแล้วจะหวั่นไหว ใช่ไหมล่ะ” คิ้วเข้มสองข้างขยับยักอย่างน่าหมั่นไส้

ก็ไม่เถียงหรอกว่ามนต์พระจันทร์แอบมีรู้สึกหายใจติดขัดบ้าง ยิ่งเมื่อเวลามองชัด ๆ ไล่ตั้งแต่กล้ามอกลงไปถึงกล้ามซิกแพคบริเวณหน้าท้อง ที่มองทีไรเธอรู้สึกร้อนวูบวาบอย่างไรชอบกล

“เห็นนายแล้วหวั่นไหวเนี่ยนะ เชอะ...ฝันไปเถอะ เอาหมอนไปนอนที่โซฟา ปิดไฟให้พี่ด้วย” มนต์พระจันทร์โยนหมอนใบเมื่อครู่ไปให้คนที่มาขออาศัยนอนด้วย      

ไฟสว่างกลางห้องถูกปิดลง คงเหลือไว้เพียงแค่แสงสีส้มนวลจากไฟหัวเตียงเท่านั้น บนโซฟาร่างยาวเหยียดของผู้ช่วยหนุ่มนอนพลิกกลับไปกลับมา ขากางถ่างอ้า พาดซ้าย พาดขวา เหมือนนอนไม่สบายตัว

“เป็นอะไรนักหนา เมื่อไหร่จะนอนสักที” มนต์พระจันทร์เงยหน้าขึ้นมาจากไอแพดมองผู้ช่วยที่เหวี่ยงแขนเหวี่ยงขา พาดเกยไปทางนั้น ก่ายไปทางนี้ไม่หยุด

“โซฟามันสั้น พี่ดูสิขาผมยื่นไปโน่น นอนไม่สบายเลย” คำบอกเล่าพร้อมกับขายาวยื่นล้ำออกไปจากพื้นที่ของโซฟาตัวยาว แสดงให้เห็นว่าคนพูดไม่ได้เสแสร้งแกล้งกวนโมโหเธอเท่านั้น

“นายเป็นคนบอกเองนะ ว่านอนที่โซฟาได้”

“ผมหมายถึงนอนโซฟาที่บ้านน่ะ ผมสูงร้อยเก้าสิบนะพี่ โซฟานี่มันน่าจะยาวแค่ร้อยห้าสิบ หรือร้อยหกสิบเซนเท่านั้น ดูดิขาผมโผล่ไปตั้งครึ่งหนึ่ง”

“แล้วนายจะเอายังไง หรือว่าจะลงไปนอนพื้น”

“ไม่เอาอะ นอนพื้นมันแข็ง พี่เพรา ขอผมบนเตียงด้วยดิ นะ” ผู้ช่วยหนุ่มดีดตัวลุกขึ้นมานั่งตัวตรง คว้าหมอนยกขึ้นมากอดนั่งส่งสายตาออดอ้อนมายังมนต์พระจันทร์ที่นั่งถอนหายใจเฮือก ๆ อยู่บนเตียง

“นะ นะ...นายจะมานอน บนเตียงกับพี่เนี่ยนะ”

แค่นอนร่วมห้องกับผู้ชายแปลกหน้า มนต์พระจันทร์ก็คิดว่านี่มันเป็นสิ่งที่เหนือความควบคุมของตัวเองแล้ว แต่นี่ศิวพลยังมาขอนอนบนเตียงเดียวกัน จะไม่ให้เธอรู้สึกอะไรเลยได้อย่างไร

“ใช่ วันนี้ผมขับรถให้พี่ตั้งแต่เชียงรายมาจนถึงเชียงใหม่ เดินตรวจงาน พาพี่ไปดูนั่นดูนี่ตั้งเยอะ พี่ช่วยใจดีกับผมหน่อยไม่ได้เหรอ เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมต้องขับรถกลับอีกนะ คนขับรถทางไกล กลางคืนนอนไม่สบายตัว หลับไม่สนิท แล้วต้องไปขับรถต่อ อันตรายนะพี่ เกิดผมหลับในแหกโค้งตกเขาขึ้นมา...”

“ปากเหรอนั่นน่ะ” มนต์พระจันทร์คว้าหมอนใบใหญ่ขว้างใส่คนปากเสีย แต่โชคดีที่ศิวพลคว้ามันมาไว้ในอ้อมแขนทัน ก่อนที่มันจะตกพื้น

“นะครับพี่เพรา ขอผมนอนด้วยนะ”

มนต์พระจันทร์ยังไม่ทันกล่าวคำอนุญาต ไอ้เจ้าเด็กหน้ามึนตัวอันตรายก็ดีดตัวลุกขึ้นจากโซฟาวิ่งมากระโจนลงบนเตียง หน้าทะเล้นยิ้มระรื่น จนมนต์พระจันทร์อยากจะยื่นมือไปเขกมะเหงกเสียเหลือเกิน

“นายนี่ทำไมถึงได้หน้ามึนขนาดนี้เนี่ย นายปลาซิว”

“แหะ แหะ แหะ” หน้าทะเล้นหันไปยิ้มจนมนต์พระจันทร์ไม่รู้จริง ๆ ว่าตัวเองควรจะโกรธเจ้าเด็กนี่วินาทีไหนดี

“ถ้าจะนอนบนนี้ก็นอนดี ๆ นอนให้เรียบร้อย เข้าใจไหม”

มนต์พระจันทร์จำใจให้คนที่ต้องขับรถระยะทางไกลขึ้นมานอนข้าง ๆ แต่ไม่วายดึงหมอนส่วนเกินของทางโรงแรมมากั้นเอาไว้ตรงกลางสร้างอาณาเขตอันปลอดภัยให้ตัวเอง

“กั้นทำไมอะพี่” คางแหลมยกขึ้นมาเกยลงบนหมอนสูง ตาคมกะพริบปริบ ๆ ถามหาเหตุผล

“นายกับพี่เป็นผู้หญิงกับผู้ชาย ญาติก็ไม่ใช่ เพื่อนก็ไม่ใช่ นายจะให้พี่นอนข้างนายอย่างสบายใจได้ยังไง”

“ทำเป็นในละครน้ำเน่าหลังข่าวสองทุ่มไปได้ กลัวผมข้ามไปปล้ำพี่หรือไง” ไม่ใช่แค่คางที่เกยข้ามมา หากทว่าคราวนี้แขนตวัดกอดรัดหมอนนุ่ม เอียงหน้ามองจนมนต์พระจันทร์ต้องรีบหันหน้าหนี

“พี่ไม่ได้กลัวนายมาปล้ำพี่สักหน่อย”

“แสดงว่าพี่คิดจะปล้ำผมเหรอ”

“นายปลาซิว!” อดรนทนไม่ไหว มนต์พระจันทร์ถึงกับหยิบหมอนที่ตัวเองหนุนรองแผ่นหลังอยู่ยกขึ้นมาฟาดหน้าไอ้เด็กหน้ามึนจอมซึน ที่แกล้งพูดยั่วโมโห

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ผมล้อเล่นหรอกน่า สัญญาด้วยเกียรติของนายปลาซิวเลย ผมไม่ทำอะไรพี่หรอก”

“ดี” มนต์พระจันทร์ค้อนควับให้กับผู้ช่วย

“ผมไม่ทำอะไรพี่ แต่ถ้าพี่อยากทำอะไรผมล่ะก็ เชิญทำได้ตามสบายเลยนะครับ ผมจะไม่ขัดขืน”

 “ไอ้เจ้าปลาซิว!”