Todos los capítulos de ลวงรักรสไวน์ : Capítulo 1 - Capítulo 10

งานกาชาดประจำปีจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่อลังการ สมกับที่หนึ่งปีมีเพียงครั้งเดียว ทั้งประชาชนในจังหวัด พื้นที่ใกล้เคียงรวมไปถึงนักท่องเที่ยว เข้ามาเดินเลือกซื้อหาของกิน ของใช้ ของฝาก ติดมือติดไม้กลับบ้านกันมากมาย เรียกว่าเป็นงานที่ช่วยกระตุ้นทั้งเศรษฐกิจและการท่องเที่ยวศิวพลเดินเข้ามาภายในงานแล้วมองหาร้านไก่ย่าง ลูกชิ้น ไข่หมึกทอด ตามที่ลุงพ่อค้าซุ้มยาดองบอก เดินทางเข้ามาในเต็นท์ไม่นานก็สะดุดตาเข้ากับคลื่นมหาชนจำนวนมาก ที่เข้าไปยืนรุมล้อมบูธขายสินค้าอะไรสักอย่าง นั่นเองเขาจึงนึกย้อนไปถึงคำพูดของลุงขายยาดองได้ว่า ใครผ่านไปผ่านมาเห็นอย่างนี้ก็อดไม่ได้ที่จะต้องแวะเวียนเข้าไปชะเง้อมอง ส่องดูสักหน่อยว่าเขาขายอะไรกัน?“เชิญเลยค่ะ ชิมไวน์จากไร่จันทรัชฟรี เชิญทางนี้เลยค่ะ หากคุณลูกค้าชิมแล้วถูกอก ถูกใจ สามารถซื้อกลับบ้านหรือซื้อไปเป็นของฝากก็ได้นะคะ”พริตตี้สาวสวยใส่ชุดสีแดงสีเดียวกับไวน์ในขวด ติดไมค์โครโฟนอยู่ข้างหูพูดจาฉะฉานน่าฟัง ด้านข้างมีพริตตี้ชุดแบบเดียวกัน คนหนึ่งถือถาด อีกคนยืนรินไวน์ใส่แก้วพลาสติกขนาดเล็ก ส่งให้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาได้ชิม“โห คนเยอะขนาดนี้เลยเหรอวะ”ศิวพลเดินฝ่าฝูงชนเข้า

มนต์พระจันทร์หยิบเอกสารใบสมัครงานของคนซึ่งถูกแนะนำมาอ่านอย่างละเอียด เปรียบเทียบวุฒิการศึกษา สาขาภาควิชาที่เรียนเห็นว่าเป็นภาควิชาที่เกี่ยวข้องการสายงานโดยตรง จากนั้นเริ่มต้นสัมภาษณ์ คนที่จะเข้ามาทำหน้าที่ผู้ช่วยสัญญาจ้างชั่วคราว ด้วยคำถามพื้นฐานง่าย ๆ เกี่ยวกับไวน์ เพื่อต้องการทดสอบให้รู้ว่า ผู้ชายคนนี้รู้จักและมีความรู้เกี่ยวกับไวน์จริง ๆ หรือเพียงแค่อวดรู้ พูดมาก อวดฉลาดไปเรื่อยเปื่อย“ถือว่านายมีความรู้เกี่ยวกับไวน์มากพอสมควร” ในฐานะเจ้าของกิจการโรงบ่มไวน์ สิ่งที่มนต์พระจันทร์ถามออกไปนั้นไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะสามารถหาข้อมูลได้จากอินเทอร์เน็ต ไม่แปลกใจที่ประวิทย์แนะนำผู้ชายคนนี้ให้มาเป็นผู้ช่วยของเธอ“ขอบคุณครับ อย่างนั้นหมายความว่าพี่จะรับผมเข้าทำงานใช่ไหมครับ” ริมฝีปากหยักฉีกยิ้มกว้างออกมามนต์พระจันทร์มองรอยยิ้มกับแววตาเปล่งประกายฉายความหวังสว่างไสวนั้น แล้วขยับยิ้มเอ็นดูเด็กหนุ่มอายุน้อยกว่าตนมากถึงแปดปี“ใช่ แต่อย่างที่ตกลงกันไว้นะว่า การทำงานครั้งนี้เป็นสัญญาชั่วคราวเพียงหกเดือนเท่านั้น อนาคตถ้าหากนายทำงานดี มีความรับผิดชอบ ตรงต่อเวลา ฉันอาจจะพิจารณาปรับเลื่อนต่อสัญญาให้เป็

กว่าเจ้านายสาวสวยและลูกน้องต่างวัยจะกลับเข้ามายังออฟฟิศ พนักงานส่วนหนึ่งก็เริ่มทยอยกลับบ้านไปแล้วเป็นบางส่วนศิวพลสังเกตเห็นว่ามีแฟ้มเอกสารจำนวนหนึ่งถูกนำมาวางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบบนโต๊ะทำงานของมนต์พระจันทร์ผู้ช่วยสัญญาจ้างชั่วคราวเปิดลิ้นชักโต๊ะทำงานแล้วเริ่มต้นเก็บข้าวของเครื่องเขียน สมุดบันทึก เพื่อเตรียมตัวกลับบ้าน หากแต่เมื่อชะเง้อคอมองกลับเข้าไปภายในห้องทำงานเจ้าของบริษัท เห็นไฟในห้องยังคงเปิดสว่างและเจ้านายสาวสวยมีชื่อแบบผักพื้นบ้านยังนั่งก้มหน้าก้มตาทำงาน ไม่ได้เร่งร้อน เร่งรีบ“พี่เพรายังไม่กลับบ้านเหรอครับ” เด็กหนุ่มรุ่นน้องเดินมาเคาะประตูห้อง ก่อนจะชะโงกหน้าเข้าไปถาม“ยัง พี่จะอยู่เคลียร์งานต่ออีกสักหน่อย ซิวกลับได้เลยนะ ปิดไฟข้างนอกได้เลย ไม่ต้องรอพี่”“เคลียร์งาน? งานพี่เยอะมากเลยเหรอครับ งานอะไร” คนช่างสอดรู้สอดเห็นเดินเข้าไปในห้อง ชะโงกหน้ามองแฟ้มเอกสารมากมาย ตะแคงคอพยายามอ่านตัวหนังสือกลับหัวกลับหางนั้นอยากรู้อยากเห็น“อีกสองอาทิตย์บริษัทของเราจะไปจัดงานแฟร์ที่จังหวัดเชียงใหม่ เลยต้องเตรียมอะไรหลายอย่าง ยิ่งตอนนี้ประวิทย์นอนรักษาตัวอยู่ พี่เลยต้องช่วยดูงานในส่วนของ

หลังจากตรวจคุณภาพของไวน์ในไร่เรียบร้อยแล้ว ศิวพลยังได้รับโอกาสสำคัญ นั่นคือการแวะไปเยี่ยมชมโรงงานสำหรับผลิตสินค้าชนิดอื่น ๆ ของทางไร่จันทรัช จึงได้รู้ว่ามนต์พระจันทร์และทายาทคนอื่น ๆ มีความคิดริเริ่มสร้างสรรค์แบบก้าวกระโดด เพราะภายในโรงงานแห่งนี้ยังมีสินค้าที่รอการออกแบบ รอการสรุปผลรสชาติ เพื่อเตรียมผลิตออกมาขายอย่างเป็นทางการอีกหลายชนิด“เห็นแบบนี้แล้ว ผมไม่แปลกใจเลยที่ไร่จันทรัชจะเป็นที่รู้จัก แถมขยายตลาดออกไปได้กว้างขวาง”ลูกชายโรงงานบ่มไวน์ที่ใกล้เจ๊งเต็มทน เดินชื่นชมอาณาจักรที่กำลังรุ่งโรจน์ของไร่จันทรัช อดไม่ได้ที่จะยิ้มเยาะให้กับตัวเอง ด้วยเพราะความเชื่อว่าหากปรับเปลี่ยนวิธีการ เปลี่ยนแปลงอะไรใหม่ ๆ จะทำให้สูญเสียความเป็นเอกลักษณ์ จนกลายเป็นไร่และโรงงานของครอบครัวเขาย่ำอยู่กับที่ ในขณะที่คู่แข่งและโลกหมุนไปไกลแล้ว นับว่าคิดไม่ผิดที่เขายอมลงทุนมาสืบหาเคล็ดลับความสำเร็จจากมนต์พระจันทร์ในครั้งนี้กว่ากิจกรรมวันนี้จะสิ้นสุดลง ก็เลยช่วงเวลาเลิกงานปกติไปแล้ว เจ้านายและลูกน้องต่างวัยกว่าจะขับรถวนกลับมายังออฟฟิศได้ พนักงานทั้งหมดก็กลับบ้านไปหมดแล้ว ทั่วทั้งอาคารปิดไฟมืดสนิท มีแค่ลุงพนั

“ว่ายังไงนะคะ ห้องพักเต็มหมดแล้วเหรอคะ”“ใช่ค่ะ ต้องขออภัยคุณลูกค้าด้วยนะคะ ตอนนี้ห้องพักของโรงแรมเราเต็มหมดเลยค่ะ ช่วงนี้เป็นไฮซีซั่นของเทศกาลดอกไม้เมืองหนาว ที่พักเลยเต็มทั้งหมด” พนักงานฝ่ายต้อนรับยืนส่งยิ้มหวานให้กับลูกค้าอันที่จริงมนต์พระจันทร์ก็เช็กมาล่วงหน้าแล้วว่าที่พักช่วงนี้คงจะหายาก เพราะตอนที่เธอจองห้องพักผ่านระบบออนไลน์ยังเกือบจองไม่ทัน แต่ไม่คิดว่ามันจะหมดจนถึงขนาดวอล์คอินเข้ามาก็ยังไม่มีห้องว่าง“ไม่ทราบว่าพอจะแนะนำได้ไหมคะว่าแถวนี้มีโรงแรมใกล้ ๆ ที่ไหนอีก”“น่าจะเต็มทั้งหมดนะคะ เพราะว่ามีงานเทศกาลดอกไม้นานาชาติ ช่วงเปิดฤดูกาลใหม่นักท่องเที่ยวค่อนข้างเยอะค่ะ วันนี้มีลูกค้าเดินวอล์คอินเข้ามาถามหาห้องว่างของโรงแรมเราหลายท่านเหมือนกัน เพราะว่าที่พักอื่น ๆ เต็มหมด”“ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวเรานอนห้องเดียวกันก็ได้” เด็กหนุ่มจบใหม่ ในหัวไม่มีความคิดอื่นนอกจากการเข้ามาหาสูตรแห่งความสำเร็จเดินแทรกเข้ามา“นายว่าอะไรนะ นอนห้องเดียวกัน”“ครับ ก็พี่จองห้องพักไว้แล้วใช่ไหมล่ะ ห้องหนึ่งมันพักได้สองคนอยู่แล้วนี่ เดี๋ยวผมนอนโซฟาก็ได้ ขี้เกียจออกไปเดินหาที่อื่นแล้ว”“แต่ว่า....”“ไม่เป็นอะไ